ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΜΟΥ!

Ronin.gr - widget IP και λειτουργικού OΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ izismile.com

24 Ιαν 2015

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



Κατ’ αρχήν, καλή ψήφο αύριο το πρωί. Με τις υγείες μας, με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, ας ψηφίσει ο καθένας όποιον νομίζει πως τον εκφράζει και τον εκπροσωπεί. Στο κάτω κάτω της γραφής, τι είμαστε για να αρέσουμε σε όλους; Πατάτες τηγανητές;
Λοιπόν, ας επανέρθουμε στον τίτλο της ανάρτησης.
Οι νέοι, δηλαδή όσοι είναι άντε μέχρι 25 χρονών και πολύ είπα, έχουν πολύ υψηλή ανοχή στο κρύο. Θα θυμάστε όλοι ότι την πρωτοχρονιά, είχε ψοφόκρυο. Ο γιος μου βγήκε με το σακάκι του κοστουμιού έξω,  και δεν κρυολόγησε, και δεν είναι και ο μόνος. Με φίλες μάνες και αυτές, περιγράφαμε τα ρούχα των παιδιών μας όταν βγήκαν να καλωσορίσουν το 2015 και μάλλον πρέπει να ζούμε στην Αυστραλία, γιατί τα βλαστάρια μας ήταν ντυμένα λές και ήταν Αύγουστος! Και δεν κρύωσε κανένας από αυτούς ρε παιδιά. Εμείς οι μανάδες και μόνο με την ιδέα, μια καταρροή την είχαμε, αυτά τίποτα… ντούρασελ!!!
Αυτά για την ανοχή στο κρύο. Και περνάμε στην ανοχή στη βλακεία. Οικογένεια τεσσάρων ατόμων πήγε στα επείγοντα μεγάλου νοσοκομείου ανήμερα την πρωτοχρονιά για να τους κάνουν ακτινογραφία και να δουν σε ποιον έπεσε το φλουρί της βασιλόπιτας! Και αναρωτιέμαι: αμάσητα τα έτρωγαν τα κομμάτια; Είδα τις ακτινογραφίες. Είχε ολόκληρο μονόευρο τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο. Δεν το κατάλαβαν τέσσερις άνθρωποι; Τι είναι; Μηρυκαστικά; Τώρα καταπίνουν την τροφή και μετά τη μασάνε;;; απαράδεκτη βλακεία. Και εντάξει, κατάπιαν ολόκληρη γκουμούτσα, δεν ντράπηκαν να πάνε να δούνε ποιος το κατάπιε αμάσητο; Για την τιμή των όπλων, ο μεγάλος γιος ένα παχύδερμο 22-23 χρονών το είχε στο στομάχι του.
Ήμουν σε ένα τραπέζι  και 
ήταν και δυο κυρίες πολιτικών. Παντρεύεσαι πολιτικό. Αφού παραμένεις παντρεμένη μαζί του, γιατί τον υπονομεύεις καθημερινά; Το τι χαζομάρα άκουσα από τη γυναίκα μεγαλοστελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιγράφεται. Ξέρετε πως είμαι βρωμοκαπιτάλα του κερατά, αλλά δεν πιστεύω ότι ο τζίριζα θα φέρει και τον αντίχριστο στη χώρα. Δε θα μου άρεσε μια τέτοια προοπτική, αλλά ρε κοπελιά, που είσαι και μεγαλύτερη από μένα, δεν επιτρέπεται να λες πως 200.000 ευρώ που είχατε στην άκρη, τα βγάζετε στο εξωτερικό τώρα που έχουμε εκλογές. Σου αρέσει δε σου αρέσει, γιατί εκθέτεις την παράταξη που ο άντρας σου υποστηρίζει και μάλιστα τον έχει και στο επικρατείας σε εκλόγιμη θέση! Κράτα τη θέση σου με το να μην τον ντροπιάζεις τον καημένο.
Η γρίπη. Αυτή η περιβόητη γρίπη που σκότωσε καμιά εικοσαριά, την έχετε ακούσει; Ε, μάλλον αυτήν είχα. Ξεκίνησε με καταβολή δυνάμεων και μια ήπια κεφαλαλγία. Με ένα ντεπονάκι, πήγα δυο μέρες στη δουλειά. Την Παρασκευή, κοιμήθηκα σα να είχα να κοιμηθώ μια βδομάδα. Το Σάββατο έβηχα χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση, απλά ήμουν λίγο πτώμα. Την Κυριακή τα είδα όλα. Πόνος παντού, βήχας όχι παραγωγικός, και πονοκέφαλος. Και κρύο. Πολύ πολύ κρύο. Κλιματιστικό ανοιχτό στους 26 βαθμούς, πόρτες παράθυρα κλειστά, πυτζάμα, (ναι πυτζάμα και ρόμπα φλις παρακαλώ) αλλά εγώ έτρεμα. Και βάζω θερμόμετρο. 38,8 ακατέβατα στις δυο ώρες. Με ένα ντεπόν, το θερμόμετρο δεν κατέβαινε. Με δυο, σε τέσσερις ώρες ήταν πάλι στο 38,8 και δεν έπεφτε κάτω από 37,7. Τηλεφωνώ στη δουλειά, παίρνω δυο μέρες άδεια. Δευτέρα πρωί, με το καλημέρα 39,1 και πόνος στο λαιμό σα να έκανα γαργάρα με πινέζες. Με δυο ντεπόν κάθε οκτώ ώρες. Και θερμοκρασία κάτω από 37,9 δεν είδα. Τρίτη μια από τα ίδια. Ήδη ο γιος μου είχε πάει στο νοσοκομείο για να μου φέρει συνταγές για tamiflu tavanic mucosolvan. Έπαιρνα την αντιβίωση, δεν έτρωγα, με πόναγε το στομάχι, ο λαιμός, τα κόκκαλα, τα αυτιά μου, η μύτη μου, τα παραρίνια και το κεφαλάκι μου. Την Τετάρτη, το θερμόμετρο έφτασε μόνο μέχρι το 38. Αλλά ο βήχας μου άλλαξε. Έγινε παραγωγικός και φοβερά επίμονος αφού έπαιρνα βλεννολυτικά. Όμως κάθε φορά που σηκωνόμουν από το κρεβάτι
ένιωθα σαν το Σίσυφο… έκανα ένα μπάνιο, και κουράστηκα! Ξανά τηλέφωνο στο γιατρό μου, μου εξήγησε πως δεν έχω άλλη ίωση τώρα απλά έτσι είναι η εξέλιξη της νόσου και πως πρέπει να κάνω υπομονή. Ναι, το λέω αλλά αισθάνομαι φοβερά κουρασμένη, σα να σκάβω, σα να έφαγα ξύλο… και έτσι έμαθα, πως η γρίπη αυτή, χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πολύ μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πήγαινα στην τουαλέτα δεκαπέντε βήματα όλα και όλα και έφτανα στο μπάνιο κουρασμένη. Η πιο μεγάλη διαδρομή που έκανα ήταν 27 βήματα ως την κουζίνα για να φτιάξω στο θερμός ζεστό χαμομήλι ή τσάι ή μελισσόχορτο. Και γύρναγα ράκος. Έκανα ένα τέταρτο να συνέλθω. Μέχρι σήμερα. Σήμερα, όχι πυρετός, μιλάω, και πάω στο μπάνιο και την κουζίνα και  δεν κινδυνεύω να σωριαστώ από την εξάντληση. Ευτυχώς έμεινα σε καραντίνα από την Παρασκευή το μεσημέρι μέχρι αύριο που θα πάω να ψηφίσω. Τουλάχιστον δεν κόλλησα κάποιον άλλον. Ακόμα και τις σούπες ή τα φάρμακα, τα βάζανε στο ασανσέρ και τα έπαιρνα με μάσκα.
Περαστικά μου, καλά να είμαι, καλά να είστε, αυτά. Τώρα καταλάβατε γιατί έκανα ένα μήνα σχεδόν να κάνω ανάρτηση.
Поцелуи!!!  

1 Ιαν 2015

ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΤΟ 2015

Καλή χρονιά φίλοι μου.
Να είστε ευτυχισμένοι και χαρούμενοι όλο το χρόνο.
Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου τα καλύτερα για τον καθένα σας και να έχετε τα αγαπημένα σας πρόσωπα κοντά σας να τα χαίρεστε και να σας καμαρώνουν!
Χθες βράδυ με μύησε ο γιος μου στο πόκερ. Λοιπόν, με ξεπαράδιασε, κάνει μπλόφες και αν λάβω υπ' όψιν μου το κάζο που έπαθα χθες, δε μου φαίνεται να μου μένουν λεφτά για το σωτήριο έτος 2015!
Κατά τα άλλα, διαπίστωσα πως η τελετή λήξης των χειμερινών ολυμπιακών αγώνων στο Σότσι, ήταν η καλύτερη που έχω δεί. Υπέροχη μουσική, εκπληκτικά χορευτικά, όλη η ιστορία και τα επιτεύγματα της Ρωσίας σε ένα δίωρο πρόγραμμα με φανταστική σκηνοθεσία!
Σήμερα, σας γράφω με μουσική υπόκρουση την πρωτοχρονιάτικη συναυλία της φιλαρμονικής της Βιέννης!
Και πάλι, τις καλύτερες ευχές μου για το νέο έτος!

25 Δεκ 2014

ΑΤΙΤΛΟ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, με υγεία, με χαρές, με αγαπημένα πρόσωπα και ότι άλλο επιθυμείτε να το βρείτε στην αγκαλιά σας!


περισσότερα νέα με τον καινούργιο χρόνο!

12 Δεκ 2014

ΤΟ ΦΥΣΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΡΥΩΝΕΙ



…τι το φυσάω, ανεμιστήρα του έβαλα και δεν κρυώνει!
Και εξηγούμαι: την Τετάρτη το πρωί, πηγαίνοντας στη δουλειά, ανάβει ένα φωτάκι στο ταμπλό του τουτού μου. Επειδή στις έξι και τέταρτο το πρωί, δεν έχει κίνηση, δε βρήκα τη δυνατότητα να ανοίξω το μάνιουαλ του αυτοκινήτου να δω τι σημαίνει το πορτοκαλί λαμπάκι που είναι ένας κύκλος και έχει δεξιά και αριστερά κάτι παρενθέσεις διακεκομμένες. Φτάνω στη δουλειά, κοιτάω, παθαίνω ένα κάτι τις. Αυτό δείχνει κάτι στα τακάκια. Όχι ότι ξέρω και τι είναι αυτό, αλλά θυμόμουν ότι έχει σχέση με τα φρένα.
Στις εννέα, τηλεφωνώ στην αντιπροσωπεία, μου τα μασάγανε… με δίνανε από τον Άννα στον Καϊάφα. Δουλειά δε γινόταν, μου γύρισε και το μάτι και έκλεισα.
Χειμώνας, βροχές, τα φρένα πρέπει να είναι σε άριστη κατάσταση, βάζω και το παιδί μέσα, θέλω να είναι ασφαλέστατο. Τηλεφωνώ σε ένα φίλο που έχει τη γενική αντιπροσωπεία μιας άλλης γερμανικής μάρκας αυτοκινήτων.
-Κώστα, χαλάσανε τα τακάκια…
-Και πως το κατάλαβες Ρία;
-Άναψε το λαμπάκι.
-Σιγά, έχεις δυο εβδομάδες να το πας σε μάστορα.
-Όχι, θέλω να το φτιάξω άμεσα γιατί βρέχει, βάζω και το παιδί μέσα και θέλω να είναι στην εντέλεια.
-Στέλνω κάποιον να το πάρει.
Και έστειλε ο άνθρωπος. Και το πήρε και την άλλη μέρα μου τηλεφωνεί και μου ρίχνει ένα χεστήριο να είναι όλο δικό μου!
-Καλά ρε ηλίθια, δεν το πας το αυτοκίνητο για σέρβις;
-Τι λες ρε Κώστα; Στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, έχω ένα μικρό μπλε σπιράλ και γράφω πότε έκανα σέρβις, τι του έκανα και πόσα έδωσα.
-Κοπελιά, σε κοροϊδεύανε. Το αυτοκίνητο δεν το σήκωσαν ποτέ ψηλά να δουν αν έχει κάτι. Και έχει την Άρτα και τα Γιάννενα… απορώ πως δε βρέθηκες σε κανένα χαντάκι ή σε καμιά κολόνα!!!
-Και πόσο πάει το μαλλί ρε Κώστα;
-Θες αυθεντικά της μάρκας σου, ή ιμιτασιόν;
Και ο σοφός φωστήρας απαντά: δεν ξέρω…
-Καλά θα σου φτιάξω δυο τιμολόγια, ένα με αυθεντικά, ένα με ιμιτασιόν και μου λες τι θες.
Και περιμένω. Παραλλήλως βέβαια, 

παίρνω και στο εξουσιοδοτημένο συνεργείο που πήγαινα το γερμανούλη μου κάθε έξι μήνες σχεδόν εδώ και οκτώ χρόνια. Όχι γιατί έκανα χιλιόμετρα, αλλά γιατί επειδή δεν κάνω 10.000 χιλιόμετρα το χρόνο, και κάνω και ταξίδια με το παιδί μέσα, πριν από τα ταξίδια, το ρίχνω μια ματιά που αντιστοιχεί τουλάχιστον σε 300 ευρώ στην καλύτερη των περιπτώσεων!
Καλά, λέω στον αρχιμάστορα, τέλος Σεπτεμβρίου έκανα σέρβις και δε μου είπες πως τα τακάκια είναι φθαρμένα, τα ψαλίδια, κάτι άλλα μπιλάκια, τα αμορτισέρ, τα δισκόφρενα και μερικά άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα, αλλά εκείνη την ώρα, ούτε υπολογιστής να ήμουν ρε παιδιά, τα θυμήθηκα και τα είπα όλα όπως μου τα είχε πει ο Κώστας. Εμείς μου λέει, το βάζαμε το αυτοκίνητο στον εγκέφαλο και δε μας έβγαζε βλάβη.
Ρε φίλε, του λέω, και ανέβαιναν τα ντεσιμπέλ της φωνής μου, όταν έρχομαι σε εσένα, σε εμπιστεύομαι και περιμένω να δεις τα πάντα. Αν ήξερα εγώ, θα τα έκανα μόνη μου. Δε θα σε μοσχοπλήρωνα. Εσύ όταν έρχεσαι στο νοσοκομείο, βάζεις μόνος σου την αντιβίωση την ενδοφλέβια; Εμπιστεύεσαι εμένα. Έτσι έκανα και εγώ. Όταν πας στο γιατρό του λες τι εξετάσεις να σου κάνει; Πώς να σου πω εγώ τι να δεις; Εσύ είσαι ο μάστορας, εγώ είμαι νοσηλεύτρια!
Μην τα πολυλογώ, μου 
γύρισε το μάτι με τις χαζοδικαιολογίες του, κλείνω το τηλέφωνο. Και περιμένω να μου βγάλει τη λυπητερή ο Κώστας.
Και μου τη βγάζει. Σήμερα. Δηλαδή μιλάμε για όντως λυπητερή. Όχι απλή λυπητερή, θρήνος βγήκε! Με αυθεντικά ανταλλακτικά, 1667 ευρώ. Με ιμιτασιόν, 1167. Μέσα και το φαναρτζίδικο που βρήκα το γερμανό χτυπημένο εντός νοσοκομείου.
Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή. Μου το χτυπάνε και μου γυρνάει το μάτι. Το πάω στην αντιπροσωπεία, 550 ευρώ. Το πάω σε ένα φαναρτζίδικο στη γειτονιά μου, 350 ευρώ. Ο Κώστας 170 ευρώ!  Τα εργατικά στον Κώστα με τις φαναροδουλειές όλα μαζί 350 ευρώ, μέσα στα 1667.
-Τι να κάνω ξανθιά οδηγέ; Με ρωτάει ο Κώστας, που πάει, δεν το γλιτώνω το ξανθιά πλέον και δεν το λέει με καθόλου καλή έννοια πλέον!
Παίρνω στην αντιπροσωπεία, από εκεί που πήρα το αυτοκίνητο, ρωτώ πόσο θέλουν να αλλάξουν όλα αυτά που μου είπε ο Κώστας, με βάζουν σε αναμονή με το ηλιθιοτράγουδο του Γιωργάκη Μιχαλάκου που σιχαίνομαι να ακούω και μου το σκάνε το παραμύθι, 3420 ευρώ κυρία μου! Έτσι έρχονται τα εγκεφαλικά!!! και χωρίς να τους πω για το πίσω δεξιό φτερό που θέλει φτιάξιμο.
Παίρνω πίσω τον Κώστα. Φτιάξ’ το, του λέω. Με αυθεντικά ή ιμιτασιόν; Ότι με κρατά στο δρόμο αυθεντικό του λέω. Τι θα μου έβαζε ιμιτασιόν; Τα φίλτρα στην καμπίνα; Όλα αυθεντικά μετά. Και πάει το μαλλί 1667 ζεστά, λαχταριστά ευρώπουλα που αντί να τα πάω στην Πράγα ή τη Βουδαπέστη, θα τα πάρει ο Κώστας και η bmw!

Άντε βρε, καλές γιορτές να έχουμε!

24 Νοε 2014

ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ, ΚΑΤΑΛΑΒΕ...



Τι σημαίνει άραγε ωριμότητα; Ίσως και αποδοχή.
Να φτάνεις σε ένα σημείο που μπορείς να δεχτείς τις αλλαγές που γίνονται γύρω σου. Όχι ότι είναι εύκολο, όμως με τα χρόνια μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι. Άλλωστε ο άνθρωπος κατέκτησε τον πλανήτη ακριβώς επειδή έμαθε να προσαρμόζεται.
Δε θα έπρεπε μετά από πενήντα χρόνια να μαθαίνει κάποιος πως πρέπει να προσαρμόζεται; Όταν είσαι στη Ρώμη, πρέπει να φερθείς σα ρωμαίος.
Κυρία, κυρία, η Ρία μου πήρε  την κούκλα μου!
Όχι ρε κοπελιά. Η Ρία δεν πήρε την κούκλα σου. Την άφησες στο πάτωμα και τη σήκωσε. Η κυρία είπε να μην είναι παιχνίδια στο πάτωμα. Δε σου την άρπαξε από τα χέρια. Την πέταξες και τη σήκωσε. Τώρα γιατί γκρινιάζεις;
Ο άνθρωπος είναι περίεργο ζώο. Ότι έχει δεν το εκτιμά. Όταν το χάνει τρώγεται να το πάρει πίσω.
Διώχνουμε τον γκόμενο κακήν κακώς. Μόλις μάθουμε πως τα έφτιαξε με άλλη, μας λείπει και τον διεκδικούμε. (για να τα ξεκαθαρίσουμε, αλληγορικό είναι αυτό, ειδικά εγώ δεν το έκανα ποτέ, δεν είναι στη λογική μου.)
Και όταν το είχες αυτό που τώρα έχασες, τι το έκανες; Το τίμησες; Το βόηθησες; Το πήγες παραπέρα; Ή έκανες κατάχρηση θέσεως και εξουσίας; Μήπως έπρεπε να φύγει από εσένα; Ή καλύτερα, μήπως το άφησες να φύγει; Μήπως το έδιωξες; Μήπως δήλωσες απαρέσκεια;
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τις συνέπειες των πράξεών μας. Μας αρέσει, δε μας αρέσει, μόνοι μας φτιάχνουμε τη ζωή μας. Είμαστε εκεί που είμαστε, ανάλογα με τις επιλογές μας, τις ικανότητες μας και τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται.
Από τη στιγμή μάλιστα που κάνουμε κάποια επιλογή, πρέπει να την υποστηρίζουμε με λόγια και έργα. Όχι άλλα να λέμε και άλλα να κάνουμε. Γιατί η ασυνέπεια λόγων και έργων, γίνεται μπούμερανγκ. Και σε κοροϊδεύουν μετά. Θες να γίνεις περίγελος; Μάλλον όχι. Άρα το να τιμάς τις επιλογές σου είναι μονόδρομος.
Ο άνθρωπος πρέπει να ξεκαθαρίζει μέσα του μερικά πράγματα. Να διαχωρίζει λογική και ηθική. Να διακρίνει συμπεριφορές και φερσίματα. Να οριοθετήσει το συναίσθημα και τον επαγγελματισμό. Να έχει σαφή όρια αρμοδιοτήτων.
Ο άνθρωπος είναι σε θέση να καταλάβει ότι ο ετεροπροσδιορισμός δείχνει έλλειψη αυτοπεποίθησης. Αν έχεις ανάγκη μια θέση, ένα σπίτι ή μια ομάδα φίλων που θα σε παινεύουν για να νιώσεις ότι είσαι κάποιος, τότε το έχασες το παιχνίδι.
Τη θέση του ο καθένας την παίρνει συνεπεία πολλών παραγόντων, συγκυρίες καταστάσεων, γνωριμίες, τύχη, αξία. Το να την τιμήσει όμως είναι καθαρά θέμα ικανοτήτων. Το να σε κάνουν πρόεδρο, πχ της δημοκρατίας και εσύ να φροντίσεις να βγάλεις νόμους που να εξυπηρετούν τον μπατζανάκη σου, μάλλον δε τη τιμάς την προσφορά που σου έγινε, (αλληγορικό επίσης).
Ο άνθρωπος πρέπει να είναι δίκαιος, σωστός, αντικειμενικός. Άλλωστε η αξία του φαίνεται όταν έχει εξουσία. Όταν όλοι είμαστε υπό, καλοί είμαστε όλοι. Όταν κάποιος ξεχωρίσει από το σωρό θα δείξει τι ποιότητας άνθρωπος είναι. Αυτή είναι η λυδία λίθος. Η εξουσία. Σε όλα τα επίπεδα.

Άντε καλημέρα γιατί πολύ το βάρυνα πρωί πρωί. Ασε που έχω και δέκατα πρωινιάτικα και χθες που γύρναγα σπίτι, έβγαλα τις γόβες στο μπάνιο και μέχρι να πάω στο υπνοδωμάτιο που είχα τις παντόφλες μου (με μόνο 8 πόντους τακούνι), στραμπούλιξα το δεξί αστράγαλο. Πονάει ο λαιμός μου, έχω ένα βάρος στα παραρίνια, βουΐζουν τα αυτιά μου, πονάει και το πόδι και το έχω με επιστραγαλίδα!
Περαστικά μου, καλή εβδομάδα και φιλάκια!

18 Νοε 2014

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ…



Και καταθέτω τους φακέλους και περιμένω να πάρω άδεια για να δω και εγώ θάλασσα.
Και μου τηλεφωνεί η διευθύντρια και μου ζητά να μεταφέρω την άδειά μου δυο εβδομάδες πίσω για να τους καλύψω σε θέση επόπτριας που είχαν πρόβλημα. Το είχα ξανακάνει, σιγά τα ωά τα δίκροκα και φυσικά δέχτηκα. Να είμαστε και λογικοί, προσωπικά και η διευθύντρια του νοσηλευτικού τομέα και ο διοικητής, μου έχουν φερθεί εξαιρετικά καλά και θα ήταν γαϊδουριά από μέρους μου να αρνηθώ.
Και τηλεφωνώ στη Ζάκυνθο που με περίμεναν και το ανακοινώνω. Και ακούω το δούλεμα της αρκούδας. Τελικά, καθυστέρησα την άδειά μου μόνο δέκα μέρες.
Και ξεκινώ για Ζάκυνθο. Από τα χαράματα. ΔΕΝ ΕΠΕΣΑ, αν δεν το καταλάβατε, φέτος, δεν έπεσα! Και κάθετε δίπλα μου στο λεωφορείο ένας τύπος που την έχει δει τουλάχιστον Τζώρτζ Κλούνεϊ! Και να μου μιλάει σε όλο το ταξίδι, να θέλει να πιούμε καφέ μαζί όταν σταμάτησε το λεωφορείο, να κάθεται δίπλα μου και στο φέρυ από Κυλλήνη για Ζάκυνθο. Και να βρεθούμε στο νησί, και να πάμε για μπάνιο, και να διασκεδάσουμε κάποιο βράδυ.
Και επιτέλους φτάνουμε στο Τζάντε και εξαφανίστηκα! Και πάω την ίδια μέρα για το πρώτο και παρ’ ολίγο μοναδικό μπάνιο της χρονιάς και μόλις γυρνώ, αδιαθετώ! Κορίτσια το πιάσατε το υπονοούμενο. Αλλά ήμουν χάλια. και άυπνη. Και πάω να κοιμηθώ. Και πέφτει το ρεύμα. Ευτυχώς είχα στο κινητό φακό, ο γιος μου τον είχε βάλει. Και έρχεται ό ηλεκτρολόγος μέσα στη νύχτα, δε μας έβρισε, ήρθε, έφτιαξε τη βλάβη και επιτέλους ξεκουράστηκα. Πέρασα μια εβδομάδα φανταστική. Μετά γύρισα.
Αλλά ως συνήθως, άφησα ανοιχτή μια μπαλκονόπορτα στο σπίτι για να αερίζεται και να έχουν φως τα φυτά. Και βρίσκω ένα σπίτι αχούρι. Ξερά φύλλα στο σπίτι μέσα, σκόνη και λάσπη παντού γιατί είχε βρέξει και δυο μέρες πριν.
Κάνω γενική καθαριότητα γιατί είχε ξυπνήσει μέσα μου η νοικοκυρά, και το μεσημέρι που πήγα να χαλαρώσω μου τηλεφωνεί μια φίλη για να πάμε στην έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο. Τι θα έλεγα; Όχι; Όχι βέβαια, και πήγα, και γύρισα φορτωμένη σα γαϊδούρι. Αλλά ψόφια. Γιατί πήγα με τα πόδια και γύρισα με τα πόδια και με βάρος. Και πέφτω ψόφια.
Και ξυπνώ την επομένη ανανεωμένη και ξεκούραστη. Φτιάχνω έναν καφέ και κάθομαι στη βεράντα με ένα βιβλίο από τα καινούργια μου. Και σηκώθηκα την άλλη μέρα στις επτά το πρωί. Διάβαζα όλη τη νύχτα. Λέω, ας κοιμηθώ. Αλλά ένιωθα μια λιγουρίτσα. Παίρνω το χάπι του θυρεοειδούς, περιμένω μισή ώρα, φτιάχνω δυο αυγά τηγανητά, τρώω και κοιμάμαι. Και ξυπνώ στις έντεκα το βράδυ.
Ησυχία! Ωραία ήταν. Παίρνω το παιδί μου να δω τι κάνει, μου μίλησε κανονικά γιατί έπαιζε λόλ, δεν ξέρω τι είναι αυτό. Παίρνω την κολλητή, την ξύπνησα αλλά επειδή ανησύχησε μου μίλησε καλά αλλά την έκλεισα αμέσως. Και παίρνω και την αδερφή μου. Αυτή με έβρισε γιατί η ώρα είχε πάει και δώδεκα και μισή.
Τι να κάνω και εγώ; Έπιασα το βιβλίο μου.
Και διάβασα. Ως τις δέκα το άλλο πρωί. Μετά ακολουθήθηκε το αυτό μοτίβο every day, για τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες. Τόσο είχα άδεια. Μιλάμε έκανα τη νύχτα μέρα και τη μέρα νύχτα. Καταλάβατε τώρα γιατί χάθηκα και δεν απαντούσα στα τηλεφωνήματά σας; Γιατί κοιμόμουν! Έβλεπα τις κλήσεις σας, αλλά δε σας τηλεφωνούσα πίσω γιατί ήταν μαύρα μεσάνυχτα…
Και έρχεται η μέρα που πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά. Αλλά δεν κοιμάμαι γιατί έχουν αλλάξει οι κιρκαδικοί μου ρυθμοί. Ένας μήνας δεν είναι λίγος! Και πάω πρώτη μέρα στη δουλειά σαν κοτόπουλο. Την ώρα που έπρεπε σύμφωνα με τους ρυθμούς μου να κοιμηθώ, εγώ πήγα για δουλειά. Ευτυχώς που χάρηκαν που με είδαν και δεν ασχολήθηκα με το τμήμα. Κάποια χαζομάρα θα είχα κάνει. Μετά συνήλθα.
Και μου το σκάνε το παραμύθι. Μπορεί να μου το είπαν από την προηγουμένη αλλά το εμπέδωσα τη δεύτερη μέρα που πήγα στη δουλειά. Έγινε η κρίση μου, ήρθα πρώτη στη βαθμολογία, πήρα τη θέση που ήθελα και τώρα περίμενα να μου στείλουν ένα επίσημο έγγραφο που να με ενημερώνει. Και έρχεται, εξαιρετικά τεκμηριωμένο, οφείλω να ομολογήσω. Και περιμένουμε δέκα μέρες για τυχόν ενστάσεις. Και πάει μετά στο ΓΕΕΘΑ. Και περιμένουμε να πάρει υπογραφή από τον αρχηγό. Και παίρνει. Και περιμένουμε να πάρει υπογραφή από τον υπουργό εθνικής άμυνας. Και παίρνει. Και έρχεται σήμα στο νοσοκομείο με την απόφαση. Αλλά, χωρίς ημερομηνία ανάληψης καθηκόντων. 


Δηλαδή είμαι υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Έγινα επόπτρια, αλλά δεν έχω αναλάβει καθήκοντα. Και δεν ξέρω ούτε γιατί, ούτε πότε. Και ναι μεν είμαι στο τμήμα, αλλά περνάω αρμοδιότητες στις αντικαταστάτριές μου. Για να μην τις αφήσω στα βαθειά όπως την πάτησα εγώ όταν πήγα στον όροφο αυτό. Και σε μερικές μέρες θα παρίσταμαι απλώς.
Καλό είναι, αλλά θα σας εκμυστηρευτώ κάτι. Τη μέρα που ήρθε το σήμα, που το έδειξα στα παιδιά, βάλαμε τα κλάματα όλοι μαζί. Προσπάθησα να το ρίξω στο αστείο, ότι και καλά κλαίνε από ανακούφιση, αλλά δεν είναι έτσι.
Εγώ έκλαιγα γιατί το τμήμα το έστησα εκ των βάθρων, έκανα φοβερές αλλαγές βελτίωσης, αγάπησα τον κόσμο, με αγάπησαν και αυτοί, είμαστε περισσότερο φιλαράκια παρά προϊσταμένη και υφιστάμενοι. Βγαίνουμε για φαγητό, πάμε σε ντίσκο, κάνουμε πάρτυ. Τώρα πάνε όλα αυτά. Δε θα μου μιλάνε γιατί τα άλλα τμήματα θα τους λένε πως γλύφουν την επόπτρια. Και θα με αποφεύγουν. Θα κάνουν πάρτυ και δε θα με καλούνε για να μην τους λένε γλυφτρόνια… Από ότι μου είπαν, τα παιδιά στενοχωριούνται γιατί δεν ξέρουν ποια θα με αντικαταστήσει. Θα τα φροντίζει όπως εγώ; Θα τους ικανοποιεί στο πρόγραμμα όπως εγώ; Θα είναι δίκαιη; Θα τους καλύπτει; Ή θα πέφτουν οι αναφορές βροχή;
Και ενώ από τη μια χαίρομαι. Πολύ χαίρομαι, από την άλλη λυπάμαι που θα αποχωριστώ τα παιδιά μου…
Αυτά, γιατί έτοιμη είμαι να κλάψω πάλι.
Powered by Blogger.

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ
ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΝΕΨΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ

Αναγνώστες