ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΜΟΥ!

Ronin.gr - widget IP και λειτουργικού OΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ izismile.com

17 Ιουλ 2017

ΜΑΝΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ




Και λίγα λέω. Και εξηγούμαι.
Το βλαστάρι μου τελείωσε αισίως τη στρατιωτική του θητεία και άρχισε να διαμορφώνει τα σχέδια για το μέλλον του. Τουλάχιστον έτσι είπε στη μανούλα.
Η αλήθεια ήταν  άλλη όμως. Έψαχνε από καιρό να βρει ένα καλό μεταπτυχιακό στην πόλη του φωτός. Και το βρήκε. Ενώ ήταν ακόμη σμηνίταρχος. Και έκανε τα χαρτιά του και τα έστειλε. Εγώ το έμαθα όταν ήρθε η ώρα να πληρώσω τα μεταφορικά του φακέλου που ανέρχοντο στο ευτελές ποσό των 100 ευρώ.
Δεν είπα τίποτα, δε μου έπεφτε και λόγος, άλλωστε. Δεν πολυπίστευα πως θα τον έπαιρναν γιατί από γνωστά μου παιδιά, που έκαναν το ίδιο, αυτά είχαν στείλει δεκάδες βιογραφικά. Το δικό μου μόνο ένα και μετά από πολύ έντονες πιέσεις, άντε και άλλο ένα στην Ολλανδία. Στη γαλλία δε, το πανεπιστήμιο αυτό, δέχεται μια στις 120 αιτήσεις, το δικό μου γιο θα παίρνανε;;;

Περνάει ο καιρός, μου το σκάει το παραμύθι, μάνα πρέπει να πάμε Παρίσι και Άμστερνταμ για συνεντεύξεις εκ του σύνεγγυς. Και πάμε. Κρύο... και των γονέων! Και βροχή, πολύ βροχή, και εδώ ήταν αρχές Μαΐου και έκανε ζέστη, επέστρεψα και ζεστάθηκε το κοκκαλάκι μου! Εννοείται πως έγινε δεκτός και στα δυο. Και διαλέγει την πόλη του φωτός.
Το αγόρι μου, το αγόρι μου, το αγόρι μου, γλυκό και τραγανό σαν καραμέλλα, έγινε δεκτό στο τέταρτο καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου, το SiencesPo!
Χαρές η μανούλα, πιο πολλές χαρές ο υιός, μου το σκάει το παραμύθι, ότι υπάρχει δυνατότητα παραμονής στην παγκόσμια εστία των πανεπιστημίων στο Παρίσι, τη σιτέ ουνιβερσιτέ, δεν το γράφω στα γαλλικά γιατί θα γελάσει ο κάθε πικραμένος με τα παμπτώχου γαλλικά μου. Κάνουμε τις αιτήσεις μας στο φοντασιόν ελλενίκ, και στο φουαγιε ελλενίκ και για να είμαστε και προετοιμασμένοι, αρχίζω και ψάχνω και για σπίτια.
Και εκεί μου ήρθε το πρώτο εγκεφαλικό. Οι γάλλοι, μην πω τίποτα για το σόι τους, είναι καρακλεφταράδες του κερατά. Ένα σπίτι 9 (εννέα, ναι, εννέα τετραγωνικά), (η κρεββατοκάμαρά μου είναι 20 –είκοσι-, τετραγωνικά), στον 8ο (όγδοο) όροφο, χωρίς ασανσέρ και με κεκλιμένο το επίπεδο του ταβανιου (τύπου σοφίτα), με τροποιημένη ντουλάπα σε ντουζιέρα, (οι ντουλάπες έχουν ύψος 1,80, ο γιος μου είναι 1,94) και χωρίς χέστρα στο δωμάτιο, η χέστρα στο διάδρομο του κτιρίου να τη μοιράζεσαι με άλλα 3-4 παρόμοια διαμερίσματα (;), το νοικιάζουν μόνο στο ευτελές ποσό των 900 ευρώ μηνιαίως, χωρίς να υπολογίζεις ασφάλεια, ρεύμα, νερό, wifi, γκάζι και φόρο δήμου γιατί διαμένεις στο Παρίσι!
Δε μιλάω για τις εγγυήσεις, 2000 ευρώ ο ιδιοκτήτης της βίλας των 9 τετραγωνικών, 2000 ευρώ η ΔΕΗ για να σου συνδέσει το ρεύμα, 2000 ευρώ το νερό για να συνδεθεί, 2000 ευρώ το ίντερνετ, 2000 ευρώ το γκάζι. Δηλαδή με το καλημέρα Παρίσι, θες επιεικώς, ένα ποσό 10.000 για πέταμα.
Και αυτά είναι τα πιο φτηνά. Γκαρσονιέρα όπως τις θεωρούμε εμείς στην ελλάδα τις γκαρσονιέρες, με κουζινίτσα, πλήρες μπάνιο, και βεραντούλα, αυτά εις Παρισίους, ανέρχονται στα 3.200 ευρώ το φτηνότερο που είναι και μία ώρα έξω από το Παρίσι...
Επιπροσθέτως, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, έχουμε capital controls, που σημαίνει πως η μανούλα θα έχει τη δυνατότητα να στείλει μόνο 1000 ευρώ το μήνα έξω.
Και πες πως δεν τον παίρνουν τον  κανακάρη μου στις εστίες, οι ιδιωτικές, έχουν ενοίκιο το λιγότερο 800 ευρώ και χωρίς νερό, θέρμανση, ηλεκτρισμό και φυσικά ούτε λόγος για τουαλέτα στο δωμάτιο! Πες ότι νοικιάζει μια τρύπα, γιατί τί άλλο μπορεί να νοικιάσει; Με τί θα φάει το παιδί όταν μόνο το ενοίκιο είναι 900 ευρώ; Με καναβούρι; Και το καναβούρι λεφτά θέλει. Το παιδί πρέπει να πληρώνει μηνιαίους λογαριασμούς, να τρέφεται, να μετακινείται, να επικοινωνεί με τη μανούλα... με αέρα θα τρέφεται μου φαίνεται!
Καταλάβατε τώρα γιατί λέω μάνα σε απόγνωση;;;
Καπάκι, πάω για ανανέωση του διαβατηρίου μου. Και την ώρα που πάω στην τράπεζα, χαζεύω ένα τριςχαριτωμένο σκύλο ράτσας μπόξερ, όχι πάνω από δυο μηνών, δεν προσέχω που πατάω και σκάω κάτω σαν καρπούζι. Πεζοδρόμιο – Ρία, σημειώσατε 1! Το δεξί γόνατο έχει ένα οικόπεδο που για να πληρώσω τον έμφιά του πρέπει να εκδοθώ, ο δεξιός αγκώνας μελανός, ο αριστερός αστράγαλος έγινε σε dt διπλάσιος σε περίμετρο και πήρε το χρώμα της θάλασσας σε όλες της τις αποχρώσεις. Πάω στο νοσοκομείο, Παρασκευή μεσημέρι, μου λέει ο ορθοπεδικός, να κάνω εισαγωγή γιατί το πόδι πρέπει να είναι ψηλά, με πάγο και να μην το πατήσω για 15 ημέρες! Σιγά μην έκανα εισαγωγή! Με έβγαλε 4 ημέρες ελεύθερη υπηρεσίας, πήρα τις πατερίτσες μου ξανά, και την Τρίτη, πήγα και έκανα εισαγωγή και πήρα  30 μέρες αναρρωτική. Και τώρα είμαι με το πόδι ψηλά, με νάρθηκα και πατερίτσες να περιμένω την Παρασκευή που μας έρχεται να το πατήσω.

Και είχα τόσα πράγματα να κάνω! Να ψωνίσουμε κοστούμια του παιδιού, υπολογιστή φορητό γιατί το γαλλικό σύστημα έχει αλλιώς τα γράμματα από την Ελλάδα  (δεν ξέρω πως το λένε το σύστημα αυτό, μου το εξήγησε ο υιός), να πάρουμε ένα πολύ χοντρό μπουφάν και άλλες τέτοιες χαζομαρίτσες, και εγώ είμαι με το πόδι στον τοίχο και διαβάζω...
Εντάξει, είδα και το πρώτο επεισόδιο του έβδομού κύκλου του game of thrones,  αλλά θα προτιμούσα να είμαι επί ποδός.
Γιατί τις 20 μέρες που θα πάω στο Παρίσι, θα νοικιάσω το σπίτι στο rbnb και θα βγάλω και τα έξοδά μου και κάποιος θα είναι στο σπίτι για να μην το ξανανοίξουν! Και εγώ είμαι με το πόδι ψηλά...
Αυτά. Πρέπει να ξαναξαπλώσω. Πολύ καθυστέρησα και αρχίζει και ξαναπρήζεται το άκρο μου! Φιλιά!!!

6 Δεκ 2016

ΜΙΑ ΘΛΙΒΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ



Κατάγομαι από τις εξωτικές καρδιτσίους νήσους, πιο συγκεκριμένα από τη λίμνη Πλαστήρα. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, από το χωριό Νεοχώρι. Είναι ένα χωριό σε υψόμετρο 950-1050 μέτρα, αμφιθεατρικά χτισμένο με θέα την υψηλότερη τεχνητή λίμνη της Ευρώπης.

                Η συνονόματη γιαγιά μου είχε ένα σπίτι με θέα όλη τη λίμνη. Χτισμένο ψηλά σε ένα βράχο και μετά τον μικρό κήπο της υπήρχε κάτι σα χαράδρα και είκοσι μέτρα πιο κάτω ήταν χτισμένα άλλα σπίτια. Το σπίτι υπάρχει ακόμα, η γιαγιά η Ρία έχει συναντήσει τους προγόνους της. Το σπίτι της γιαγιάς, λοιπόν, έχει ένα μπαλκόνι που η θέα σε μαγεύει. Και να θες δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την ομορφιά που ξεδιπλώνεται μπροστά σου.
Δυο μικροί λόφοι που μεταξύ τους είναι ένα μικρό καφενεδάκι, ανάμεσα από τους οποίους ξεπροβάλλει ο ήλιος κάθε πρωί είναι η ανατολική πλευρά της λίμνης. Από τη δική μας, μια στενή λωρίδα πεδιάδας αγκαλιάζει τη λίμνη και είναι η δυτική πλευρά της. Εκεί καλλιεργούνται τα πάντα που μπορούν να αντέξουν το κρύο και το υψόμετρο. Και που και που ξεπροβάλλει δειλά ένα εκκλησάκι που ένα από αυτά, μικρό και γραφικό, γιορτάζει σήμερα. 


                Και όμως, δεν είναι γεμάτο με λουλούδια και δε γίνονται πανηγύρια στην αυλή του. Γιατί; Θα το καταλάβετε αργότερα.
                Ήταν καλοκαίρι, γιατί δυο φορές πήγα χειμώνα στο χωριό, και καθόμασταν με τη γιαγιά μου στη βεράντα του σπιτιού της. Εγώ στηριγμένη στο ξύλο της κουπαστής, αγνάντευα, χάζευα και κοιτούσα μαγεμένη τη θέα που ακόμα και αν έχω τώρα 5 χρόνια να πάω στο χωριό, όταν κλείνω τα μάτια μου ξεχωρίζω πεντακάθαρα όλες τις λεπτομέρειες αυτής της ομορφιάς. Η γιαγιά μου, καθόταν με τη λίμνη στην πλάτη της. Ρε γιαγιά, έχει τόσο ωραία ημέρα και εσύ αντί να κοιτάς στη λίμνη έχεις γυρισμένη την πλάτη σου και κοιτάς τις πέτρες του σπιτιού; Και με κοιτά με μια θλίψη και μου λέει: Άει πλάκι μ’, δυο παλικάρια μ’ έφαγε η μαγκούφα κι εγώ θα τη γλιέπω; Και με αποστόμωσε. Μπροστά ήταν και η γιαγιά η Χρυσάνα που και αυτή κοίταγε το σπίτι. Μαυροφορεμένες και οι δυο. Με τσίπα και μαντήλα μαζί. Και μόλις μίλησε η γιαγιά μου και οι δυο σηκώσανε τις γωνίες της μαντήλας τους που κρέμονταν μπροστά τους και σκούπισαν τα δακρυσμένα μάτια τους.
                Δυστυχώς την είχα κάνει τη μαλακία μου και δεν μπορούσα να πάρω πίσω τα λόγια μου. Ξαναθύμισα και στις δυο το μεγαλύτερο πόνο τους. Η γιαγιά μου και η κουνιάδα της είχαν χάσει δυο γιους και το σύζυγό της αντίστοιχα στο μεγαλύτερο ναυτικό ατύχημα της ελληνικής ιστορίας σε γλυκό νερό. Αυτό συνέβει το 1959 και θα διαβάσετε καλύτερα τα γεγονότα και τα αίτια εδώ.
                Δυο αδέρφια του πατέρα μου, ο Βασίλης που γεννήθηκε πρώτος και ήταν παντρεμένος και περίμενε παιδί και ο Νίκος που υπηρετούσε φαντάρος και γύρναγε στο χωριό για να γιορτάσει με τη μάνα του και τα αδέρφια του, πνίγηκαν την ίδια νύχτα, ξημερώματα της 6η Δεκεμβρίου μαζί με 18 άλλους ανθρώπους. 17 από ο χωριό μου και 3 από άλλα χωριά. Ο Παρασκευάς, το καραβάκι που τους πήγαινε από το τσαρδάκι στη δυτική πλευρά της λίμνης, μπάταρε και πνίγηκαν όλοι...


Η μαύρη λίστα των αδικοχαμένων
Νεοχώρι
Αγρογιάννης Βασίλειος
Αγρογιάννης Γεώργιος
Αγρογιάννης Νικόλαος
Καρακώστας Δημήτριος
Καρακώστας Ευάγγελος
Καραντώνης Βασίλειος
Καραντώνης Γεώργιος
Κελεπούρης Κων/νος
Κορκοντσέλος Αστερ.
Μητσογιάννης Αναστάσιος
Μητσογιάννης Αριστ.
Μητσογιάννης Ηρακλής
Μήτσιου Βασίλειος
Νίκου Ιωάννης
Σάλτης Αθανάσιος
Τέκος Σωτήριος
Φώτας Κων/νος
Μορφοβούνι
Μπαλτάς Βαΐος
Καρίτσα
Ντζιος Γεώργιος
Κερασιώτης Νικόλαος


                Τα ξημερώματα της 6ης Δεκεμβρίου πέθανε ο πατέρας της μαμάς μου και δυο χρόνια αργότερα, την ίδια μέρα ή μάλλον πιο σωστά, την ίδια νύχτα και η μητέρα της μητέρας μου...
                Σας είπα, μια θλιβερή ιστορία...
                Είχα ασθενή ένα φίλο του πατέρα μου που είχε επισκεφθεί με τον πατέρα μου το χωριό μας το καλοκαίρι του 1960, μου είπε με τρόμο πως πρώτη φορά είχε δει ένα ολόκληρο χωριό να φοράει μαύρα. Ακόμα και τα παιδάκια είχαν πένθος στο μανίκι τους... 

Το μοιρολόι για το συμβάν.


Κάθε χρόνο τελείται επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο που υπάρχει στην είσοδο του χωριού.
 https://giodonkaranton.files.wordpress.com/2015/11/cebccebdceb7cebcceb5ceafcebf-2.jpg

9 Αυγ 2016

Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ




Ποια είναι αυτή; Εγώ βέβαια. Μετά την εβδομάδα που έκλαιγα από το πρωί ως το βράδυ, γιατί ο κανακάρης μου πήρε το πτυχίο του με 8,3, ήρθε ένας άλλος γολγοθάς για τη δόλια μάνα.
Αλλά, ας τα εξιστορίσω με τη σειρά. Μόλις το γιοκαρίνι μου έδωσε το τελευταίο μάθημα και παρέδωσε την πτυχιακή του, που σημειωτέον πήρε 10 γιατί πρόκειται για αυθεντική και πρωτότυπη σκέψη δική του, περιμέναμε να δούμε αν πέρασε το μάθημα, γιατί είχε βάλει και όρο πως αν ήταν η βαθμολογία του κάτω από 8 να κοπεί. Το πήρε με 10, αλλά μεχρι να το μάθουμε έκανε ήδη τα σχέδιά του!
Και βγαίνει το μάθημα πως το πέρασε και μου τηλεφωνεί ο μάγκας να πάμε στη στρατολογία να κόψει την αναβολή. Βρε πουλάκι μου, περίμενε να την κόψουμε το Μάιο, όχι τώρα, ο υιός! Και πάμε στου Ρουφ και κόβουμε την αναβολή. Και περιμένουμε να του έρθει χαρτί να παρουσιαστεί.
Και έρχεται το χαρτί. Και αρχίζουμε τις προετοιμασίες. Να αγοράσουμε σώβρακα, κάλτσες, σετ σεντόνια, σετ πετσέτες, και λοιπά χρειαζούμενα, αλλά ο υιός μας έβαλε φρένο. Σώβρακα είχε, κάλτσες είχε, σεντόνια ότι έχουμε, πετσέτες ότι έχουμε. Δε με έπαιρνε και πολύ, ότι ήθελε θα έκανα. Και το έκανα.
Και έρχεται η μέρα που πρέπει να παρουσιαστεί. Κάνω μια έρευνα να δω πως πάμε στην εξωτική Τρίπολη, και το πρωί της 11ης Ιουλίου, ξεκινώ όλο χαρά να πάω το βλαστάρι μου για κατάταξη.
Ξεκινάμε αχάραγα, γύρω στις 11 το πρωί. Για μένα ήταν μεσημέρι, γι αυτόν ξημερώματα...
Εγώ να του δίνω συμβουλές, η γιαγιά να κλαίει, ο ίδιος ατάραχος. Μέχρι την Τρίπολη, όλο το σόι είχε τηλεφωνήσει τουλάχιστον δυο φορές να του ευχηθεί καλή θητεία.
Φτάνουμε στην Τρίπολη, βρίσκουμε το
στρατόπεδο και βλέπουμε λεφούσι έξω από την πύλη. Μας χαιρετά και μας φεύγει.
Εκεί δάκρυσα. Να χέσω όλη τη στρατιωτική μου εκπαίδευση... όλα αυτά έχουν νόημα όταν είναι για άλλους, όχι για το παλικάρι μου! Να έχω και τη μάνα μου να κλαίει από την Τρίπολη ως την Κόρινθο.
Εντυπώσεις: έξω από το στρατόπεδο έψηναν σουβλάκια, μου έσπασαν τη μύτη, αλλά με τη γιαγιά να κλαίει που να πω ότι τα ζήλεψα. Ήταν ένα μαγαζί με όλα τα απαιτούμενα για να πας φαντάρος ή σμηνίτης. Και τίποτα να μην του είχα πάρει, (είχα μιλήσει με το διοικητή και ήξερα τι άκριβώς να έχει μαζί του), θα τα παίρναμε όλα από εκεί. Η Τρίπολη πρέπει να είναι ευγνώμων στη μονάδα. Οι ταξιτζήδες χρεώνουν πέντε ευρώ από το ΚΤΕΛ ως την 124 ΠΒΕ, όταν βγαίνουν τα παιδιά που θα πάνε; στις καφετέριες, στα φαγάδικα και στα ξενοδοχεία της πόλης. Οι μανάδες όλες με ένα χαρτομάντηλο στο χέρι. Τα παιδιά μας είχαν μπει στη μονάδα, αλλά αυτές, όπως και εγώ, δεν έφευγαν. Πέρασε καμιά ώρα μέχρι να το πάρουμε απόφαση να φύγουμε.
Και φτάνει η μέρα του πρώτου επισκεπτηρίου. Φτάνουμε μισή ώρα πριν ανοίξουν οι πύλες. Με το που με βλέπει ο φρουρός μου ζητάει την ταυτότητα, βλέπει το όνομα, με χαιρετά στρατιωτικά (με πολιτικά ήμουν), και μου λέει ότι με περιμένει ο διοικητής. Με κοιτούσαν οι άλλοι οι γονείς με μισό μάτι. Πάω στο διοικητήριο, πιάνω κουβέντα με το διοικητή, αξιολογότατος άνθρωπος, ξεχνιέμαι και κάποια στιγμή βλέπω πως άρχισε το επισκεπτήριο. Χαιρετώ, βγαίνω και βλέπω τον πιο όμορφο σμηνίτη  ever. Του πάει η στολή αγγαρείας, κούκλος ήταν. Μου τραβάει και μια χαιρετούρα και με παίρνει αγκαλιά και με φέρνει και μια σβούρα. Έλιωσα. Εκεί να δεις κλάμα... πολύ συγκίνηση, περηφάνεια και καμάρι! Το αγόρι μου, άντρας, σμηνίτης και τυπικότατος μάλιστα. Δε χόρταινα να τον βλέπω και να τον καμαρώνω. Αδυνάτισε κανά πεντόκιλο, γιατί δεν του άρεσαν τα φαγητά, ήταν κλειστό και το ΚΨΜ. Το πως πέρασαν οι πέντε ώρες που τον έβλεπα, δεν κατάλαβα. Τον φίλησα, τον αγκάλιασα και επιστροφή. Στο επόμενο επισκεπτήριο δεν πήγα, θα πήγαινε η κοπέλα του και μας έδωσε απαγορευτικό.
Στο τρίτο επισκεπτήριο είχαμε έξοδο 8 ωρών, πάω τον παίρνω και τον ρωτώ που θέλει να πάμε. Στο Ναύπλιο μου λέει. Και πάμε Ναύπλιο. Και πάω με τις πινακίδες. Και μας πάει στο Ναύπλιο η πινακίδα από έναν κωλόδρομο, μα έναν κωλόδρομο! Όλο στροφές, χωρίς σήμανση, με το δρόμο σκαμένο για να του περάσουν καινούργια άσφαλτο... χάλια. Φτάνουμε στον προορισμό μας, κάνουμε τη βόλτα μας, ψωνίζουμε, τρώμε, πίνουμε καφέ και ξεκινούμε για πίσω... και χάνομαι. Πως το κατάφερα αυτό, ούτε που το κατάλαβα. Ξαναγυρνάμε πίσω, ξαναχανόμαστε. Οι πινακίδες άφαντες. Και βρισκόμαστε σε ένα δρόμο που δεν το είχαμε ξανακάνει, και επιτέλους βάζουμε το navigator και μας λέει στρίψτε αριστερά. Αλλά αριστερά ήταν χωράφια με ένα υποτυπώδη δρόμο. Και τον παίρνουμε το δρόμο και μπαίνω με αυτοκίνητο και βγαίνω με κουδουνίστρα. Μετά που πέρασα όλον τον αργολικό κάμπο και τα χωριά του όλα, βγαίνουμε επιτέλους στον κόμβο της Στέρνας και επανήλθαμε στον πολιτισμό. Φτάνουμε τελικά στην Τρίπολη, αφήνουμε το σπλάχνο και επιστρέφουμε με τη γριά μητέρα στην Αθήνα. Τρίπολη – Κόρινθο η μάνα μου έκλαιγε. Η απόσταση ως την Τρίπολη είναι 162 χιλιόμετρα αντί τα 380 που έπρεπε να κάνω με την παράκαμψη του Ναυπλίου, εγώ εκείνη τη μέρα έκανα μόνο 600! Βάλτε με το μυαλό σας τί βόλτα κάναμε!
Και έρχεται η μέρα της ορκομωσίας. Φτάνουμε νωρίς, είχα φροντίσει η μαμά μου να κάθεται στους επισήμους, εγώ στη θέση των ανωτέρων και με πολιτικά. Ορκίστηκαν οι χριστιανοί, οι μουσουλμάνοι και οι άθεοι, εκπληκτικό το σμήνος ασκήσεων ακριβείας, ωραία η παρέλαση και περιμένουμε το παιδί. Όλα τα άλλα έρχονταν και τα παίρνανε οι γονείς τους και έφευγαν το δικό μου όχι. Ρε που είναι, γιατί δεν έρχεται και από τους τελευταίους σκάει μύτη με τα συμπράγκαλά του. Είχε πάει να χαιρετήσει τους εκπαιδευτές. Ειδικά έναν ανθυποσμηναγό που τις πρώτες μέρες τον είδε που είχε βαρέσει μπιέλα και ήταν έτοιμος να την κοπανήσει από το συρμοτόπλεγμα!
Έχω όμως πολύ καλό παιδί. Ο υιός μου ήτο τρελλός βυσματίας. Αλλά δεν αρνήθηκε ποτέ αγγαρεία και κάθε φορά που θέλανε εθελοντή για θελήματα, πάντα πρώτος ήταν. Αυτό μου το είπε ο εκπαιδευτής τους. Ο ίδιος δε μου ανέφερε κάτι. Μόνο όταν ο θαλαμάρχης του ζήτησε τη γνώμη ποιον να βάλει σκοπιά 2-4, ο δικός μου είπε να βάλει αυτόν. Και η σκοπιά που έκανε ήταν γερμανικό νούμερο... Όλα τα παιδιά του θαλάμου του ήρθαν να τον χαιρετίσουν και να ανταλλάξουν τηλέφωνα.
Και επιστρέψαμε στην Αθήνα, χωρίς τη γιαγιά του να κλαίει αυτή τη φορά και τώρα έχει άδεια μέχρι να παρουσιαστεί στη μονάδα του. Ποια μόναδα;;; θέλει και ερώτημα; Στο τριεθνές Παπάγου-Χολαργού-Γουδίου! Στο ΓΝΑ. Ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα πέθαινε η μάνα μου. Αν το παιδί πήγαινε κάπου αλλού, Λάρισα, Σαντορίνη, Εβρο, θα την έχανα. Μέχρι να δει τη μετάθεσή του με έπρηζε. Αν δε φέρεις το παιδί εδώ, δε σου ξαναμιλάω. Να ξέρεις θα πεθάνω αν το παιδί πάει κάπου και στενοχωριέται. Κάθε μεσημέρι που πήγαινα εκεί, με έψελνε. Ένα φαγητό μου έφτιαχνε, από τη μύτη μου το έβγαζε...
Αυτά τα ολίγα από τη μάνα του στρατιώτη που έχει τον πιο όμορφο σμηνίτη!!!

υ.γ. έξω από το στρατόπεδο, έχει μια αλάνα, όποιος φτιάξει ξενοδοχείο για τις μανάδες, θα χεστεί στο τάληρο!
Από το Blogger.

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ
ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΝΕΨΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ

Αναγνώστες