ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΜΟΥ!

Ronin.gr - widget IP και λειτουργικού OΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ izismile.com

1 Νοε 2008

Έφυγε κορίτσι μου… προσεχε πως οδηγείς μην πάθεις τίποτα.
Τι άλλο να πάθω? Σε έχασα.
Έπρεπε να σε προλάβω. Και δε σε πρόλαβα. Ούτε να σε φιλήσω. Ούτε να σε χαιρετήσω.
Δεν πρόλαβα να σου πω τόσα πράγματα.
Δεν πρόλαβα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ.
Δεν πρόλαβα να σου πω πόσο σ’ευχαριστώ για ότι με έκανες.
Δεν πρόλαβα να σου πω ευχαριστώ για ότι έκανες για τον Παύλο.
Δεν πρόλαβα να σου πω ότι φοβάμαι χωρίς εσένα…
Δεν πρόλαβα να σου πω ότι κάθε μέρα σε χρειαζόμουν και πιο πολύ.
Δεν πρόλαβα να σου πω συγνώμμη.
Ήθελα να σε έχω απτό δίπλα μου. Να γέρνω το κεφάλι μου στον ώμο σου. Να κάνουμε τις πλάκες μας. Να μου γκρινιάζεις γιατί είμαι σπάταλη. Να με μαλώνεις για το παιδί. Να μου τα χώνεις κάθε φορά που αργούσα και δεν τηλεφωνούσα. Σε ήθελα εδώ. Να μιλάμε πολιτικά. Να βλέπουμε τους αγώνες. Να περπατούμε ως το Σύνταγμα. Να παρακολουθούμε ντοκυμαντέρ. Να διαβάζουμε συνωμοσιολογικά βιβλία. Να με πειράζεις. Να σε πειράζω. Να πειράζουμε μαζί τη μαμά. Να ξέρω πως είσαι εκεί και ας μην κάναμε κάτι.
Με πρόλαβες όμως εσύ. Με εξέπληξες. Έφυγες τόσο ξαφνικά, τόσο αναπάντεχα. Τόσο άκαιρα.
Είχα σκοπό να σου τα πω όλα αυτά. Και να σου δώσω και χαρές.
Όταν πήρα το ξίφος, πήγα να σου τηλεφωνήσω για να μοιραστείς τη χαρά μου. Οι συνάδελφοι με σταμάτησαν.
Όταν πήρα προαγωγή το ίδιο. Πήγα να σου τηλεφωνήσω για να είσαι ο πρώτος που θα το μάθαινε.
Ήθελα να σου δώσω και άλλες χαρές εκτός από τον Παύλο.
Ήθελα να τον δεις να μεγαλώνει και να παίρνει το όνομά σου.
Ήθελα να τον καμαρώνεις και να τον χαίρεσαι.
Ήθελα να ήσουν εδώ.
Δεν μπορώ ακόμα, μετά από τρία χρόνια να το συνειδητοποιήσω ότι δεν είσαι εδώ κοντά μου.
Μου λείπεις. Τα πρωινά τηλεφωνήματα για να με ξυπνήσεις για τη δουλειά. Να σου τηλεφωνώ για να σε ρωτήσω πως γράφεται μια λέξη. Τα τηλεφωνήματα για να δεις αν έφαγα το μεσημέρι ή τι θέλω να μου μαγειρέψεις. Τα τηλεφωνήματα αργά το βράδυ για να δεις αν γύρισα. Τα τηλεφωνήματα για να δω κάτι στην τηλεόραση. Τα τάπερ που έβρισκα έξω από την πόρτα μου όταν αργούσα στη δουλειά. Οι ξαφνικές σου επισκέψεις στο νοσοκομείο. Οι καφέδες μας στην ένωση αποστράτων. Τα τηλεφωνήματα για να μου πεις πόσο σε χαροποιούσαν τα καλά λόγια που έλεγαν οι συνάδελφοί σου για μένα όταν τους είχα ασθενείς. Η φράση σου: δέκα χρόνια ζωής μου χάρισες σήμερα. Που είναι αυτά τα χρόνια; Που; Έφυγες. Με άφησες να περπατώ μόνη, και δεν ήταν ακόμη ώρα…


 
 
 

56 σχόλια:

  1. Η απώλεια φέρνει πόνο..
    Να την θυμάσαι.. όπως πρέπει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ηφαιστίωνα,

    ο πατέρας μου ήταν, όχι η μαμά μου, η μαμά μου ζει ευτυχώς και κάνει προσπάθειες να με πλησιάσει και να αντικατατστήσει τον πατέρα μου, αλλά δε γίνεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οσο'τους'Θυμαμαι'ειναι'Μαζη'Για'
    Παντα'......:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν ξέρω τι να πω. Απλά κάνω σχόλιο για να δηλώσω παρών.

    Καλές αναμνήσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. nispell

    για μένα είναι πάντα εδώ, κάποιοι βέβαια λένε οτι δεν αφήνω την ψυχή του να φύγει... για μένα όμως δεν είναι έτσι, και για να είμαι ειλικρινής, θα ήθελα να είναι πραγματικά εδώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. δε νομιζω οτι χρειαζονταν να του πεις κατι απο ολα αυτα,
    θα του αρκουσε που τα καταλαβαινε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ανώνυμε

    τα καταλάβαινε άραγε?
    γιατί δεν ήμουν και η καλύτερη κόρη είναι άληθεια, τον πλήγωσα πολλές φορές και χανόμουν μέρες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Να είσαι σίγουρη ότι τα καταλάβαινε όλα κι ότι υπήρξε περήφανος για σένα. Δεν θα σου πω ότι "από εκεί πάνω σε βλέπει και καμαρώνει", γιατί τις θέσεις μου περί μεταθανάτιας ζωής τις ξέρεις, αλλά αρκεί το ότι υπάρχει μέσα στην καρδιά σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δεν θα σου πω λόγια παρηγοριάς γιατί δεν υπάρχουν...άποψή μου...

    Αναντικατάστατες παρουσίες!!!

    Εγώ το μόνο που κατάφερα είναι να μην έχω ανάγκη να επισκέπτομαι έναν τάφο τόσο συχνά, γιατί τον δικό μου τον μπαμπά τον θέλω παντού και πάντα παρόντα δίπλα μου. Έτοιμο να μου προσφέρει ότι του ζητω κάθε φορά που τον επικαλούμαι!

    Να ξέρεις πως κλαίγοντας σου γράφω αυτό το σχόλιο...Δεν έχω λόγια να σου εκφράσω το πόσο πολύ σε νιώθω.

    Μακάρι να είναι αναπαυμένες οι ψυχούλες τους όπου κι αν βρίσκονται.

    Σου σφίγγω τους ώμους και σε φιλώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ένα φιλί αφήνω Ρία,χωρίς λέξεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλη μου Ρια...
    Αποφευγω να σου πω τα τετριμμενα γιατι δεν βοηθανε ποτε,ουτε ο πονος περναει ουτε η απωλεια αναπληρωνεται, απλα ο χρονος μειωνει την ενταση του πονου.
    Oταν πεθαινει κατι που αγαπαμε αισθανομαστε σαν να χανουμε ενα κομματι της ψυχης μας!
    Να εισαι οπως σε ηθελε αυτος,να ξερεις σε βλεπει, εσυ απλα τον διαισθανεσαι,αλλα αυτος θα ειναι ο τροπος επικοινωνιας σας πια...οσο και αν ποναει...
    Αισθανθηκα περιεργα και μελαγχολησα διαβαζοντας την αναρτηση αυτη, ειναι και το ονομα βλεπεις...
    Ρια μου το πιο πιθανο ειναι ο πατερας σου και ο φυλακας αγγελος σου να ειναι πια το ιδιο προσωπο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. αιρετικέ

    ειναι στην καρδιά μου και τη σκέψη μου κάθε μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. eternal dreamer

    ναι, εσύ μπορείς ίσως, να με καταλαβαίνεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. δήμητρα

    ευχαριστώ φιλενάδα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. ιανε

    ευχαριστώ...
    ο μπαμπάς μου είναι κοντά μου κάθε μέρα. κάθε μέρα όλη μέρα. τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι.
    εχω όμως την ανάγκη να τον εχω έδω όπως ήταν. κανείς δεν μπορεί να μου το δώσει αυτό πια... και η μονιμότητα αυτης της κατάστασης με αποσυντονίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Κατάλαβα Ρία μου..
    Αναντικατάστατοι άνθρωποι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Αγαπητη μου ria ...
    εχω μαθει,εχω εκπαιδευθει να λεω...
    οταν καποιος ποναει,αστον να πονεσει!
    Μονον ετσι θα εμπεδωσει το συντομοτερο
    την αληθεια της πραγματικοτητας.
    Ειναι σκληρο,μα ειναι αναποφευκτο μερος της ζωης μας η απωλεια!
    ..................
    ...........
    ...
    .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. κώστας βράκας

    ευχαριστώ κώστα για την επιστημονική συμβουλή, όμως ο πόνος μετά από τρια χρονια παραμένει ο ίδιος και δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα αυτης της απώλειας. τόσα χρόνια, σφυρηλατήθηκαν συνήθειες που κάνουν την καθημερινότητα επίπονη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. πεθανε ο μπαμπας σου?τα συλληπητηρια μου.ελπιζω τουλαχιστον να ηταν μεγαλος και να εζησε την ζωη του...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. σπύρος1000

    το μεγάλος σχετικό είναι σπύρο, ήταν 71 αλλά καθ' όλα υγιέστατος, με φοβερό χιούμορ, διορατικος, ευγενικός, τρυφερός, προστατευτικός...

    και τώρα απών!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Ζει για σένα μέσα σε σένα. Και αυτό εξακολουθεί να είναι σημαντικό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. κιτσοςμητσος

    πράγματι, έτσι πιστεύω και γω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. αδαμαντία

    ευχαριστώ...
    καλημέρα και καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Ούσα καμμένη από μικρή λόγω (ξαφνικών και απανωτών) θανάτων...ένα σκέφτομαι.
    Ότι τα χειρότερα μάλλον δεν τα έχουμε δει ακόμη.
    Δυστυχώς Ρία μου...
    Φιλάκι στη μαμά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. πατσιούρι

    μεγάλη αλήθεια!
    απλά ήμουν πολύ δεμένη και εκτός από πατέρας ήτνα και ο καλύτερος φίλος μου ο μπαμπάς μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. παντα καταλαβαινουμε περισσοτερα απο αυτα που λεγονται,
    σιγουρα ομως δεν θα ηθελε τη λυπη σου ,
    κανονικα αυτοι που φερουν ξιφος την αναλογη στιγμη πρεπει να ξερουν και να χαιρετουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Κάποιοι άνθρωποι είναι αναντικατάστατοι στη ζωή μας, έτσι είναι και ο πατέρας. Ο πόνος δεν θα μετριαστεί ποτέ... μάθετε να ζήτει μ' αυτόν... αναγκαστικά, δεν γίνεται αλλιώς κι αυτή είναι η αλήθεια...

    Καλή σας ημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. ανώνυμε

    εσύ θα χαιρετούσες τόσο εύκολα τον καλυτερο φίλο σου? το στήριγμά σου? τον άνθρωπο που σου δίδαξε αρχές και ήθος? την καθημερινότητά σου?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. MASTERPCM

    έμαθα να ζω μ' αυτήν την απώλεια, αλλά δεν μπορώ να μη νιώθω την έλλειψή του κάθε μέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. να τον θυμασαι παντα.αυτη ειναι η μεγαλυτερη αμοιβη νομιζω
    και οσο για τα ξιφη....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. θεία ντόννα

    υπάρχει περίπτωση να τον ξεχάσω???
    καθε μέρα είναι στη σκέψη μου και σήμερα ακόμα περισσότερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. σκατά μ' έκανες..κι είμαι στο γραφείο... έχω πάει 3 φορές στην τουαλέτα από την ώρα που το διάβασα τάχαμου ήπια πολλούς καφέδες...πολύ δύσκολο να αφήσω σχόλιο σε τέτοια ανάρτηση... τρέμω τη στιγμή αυτή.. ακόμα και όταν συμβαίνει σε άλλους..τρέμω..είναι αδύνατον να αποδεχτώ οτι κάποια στιγμή θα πρέπει να το αντιμετωπίσω...νομίζω θα πεθάνω επί τόπου.. μόλις το μάθω.. σε φιλώ γλυκά..μ' έναν κόμπο στο λαιμό και στο στομάχι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. μανιτάρι

    ξέρω πως σου χάλασα τη μέρα και σε καταλαβαίνω, αλλά τη σχέση που έχεις με τον πατέρα σου μόνο εγώ μπορώ να την καταλάβω, γιατί την έζησα...

    φιλιά φιλενάδα. και μην το σκέφτεσαι. θα περάσεις τη γέφυρα όταν τη δεις και εύχομαι να αργήσει πολύ πολύ πολύ αυτή η μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. .πήγαινε στον καθρέφτη και κοίτα...
    επίμονα!κοίτα μέσα στα μάτια σου,
    αυτός είναι ,εκεί θα είναι πάντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. ευκολο δεν ειναι,
    και ποτε δεν μπορουσα να φανταστω πως θα νοιωθω την ωρα εκεινη οσες φορες και να προσπαθησα,
    καποια στιγμη μπορει να σου πω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. :* (φιλάκι)

    Υ.Γ. Πω πω...διάβασα και το σχόλιο του Κώστα και για ακόμα μια μέρα... νιώθω αποτελειωμένη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. kostaslogh

    έτσι θέλω να πιστεύω και εγώ, ότι είναι πάντα δίπλα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  38. μανιταράκι

    μη στενοχωριέσαι από τώρα, μπορει να συμβεί σε 30 χρόνια από σήμερα! αξίζει να χαλάς την κάθε μέρα σου έτσι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  39. ανώνυμε

    εύχομαι να αργήσει η μέρα που θα μάθετε ποια συναισθήματα σας γεννήθηκαν με ένα τέτοιο γεγονός!
    ένας φίλος μου συνήθιζε να λέει ότι μόνο όταν θα πεθάνει ο πατέρας του θα ελευθερωθεί, μόνο που ενώ είναι ακόμα ζωντανός, ο ίδιος ποτέ δεν τον στενοχώρησε και δεν του πήγε κόντρα! ενδόμυχα τον αγαπά πολύ περισσότερο από όσο του αξίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. εχετλαίε

    ευχαριστώ αγαπητέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  41. ειναι χρονια που εχουν περασει απο κεινη την μερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  42. λειπω απο το σπιτι 13 χρονια τωρα..
    περυσι εχασα κ γω τον πατερα μου,ο οποιος ξεψυχησε στα χερια μου...ηταν μεγαλο σοκ για μενα..δεν μπορω να πω οτι τα πηγαιναμε καλα εφοσον διαλεξα να ζω μακρυα τους...πιστεψε με ομως τον νιωθω σαν ακομη ενα φυλακα αγγελο μου..


    το σκοταδι της μοναξιας δεν μπορει να το πολεμισει κανεις απευθειας..
    Υπαρχει κατι ουσιωδες που πρεπει να το καταλαβει ο καθενας..
    Υπαρχουν θεμελιωδη πραγματα που δεν μπορουν να αλλαχτουν κ αυτο ειναι
    απο τα βασικά:Δεν μπορεις να πολεμισεις απευθειας το σκοταδι,δεν
    μπορεις να πολεμισεις απευθειας τη μοναξια,δεν μπορεις να πολεμισεις
    απευθειας το φοβο της απομονωσης..
    Δεν μπορεις να πολεμισεις, επειδη τιποτα απο αυτα δεν υπαρχει...ειναι
    απλως απουσιες,ακριβως οπως το σκοταδι ειναι η απουσια του
    φωτος..."osho"


    στο χερι σου ειναι να αναψεις ενα κερι και να ακυρωσεις το σκοταδι...
    http://inmeus.blogspot.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  43. ριξε μια ματια και εδω
    http://www.youtube.com/watch?v=kWDdtWWRyNE

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  44. ανώνυμε

    λυπάμαι πολύ γι αυτό!
    και τότε πως μου έγραψες το "και ποτε δεν μπορουσα να φανταστω πως θα νοιωθω την ωρα εκεινη οσες φορες και να προσπαθησα"???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  45. vasia astrafti

    και εγώ έτσι αισθάνομαι, ότι είναι πάντα δίπλα μου και με βοηθάει συνεχώς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  46. οταν συνεβει ηταν πολυ διαφορετικα απο οτι και να ειχα φανταστει,
    ισως να μην το διατυπωσα σωστα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  47. ανώνυμε

    λυπάμαι, αλλά πράγματι δεν ήσουν σαφής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  48. Διάβασα όλα τα post...να βρώ κ γώ μια παρηγοριά για το δικό μου κενό... την μεγαλύτερη απώλεια....
    ο αδερφός μου....
    δεν...
    ειναι πρόσφατο βέβαια σε μένα...
    αλλά νομίζω οτι ετσι είναι όπως τα λές κ μετά τα τρία χρόνια κ για πάντα...
    δεν υπάρχει παρηγοριά...
    Λυπάμαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  49. Ρία κι εγώ δεν ξέρω τί να πω.
    Να ΄σαι καλά να τον θυμάσαι.
    Ξέρω ότι αυτό δε σημαίνει τίποτα για ΄σένα... ούτε και για ΄μένα θα σήμαινε.
    Όμως είναι τόσο δύσκολο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  50. σουζάννα χατζηνικολάου

    είναι το ίδιο δύσκολο όπως και πριν τρία χρόνια... συνεχίζω να τον θυμάμαι σε κάθε απλό καθημερινό πράγμα που μοιραζόμασταν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

οι δικές σου σκέψεις ποιές είναι;

σχόλια γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες θα σβήνονται αμέσως. αν δε γνωρίζετε πως γυρνά το πληκτρολόγιο στα ελληνικά, ρωτήστε να μάθετε!

Από το Blogger.

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ
ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΝΕΨΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ

Αναγνώστες