ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΜΟΥ!

Ronin.gr - widget IP και λειτουργικού OΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ izismile.com

8 Μαρ 2015

…ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ



Το ποστ αυτό, είναι αφιερωμένο σε μια συνάδελφο. Όπως λέει και πασίγνωστος αείμνηστος αοιδός, μια σωστή κυρία…
Μια ευγενική, χαμογελαστή (πολύ σημαντικό τόσο για τους συναδέλφους όσο και για τους ασθενείς), με χιούμορ (δες παραπάνω παρένθεση), εργατική (αυτό και αν είσαι σημαντικό), πανέξυπνη και διορατική συνάδελφος που μετά από 35 χρόνια πλήρους απασχόλησης, μας αποχαιρέτησε.
Μια αξιοπρεπής και συνετή παρουσία, που έστω και στο λίγο αυτό διάστημα που υπήρξα επόπτρια υπό τας διαταγάς της (πως τα λέω έτσι, το άτιμο!), χάρηκα ιδιαίτερα.
Πέτυχε μέσα σε επτά μόνο μήνες, πράγματα που άλλες δεν κατάφεραν σε οκτώ χρόνια. Δεν υπάρχει ένα άτομο που να έχει να της προσάψει κάτι αρνητικό.
Αγαπούσε αυτό που έκανε, το υπηρέτησε πιστά όλα τα χρόνια, κατάφερε να περάσει σχολεία ιδιαίτερα απαιτητικά για την ειδικότητά μας και τα πήγε και πάρα πολύ καλά και τώρα είναι παρελθόν.
Προσωπικά, είχα συνεργαστεί μαζί της στο παρελθόν αρκετό καιρό και είχα πολύ καλή γνώμη. Απλά την επιβεβαίωσα το τελευταίο τρίμηνο.
Μας αντιμετώπιζε ως ίσους, άσχετα αν η βαθμολογική  μας διαφορά ήταν σεβαστή. Ήρεμη, καθόλου μα καθόλου εκδικητική, ευγενική και τυπική, η πόρτα της ανοιχτή στον καθένα και κυρίως και αυτό έχει σημασία, δίκαιη…
Για μένα έστω και αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, υπήρξε μέντορας. Με έκανε να δω πως ο σωστός ηγέτης δε φροντίζει μόνο την καθημερινότητα αλλά βλέπει και ενεργεί μακροπρόθεσμα. Τώρα που ήμουν τόσο κοντά στα κέντρα λήψεως αποφάσεων, είδα ότι να διοικείς από ένα τέτοιο πόστο, είναι πολύ δύσκολο και πολύπλευρο. Πρέπει να είσαι τουλάχιστον με δέκα κεφάλια που το καθένα να έχει ένα διαφορετικό θέμα επεξεργασίας. Είναι εν ολίγοις, πονοκέφαλος…
Την ευχαριστώ για τα φώτα της και θα έχει εσαεί το σεβασμό και την εκτίμησή μου!

26 Φεβ 2015

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ...



Και τώρα γελάστε μαζί μου.
Φίλη από το ίντερνετ που ήθελε κάτι ιατρικό, μου τηλεφωνεί και ζητά τα φώτα μου. Δεν το συζητώ, τις δίνω συμβουλές και την περιμένω να έρθει στην Αθήνα για να την πάω σε γιατρό του νοσοκομείου προκειμένου να πάρει μια σαφή και υπεύθυνη άποψη.
 
Μου τηλεφωνεί πως είναι στην Αθήνα και πως μπορεί να έρθει στο ΓΝΑ. Ωραία της λέω, πάρε το μετρό, κατέβα στην Κατεχάκη και ανέβα προς τα πάνω. Το νοσοκομείο γράφει απ’ έξω 251 ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ. Θα το δεις και θα πεις στην πύλη πως ήρθες να δεις εμένα.
-Ωραία, το έχω, έρχομαι, μου απαντά.
Κανονίζω τις δουλειές μου να έχω χρόνο να τη δω, και περιμένω. Και περιμένω. Και περιμένω. Μου τηλεφωνεί πως είναι στην πύλη. Μπες και πήγαινε στον πέμπτο όροφο, της λέω, και έρχομαι έξω από το ασανσέρ να σε παραλάβω.
Πάω στον πέμπτο, και περιμένω. Και περιμένω. Και περιμένω. Της τηλεφωνώ.
-Που είσαι κορίτσι μου;
-Στον πέμπτο.
-Που στον πέμπτο;
-Στο σαλονάκι που έχει.
- Δεν έχει σαλονάκι στον πέμπτο.
-Έρχομαι στο ασανσέρ, μου λέει.
Και περιμένω. Και περιμένω και περιμένω.
-Που είσαι καλέ;
-Στο ασανσέρ.
-Μα εκεί είμαι και δε σε βλέπω.
-Εκεί είμαι.

Δεν ήταν. Ένας κύριος με φαλάκρα και γυαλιά ήταν, η κοπελιά δεν ήταν. Μια γιαγιά σε αναπηρικό καροτσάκι με την αλλοδαπή ήταν, αυτή δεν ήταν. 
-Που είσαι;
-Στο ασανσέρ του πέμπτου.
-Περπάτησες πολύ από το μετρό ή λίγο; Βρήκες αμέσως το νοσοκομείο ή όχι.
Δεν απαντά.
-Ρώτα ρε κορίτσι μου σε ποιο νοσοκομείο είσαι.
-Ποιον να ρωτήσω;
-Έναν με άσπρα. Άντρα ή γυναίκα δεν έχει σημασία, ρώτα.
Και ρωτάει. Που είμαι; Στο 401!
-Δεν είναι αυτό το νοσοκομείο μου, βγες και έλα παραπάνω.
-Το έχω, το έχω, έρχομαι.
Και περιμένω και περιμένω και περιμένω.
Σε λιγο τηλέφωνο.
-Είμαι στην πύλη, δε με αφήνουν να περάσω και θέλουν δικό σου τηλεφώνημα.
Παίρνω στην πύλη, δίνω το όνομά της, μου λένε δεν περιμένει κανείς εδώ. Μια ωραία κυρία με μακριά μαλλιά ρε παιδιά, θα σας πει πως έρχεται σε μένα.
-Ειδικά για σας δε θα χρειαζόμασταν τηλεφώνημα κυρία Α…, μόλις έρθει θα περάσει αμέσως.
Της τηλεφωνώ πίσω.
-Που είσαι;
-Στην πύλη.
-Είπες πως ήρθες για μένα;
-Ναι το είπα, πάρε και πες τους.
-Πήρα και δεν είσαι εκεί.
-Όχι είμαι.
-Που είσαι; Μήπως είσαι στο υπουργείο απέναντι;
-Ναι εκεί είμαι.
Έρχεται στο ΓΝΑ. Επιτέλους δηλαδή, γιατί εγώ πηγαινοερχόμουν στο ασανσέρ και με άκουγαν που μίλαγα. Το τι γέλιο έπεσε, δεν περιγράφεται.
Πήγε στο 401, άντε να της συγχωρήσω γιατί δεν ήξερε. Ολόκληρη επιγραφή ίσα με την περιφέρειά μου που έγραφε στρατός, δεν την είδε; Πήγε στο υπουργείο, το ότι έγραφε υπουργείο δεν το είδε; Αφού της είπα, να γράφει αεροπορία! Και ήρθε εν τέλει στο ΓΝΑ.
-Είδα στολές στο πρώτο νοσοκομείο, γαλόνια είδα, εδώ θα είναι, είπα. Πήγα στο υπουργείο, στολές είδα, γαλόνια είδα, εδώ θα είναι είπα.
-Ρε στο 401 είναι φαντάροι, στο υπουργείο αστυνομικοί, σμηνίτες και μπλέ που είδες και πήγαινες όπου έβρισκες.
-Που να ξέρω εγώ;
Έγραφε αεροπορία;
-Δεν κοίταξα.
Περπάτησε και έμαθε!!!

24 Ιαν 2015

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΧΡΟΝΟΥ



Κατ’ αρχήν, καλή ψήφο αύριο το πρωί. Με τις υγείες μας, με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, ας ψηφίσει ο καθένας όποιον νομίζει πως τον εκφράζει και τον εκπροσωπεί. Στο κάτω κάτω της γραφής, τι είμαστε για να αρέσουμε σε όλους; Πατάτες τηγανητές;
Λοιπόν, ας επανέρθουμε στον τίτλο της ανάρτησης.
Οι νέοι, δηλαδή όσοι είναι άντε μέχρι 25 χρονών και πολύ είπα, έχουν πολύ υψηλή ανοχή στο κρύο. Θα θυμάστε όλοι ότι την πρωτοχρονιά, είχε ψοφόκρυο. Ο γιος μου βγήκε με το σακάκι του κοστουμιού έξω,  και δεν κρυολόγησε, και δεν είναι και ο μόνος. Με φίλες μάνες και αυτές, περιγράφαμε τα ρούχα των παιδιών μας όταν βγήκαν να καλωσορίσουν το 2015 και μάλλον πρέπει να ζούμε στην Αυστραλία, γιατί τα βλαστάρια μας ήταν ντυμένα λές και ήταν Αύγουστος! Και δεν κρύωσε κανένας από αυτούς ρε παιδιά. Εμείς οι μανάδες και μόνο με την ιδέα, μια καταρροή την είχαμε, αυτά τίποτα… ντούρασελ!!!
Αυτά για την ανοχή στο κρύο. Και περνάμε στην ανοχή στη βλακεία. Οικογένεια τεσσάρων ατόμων πήγε στα επείγοντα μεγάλου νοσοκομείου ανήμερα την πρωτοχρονιά για να τους κάνουν ακτινογραφία και να δουν σε ποιον έπεσε το φλουρί της βασιλόπιτας! Και αναρωτιέμαι: αμάσητα τα έτρωγαν τα κομμάτια; Είδα τις ακτινογραφίες. Είχε ολόκληρο μονόευρο τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο. Δεν το κατάλαβαν τέσσερις άνθρωποι; Τι είναι; Μηρυκαστικά; Τώρα καταπίνουν την τροφή και μετά τη μασάνε;;; απαράδεκτη βλακεία. Και εντάξει, κατάπιαν ολόκληρη γκουμούτσα, δεν ντράπηκαν να πάνε να δούνε ποιος το κατάπιε αμάσητο; Για την τιμή των όπλων, ο μεγάλος γιος ένα παχύδερμο 22-23 χρονών το είχε στο στομάχι του.
Ήμουν σε ένα τραπέζι  και 
ήταν και δυο κυρίες πολιτικών. Παντρεύεσαι πολιτικό. Αφού παραμένεις παντρεμένη μαζί του, γιατί τον υπονομεύεις καθημερινά; Το τι χαζομάρα άκουσα από τη γυναίκα μεγαλοστελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιγράφεται. Ξέρετε πως είμαι βρωμοκαπιτάλα του κερατά, αλλά δεν πιστεύω ότι ο τζίριζα θα φέρει και τον αντίχριστο στη χώρα. Δε θα μου άρεσε μια τέτοια προοπτική, αλλά ρε κοπελιά, που είσαι και μεγαλύτερη από μένα, δεν επιτρέπεται να λες πως 200.000 ευρώ που είχατε στην άκρη, τα βγάζετε στο εξωτερικό τώρα που έχουμε εκλογές. Σου αρέσει δε σου αρέσει, γιατί εκθέτεις την παράταξη που ο άντρας σου υποστηρίζει και μάλιστα τον έχει και στο επικρατείας σε εκλόγιμη θέση! Κράτα τη θέση σου με το να μην τον ντροπιάζεις τον καημένο.
Η γρίπη. Αυτή η περιβόητη γρίπη που σκότωσε καμιά εικοσαριά, την έχετε ακούσει; Ε, μάλλον αυτήν είχα. Ξεκίνησε με καταβολή δυνάμεων και μια ήπια κεφαλαλγία. Με ένα ντεπονάκι, πήγα δυο μέρες στη δουλειά. Την Παρασκευή, κοιμήθηκα σα να είχα να κοιμηθώ μια βδομάδα. Το Σάββατο έβηχα χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση, απλά ήμουν λίγο πτώμα. Την Κυριακή τα είδα όλα. Πόνος παντού, βήχας όχι παραγωγικός, και πονοκέφαλος. Και κρύο. Πολύ πολύ κρύο. Κλιματιστικό ανοιχτό στους 26 βαθμούς, πόρτες παράθυρα κλειστά, πυτζάμα, (ναι πυτζάμα και ρόμπα φλις παρακαλώ) αλλά εγώ έτρεμα. Και βάζω θερμόμετρο. 38,8 ακατέβατα στις δυο ώρες. Με ένα ντεπόν, το θερμόμετρο δεν κατέβαινε. Με δυο, σε τέσσερις ώρες ήταν πάλι στο 38,8 και δεν έπεφτε κάτω από 37,7. Τηλεφωνώ στη δουλειά, παίρνω δυο μέρες άδεια. Δευτέρα πρωί, με το καλημέρα 39,1 και πόνος στο λαιμό σα να έκανα γαργάρα με πινέζες. Με δυο ντεπόν κάθε οκτώ ώρες. Και θερμοκρασία κάτω από 37,9 δεν είδα. Τρίτη μια από τα ίδια. Ήδη ο γιος μου είχε πάει στο νοσοκομείο για να μου φέρει συνταγές για tamiflu tavanic mucosolvan. Έπαιρνα την αντιβίωση, δεν έτρωγα, με πόναγε το στομάχι, ο λαιμός, τα κόκκαλα, τα αυτιά μου, η μύτη μου, τα παραρίνια και το κεφαλάκι μου. Την Τετάρτη, το θερμόμετρο έφτασε μόνο μέχρι το 38. Αλλά ο βήχας μου άλλαξε. Έγινε παραγωγικός και φοβερά επίμονος αφού έπαιρνα βλεννολυτικά. Όμως κάθε φορά που σηκωνόμουν από το κρεβάτι
ένιωθα σαν το Σίσυφο… έκανα ένα μπάνιο, και κουράστηκα! Ξανά τηλέφωνο στο γιατρό μου, μου εξήγησε πως δεν έχω άλλη ίωση τώρα απλά έτσι είναι η εξέλιξη της νόσου και πως πρέπει να κάνω υπομονή. Ναι, το λέω αλλά αισθάνομαι φοβερά κουρασμένη, σα να σκάβω, σα να έφαγα ξύλο… και έτσι έμαθα, πως η γρίπη αυτή, χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πολύ μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πήγαινα στην τουαλέτα δεκαπέντε βήματα όλα και όλα και έφτανα στο μπάνιο κουρασμένη. Η πιο μεγάλη διαδρομή που έκανα ήταν 27 βήματα ως την κουζίνα για να φτιάξω στο θερμός ζεστό χαμομήλι ή τσάι ή μελισσόχορτο. Και γύρναγα ράκος. Έκανα ένα τέταρτο να συνέλθω. Μέχρι σήμερα. Σήμερα, όχι πυρετός, μιλάω, και πάω στο μπάνιο και την κουζίνα και  δεν κινδυνεύω να σωριαστώ από την εξάντληση. Ευτυχώς έμεινα σε καραντίνα από την Παρασκευή το μεσημέρι μέχρι αύριο που θα πάω να ψηφίσω. Τουλάχιστον δεν κόλλησα κάποιον άλλον. Ακόμα και τις σούπες ή τα φάρμακα, τα βάζανε στο ασανσέρ και τα έπαιρνα με μάσκα.
Περαστικά μου, καλά να είμαι, καλά να είστε, αυτά. Τώρα καταλάβατε γιατί έκανα ένα μήνα σχεδόν να κάνω ανάρτηση.
Поцелуи!!!  

1 Ιαν 2015

ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΤΟ 2015

Καλή χρονιά φίλοι μου.
Να είστε ευτυχισμένοι και χαρούμενοι όλο το χρόνο.
Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου τα καλύτερα για τον καθένα σας και να έχετε τα αγαπημένα σας πρόσωπα κοντά σας να τα χαίρεστε και να σας καμαρώνουν!
Χθες βράδυ με μύησε ο γιος μου στο πόκερ. Λοιπόν, με ξεπαράδιασε, κάνει μπλόφες και αν λάβω υπ' όψιν μου το κάζο που έπαθα χθες, δε μου φαίνεται να μου μένουν λεφτά για το σωτήριο έτος 2015!
Κατά τα άλλα, διαπίστωσα πως η τελετή λήξης των χειμερινών ολυμπιακών αγώνων στο Σότσι, ήταν η καλύτερη που έχω δεί. Υπέροχη μουσική, εκπληκτικά χορευτικά, όλη η ιστορία και τα επιτεύγματα της Ρωσίας σε ένα δίωρο πρόγραμμα με φανταστική σκηνοθεσία!
Σήμερα, σας γράφω με μουσική υπόκρουση την πρωτοχρονιάτικη συναυλία της φιλαρμονικής της Βιέννης!
Και πάλι, τις καλύτερες ευχές μου για το νέο έτος!

25 Δεκ 2014

ΑΤΙΤΛΟ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, με υγεία, με χαρές, με αγαπημένα πρόσωπα και ότι άλλο επιθυμείτε να το βρείτε στην αγκαλιά σας!


περισσότερα νέα με τον καινούργιο χρόνο!

12 Δεκ 2014

ΤΟ ΦΥΣΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΡΥΩΝΕΙ



…τι το φυσάω, ανεμιστήρα του έβαλα και δεν κρυώνει!
Και εξηγούμαι: την Τετάρτη το πρωί, πηγαίνοντας στη δουλειά, ανάβει ένα φωτάκι στο ταμπλό του τουτού μου. Επειδή στις έξι και τέταρτο το πρωί, δεν έχει κίνηση, δε βρήκα τη δυνατότητα να ανοίξω το μάνιουαλ του αυτοκινήτου να δω τι σημαίνει το πορτοκαλί λαμπάκι που είναι ένας κύκλος και έχει δεξιά και αριστερά κάτι παρενθέσεις διακεκομμένες. Φτάνω στη δουλειά, κοιτάω, παθαίνω ένα κάτι τις. Αυτό δείχνει κάτι στα τακάκια. Όχι ότι ξέρω και τι είναι αυτό, αλλά θυμόμουν ότι έχει σχέση με τα φρένα.
Στις εννέα, τηλεφωνώ στην αντιπροσωπεία, μου τα μασάγανε… με δίνανε από τον Άννα στον Καϊάφα. Δουλειά δε γινόταν, μου γύρισε και το μάτι και έκλεισα.
Χειμώνας, βροχές, τα φρένα πρέπει να είναι σε άριστη κατάσταση, βάζω και το παιδί μέσα, θέλω να είναι ασφαλέστατο. Τηλεφωνώ σε ένα φίλο που έχει τη γενική αντιπροσωπεία μιας άλλης γερμανικής μάρκας αυτοκινήτων.
-Κώστα, χαλάσανε τα τακάκια…
-Και πως το κατάλαβες Ρία;
-Άναψε το λαμπάκι.
-Σιγά, έχεις δυο εβδομάδες να το πας σε μάστορα.
-Όχι, θέλω να το φτιάξω άμεσα γιατί βρέχει, βάζω και το παιδί μέσα και θέλω να είναι στην εντέλεια.
-Στέλνω κάποιον να το πάρει.
Και έστειλε ο άνθρωπος. Και το πήρε και την άλλη μέρα μου τηλεφωνεί και μου ρίχνει ένα χεστήριο να είναι όλο δικό μου!
-Καλά ρε ηλίθια, δεν το πας το αυτοκίνητο για σέρβις;
-Τι λες ρε Κώστα; Στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, έχω ένα μικρό μπλε σπιράλ και γράφω πότε έκανα σέρβις, τι του έκανα και πόσα έδωσα.
-Κοπελιά, σε κοροϊδεύανε. Το αυτοκίνητο δεν το σήκωσαν ποτέ ψηλά να δουν αν έχει κάτι. Και έχει την Άρτα και τα Γιάννενα… απορώ πως δε βρέθηκες σε κανένα χαντάκι ή σε καμιά κολόνα!!!
-Και πόσο πάει το μαλλί ρε Κώστα;
-Θες αυθεντικά της μάρκας σου, ή ιμιτασιόν;
Και ο σοφός φωστήρας απαντά: δεν ξέρω…
-Καλά θα σου φτιάξω δυο τιμολόγια, ένα με αυθεντικά, ένα με ιμιτασιόν και μου λες τι θες.
Και περιμένω. Παραλλήλως βέβαια, 

παίρνω και στο εξουσιοδοτημένο συνεργείο που πήγαινα το γερμανούλη μου κάθε έξι μήνες σχεδόν εδώ και οκτώ χρόνια. Όχι γιατί έκανα χιλιόμετρα, αλλά γιατί επειδή δεν κάνω 10.000 χιλιόμετρα το χρόνο, και κάνω και ταξίδια με το παιδί μέσα, πριν από τα ταξίδια, το ρίχνω μια ματιά που αντιστοιχεί τουλάχιστον σε 300 ευρώ στην καλύτερη των περιπτώσεων!
Καλά, λέω στον αρχιμάστορα, τέλος Σεπτεμβρίου έκανα σέρβις και δε μου είπες πως τα τακάκια είναι φθαρμένα, τα ψαλίδια, κάτι άλλα μπιλάκια, τα αμορτισέρ, τα δισκόφρενα και μερικά άλλα που δεν τα θυμάμαι τώρα, αλλά εκείνη την ώρα, ούτε υπολογιστής να ήμουν ρε παιδιά, τα θυμήθηκα και τα είπα όλα όπως μου τα είχε πει ο Κώστας. Εμείς μου λέει, το βάζαμε το αυτοκίνητο στον εγκέφαλο και δε μας έβγαζε βλάβη.
Ρε φίλε, του λέω, και ανέβαιναν τα ντεσιμπέλ της φωνής μου, όταν έρχομαι σε εσένα, σε εμπιστεύομαι και περιμένω να δεις τα πάντα. Αν ήξερα εγώ, θα τα έκανα μόνη μου. Δε θα σε μοσχοπλήρωνα. Εσύ όταν έρχεσαι στο νοσοκομείο, βάζεις μόνος σου την αντιβίωση την ενδοφλέβια; Εμπιστεύεσαι εμένα. Έτσι έκανα και εγώ. Όταν πας στο γιατρό του λες τι εξετάσεις να σου κάνει; Πώς να σου πω εγώ τι να δεις; Εσύ είσαι ο μάστορας, εγώ είμαι νοσηλεύτρια!
Μην τα πολυλογώ, μου 
γύρισε το μάτι με τις χαζοδικαιολογίες του, κλείνω το τηλέφωνο. Και περιμένω να μου βγάλει τη λυπητερή ο Κώστας.
Και μου τη βγάζει. Σήμερα. Δηλαδή μιλάμε για όντως λυπητερή. Όχι απλή λυπητερή, θρήνος βγήκε! Με αυθεντικά ανταλλακτικά, 1667 ευρώ. Με ιμιτασιόν, 1167. Μέσα και το φαναρτζίδικο που βρήκα το γερμανό χτυπημένο εντός νοσοκομείου.
Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή. Μου το χτυπάνε και μου γυρνάει το μάτι. Το πάω στην αντιπροσωπεία, 550 ευρώ. Το πάω σε ένα φαναρτζίδικο στη γειτονιά μου, 350 ευρώ. Ο Κώστας 170 ευρώ!  Τα εργατικά στον Κώστα με τις φαναροδουλειές όλα μαζί 350 ευρώ, μέσα στα 1667.
-Τι να κάνω ξανθιά οδηγέ; Με ρωτάει ο Κώστας, που πάει, δεν το γλιτώνω το ξανθιά πλέον και δεν το λέει με καθόλου καλή έννοια πλέον!
Παίρνω στην αντιπροσωπεία, από εκεί που πήρα το αυτοκίνητο, ρωτώ πόσο θέλουν να αλλάξουν όλα αυτά που μου είπε ο Κώστας, με βάζουν σε αναμονή με το ηλιθιοτράγουδο του Γιωργάκη Μιχαλάκου που σιχαίνομαι να ακούω και μου το σκάνε το παραμύθι, 3420 ευρώ κυρία μου! Έτσι έρχονται τα εγκεφαλικά!!! και χωρίς να τους πω για το πίσω δεξιό φτερό που θέλει φτιάξιμο.
Παίρνω πίσω τον Κώστα. Φτιάξ’ το, του λέω. Με αυθεντικά ή ιμιτασιόν; Ότι με κρατά στο δρόμο αυθεντικό του λέω. Τι θα μου έβαζε ιμιτασιόν; Τα φίλτρα στην καμπίνα; Όλα αυθεντικά μετά. Και πάει το μαλλί 1667 ζεστά, λαχταριστά ευρώπουλα που αντί να τα πάω στην Πράγα ή τη Βουδαπέστη, θα τα πάρει ο Κώστας και η bmw!

Άντε βρε, καλές γιορτές να έχουμε!
Powered by Blogger.

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ
ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΝΕΨΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ

Αναγνώστες