ΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΚΟΡΙΤΣΟ

         Και πάνω που είχα αφήσει ανενεργό το μπλογκ για κάμποσο καιρό, μου κάθεται το παρακάτω περιστατικό (ο θεός να το κάνει περιστατικό) και όταν το διηγήθηκα στη φίλη Αθηνά, μου είπε πως είναι κρίμα να μην το μοιραστώ μαζί σας.

Ας σας δώσω μερικά στοιχεία, αρχικά, για να καταλαβαινόμαστε. Στη γειτονιά μου, έχει ένα μαγαζάκι που είναι ανοιχτό από τις επτά το πρωί ως τις έντεκα το βράδυ όλες τις

μέρες του χρόνου. Και όταν λέω όλες, εννοώ όλες. Πρωτοχρονιά, χριστούγεννα, πάσχα, δεκαπενταύγουστο. Όλες είπα. Οι άνθρωποι με ξέρουν, και επειδή γνωρίζουν και τα ακατάστατα ωράριά μου, πολλές φορές τηλεφωνώ και μου φέρνουν τα πράγματα στο σπίτι. Το μαγαζάκι, είναι μανάβικο, μίνι σούπερ μάρκετ, περίπτερο, ντελικατέσεν, όλα σε ένα.

Και συνεχίζω να σας ενημερώνω. Μη με βλέπετε νοικοκυρά, δεν είμαι. Γυναίκα έρχεται και καθαρίζει το σπίτι, δε χωνεύω τη μαγειρική καθόλου και η καλύτερή μου είναι να τρώω στη μαμά μου γιατί μετά φεύγω με τάπερ φαγητών για την υπόλοιπη εβδομάδα.

Και ξαφνικά, πάω σε μια φίλη και χαζολογάμε στο youtube  και μου δείχνει κάτι βίντεο ελληνικά και ξένα που φτιάχνουν τούρτες. Ωραία ήταν, εντυπωσιακά ήταν, τα χαζέψαμε αρκετά. Την επόμενη Δευτέρα, είχα άδεια. Και πως μου έρχεται, να φτιάξω και εγώ μια τέτοια τούρτα.

Το σκέφτηκα την ώρα που έπινα το καφεδάκι μου στη βεράντα, αγναντεύοντας την Ακρόπολη. Σημείωση 1^η: ποτέ μην αποφασίζεται ενώ πίνετε τις πρώτες γουλιές του καφέ, είστε ακόμη από τον ύπνο και θα πάρετε λάθος αποφάσεις. Συνεχίζω...

Για να είμαι βέβαιη, παίρνω το λαπιτόπι, ανοίγω τα βίντεο, και αρχίζω να καταγράφω τα υλικά που χρειάζονται για την τούρτα. Τελειώνω τον καφέ, ντύνομαι και πάω στο κανονικό σουπερμάρκετ γιατί θα ψώνιζα και για το μήνα.  Επιστρέφω σπίτι τέσσερις ώρες μετά, φορτωμένη σα γαϊδούρι, τακτοποιώ τα πράγματα και τραβάω και ένα τακτοποίημα στην κουζίνα που θα έκανα τα θαύματά μου. Φέρνω το λάπτοπ στην κουζίνα, βάζω τις τούρτες και αρχίζω να βγάζω τα πράγματα που θα χρειαζόμουν στο τραπέζι για να φτιάξω το κέικ. (παντεσπάνι το λένε, κέικ θα το δείτε εδώ). Διαπιστώνω πως έχω ξεχάσει τα μισά από τα υλικά που χρειαζόμουν. Σιγά το πράμα. Ένα τηλέφωνο μακριά ήταν  τα πράγματα.

Παίρνω στο μίνι σούπερ μάρκετε/ντελικατέσεν/μπακάλικο/περίπτερο.

-Βαγγέλη, η Γοργόνα είμαι, (έτσι με ξέρει ο άνθρωπος, Ρίες είναι πολλές, Γοργόνα μία), θέλω κάτι πράγματα.

- Για πες ρε κοπελιά...

...του λέω του Βαγγέλη, μου τα φέρνει, είχα βγάλει τα ρούχα μου και ήμουν με ένα νυχτικάκι, ντύνομαι, κατεβαίνω οκτώ ορόφους γιατί η μαλακία πάει σύννεφο στην πολυκατοικία μου και κλειδώνουμε την εξώπορτα, παίρνω τα πράγματα, πληρώνω, ανεβαίνω, γδύνομαι, βάζω το νυχτικό μου και καταπιάνομαι με το κέικ.

Δε θα το πιστέψετε, το μίξερ λειτουργούσε. Είχα και δυο χρόνια να το χρησιμοποιήσω, μια χαρά πήγαινε. Ξαναβάζω το βίντεο, κάνω ότι κάνει η τσούπρα η εγγλέζα και γίνομαι κώλος επιεικώς!

Όταν έβαλα, μετά από δυο ώρες, το μείγμα στο φούρνο, η κατάσταση στην κουζίνα ήτο τραγική τουλάχιστον. Αλεύρια παντού, σκόνη άσπρη (αλεύρι; Baking powder; Βανίλια; ζάχαρη; ποιος ξέρει...) πάνω στο λάπτοπ, ζύμη (;) στο πάτωμα, αυγά μαρέγκα ολούθε, πιτσιλιές στα πλακάκια, και όλα τα συμπράγκαλα της κουζίνας στον πάγκο, το νεροχύτη,

το τραπέζι της κουζίνας και το πάσο. Εγώ σε οικτρή κατάσταση. Με μαλλί αλευρωμένο, πρόσωπο με ζύμες, με νυχτικό που είχε λεκέδες από αυγό χτυπημένο, από ζύμη και είχε αρπάξει και λίγο το σατέν του στο φούρνο. (το πέταξα πάνε χαμένα 65 ευρώπουλα. Και ήταν και δροσερό με ασορτί ρομπάκι, κρίμα). Εγώ χώμα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα το θεάρεστο έργο που επιτελεί ο ζαχαροπλάστης της περιοχής μας. Ήρωας ο Κωστής, η καλύτερη πάστα φραγκοστάφυλλο της Αθήνας! Η γυναίκα θα ερχόταν σε δυο μέρες. Θα με έτρωγαν οι σφήκες με τόση ζάχαρη σκόρπια στο πάτωμα. Καταπιάνομαι και κάνω την κουζίνα γυαλί. Πάνω που τέλειωνα το σφουγγάρισμα, ρίχνω μια ματιά στο κέικ, σχεδόν έτοιμο λέω, ας κάνω ένα τσιγάρο στη βεράντα μέχρι να στεγνώσει το πάτωμα, ψιλοάρπαξε το κέικ. Το βγάζω, το αφήνω να κρυώσει και πέφτω κατάκοπη στο κρεβάτι μου για να ξεκουραστώ. Με παίρνει ο ύπνος, ξυπνώ στις δέκα και μισή το βράδυ. Με μια τρελλή λαχτάρα για παγωτό.

            -Βαγγέλη...

            -Τί θες Γοργόνα;

            -Ένα παγωτό...

            -Τί παγωτό;

            -Κάνε μου έκπληξη...

            Σε πέντε λεπτά μου φέρνει το παγωτό ο Βαγγέλης, ντύνομαι κατεβαίνω, παίρνω το παγωτό, ωραίο ήταν, ένας πύραυλος, ναααα με το συμπάθειο, ξανανεβαίνω στο σπίτι και τρώγοντας το παγωτό χάζευα τη διακόσμηση στις τούρτες. Εύκολο ήταν. Σημείωση 2^η: ότι βλέπετε στο ίντερνετ να γίνεται με ευκολία, δεν είναι έτσι.

            Την επομένη αποφασίσω να φτιάξω πλέον την τούρτα. Πρέπει να κόψω το κέικ σε στρώσεις. Εγώ δεν έχω αυτό το ειδικό εργαλείο, ψάχνω εναλλακτικές, θα το κόψω με οδοντικό νήμα. Αλλά το νήμα που έχω εγώ δεν είναι τέτοιο, είναι κάτι μικρά σκοινάκια όχι το μακρινάρι που είναι στο κουτάκι. Τώρα;;; ο Βαγγέλης.

            -Βαγγέλη, έχεις οδοντικό νήμα;

            -Έχω.

            -Φέρε.

Και το έφερε ο άνθρωπος. Τα γνωστά, ντύσιμο, ασανσέρ, παίρνω το νήμα, ασανσέρ γδύσιμο, νυχτικό. Αλλά πως θα είμαι σίγουρη πως θα είναι ίσα κομένο το κέικ;

            -Βαγγέλη, χάρακες έχεις;;;

            -Ναι.

            -Τρεις μεγάλους πάνω από τριάντα εκατοστά θέλω, φέρτα.

Και τα φέρνει. Το αυτόν εγώ (δείτε πέντε σειρές παραπάνω). Και πάνω που πάω να κολλήσω τους χάρακες σε Π μου τελειώνει το σελοτέιπ. Βαγγέληηηηη...

Και μου φέρνει (μεταξύ μας ό άνθρωπος είναι άγιος!). Φτιάχνω το Π γερό, κολλάω και το νήμα εκεί που θέλω, σιγά μην έκοβα κάθε φορά και μια στρώση, τέσσερις με τη μία. Μόνο που το κέικ αντιστέκεται. Το στηρίζω στην κοιλιά μου, τραβώ το Π με τα τέσσερα νήματα γερά κολλημένα και το κόβω  Τ Ε Λ Ε Ι Α !

Ωραία, τώρα πρέπει να φτιάξω τη σαντιγύ για τις στρώσεις.   Αλλά έχω μόνο μια κρέμα γάλακτος. Βαγγέληηηη, φέρνει τέσσερις.

Φτιάχνω τη σαντιγύ, αλλά θα γίνει πολύ ξερό ρε παιδί μου... έχω στο ψυγείο γλυκό κεράσι. Το στραγγίζω, μαζεύω το σιροπάκι, με νερό στο μπρίκι και φτιάχνω ωραιότατο σιρόπι για να μαλακώσω το κέικ. Το ρούφαγε σαν τρελλό. Ψιλοκόβω και τα κερασάκια, πετάω και μερικά πριν βάλω τη στρώση σαντιγύ. Πως να σηκώσω τα λεπτά φύλα του κέικ;

Δεν έχω αυτά που έχει η τύπισσα στο βίντεο... έχω όμως κουτάλες της τάπερ. Ναι αλλά πως θα μπει το φύλο σωστά; Βάζω γύρω γύρω από τον πρώτο όροφο κούπες ίσες. Όχι αυτές που ανοίγουν προς τα πάνω. Έξι τέτοιες γύρω γύρω, ήρθε και έπεσε το δεύτερο κέικ στη θέση του με τη μία. Καλά, έπρεπε να είστε εκεί να με δείτε. Καινούργιο συκώτι θα κάνατε από τα γέλια. Και ξανασιροπιάζω τη στρώση και τελειώνουν τα κερασάκια. Τί έκανα; Ακριβώς! Βαγγέληηηηη. Αλλα ντρεπόμουν να πάρω μόνο το γλυκό κεράσι, πήρα και δυο κεσεδάκια φράουλες. Γδύσιμο, ντύσιμο, ασανσερ, πράγματα, ασανσέρ, γδύσιμο, ντύσιμο, σούρωμα το γλυκό, πλύσιμο οι φράουλες. Αφού έχω φράουλες, ας βάλω και μερικές στο γλυκό. Αλλά δεν τις έκοβα σε ίσες φέτες. Ψάχνω στα ντουλάπια και τι ανακαλύπτω; Έχω αυτό που κόβει τα αβγά σε φετάκια. Κόβω εκεί τις φράουλες βάζω τα ίσα στο γλυκό και τρώω τα άνισα. Κατά το απογευματάκι έχω βάλει όλες τις στρώσεις, και είναι ώρα να φτιάξω το μπάτερ κρεαμ. Αλλά δεν έχω ζυγαριά κουζίνας και δεν μπορώ να μετρήσω το βούτυρο από το  μπωλ. Βαγγέληηηη...

Και μου φέρνει αυτό που απο πίσω λέει πόσα γραμμάρια κόβεις. Και φτιάχνω και το μπάτερ κρημ.  Και το περνάω από το γλυκό. Και η ώρα είναι, δεν ξέρω, αλλά σκοτείνιασε έξω. Οπότε το βάζω στο ψυγείο και κοιτάω την κουζίνα. Ένα χάλι και μισό. Ξανακαθαρίζω, βάζω δυο πλυντήρια πιάτα και τσουμπλέκια που έχω χρησιμοποιήσει και πέφτω κατάκοπη για ύπνο. Να σας πω την αλήθεια, εκεί ήταν που σκέφτηκα να πετάξω ότι έφτιάξα αλλά είχα κουραστεί πολύ και είχα πρήξει το Βαγγέλη ακόμα περισσότερο, οπότε λέω, χάλαλι, θα το φτιάξω.

Την επομένη ξυπνώ έτοιμη για να φτιάξω φοντάν ή αλλιώς ζαχαρόπαστα. Αλλά είχα ήδη χρησιμοποιήσει την άχνη, οπότε όπως καταλάβατε, Βαγγέληηηη, και μου φέρνει. Και τη φτιάχνω. Μεταξύ μας, η τύπισσα έδινει πραγματικά χρήσιμες συμβουλές. Δε σκόρπισα πουθενά άχνη όταν ήταν στο μίξερ, τη σκόρπισα μετά που την έπλαθα. Μπράτσα έκανα κορίτσια στο ζύμωμα, τι γυμναστήριο και μαλακίες, πλάσε λίγη ζαχαρόπαστα και να δεις πως πονούν οι δικέφαλοι και οι τρικέφαλοι. Αλλά ήμουν περίεργη για το πως βάφεται η ζαχαρόπαστα, οπότε βάζω λίγη μπλέ μπογιά ζαχαροπλαστικής στο μισό μείγμα. Και γίνεται ένα τέλειο γαλάζιο. Πολύ ωραίο. Πάρα πολύ ωραίο αλλά ήταν σχετικά λίγη η ζαχαρόπαστα η γαλάζια οπότε έπρεπε να την κάνω πολύ λεπτή για να καλύψει την τετραόροφη κατασκευή μου. Πετρόβεργο δεν είχα, είχα όμως πλάστη της τάπερ. Την έκανα τέλεια. Το έχω, αλλά αυτό ήταν. Βλέπω στο βίντεο πως το κάνει η τσούπρα, παίρνω και εγώ με τον πλάστη το φοντάν το βάζω στο δημιούργημά μου αλλά... εγώ δεν έχω από τα πράγματα που έχει αυτή για να το φτιάξω ωραία ωραία. Αλλά αυτό το εργαλείο της μου θυμίζει σίδερο. Σιγά μη χάλαγα τη στιρέλα, είχα ένα προϊστορικό σιδεράκι ταξιδίου, κόβω το καλώδιο, το στρώνω στην εντέλεια. Ωραία. Έχω ένα γαλάζιο πράγμα. Πολύ σκέτο ρε παιδί μου. Δε μου άρεσε. Έπρεπε με κάτι να το στολίσω. Κορνέ δεν έχω και δε θα πάρω βεβαίως βεβαίως, οπότε θα φτιάξω λουλουδάκια από  το άσπρο φοντάν που έμεινε όταν έκανα το μισό γαλάζιο. Βάζω το κατασκεύασμά μου στο ψυγείο, και βλέπω βίντεο για λουλουδάκια. Ωραία και εύκολα φαίνονταν. Δεν ήταν. Αυτή είχε κάτι μικρά ειδικά συρματάκια για τους ζαχαροπλάστες. Εγώ είχα συνδετήρες. Χρωματιστούς κιόλας. Αυτή έφτιαχνε το καθε μπουμπουκάκι τριαντάφυλλου σε δυο λεπτά. Εμένα το πρώτο μου πήρε μόνο μισή ώρα. Το βάζω σε ένα κοντό ποτηράκι να στηρίζεται. Σε άλλη μισή ώρα βάζω άλλο ένα τριανταφυλλάκι το ποτηράκι που όλως παραδόξως κολλάει πάνω στο πρώτο. Ρίχνω κάτι καντηλάκια, και μου έρχεται η θεία φώτιση και παίρνω το σφουγγαράκι το σκοτςμπράιτ και καρφώνω το συνδετήρα πάνω του με το ένα λουλουδάκι να στεγνώνει μακριά άπό το άλλο. Αλλά τα λουλουδάκια έχουν όγκο. Πάνω από οκτώ στο σφουγγαράκι δε χωράνε. Σφουγγαράκι άλλο δεν είχα. Είχε όμως

ο Βαγγέλης.

-Βαγγέλη...

-Τι θες πάλι

-Σφουγγαράκια σκωτςμπράιτ έχεις;

-Πόσα θες;

-Δέκα.

-Κατέβα...

Και μου τα έφερε. Αλλά όλο αυτό το λεπτομερές με έκανε χάλια. Ήθελα κάτι να πιω. Και παίρνω το Βαγγέλη και μου φέρνει δυο μεγάλες πορτοκαλάδες μπλε. Και συνεχίζω να φτιάχνω τα λουλουδάκια και έχω φτιάξει αργά το βράδυ μέχρι και πενήντα αλλά δεν έχω πινέλο να τα κολλήσω όταν θα τα βγάλω από το συνδετήρα.

-Βαγγέλη...

-Τί θες πάλι;

-Πινελάκι λεπτό και λίγο πιο χοντρό.

-Γοργόνα, άντε γαμήσου... έχω.

-Ευχαριστώ για την ευχή αλλά σήμερα κάνω ζαχαροπλαστική, αύριο θα εφαρμόσω την ευχή.

-Κατέβα...

Και κατέβηκα αλλά είχα κουραστεί πολύ για να το κολλήσω τα λουλουδάκια. Οπότε άδειασα το ψυγείο από διάφορα, λάχανα, καρότα, αγγούρια, και έβαλα τα δέκα σφουγγαράκια με τα καρφωμένα λουλουδάκια. Η κουζίνα τρίκωλο. Πως λέμε κώλος; Έτσι αλλά εις την τρίτη. Κατά τις δώδεκα τη νύχτα, έχω σφουγγαρίσει, έχω σκουπίσει τους τοίχους, τα πλακάκια, το τραπέζι και έχω ξεκολλήσει από μαχαίρια, κουτάλια, πηρούνια και ότι μπορείτε να φανταστείτε, μικρά κομματάκια ζαχαρόσπαστας που είχαν ξεραθεί και ήθελαν κάτι αιχμηρό για να τα βγάλω. Λάλισα.

Την επομένη, βάζω σε ένα ποτηράκι νερό, παίρνω το γαλάζιο κέικ παίρνω και τα σφουγγαράκια με τα λουλουδάκια και αρχίζω, βγάζω το συνδετήρα, βρέχω με το πινελάκι το μικρό τον κώλο του λουλουδιού, το κολλάω αφού πρώτα έχω βρέξει με το πιο φαρδύ πινελάκι το φοντάντ. Και ξανά το ίδιο ογδόντα φορές.

Και φτιάχνω ένα γαλάζιο τετραώροφο αριστούργημα με ένα σμήνος τριανταφυλλάκια από τη μια άκρη της βάσης να ανεβαίνει στην κορυφή να φαρδαίνει και να καταλήγει κυματιστά στην άλλη μεριά. Ένα αριστούργημα και λίγα λέω. Εξαιρετικής εμφάνισης. Το βάζω στην κεικιέρα της τάπερ με το καπάκι και το χερούλι και το πάω στο Βαγγέλη.

-Να ρε γιατί σε έπρηξα! Πάρτο, δώρο για σένα.

-Τί μας λες! Το ξεκίνησες Δευτέρα και σήμερα είναι Πέμπτη, φάτο εσύ και να θυμάσαι έχω και χαρτί υγείας.

Πληγώθηκα βέβαια αλλά κάποιος έπρεπε να δει την τέχνη μου, το πάω στον υιό μου.

-Να πουλάκι μου τι σου έφερε η μαμά.

-Σιγά ρε Γοργονί μην το έφτιάξες εσύ, αυτό είναι πολύ ωραίο.

-Αγόρι μου χίλια ευχαριστώ, εγώ το έφτιαξα. Άντε να το κόψουμε έχει φράουλες και σαντιγύ και κερασάκι γλυκό είναι τέλειο. Το μισό σοκολατα σαντιγύ το άλλο μισό άσπρο.

Με κοίταζε το παιδί. Εδώ για να του φτιάξω μια ψαρόσουπα, με παρακαλάει μια βδομάδα... βέβαια και αυτό μια βδομάδα  μου πήρε, αλλά άστο...

Κόβουμε την τούρτα. Σημείωση 3^η: το φοντάν στα γλυκά είναι  μια μαλακία και μισή,

είναι σκληρό όταν το τρως σε βάφει, και η μπάτερ κρημ το κάνει το γλυκό πολύ βαρύ και λιπαρό. Καλύτερα οι τούρτες να είναι με σαντιγύ και να τις απολαμβάνεις έτοιμες.

Αν εξαιρούσες το φοντάν, η άλλη τούρτα ήταν καταπληκτική. Ευτυχώς ήρθαν οι φίλοι του το απόγευμα και την έφαγαν την τούρτα. Είχα φάει και εγώ, δεν έπαθα τίποτα, άρα ούτε τα παιδιά τα δηλητηρίασα.

Συμπέρασμα: αγοράστε τούρτες. Και πιο φτηνές μας έρχονται, εγώ χάλασα πάνω από 120 ευρώ για το αριστούργημα, θα το έπαιρνα φτηνότερα. Και δε θα κουραζόμουν. Και το σπίτι δε θα το κάνετε χάλια. Είπα και στη γυναίκα να μην έρθει την Τετάρτη, ευτυχώς ήρθε την Παρασκευή! Και με ξεβρώμισε.

Επειδή δεν είχα σκοπό να κάνω ανάρτηση, δεν τράβηξα φωτογραφίες. Τώρα το μετανιώνω. Θα γελάγατε πάρα πολύ!

Φιλιά!

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ...

Και τώρα γελάστε μαζί μου.

Φίλη από το ίντερνετ που ήθελε κάτι ιατρικό, μου τηλεφωνεί και ζητά τα φώτα μου. Δεν το συζητώ, τις δίνω συμβουλές και την περιμένω να έρθει στην Αθήνα για να την πάω σε γιατρό του νοσοκομείου προκειμένου να πάρει μια σαφή και υπεύθυνη άποψη.

 

Μου τηλεφωνεί πως είναι στην Αθήνα και πως μπορεί να έρθει στο ΓΝΑ. Ωραία της λέω, πάρε το μετρό, κατέβα στην Κατεχάκη και ανέβα προς τα πάνω. Το νοσοκομείο γράφει απ’ έξω 251 ΓΕΝΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ. Θα το δεις και θα πεις στην πύλη πως ήρθες να δεις εμένα.

-Ωραία, το έχω, έρχομαι, μου απαντά.

Κανονίζω τις δουλειές μου να έχω χρόνο να τη δω, και περιμένω. Και περιμένω. Και περιμένω. Μου τηλεφωνεί πως είναι στην πύλη. Μπες και πήγαινε στον πέμπτο όροφο, της λέω, και έρχομαι έξω από το ασανσέρ να σε παραλάβω.

Πάω στον πέμπτο, και περιμένω. Και περιμένω. Και περιμένω. Της τηλεφωνώ.

-Που είσαι κορίτσι μου;

-Στον πέμπτο.

-Που στον πέμπτο;

-Στο σαλονάκι που έχει.

- Δεν έχει σαλονάκι στον πέμπτο.

-Έρχομαι στο ασανσέρ, μου λέει.

Και περιμένω. Και περιμένω και περιμένω.

-Που είσαι καλέ;

-Στο ασανσέρ.

-Μα εκεί είμαι και δε σε βλέπω.

-Εκεί είμαι.

Δεν ήταν. Ένας κύριος με φαλάκρα και γυαλιά ήταν, η κοπελιά δεν ήταν. Μια γιαγιά σε αναπηρικό καροτσάκι με την αλλοδαπή ήταν, αυτή δεν ήταν. 

-Που είσαι;

-Στο ασανσέρ του πέμπτου.

-Περπάτησες πολύ από το μετρό ή λίγο; Βρήκες αμέσως το νοσοκομείο ή όχι.

Δεν απαντά.

-Ρώτα ρε κορίτσι μου σε ποιο νοσοκομείο είσαι.

-Ποιον να ρωτήσω;

-Έναν με άσπρα. Άντρα ή γυναίκα δεν έχει σημασία, ρώτα.

Και ρωτάει. Που είμαι; Στο 401!

-Δεν είναι αυτό το νοσοκομείο μου, βγες και έλα παραπάνω.

-Το έχω, το έχω, έρχομαι.

Και περιμένω και περιμένω και περιμένω.

Σε λιγο τηλέφωνο.

-Είμαι στην πύλη, δε με αφήνουν να περάσω και θέλουν δικό σου τηλεφώνημα.

Παίρνω στην πύλη, δίνω το όνομά της, μου λένε δεν περιμένει κανείς εδώ. Μια ωραία κυρία με μακριά μαλλιά ρε παιδιά, θα σας πει πως έρχεται σε μένα.

-Ειδικά για σας δε θα χρειαζόμασταν τηλεφώνημα κυρία Α…, μόλις έρθει θα περάσει αμέσως.

Της τηλεφωνώ πίσω.

-Που είσαι;

-Στην πύλη.

-Είπες πως ήρθες για μένα;

-Ναι το είπα, πάρε και πες τους.

-Πήρα και δεν είσαι εκεί.

-Όχι είμαι.

-Που είσαι; Μήπως είσαι στο υπουργείο απέναντι;

-Ναι εκεί είμαι.

Έρχεται στο ΓΝΑ. Επιτέλους δηλαδή, γιατί εγώ πηγαινοερχόμουν στο ασανσέρ και με άκουγαν που μίλαγα. Το τι γέλιο έπεσε, δεν περιγράφεται.

Πήγε στο 401, άντε να της συγχωρήσω γιατί δεν ήξερε. Ολόκληρη επιγραφή ίσα με την περιφέρειά μου που έγραφε στρατός, δεν την είδε; Πήγε στο υπουργείο, το ότι έγραφε υπουργείο δεν το είδε; Αφού της είπα, να γράφει αεροπορία! Και ήρθε εν τέλει στο ΓΝΑ.

-Είδα στολές στο πρώτο νοσοκομείο, γαλόνια είδα, εδώ θα είναι, είπα. Πήγα στο υπουργείο, στολές είδα, γαλόνια είδα, εδώ θα είναι είπα.

-Ρε στο 401 είναι φαντάροι, στο υπουργείο αστυνομικοί, σμηνίτες και μπλέ που είδες και πήγαινες όπου έβρισκες.

-Που να ξέρω εγώ;

Έγραφε αεροπορία;

-Δεν κοίταξα.

Περπάτησε και έμαθε!!!

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΠΑΝΕ ΚΟΚΚΑΛΑ!

Και το Σάββατο που μας πέρασε ήταν ψυχοσάββατο.

Την Παρασκευή το μεσημέρι πήγα στη μαμά μου να φάω και να γράψω

κάτι που ήθελε ο γιος μου στον υπολογιστή που δεν ήξερε πώς να το κάνει.

Ενώ είμαστε στο γραφείο και δουλεύουμε πυρετωδώς με το παιδί, ακούει η μάμη την καμπάνα της παρακείμενης εκκλησίας, ορμάει στο δωμάτιο και με βουτάει από το μαλλί.

-       Σήκω. Φεύγεις.

-       Ρε μάνα έχουμε πολύ δουλειά ακόμα με το παιδί.

-       Χτύπησε η καμπάνα. Φεύγεις. Αύριο είναι ψυχοσάββατο. Το μπλοκάκι με τους νεκρούς, γλυκά τυλιχτά, πρόσφορο και φεύγεις. Θα απολύσει η εκκλησία και δε θα είσαι εκεί.

Την είδα αλαφιασμένη, βάζω τα παπούτσια 

τα λευκά, γιατί είμανε και με τη λευκή τη νοσοκομειακή τη στολή και ορμάω στην πόρτα.

Την ώρα που έμπαινα στον ανελκυστήρα, την ακούω να φωνάζει την ώρα που έκλεινε την πόρτα:

-       Τυλιχτά να είναι τα γλυκά.

Όχι γιατί εγώ θα έπαιρνα τούρτα. Τί να πω; Να τσακωθούμε. Δε λέει.

Και πάω στο ζαχαροπλαστείο και παίρνω ότι πρέπει και πάω στην εκκλησία. Και παθαίνω λαλά!

Τίγκα στη χήρα η εκκλησία. Μέσος όρος ηλικίας τα 87. εγώ και ο παπάς πρέπει να ρίχναμε το μέσο όρο.

Όλες οι χήρες με το μαύρο τους το μαντηλάκι στο στήθος, το  κρυστάλλινο μπωλ, τα σπιτικά κόλλυβα και το κινητό στο αυτί. Να δίνουν πληροφορίες στα παιδιά τι γίνεται.

Μπαίνω και εγώ και παθαίνω ένα κάτι τις. Γράφω τα ονόματα των νεκρών στο ειδικό χαρτάκι, ρίχνω και τον οβολόν μου σε ένα κανιστράκι και πάω να αφήσω τα γλυκά στα σκαλάκια μπροστά από το τέμπλο.

Να περνώ σειρά σειρά δίπλα από τις χήρες και να τις ακούω να με

σχολιάζουν. Φοράω στολή, έχω γαλόνια, έχω μαλλί μαζεμένο, φοράω γυαλιά ηλίου, κρατάω τσάντα. Έχουν πάθει πολιτισμικό σοκ. Ποια είναι αυτή; Δηλαδή εγώ; Δε με είχαν ξαναδεί στα μέρη τους! Και μόλις σκύβω να αφήσω το κουτί με το κεράκι μέσα, ακούω και ένα ωωωω!

Βρίσκω μια άδεια θέση και κάθομαι. Και να ακούω τις πισινές να με σχολιάζουν.

-       Είναι του ναυτικού.

-       Όχι, φοράει μπλε γαλόνια

-       Θα είναι σεκιούριτι.

-       Αυτές δε φοράνε μπλε και μαύρα;

-       Βρε του ναυτικού είναι. Ο γιος της Σούλας που είναι στο ναυτικό φοράει λευκά.

-       Έχει και λευκά παπούτσια.

-       Τι να είναι;

Γυρνάω και εγώ και τους λέω: παγωτατζού!!!

Ε μα! Με πρήξανε. Μετά τα λέγανε πιο χαμηλά. Πάλι τις άκουγα, αλλά με απασχολούσε η διπλανή που έπαιρνε το γιο της να του πει ότι θα αργούσε και θα τέλειωνε η εκκλησία στις 8:30. Ήταν 7:40!

Και κάθισα όλη την ώρα. Και να ακούω τη διπλανή να σχολιάζει όποια πήγαινε και άφηνε μπωλάκι.

Και αρχίζει η λειτουργία και τελειώνει και ορμούν οι χήρες να αρπάξουν τα μπωλάκια τους. Και να σκορπούν εδώ και εκεί κόλλυβα. Και να φωνάζουν οι παπάδες να μοιράσουν το στάρι έξω στα σκαλιά και όχι μέσα να λερώνουν.

Και μόλις τελειώνουν όλες πάω και παίρνω τα γλυκά, δίνω στον παπά καμιά δεκαριά για τα τρία παιδάκια του, μοιράζω και στις διπλανές και βγαίνω στα σκαλιά να πάω σπίτι της μαμάς.

Οι χήρες να σχολιάζουν η μια τα κόλλυβα της άλλης.

Να αρπάζουν γλυκά από το κουτί χωρίς να τους προσφέρω.

Φεύγω.

Τι έμαθα στην εκκλησία

-       Η κόρη της Ρόζας (;) έκανε εξώγαμο με το παντρεμένο οδηγό της εταιρίας που δουλεύει

-       Ο γιος της Ελένης (;) παντρεύτηκε μια αλβανή και μόλις αγόρασαν σπίτι το έγραψαν και στα δυο ονόματα και η αλβανή πέταξε το γιο της Ελένης έξω και το διεκδικεί όλο και είναι στα δικαστήρια.

-       Ο κυρ Βαγγέλης (;), τα έμπλεξε με τη βουλγάρα που κοίταζε τη γυναίκα του στα τελευταία της και η κόρη του τον πήρε σπίτι της και του πέταξε και το κινητό.

-       Η Ζωίτσα, έπεσε και έσπασε το δεξιό γοφό (το ισχίο της εννοούσαν, αλλά έτσι το είπαν)

-       Τα κόλλυβα πρέπει να έχουν ζάχαρη που να κάνει κριτς κριτς.

-       Τα κόλλυβα να έχουν ρόδι μόνο το χειμώνα.

-       Τα κόλλυβα να μη λασπώνουν σαν της Μαρίκας.

-       Ο αρχιμανδρίτης έχει διαβήτη.

-       Το μικρό του παπά, το τρίτο, έχει μια 

ελιά σα φυλλαράκι βασιλικού στο μπρατσάκι του.

-       Ο κυρ Κώστας πηγαίνει και τρώει κάθε Παρασκευή στην κυρά Βασιλική γιατί φτιάχνει λαδερό που του αρέσουν.

Γύρισα στο σπίτι σοφότερη τώρα, μην το συζητάμε!

Μα τόσο κουτσομπολιό; Μιλάμε δεν αφήσανε καμιά ασχολίαστη. Μόλις είδανε εμένα να μιλάω με τη διευθύντρια του δημοτικού του γιου μου, πήγανε και τη ρωτήσανε και αυτή τους είπε πως είμαι αξιωματικός της αεροπορίας και πως έχω μεγάλο βαθμό και πως την εξυπηρέτησα όσο περισσότερο μπορούσα για τη μάνα της και έτσι κέρδισα το σεβασμό του αγήματος των χηρών!

Και το πιο ωραίο! Μεταφέρω τα κουτσομπολιά στη δική μας χήρα, δηλαδή τη μάνα μου και τις ήξερε τις κυρίες και τους κυρίους που έλεγαν οι άλλες στην εκκλησία!