ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΜΟΥ!

Ronin.gr - widget IP και λειτουργικού OΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ izismile.com

27 Μαΐ 2016

ΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΚΟΡΙΤΣΟ



         Και πάνω που είχα αφήσει ανενεργό το μπλογκ για κάμποσο καιρό, μου κάθεται το παρακάτω περιστατικό (ο θεός να το κάνει περιστατικό) και όταν το διηγήθηκα στη φίλη Αθηνά, μου είπε πως είναι κρίμα να μην το μοιραστώ μαζί σας.
Ας σας δώσω μερικά στοιχεία, αρχικά, για να καταλαβαινόμαστε. Στη γειτονιά μου, έχει ένα μαγαζάκι που είναι ανοιχτό από τις επτά το πρωί ως τις έντεκα το βράδυ όλες τις
μέρες του χρόνου. Και όταν λέω όλες, εννοώ όλες. Πρωτοχρονιά, χριστούγεννα, πάσχα, δεκαπενταύγουστο. Όλες είπα. Οι άνθρωποι με ξέρουν, και επειδή γνωρίζουν και τα ακατάστατα ωράριά μου, πολλές φορές τηλεφωνώ και μου φέρνουν τα πράγματα στο σπίτι. Το μαγαζάκι, είναι μανάβικο, μίνι σούπερ μάρκετ, περίπτερο, ντελικατέσεν, όλα σε ένα.
Και συνεχίζω να σας ενημερώνω. Μη με βλέπετε νοικοκυρά, δεν είμαι. Γυναίκα έρχεται και καθαρίζει το σπίτι, δε χωνεύω τη μαγειρική καθόλου και η καλύτερή μου είναι να τρώω στη μαμά μου γιατί μετά φεύγω με τάπερ φαγητών για την υπόλοιπη εβδομάδα.
Και ξαφνικά, πάω σε μια φίλη και χαζολογάμε στο youtube  και μου δείχνει κάτι βίντεο ελληνικά και ξένα που φτιάχνουν τούρτες. Ωραία ήταν, εντυπωσιακά ήταν, τα χαζέψαμε αρκετά. Την επόμενη Δευτέρα, είχα άδεια. Και πως μου έρχεται, να φτιάξω και εγώ μια τέτοια τούρτα.
Το σκέφτηκα την ώρα που έπινα το καφεδάκι μου στη βεράντα, αγναντεύοντας την Ακρόπολη. Σημείωση 1η: ποτέ μην αποφασίζεται ενώ πίνετε τις πρώτες γουλιές του καφέ, είστε ακόμη από τον ύπνο και θα πάρετε λάθος αποφάσεις. Συνεχίζω...
Για να είμαι βέβαιη, παίρνω το λαπιτόπι, ανοίγω τα βίντεο, και αρχίζω να καταγράφω τα υλικά που χρειάζονται για την τούρτα. Τελειώνω τον καφέ, ντύνομαι και πάω στο κανονικό σουπερμάρκετ γιατί θα ψώνιζα και για το μήνα.  Επιστρέφω σπίτι τέσσερις ώρες μετά, φορτωμένη σα γαϊδούρι, τακτοποιώ τα πράγματα και τραβάω και ένα τακτοποίημα στην κουζίνα που θα έκανα τα θαύματά μου. Φέρνω το λάπτοπ στην κουζίνα, βάζω τις τούρτες και αρχίζω να βγάζω τα πράγματα που θα χρειαζόμουν στο τραπέζι για να φτιάξω το κέικ. (παντεσπάνι το λένε, κέικ θα το δείτε εδώ). Διαπιστώνω πως έχω ξεχάσει τα μισά από τα υλικά που χρειαζόμουν. Σιγά το πράμα. Ένα τηλέφωνο μακριά ήταν  τα πράγματα.
Παίρνω στο μίνι σούπερ μάρκετε/ντελικατέσεν/μπακάλικο/περίπτερο.
-Βαγγέλη, η Γοργόνα είμαι, (έτσι με ξέρει ο άνθρωπος, Ρίες είναι πολλές, Γοργόνα μία), θέλω κάτι πράγματα.
- Για πες ρε κοπελιά...
...του λέω του Βαγγέλη, μου τα φέρνει, είχα βγάλει τα ρούχα μου και ήμουν με ένα νυχτικάκι, ντύνομαι, κατεβαίνω οκτώ ορόφους γιατί η μαλακία πάει σύννεφο στην πολυκατοικία μου και κλειδώνουμε την εξώπορτα, παίρνω τα πράγματα, πληρώνω, ανεβαίνω, γδύνομαι, βάζω το νυχτικό μου και καταπιάνομαι με το κέικ.
Δε θα το πιστέψετε, το μίξερ λειτουργούσε. Είχα και δυο χρόνια να το χρησιμοποιήσω, μια χαρά πήγαινε. Ξαναβάζω το βίντεο, κάνω ότι κάνει η τσούπρα η εγγλέζα και γίνομαι κώλος επιεικώς!
Όταν έβαλα, μετά από δυο ώρες, το μείγμα στο φούρνο, η κατάσταση στην κουζίνα ήτο τραγική τουλάχιστον. Αλεύρια παντού, σκόνη άσπρη (αλεύρι; Baking powder; Βανίλια; ζάχαρη; ποιος ξέρει...) πάνω στο λάπτοπ, ζύμη (;) στο πάτωμα, αυγά μαρέγκα ολούθε, πιτσιλιές στα πλακάκια, και όλα τα συμπράγκαλα της κουζίνας στον πάγκο, το νεροχύτη,
το τραπέζι της κουζίνας και το πάσο. Εγώ σε οικτρή κατάσταση. Με μαλλί αλευρωμένο, πρόσωπο με ζύμες, με νυχτικό που είχε λεκέδες από αυγό χτυπημένο, από ζύμη και είχε αρπάξει και λίγο το σατέν του στο φούρνο. (το πέταξα πάνε χαμένα 65 ευρώπουλα. Και ήταν και δροσερό με ασορτί ρομπάκι, κρίμα). Εγώ χώμα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα το θεάρεστο έργο που επιτελεί ο ζαχαροπλάστης της περιοχής μας. Ήρωας ο Κωστής, η καλύτερη πάστα φραγκοστάφυλλο της Αθήνας! Η γυναίκα θα ερχόταν σε δυο μέρες. Θα με έτρωγαν οι σφήκες με τόση ζάχαρη σκόρπια στο πάτωμα. Καταπιάνομαι και κάνω την κουζίνα γυαλί. Πάνω που τέλειωνα το σφουγγάρισμα, ρίχνω μια ματιά στο κέικ, σχεδόν έτοιμο λέω, ας κάνω ένα τσιγάρο στη βεράντα μέχρι να στεγνώσει το πάτωμα, ψιλοάρπαξε το κέικ. Το βγάζω, το αφήνω να κρυώσει και πέφτω κατάκοπη στο κρεβάτι μου για να ξεκουραστώ. Με παίρνει ο ύπνος, ξυπνώ στις δέκα και μισή το βράδυ. Με μια τρελλή λαχτάρα για παγωτό.
            -Βαγγέλη...
            -Τί θες Γοργόνα;
            -Ένα παγωτό...
            -Τί παγωτό;
            -Κάνε μου έκπληξη...
            Σε πέντε λεπτά μου φέρνει το παγωτό ο Βαγγέλης, ντύνομαι κατεβαίνω, παίρνω το παγωτό, ωραίο ήταν, ένας πύραυλος, ναααα με το συμπάθειο, ξανανεβαίνω στο σπίτι και τρώγοντας το παγωτό χάζευα τη διακόσμηση στις τούρτες. Εύκολο ήταν. Σημείωση 2η: ότι βλέπετε στο ίντερνετ να γίνεται με ευκολία, δεν είναι έτσι.
            Την επομένη αποφασίσω να φτιάξω πλέον την τούρτα. Πρέπει να κόψω το κέικ σε στρώσεις. Εγώ δεν έχω αυτό το ειδικό εργαλείο, ψάχνω εναλλακτικές, θα το κόψω με οδοντικό νήμα. Αλλά το νήμα που έχω εγώ δεν είναι τέτοιο, είναι κάτι μικρά σκοινάκια όχι το μακρινάρι που είναι στο κουτάκι. Τώρα;;; ο Βαγγέλης.
            -Βαγγέλη, έχεις οδοντικό νήμα;
            -Έχω.
            -Φέρε.
Και το έφερε ο άνθρωπος. Τα γνωστά, ντύσιμο, ασανσέρ, παίρνω το νήμα, ασανσέρ γδύσιμο, νυχτικό. Αλλά πως θα είμαι σίγουρη πως θα είναι ίσα κομένο το κέικ;
            -Βαγγέλη, χάρακες έχεις;;;
            -Ναι.
            -Τρεις μεγάλους πάνω από τριάντα εκατοστά θέλω, φέρτα.
Και τα φέρνει. Το αυτόν εγώ (δείτε πέντε σειρές παραπάνω). Και πάνω που πάω να κολλήσω τους χάρακες σε Π μου τελειώνει το σελοτέιπ. Βαγγέληηηηη...
Και μου φέρνει (μεταξύ μας ό άνθρωπος είναι άγιος!). Φτιάχνω το Π γερό, κολλάω και το νήμα εκεί που θέλω, σιγά μην έκοβα κάθε φορά και μια στρώση, τέσσερις με τη μία. Μόνο που το κέικ αντιστέκεται. Το στηρίζω στην κοιλιά μου, τραβώ το Π με τα τέσσερα νήματα γερά κολλημένα και το κόβω  Τ Ε Λ Ε Ι Α !
Ωραία, τώρα πρέπει να φτιάξω τη σαντιγύ για τις στρώσεις.   Αλλά έχω μόνο μια κρέμα γάλακτος. Βαγγέληηηη, φέρνει τέσσερις.
Φτιάχνω τη σαντιγύ, αλλά θα γίνει πολύ ξερό ρε παιδί μου... έχω στο ψυγείο γλυκό κεράσι. Το στραγγίζω, μαζεύω το σιροπάκι, με νερό στο μπρίκι και φτιάχνω ωραιότατο σιρόπι για να μαλακώσω το κέικ. Το ρούφαγε σαν τρελλό. Ψιλοκόβω και τα κερασάκια, πετάω και μερικά πριν βάλω τη στρώση σαντιγύ. Πως να σηκώσω τα λεπτά φύλα του κέικ;
Δεν έχω αυτά που έχει η τύπισσα στο βίντεο... έχω όμως κουτάλες της τάπερ. Ναι αλλά πως θα μπει το φύλο σωστά; Βάζω γύρω γύρω από τον πρώτο όροφο κούπες ίσες. Όχι αυτές που ανοίγουν προς τα πάνω. Έξι τέτοιες γύρω γύρω, ήρθε και έπεσε το δεύτερο κέικ στη θέση του με τη μία. Καλά, έπρεπε να είστε εκεί να με δείτε. Καινούργιο συκώτι θα κάνατε από τα γέλια. Και ξανασιροπιάζω τη στρώση και τελειώνουν τα κερασάκια. Τί έκανα; Ακριβώς! Βαγγέληηηηη. Αλλα ντρεπόμουν να πάρω μόνο το γλυκό κεράσι, πήρα και δυο κεσεδάκια φράουλες. Γδύσιμο, ντύσιμο, ασανσερ, πράγματα, ασανσέρ, γδύσιμο, ντύσιμο, σούρωμα το γλυκό, πλύσιμο οι φράουλες. Αφού έχω φράουλες, ας βάλω και μερικές στο γλυκό. Αλλά δεν τις έκοβα σε ίσες φέτες. Ψάχνω στα ντουλάπια και τι ανακαλύπτω; Έχω αυτό που κόβει τα αβγά σε φετάκια. Κόβω εκεί τις φράουλες βάζω τα ίσα στο γλυκό και τρώω τα άνισα. Κατά το απογευματάκι έχω βάλει όλες τις στρώσεις, και είναι ώρα να φτιάξω το μπάτερ κρεαμ. Αλλά δεν έχω ζυγαριά κουζίνας και δεν μπορώ να μετρήσω το βούτυρο από το  μπωλ. Βαγγέληηηη...
Και μου φέρνει αυτό που απο πίσω λέει πόσα γραμμάρια κόβεις. Και φτιάχνω και το μπάτερ κρημ.  Και το περνάω από το γλυκό. Και η ώρα είναι, δεν ξέρω, αλλά σκοτείνιασε έξω. Οπότε το βάζω στο ψυγείο και κοιτάω την κουζίνα. Ένα χάλι και μισό. Ξανακαθαρίζω, βάζω δυο πλυντήρια πιάτα και τσουμπλέκια που έχω χρησιμοποιήσει και πέφτω κατάκοπη για ύπνο. Να σας πω την αλήθεια, εκεί ήταν που σκέφτηκα να πετάξω ότι έφτιάξα αλλά είχα κουραστεί πολύ και είχα πρήξει το Βαγγέλη ακόμα περισσότερο, οπότε λέω, χάλαλι, θα το φτιάξω.
Την επομένη ξυπνώ έτοιμη για να φτιάξω φοντάν ή αλλιώς ζαχαρόπαστα. Αλλά είχα ήδη χρησιμοποιήσει την άχνη, οπότε όπως καταλάβατε, Βαγγέληηηη, και μου φέρνει. Και τη φτιάχνω. Μεταξύ μας, η τύπισσα έδινει πραγματικά χρήσιμες συμβουλές. Δε σκόρπισα πουθενά άχνη όταν ήταν στο μίξερ, τη σκόρπισα μετά που την έπλαθα. Μπράτσα έκανα κορίτσια στο ζύμωμα, τι γυμναστήριο και μαλακίες, πλάσε λίγη ζαχαρόπαστα και να δεις πως πονούν οι δικέφαλοι και οι τρικέφαλοι. Αλλά ήμουν περίεργη για το πως βάφεται η ζαχαρόπαστα, οπότε βάζω λίγη μπλέ μπογιά ζαχαροπλαστικής στο μισό μείγμα. Και γίνεται ένα τέλειο γαλάζιο. Πολύ ωραίο. Πάρα πολύ ωραίο αλλά ήταν σχετικά λίγη η ζαχαρόπαστα η γαλάζια οπότε έπρεπε να την κάνω πολύ λεπτή για να καλύψει την τετραόροφη κατασκευή μου. Πετρόβεργο δεν είχα, είχα όμως πλάστη της τάπερ. Την έκανα τέλεια. Το έχω, αλλά αυτό ήταν. Βλέπω στο βίντεο πως το κάνει η τσούπρα, παίρνω και εγώ με τον πλάστη το φοντάν το βάζω στο δημιούργημά μου αλλά... εγώ δεν έχω από τα πράγματα που έχει αυτή για να το φτιάξω ωραία ωραία. Αλλά αυτό το εργαλείο της μου θυμίζει σίδερο. Σιγά μη χάλαγα τη στιρέλα, είχα ένα προϊστορικό σιδεράκι ταξιδίου, κόβω το καλώδιο, το στρώνω στην εντέλεια. Ωραία. Έχω ένα γαλάζιο πράγμα. Πολύ σκέτο ρε παιδί μου. Δε μου άρεσε. Έπρεπε με κάτι να το στολίσω. Κορνέ δεν έχω και δε θα πάρω βεβαίως βεβαίως, οπότε θα φτιάξω λουλουδάκια από  το άσπρο φοντάν που έμεινε όταν έκανα το μισό γαλάζιο. Βάζω το κατασκεύασμά μου στο ψυγείο, και βλέπω βίντεο για λουλουδάκια. Ωραία και εύκολα φαίνονταν. Δεν ήταν. Αυτή είχε κάτι μικρά ειδικά συρματάκια για τους ζαχαροπλάστες. Εγώ είχα συνδετήρες. Χρωματιστούς κιόλας. Αυτή έφτιαχνε το καθε μπουμπουκάκι τριαντάφυλλου σε δυο λεπτά. Εμένα το πρώτο μου πήρε μόνο μισή ώρα. Το βάζω σε ένα κοντό ποτηράκι να στηρίζεται. Σε άλλη μισή ώρα βάζω άλλο ένα τριανταφυλλάκι το ποτηράκι που όλως παραδόξως κολλάει πάνω στο πρώτο. Ρίχνω κάτι καντηλάκια, και μου έρχεται η θεία φώτιση και παίρνω το σφουγγαράκι το σκοτςμπράιτ και καρφώνω το συνδετήρα πάνω του με το ένα λουλουδάκι να στεγνώνει μακριά άπό το άλλο. Αλλά τα λουλουδάκια έχουν όγκο. Πάνω από οκτώ στο σφουγγαράκι δε χωράνε. Σφουγγαράκι άλλο δεν είχα. Είχε όμως
ο Βαγγέλης.
-Βαγγέλη...
-Τι θες πάλι
-Σφουγγαράκια σκωτςμπράιτ έχεις;
-Πόσα θες;
-Δέκα.
-Κατέβα...
Και μου τα έφερε. Αλλά όλο αυτό το λεπτομερές με έκανε χάλια. Ήθελα κάτι να πιω. Και παίρνω το Βαγγέλη και μου φέρνει δυο μεγάλες πορτοκαλάδες μπλε. Και συνεχίζω να φτιάχνω τα λουλουδάκια και έχω φτιάξει αργά το βράδυ μέχρι και πενήντα αλλά δεν έχω πινέλο να τα κολλήσω όταν θα τα βγάλω από το συνδετήρα.
-Βαγγέλη...
-Τί θες πάλι;
-Πινελάκι λεπτό και λίγο πιο χοντρό.
-Γοργόνα, άντε γαμήσου... έχω.
-Ευχαριστώ για την ευχή αλλά σήμερα κάνω ζαχαροπλαστική, αύριο θα εφαρμόσω την ευχή.
-Κατέβα...
Και κατέβηκα αλλά είχα κουραστεί πολύ για να το κολλήσω τα λουλουδάκια. Οπότε άδειασα το ψυγείο από διάφορα, λάχανα, καρότα, αγγούρια, και έβαλα τα δέκα σφουγγαράκια με τα καρφωμένα λουλουδάκια. Η κουζίνα τρίκωλο. Πως λέμε κώλος; Έτσι αλλά εις την τρίτη. Κατά τις δώδεκα τη νύχτα, έχω σφουγγαρίσει, έχω σκουπίσει τους τοίχους, τα πλακάκια, το τραπέζι και έχω ξεκολλήσει από μαχαίρια, κουτάλια, πηρούνια και ότι μπορείτε να φανταστείτε, μικρά κομματάκια ζαχαρόσπαστας που είχαν ξεραθεί και ήθελαν κάτι αιχμηρό για να τα βγάλω. Λάλισα.
Την επομένη, βάζω σε ένα ποτηράκι νερό, παίρνω το γαλάζιο κέικ παίρνω και τα σφουγγαράκια με τα λουλουδάκια και αρχίζω, βγάζω το συνδετήρα, βρέχω με το πινελάκι το μικρό τον κώλο του λουλουδιού, το κολλάω αφού πρώτα έχω βρέξει με το πιο φαρδύ πινελάκι το φοντάντ. Και ξανά το ίδιο ογδόντα φορές.
Και φτιάχνω ένα γαλάζιο τετραώροφο αριστούργημα με ένα σμήνος τριανταφυλλάκια από τη μια άκρη της βάσης να ανεβαίνει στην κορυφή να φαρδαίνει και να καταλήγει κυματιστά στην άλλη μεριά. Ένα αριστούργημα και λίγα λέω. Εξαιρετικής εμφάνισης. Το βάζω στην κεικιέρα της τάπερ με το καπάκι και το χερούλι και το πάω στο Βαγγέλη.
-Να ρε γιατί σε έπρηξα! Πάρτο, δώρο για σένα.
-Τί μας λες! Το ξεκίνησες Δευτέρα και σήμερα είναι Πέμπτη, φάτο εσύ και να θυμάσαι έχω και χαρτί υγείας.
Πληγώθηκα βέβαια αλλά κάποιος έπρεπε να δει την τέχνη μου, το πάω στον υιό μου.
-Να πουλάκι μου τι σου έφερε η μαμά.
-Σιγά ρε Γοργονί μην το έφτιάξες εσύ, αυτό είναι πολύ ωραίο.
-Αγόρι μου χίλια ευχαριστώ, εγώ το έφτιαξα. Άντε να το κόψουμε έχει φράουλες και σαντιγύ και κερασάκι γλυκό είναι τέλειο. Το μισό σοκολατα σαντιγύ το άλλο μισό άσπρο.
Με κοίταζε το παιδί. Εδώ για να του φτιάξω μια ψαρόσουπα, με παρακαλάει μια βδομάδα... βέβαια και αυτό μια βδομάδα  μου πήρε, αλλά άστο...
Κόβουμε την τούρτα. Σημείωση 3η: το φοντάν στα γλυκά είναι  μια μαλακία και μισή,
είναι σκληρό όταν το τρως σε βάφει, και η μπάτερ κρημ το κάνει το γλυκό πολύ βαρύ και λιπαρό. Καλύτερα οι τούρτες να είναι με σαντιγύ και να τις απολαμβάνεις έτοιμες.
Αν εξαιρούσες το φοντάν, η άλλη τούρτα ήταν καταπληκτική. Ευτυχώς ήρθαν οι φίλοι του το απόγευμα και την έφαγαν την τούρτα. Είχα φάει και εγώ, δεν έπαθα τίποτα, άρα ούτε τα παιδιά τα δηλητηρίασα.
Συμπέρασμα: αγοράστε τούρτες. Και πιο φτηνές μας έρχονται, εγώ χάλασα πάνω από 120 ευρώ για το αριστούργημα, θα το έπαιρνα φτηνότερα. Και δε θα κουραζόμουν. Και το σπίτι δε θα το κάνετε χάλια. Είπα και στη γυναίκα να μην έρθει την Τετάρτη, ευτυχώς ήρθε την Παρασκευή! Και με ξεβρώμισε.
Επειδή δεν είχα σκοπό να κάνω ανάρτηση, δεν τράβηξα φωτογραφίες. Τώρα το μετανιώνω. Θα γελάγατε πάρα πολύ!
Φιλιά!

7 Νοε 2015

FROM THIS MOMENT ON



Είναι το αγαπημένο τραγούδι κάποιου και μου το αφιέρωσε. Μήπως θέλει κάτι να μου πει???


22 Οκτ 2015

ΜΑΜΑΔΕΣ ΚΑΙ «ΜΑΜΑΔΕΣ»



Από μικρή μεγάλωσα με ένα φόβο για τις μητριές.
Μια μακρινή ξαδέρφη μου, είχε χάσει τη μαμά της και η δεύτερη γυναίκα του πατέρα της, της φερόταν εξαιρετικά άσχημα. Έχουν περάσει 35 χρόνια και ακόμα θυμάμαι πως ένα απόγευμα που ο πατέρας της και η μητριά της βγήκαν έξω και τη ρώτησαν αν θέλει να της φέρουν κάτι. Ζήτησε μια πάστα σοκολατίνα. Εννοείται πως δεν της την έφεραν. Το κοριτσάκι το εκμυστηρεύτηκε στη μαμά μου το καλοκαίρι που πήγαμε στο χωριό και την είδαμε στην Καρδίτσα.
Άλλα περιστατικά που μας ανέφερε, αφορούσαν το ντύσιμό της που της έκοβε τα χειμερινά παπούτσια στη μύτη και τα φόραγε το καλοκαίρι, και να σκεφτεί κανείς, από τις πιο πλούσιες οικογένειες. Στο γιο που απέκτησε η μητριά με τον πατέρα της ξαδέρφης μου, τα πάντα ήταν εφάμιλλα ενός πριγκιπόπουλου. Εννοείται ότι η επιχείρηση δόθηκε στο δεύτερο υιό και όχι στον ξάδερφό μου, που ήταν και πρωτότοκος.
Η ξαδέρφη μου προκειμένου να ξεφύγει από τη μίζερη ζωή που ζούσε, στα 18 της, παντρεύτηκε έναν νέο, άνεργο μεν, που την αγαπούσε όμως πολύ. Δούλεψαν και οι δυο πολύ, έκαναν περιουσία και τώρα θυμάται τα παιδικά της χρόνια μόνο με θλίψη.
Όμως, όλες οι μητριές δεν είναι έτσι. Γνωστός συνάδελφος, απόστρατος πλέον, τον παράτησε η γυναίκα του με δυο παιδιά γιατί ήθελε να γίνει τραγουδίστρια. Δεν έγινε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Ο συνάδελφος, είχε πτήσεις, είχε ρέντινες, αποστολές, και τα παιδιά έμεναν με διάφορες νταντάδες που τα παρατούσαν με την πρώτη δυσκολία, πυρετό, έμμετο. Με χίλιες δυο στερήσεις ο συνάδελφος κατάφερε να τα φτάσει στην εφηβεία, με φοβερά προβλήματα. Πιο πολύ τα έλεγες αγρίμια παρά έφηβα παιδιά. Και πάνω στην τούρλα του έρχεται και μια μετάθεση στο εξωτερικό.
Δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς, μάζεψε παιδιά και συμπράγκαλα και έφυγε. Όχι ότι εκεί τα παιδιά μπήκαν σε τάξη, ο άνθρωπος ανησυχούσε περισσότερο, γιατί μπορούσαν να μπλέξουν  με ναρκωτικά, με συμμορίες και ούτε μπορώ να φανταστώ τι άλλο. Ο καημένος, γνώρισε μια ελληνίδα που βρισκόταν και αυτή εκεί αποσπασμένη από την υπηρεσία της. Την ερωτεύτηκε παράφορα, όμως φοβόταν να τη φέρει σε επαφή με τα παιδιά του, γιατί ήξερε τι αγρίμια ήταν. Μετά που εξήντλησε όλες τις δικαιολογίες, τι να κάνει ο άνθρωπος, την έφερε στο σπίτι του. Και τα βλαστάρια του έδειξαν ότι ήταν πράγματι αγρίμια. Οποιαδήποτε άλλη, θα είχε εξαφανιστεί και δε θα τον έβλεπε ξανά. Αυτή όμως όχι. Όχι μόνο κατάφερε να τα συμμαζέψει, να τα βάλει σε τάξη, αλλά έγιναν και πολύ καλοί μαθητές. Και παντρεύτηκε το συνάδελφο, και επέστρεψαν στην Ελλάδα, και  έφτιαξαν μια υποδειγματική οικογένεια.
Η μητριά αυτή, λοιπόν, όχι μόνο 
αρνήθηκε να κάνει δικά της παιδιά, αγάπησε τα παιδιά του άντρα της τόσο πολύ που τα ίδια τα παιδιά αγαπούν και σέβονται τη μητριά περισσότερο από τον πατέρα. Τον πατέρα τους μπορεί να τον στενοχωρήσουν, τη «μανούλα» τους με τίποτα.
Όταν η φυσική τους μητέρα αποφάσισε να τα συναντήσει, τα παιδιά αρνήθηκαν, πήρε μια βδομάδα στη μητριά να τα πείσει να τη συναντήσουν και ότι κρατούσαν μέσα τους τόσα χρόνια να τα πουν. Και φυσικά τα παιδιά έπραξαν το λογικό. Είδαν τη φυσική μητέρα τους, της τα έχωσαν κανονικά και είπαν πως μάνα τους είναι αυτή που ξαγρυπνούσε στο προσκεφάλι τους όταν ήταν άρρωστα, που ξενυχτούσε μαζί τους όταν έδιναν πανελλαδικές, που τους κρατούσε το χέρι όταν είχαν εξετάσεις.
Και η «μητριά» μπήκε στο νοσοκομείο για κάτι απλό και ρουτίνας. Πιο αγχωμένα παιδιά δεν έχω ξαναδεί. Δεν την άφησαν μόνη της στιγμή, της συμπαραστάθηκαν όσο δεν παίρνει άλλο. Εντυπωσιάστηκα.
Το να αγαπήσουν τα παιδιά τόσο πολύ μια ξένη, το βρίσκω φυσιολογικό, γιατί αγάπη πήραν, αγάπη δίνουν.
Το εντυπωσιακό είναι η αγάπη που έδωσε η ξένη γυναίκα σε δυο  παιδιά που μόνο αξιολάτρευτα δε θα τα έλεγες. Πόση προσπάθεια να τα πλησιάσει έκανε, πόση θέληση είχε μέσα της, πόση προσφορά και διάθεση αυτοθυσίας είχε αυτή η γυναίκα καριέρας, δεν μπορώ να καταλάβω.  
Παραιτήθηκε από το να γίνει και η ίδια μάνα ενός δικού της παιδιού για να μην πληγώσει τα μεγάλα παιδιά, αγωνιούσε μαζί τους, ξενυχτούσε στα καρδιοχτύπια τους, τα παρηγορούσε, τα καθοδηγούσε, τα αγάπησε περισσότερο από δέκα φυσικές μητέρες. Γι αυτό, η γυναίκα αυτή, θα έχει πάντα το σεβασμό μου.
Λυπάμαι μόνο που δεν είναι πολλές σαν αυτή.
Λυπάμαι που και η ξαδέρφη  μου δεν είχε την ίδια καλοτυχία όταν παντρεύτηκε ο πατέρας της ξανά. Λυπάμαι που άλλα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς στοργή και τρυφερότητα μέσα σε φαινομενικά αγαπημένες οικογένειες αλλά στην ουσία τα παιδιά είναι αναγκαίο κακό – υποχώρηση – βάρος, προκειμένου η μητριά να παντρευτεί για να μην την ακολουθεί το στίγμα της γεροντοκόρης.
Γυναίκες που είναι μητέρες της καρδιάς, για μένα είναι πολύ καλύτερες από τις φυσικές μητέρες. Είναι παράδειγμα προς μίμηση, ηρωίδες και άγγελοι καθημερινότητας. 

6 Οκτ 2015

ΜΗΝΥΜΑ (με ειδικό αποδέκτη)



Για σένα...
...που νομίζεις πως είσαι έξυπνος και μπορείς να με κοροϊδέψεις. Που κάθε τρεις και λίγο δημιουργείς ένα νέο λογαριασμό στο φέισμπουκ ή το σκάιπ και προσπαθείς να μου πιάσεις κουβέντα να δεις τι γίνεται στη ζωή μου.
Θα ήταν πιο τίμιο να με πάρεις τηλέφωνο, θα το σηκώσω και να με ρωτήσεις. Είναι χαζό να θες να μάθεις τα νέα μου με διάφορα ξένα ονόματα.
Δε βαρέθηκες να δημιουργείς και να διαγράφεις λογαριασμούς; Δε βαρέθηκες να παίρνεις τις ίδιες απαντήσεις κάθε φορά; Δε βαρέθηκες να γράφεις τις ίδιες ανοησίες κάθε φορά;
Ενημερωτικά σου λέω, πως κρατάω αντίγραφα από τις συνομιλίες μας και τις δείχνω στις φίλες μου και γελάμε. Γιατί όλες ξερουμε ποιος είσαι.
Γιατί απλά επαναλαμβάνεσαι. Δε θυμάσαι προφανώς πως είμαι  μέλος της mensa, δε θυμάσαι πόσες φορές σου απέδειξα ότι παρότι νομίζεις, απλά δεν είσαι πιο έξυπνος από εμένα...
Σε παρακαλώ πολύ, αφού χαίρεσαι τόσο πολύ το νέο σου παιχνίδι, παίξτο αλλά με άλλο/η παρτενέρ. Βαρέθηκα να γράφω κάθε φορά που νομίζεις ότι με πιάνεις στον ύπνο. Μια δυο τρεις, δε φαντάστηκες πως θα το καταλάβαινα; Τι νόμιζες; Πως πίσω από τους διάφορους χαρακτήρες που επινοείς, δε θα καταλάβαινα ότι κρύβεσαι εσύ;
Για νιοστή φορά, σου λέω πως με έχεις υποτιμήσει φοβερά. Και αυτό ήταν το λάθος σου.
Λοιπόν, σε παρακαλώ, θερμά σε παρακαλώ, άσε τον ελεύθερο χρόνο μου ελεύθερο για μένα και το σύντροφό μου. Την πρώτη φορά γέλασε, τη δεύτερη αδιαφόρησε, τώρα αρχίζει και θυμώνει. Όχι μαζί μου βέβαια, αλλά μαζί σου... Πίστεψέ με, δε θα ήθελες να τον δεις ένα ωραίο πρωινό στην πόρτα σου!
Άντε, καλή ζωή να έχεις και μακριά μου (για το δικό σου το καλό το λέω).



Powered by Blogger.

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ
ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΝΕΨΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ

Αναγνώστες