ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΜΟΥ!

Ronin.gr - widget IP και λειτουργικού OΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ izismile.com

22 Ιουλ 2012

ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ (άλλο ένα λογοτεχνικό Σάββατο)

Αρνήθηκε. Σθεναρά. Παρακάλεσε, ικέτεψε, έκλαψε, μάτωσε τα δάκτυλά της πάνω στην κλειδωμένη πόρτα να αλλάξουν γνώμη. Να την αφήσουν να αρνηθεί. Να την αφήσουν να ζήσει. Να την αφήσουν να ευτυχήσει.
Καθόταν μόνη της στο δωμάτιό της. Δίπλα από το παράθυρο. Κοιτούσε τον κόσμο στο δρόμο. Η ίδια δε φαινόταν. Έβλεπε παιδιά να παίζουν, σκυλιά να τρέχουν και να κυνηγιούνται. Άντρες να προχωρούν και να μιλούν στο κινητό. Γυναίκες να περπατούν δυο δυο ή και περισσότερες.
Τα μάτια της θόλωναν από τα δάκρυα.
Άκουγε από το σπίτι τις προετοιμασίες. Τραπέζια να μετακινούνται. Καρέκλες να μεταφέρονται. Άκουγε τραγούδια και μουσικές. Χαρές και φωνές.
Αυτή, πάλι, έκλαιγε. Δεν είχε προλάβει να ζήσει. Δεν είχε προλάβει να χαρεί. Όσα είχε διαβάσει στα βιβλία, δε θα τα ζούσε. Τα μάτια της,  έκλειναν από την ταλαιπωρία. Και από την πείνα, τη δίψα, την απομόνωση. Ήθελαν να την κάνουν να αλλάξει γνώμη.
Δε θα άλλαζε. Ποτέ. Θα συνέχιζε να αρνείται…
Έκλεισε τα μάτια της και είδε τις φίλες της. Είδε τις ξαδέρφες της. Έπαιζαν ανέμελα στην περιστοιχισμένη αυλή. Είδε το σπίτι της. Που το θεωρούσε το καταφύγιό της. Που έπαψε εδώ και μέρες να είναι καταφύγιο για αυτήν και έγινε τόπος βασανισμού.
Ήθελε να κοιμηθεί. Όμως ήξερε ότι δεν έπρεπε να το κάνει. Σηκώθηκε και άρχισε να περπατά πάνω κάτω στο δωμάτιο. Κοιτούσε το κρεβάτι της. Πόσο θα ήθελε να ξαπλώσει και να κοιμηθεί. Όμως δεν έπρεπε να το κάνει. Άνοιξε την ντουλάπα της. Κοίταξε τα ρούχα της. Ξαναέκλεισε την πόρτα της ντουλάπας.
Ο ήλιος έδυε. Οι σκιές μάκραιναν μέσα στο δωμάτιο. Σε λίγο θα έπεφτε σκοτάδι. Δεν έπρεπε να κοιμηθεί. Θα είχε όλο το χρόνο να το κάνει αύριο το βράδυ. Αύριο θα έπρεπε να πέσει σε λήθαργο. Αύριο το βράδυ θα μπορούσε να κοιμηθεί. Να κοιμηθεί βαριά να μην καταλαβαίνει.
Συνέχισε να βαδίζει. Πάνω κάτω όλη τη νύχτα. Το ξημέρωμα τη βρήκε να τρεκλίζει από τη νύστα. Να σκουντουφλά στα έπιπλα. Σήμερα ήταν η μεγάλη μέρα. Πεινούσε, διψούσε αλλά κυρίως νύσταζε. Τρεις μέρες την είχαν κλειδωμένη. Ξημέρωνε η τέταρτη. Θα της άνοιγαν σε λίγο να πάει στην τουαλέτα. Θα τη ρωτούσαν αν άλλαξε γνώμη. Για τέταρτη φορά θα έλεγε όχι. Θα πήγαινε στην τουαλέτα, θα έπινε νερό από το νιπτήρα και θα την ξανακλείδωναν στο δωμάτιό της μέχρι το απόγευμα που το ίδιο σκηνικό θα επαναλαμβανόταν.
Και έτσι έγινε. Ξαναγύρισε στη μικρή της φυλακή. Την τόσο οικεία.  Το κρεβάτι της φάνταζε τόσο όμορφο αυτή τη στιγμή. Γύρισε την πλάτη της στο κρεβάτι. Πήρε μια βαθειά ανάσα και άρχισε να ξαναπερπατά. Πάνω κάτω. Τόσες μέρες άγρυπνη, τόσες μέρες νηστική, με λίγο νερό μόνο που έπινε όταν την πήγαιναν στην τουαλέτα. Έπινε νερό κρυφά…
Συνέχισε να περπατά. Αλλά έπεσε πάνω στην ντουλάπα. Και έπεσε ο εσωτερικός καθρέφτης. Άνοιξε την ντουλάπα, έπεσε ο καθρέφτης και έσπασε. Έγινε πολλά μικρά κομμάτια. Έκανε πίσω για να μην κοπεί.
Κάθισε κάτω, δίπλα στο παράθυρο και κοιτούσε την ανοιχτή ντουλάπα. Κοιτούσε αρκετή ώρα. Μια ιδέα στριφογύριζε στο μυαλό της. Ήθελε να πεθάνει. Το ήθελε από την πρώτη στιγμή που της ανακοίνωσαν τη μοίρα της. Αλλά πως. Στο δωμάτιό της δεν είχε τίποτα για να το πετύχει. Ο σπασμένος καθρέφτης όμως, είχε κομμάτια που μπορούσαν πολύ εύκολα να τη βοηθήσουν.
Το πήρε απόφαση. Έπιασε ένα μακρύ και μυτερό κομμάτι και το  κοίταξε. Κοίταξε το είδωλό της, παραμορφωμένο. Γύρισε λίγο καλύτερα το κομμάτι και κοίταξε τα δεκάξι χρόνια της. Τα μαύρα μάτια της που ήταν κατακόκκινα και πρησμένα από το κλάμα. Που είχαν γύρω τους μαύρους κύκλους. Τόσες μέρες αγρύπνιας και νηστείας, έκαναν το μελαμψό δέρμα της να μοιάζει σα χαρτί που πάλιωσε. Τα μαλλιά της ήταν άλουστα και αχτένιστα. Το δεξί της μάγουλο ήταν πρησμένο και μια κόκκινη γραμμή διέσχιζε το μάγουλό της. Το δακτυλίδι  του πατέρα της, της είχε γδάρει το πρόσωπο όταν της έδωσε ένα ανάποδο χαστούκι.
Που ήταν το πρώτο από πολλά που ακολούθησαν γιατί αρνήθηκε να συμφωνήσει με το γάμο που της κανόνισαν. Και συνέχιζε να αρνείται. Και για αυτό κλειδώθηκε στο δωμάτιό της. Αρνήθηκε να παντρευτεί τον 50χρονο που της κανόνισαν. Που την έβλεπε από μικρό παιδί και χαμογελούσε περίεργα. Και αυτό το χαμόγελο την τρομοκρατούσε από τότε. Και τώρα θα έπρεπε να κάνει αυτόν τον αντιπαθητικό άνθρωπο άντρα της; Ποτέ. Το ανακοίνωσε στην οικογένειά της και οι φασαρίες ξεκίνησαν. Τρεις μέρες τώρα που ήταν κλεισμένη στο δωμάτιό της, οι ετοιμασίες του γάμου γίνονταν στο σπίτι της. Απόψε θα έρχονταν ο γαμπρός και οι γονείς και οι συγγενείς του για το γάμο. Αρνιόταν να παρευρεθεί μπροστά στον ιμάμη. Αλλά ο πατέρας της θα την αντιπροσώπευε και ο γάμος θα γινόταν. Ήταν ανήλικη και ο αυτό το προέβλεπε η σαρία. Δεν κοιμόταν για να πέσει σε λήθαργο όταν ο σύζυγός της θα την έβαζε στο κρεβάτι του. Για να μη νιώθει το σώμα του πάνω στο δικό της. Τα χείλη του πάνω στο χείλη της. Να γλιτώσει την αηδία…
Αλλά τίποτα από αυτά δε θα γινόταν. Θα σκοτωνόταν. Τώρα είχε το μέσο.
Κάθισε στο κρεβάτι της. Κρατούσε το κομμάτι του καθρέφτη στο χέρι της. Χωρίς να το ξανασκεφτεί, το τράβηξε από την αιχμηρή του πλευρά κατά μήκος της φλέβας που διαγραφόταν στον αριστερό καρπό της. Μέσα στην αϋπνία και το θυμό, τη θλίψη και την απόγνωσή της, δεν ένιωσε τον πόνο.
Αίμα πετάχτηκε και άρχισε να στάζει κρουνηδόν στο κρεβάτι και το πάτωμα. Άφησε το χέρι της έξω από το κρεβάτι της. Άφησε τα μάτια της να κλείσουν. Έπεσε πίσω στα μαξιλάρια…
Το αίμα έσταζε στο πάτωμα. Και όπως έχανε το αίμα της στάλαζαν τα 16 της χρόνια. Άρχισε να έχει μια ζαλάδα. Είδε τις αδερφές της να παίζουν μαζί στον κήπο. Είδε τη μάνα της που την κοιτούσε όλο απόγνωση όταν έτρωγε το ξύλο από τον πατέρα της γιατί δε συμφωνούσε στο γάμο που της κανόνισε. Είδε το μικρό σκυλάκι της που είχε πεθάνει πέρυσι. Είδε τη γιαγιά της που είχε ανοιχτή  την αγκαλιά της για να χωθεί μέσα της.
Μια λίμνη αίματος ήταν πάνω στο χαλί που και μεγάλωνε κάθε στιγμή που περνούσε. Η ανάσα της έγινε πολύ ρηχή. Εντελώς επιπόλαιη. Άνοιξε για μια στιγμή τα μάτια της. Προσπάθησε να χαμογελάσει. Του χάλασε τα σχέδια. Χαιρόταν που θα θύμωνε. Ήλπιζε μόνο να μην ξεσπάσει στη μητέρα και τις αδελφές της. Δεν την ένοιαζε όμως.
Χαμογελούσε. Και με αυτό το χαμόγελο τη βρήκαν το απόγευμα όταν ήρθαν να την ντύσουν για το γάμο που θα γινόταν το βράδυ.
Ζούσε στην Τουρκία του σήμερα, ζούσε στο 2012, ζούσε σήμερα κατά το μεσαίωνα…


28 σχόλια:

  1. Όμορφη ιστορία. Τέτοια ίσως να συμβαίνουν και στην Ελλάδα ξέρετε.
    Η φωτογραφία είναι απίστευτη.

    Καλή σας μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δυστυχώς συμβαίνουν. ίσως όχι στην ελλάδα, αλλά οπωσδήποτε στον κόσμο μας σήμερα. η ιδέα μου ήρθε όταν είδα κάτι παρόμοιο σε μια εφημερίδα...
      μεσαίωνας στα μυαλά!

      Διαγραφή
  2. Πολύ καλό! Και κατάφερες να το γράφεις σε σχέση με το θέμα!!! Έχεις μαγία, φιλενάδα!

    Φιλιά και καφεδάκι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαίρομαι που σου άρεσε φιλενάδα. δυστυχώς όμως δεν είναι φαντασία. είναι πραγματικότητα για γυναίκες που ζουν σε άλλες περιοχές του πλανήτη μας!

      Διαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. συμβαινουν και αυτά ηφαιστιωνάκο μου!

      Διαγραφή
  4. ωραίο Ρια μου,τραγικό στην εποχη μας να συμβαίνει..
    καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δυστυχώς συμβαίνουν όμως. και στο βέλγιο, σκοτώσανε μια κοπέλα 22 χρονών γιατί δεν ήθελε να παντρευτεί. το διάβσα πριν κανένα δίμηνο. τραγικό...

      Διαγραφή
  5. πάρα πάρα πολύ ωραίο!!!πως τα σκέφτομαι αυτά τα κορίτσια....κρίμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν είναι να τα σκεφτόμαστε νάσια μου; αυτά τα κορίτσια, δεν είναι άνθρωποι. είναι αντικείμενα! και αυτά συμβαίνουν στο 2012!

      Διαγραφή
  6. Mia καλησπέρα μέσα σε μια χλαπάτσα κυριακάτικη
    που θα θελε θάλασσα αλλά ποπυ δεν έχει
    τώρα
    Μια καλησπέρα
    Κι άλλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κακοπερνάτε βλεπω!
      πάρε το όνειρο και άντε σε κάποια παραλία. ακόμα και οι καλλιτέχνες όπως εσύ, έχουν άδεια!

      Διαγραφή
  7. Αυτά συμβαίνουν πολύ τακτικά στις μουσουλμανικές χώρες.Διορθώνω συμβαίνουν και στην πολιτισμένη Ευρώπη και όπου ζουν αυτοί οι άξεστοι και φανατικοί. Πολλά χρόνια αναρωτιέμαι τι κάνουν αυτές οι γυναικείες οργανώσεις, γιατί δεν ξεφωνίζουν αυτούς που καταπιέζουν κατ αυτόν τον τρόπο τις γυναίκες. Οι προοδευτικοί (μη χέσω)άνθρωποι του πλανήτη που είναι για να προστατεψουν γυναίκες και παιδιά απο αυτά τα ανθρωποειδή.
    θύμωσα πολύ Ρία μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. άντε ντε! έχουμε οργανώσεις για το οτιδήποτε όχι όμως για την καταπιεσμένη μουσουλμάνα γυναίκα της ευρώπης. είναι άδικο, είναι τραγικό και κυρίως απάνθρωπο!

      Διαγραφή
  8. Θαρρεί κανείς ότι όλα αυτά γίνονται σε μια άλλη εποχή κι όμως δεν έχει παρά να τα εντοπίσει στα ψιλά των εφημερίδων στις μέρες μας.
    Κατάφερες πάλι με το γραπτό σου να με κάνεις να μην μπορώ να πάρω ανάσα.
    Καλό βράδυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ακριβώς έτσι στάλιν μου. ακριβώς έτσι!
      χαίρομαι που σου άρεσε!

      Διαγραφή
  9. Ο μισός πλανήτης (ίσως και μερισσότερο) ζει στον μεσαίωνα. Τον μεσαίωνα που διαιωνίζουν οι σκοταδιστικές θρησκείες. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο (υποτίθεται) ...προοδευτικός χριστιανισμός στη χώρα μας παρόμοιες συνθήκες προωθούσε πρόσφατα, πριν από μερικές δεκαετίες ακόμη. Βέβαια η βαρβαρότητα δεν έχει ανάγκη από θρησκείες για να εκφραστεί, αλλά σίγουρα οι θρησκείες την βοηθούν. Η παιδεία χωλαίνει, η βαρβαρότητα κερδίζει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έτσι είναι φίλε μου. αλλά το θέμα είναι τι ακριβώς κάνουμε εμείς που υποτίθεται δε ζούμε στο μεσαίωνα!

      Διαγραφή
    2. Υποτίθεται; Εδώ σε θέλω! Γιατί μεσαίωνας δεν είναι οι χρονολογίες. Είναι οι νοοτροπίες. Και από νοοτροπία ζούμε εκεί, κάπου στα μαύρα χρόνια. Μπορεί να απελευθερώθηκε ο έρωτας, να κυκλοφορούν οι γυναίκες με τα μισά βυζιά έξω, αλλά το ράσο είναι ακόμη κυρίαρχο του παιχνιδιού. Έχουμε μιά πολιτεία που είναι σφιχταγκαλιασμένη με τους απαίσιους εκπροσώπους του τίποτα, του σκοταδισμού και της μεσαιωνικής νοοτροπίας.

      Διαγραφή
    3. δεν έχω λόγια να σε αντικρούσω. έχεις δίκιο.
      τουλάχιστον δεν είμαστε στο χάλι των μουσουλμάνων.
      όπως τα γράφεις είναι. δεν υπάρχει αντιλογος...

      Διαγραφή
  10. είστε ανυπόφορη μαντάμ...τα γράφετε τόσο ωραία που μου χαλάσατε το πρωινό!

    ορίστε τι κατάλαβες;...είχα και γω μια μέρα internet!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. έλα, θα έχω και χάπυ έντ στην επόμενη ανάρτηση!
      χαίρομαι που σου άρεσε φιλενάδα!

      Διαγραφή
  11. Δεν μπορώ να νανεχθώ πως εν έτει 2012, ο μισός πλανήτης ζει κάτω από τέτοιες συνθήκες

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δυστυχώς όμως έτσι είναι. το τι διαβάζω στις εφημερίδες, δε λέγεται!
      στην αμερική που ζεις εσύ, ίσως να μη φτάνουν αυτα τα θέματα. έχετε άλλα πιο σοβαρά για να γεμίσετε τις σελίδες των εφημερίδων. εδώ όμως τα γράφουν. το τι βλέπω, δεν περιγράφεται!

      καλή σου μέρα!

      Διαγραφή
  12. πω πω ria...νόμιζα στην αρχή πως περιγράφεις μια άλλη εποχή...όταν διάβασα πως μιλάς για την σημερινή εποχή, ανατρίχιασα
    καλημέρα, ήταν συγκλονιστική η ιστορία, το σημείο που κοίταξε τον εαυτό της μέσα από τον καθρέφτη ήταν καταπληκτικό...ο εαυτός της παραμορφωμένος...υπέροχη γραφή!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαίρομαι που σου άρεσε και σε προβλημάτισε.
      δυστυχώς όμως δεν είναι φαντασία. είναι πραγματικότητα. το άλλο το κοριτσάκι το είχαν δέκα χρόνια κλεισμένο στην τουαλέτα για να μην τη δει άντρας. την έβγαζε ο πατέρας της μόνο μία τη νύχτα ως τις τρεις για να καθαρίσει το σπίτι! στην παλαιστίνη αυτό!!!

      Διαγραφή

οι δικές σου σκέψεις ποιές είναι;

σχόλια γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες θα σβήνονται αμέσως. αν δε γνωρίζετε πως γυρνά το πληκτρολόγιο στα ελληνικά, ρωτήστε να μάθετε!

Από το Blogger.

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ
ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΝΕΨΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ

Αναγνώστες