ΒΡΕ ΚΑΛΩΣ ΤΟ ΜΟΥ!

Ronin.gr - widget IP και λειτουργικού OΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ izismile.com

2 Οκτ 2010

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΘΟΥΝ...


Ήταν μαζί τέσσερα χρόνια. Τέσσερις χειμώνες που τον ζέσταινε η στοργή της. Τέσσερα καλοκαίρια που τον δρόσιζε με το γέλιο της. Τέσσερα φθινόπωρα που τον κάλυπτε με την αγάπη και την τρυφερότητά της. Τέσσερις άνοιξες που έβλεπαν μαζί τη φύση να ανθίζει.
Ένιωθε πως έπρεπε να την αποκαταστήσει. Πίσω από το χαρούμενο βλέμμα του, ο υπολογιστής νους, σημείωνε. Δούλευε. Ήταν νοικοκυρά. Τον αγαπούσε. Και αυτός την αγαπούσε. Με τον τρόπο του. Δούλευαν μαζί εδώ και μια πενταετία. Τα τέσσερα συζούσαν κιόλας. Τον φρόντιζε σα να ήταν μάνα του. Τον περιποιόταν σα να ήταν γκέισα. Ήταν πάντα καθαρός και φρεσκοσιδερωμένος. Κάθε μέρα είχε και άλλο φαγητό μαγειρεμένο. Έτσι έπρεπε να γίνει. Να παντρευτούν. Θα μιλούσε στον πατέρα του. 
Και μίλησε. Ήταν τριάντα πέντε χρονών. Οι τρεις αδερφές του και ο μεγαλύτερος αδελφός ήταν ήδη παντρεμένοι και με δυο παιδιά ο καθένας. Τον τρόπο του τον είχε. Ο πατέρας του είχε φροντίσει. Όταν είδε ότι τα αγόρια μόνο για γράμματα δεν ήταν, τους έστειλε σε ένα καλό σχολείο ιδιωτικό και πλήρωσε αδρά για να αποκτήσουν ένα απολυτήριο γυμνασίου, τότε. Μετά και οι δυο με τη βοήθεια του γέρου άρχοντα τακτοποιήθηκαν, ο ένας στη ΔΕΗ και ο άλλος στην πολεοδομία. Και φυσικά όσο πιο κοντά στο χωριό του παππού. Ο ένας στην πρωτεύουσα του νομού και ο άλλος, ο δικός μας, ας τον ονομάσουμε Νίκο, Νικολάκη για τους δικούς του, στη Θεσσαλονίκη.
Είπε στον πατέρα του για την κοπέλα. Ας την πούμε Ρόζα. Δεν ασχολήθηκε με την εξωτερική της εμφάνιση που ήταν εξαιρετική. Περισσότερο εστίασε στην οικονομική της κατάσταση.  Ο πατέρας της συνταξιούχος της χωροφυλακής, αγρονόμος στο χωριό του έξω από τη Μακρακόμη.
Το είπε και στη Ρόζα ότι το καλοκαίρι, με την άδειά τους, θα κανόνιζαν να συναντηθούν οι οικογένειές τους. Πέταξε η κοπέλα από τη χαρά της. Τις αδερφές του τις ήξερε και εκείνες τη συμπαθούσαν.  Η οικογένειά τους ήταν εξαιρετικά περίεργη. Ο γέρο άρχοντας είχε μοιράσει όλη την περιουσία του στους δυο γιους και είχε προικίσει τις κόρες, αλλά σε σχέση με τα αγόρια, τα κορίτσια πήραν ψίχουλα. Και η περιουσία ήταν μοιρασμένη μόνο στα λόγια. Τη δασκάλεψε καλά γιατί αν ο γέρο άρχοντας έμενε ικανοποιημένος, σχεδόν τα πάντα θα έμεναν σ’ αυτόν. Ο αδερφός του έκανε ένα γάμο που η οικογένεια δεν ενέκρινε (και δεν είχε και άδικο) και αν ο γέρος αποδεχόταν τη Ρόζα, δε θα χρειαζόταν τίποτα παραπάνω για να γίνει αυτός, ο μικρός γιος της οικογένειας, ο επόμενος άρχοντας του νομού. Τα είχε όλα σχεδιάσει στο μυαλό του.
Πως θα μοίραζε την περιουσία με τον αδερφό του που να φαίνεται δίκαια, αλλά να μην είναι, πώς να ξεζουμίσει τις αδερφές του και να μην μπορούν να μιλήσουν. Πώς να εκμεταλλευτεί τις γνωριμίες των γαμπρών του. Αυτός θα γινόταν ο άρχοντας. Χωρίς να τολμά κανείς να αμφισβητήσει τη θέση και το κύρος του.
Από τα Χριστούγεννα που πρωτομίλησε για ένα κορίτσι με το οποίο συζεί, ο Νικολάκης πηγαινοερχόταν στο χωριό κάθε Σάββατο και έφευγε Κυριακή βράδυ μιλώντας
για τη Ρόζα. Πόσο νοικοκυρά είναι, πόσο σεμνή, πόσο καλή οικογένεια έχει. Για την αδερφή της που είχε παντρευτεί γιατρό, για τα χωραφάκια που είχε προίκα, για την αδυναμία που της είχαν οι δικοί της γιατί η αδερφή της δεν έκανε παιδιά.
Πες, πες πες, είπε ο γέρο άρχοντας ότι την επαύριο του δεκαπενταύγουστου θα πήγαιναν να δώσουν λόγο στο πατρικό της.
Και ήρθε ο δεκαπενταύγουστος. Ο γέρο άρχοντας με τη γυναίκα του και μητέρα του Νικολάκη, μπήκαν με το Νικολάκη στο αυτοκίνητό του, ο γέρος με το καλό κοστούμι και το λευκό καβουράκι, η γριά με το καλό της μπλε φουστάνι και τα σκουλαρίκια με τις μεγάλες κόκκινες πέτρες (το μόνο αντικείμενο που πήραν οι κόρες από τους γονείς τους). Στο πίσω αυτοκίνητο ο μεγάλος αδερφός με τη γυναίκα του. Παραπίσω η κάθε αδερφή με τον άντρα της και το δικό τους αυτοκίνητο με σειρά γέννησης. Κονβόι πέντε αυτοκινήτων ξεκίνησαν πριν τις εννιά το πρωί για τη Μακρακώμη να δώσουν λόγο. Όλη τη νύχτα, οι λάμιες, παρντόν οι αδερφές του και η αρχιλάμια, παρντόν η μάνα του Νικολάκη, δεν έκλεισαν μάτι. Φρόντισαν όλα τα έθιμα του χωριού να τηρηθούν πιστά. Να καταλάβουν οι συμπέθεροι με τι είχαν να κάνουν. Ο γέρος και η γριά είχαν από τέσσερις λίρες να κρεμάσουν στο ζευγάρι μετά που θα έδιναν τα χέρια οι γονείς. Οι κόρες και ο γιος θα κρεμούσαν κοσμήματα. Ο γαμπρός είχε πάρει ένα δακτυλίδι για τη Ρόζα. Ο αδερφός του ένα ρολόι, η μεγάλη αδερφή ένα σταυρό αντίκα, η μεσαία μια καρφίτσα και η μικρή ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. Από τα Χριστούγεννα, οι κόρες έκαναν ένα σωρό αλχημείες για να εξοικονομήσουν έξτρα χρήματα για το δώρο που τελικά θα έπαιρναν στη Ρόζα. Οι σύζυγοί τους, θα τους έδιναν για το δώρο, αλλά ήθελαν να έχουν κι άλλα για να πάρουν κάτι πιο ακριβό από αυτό που ήθελαν οι σύζυγοί τους. Όσο πλούσιος ήταν ο γέρος, τόσο πιο δύσκολα περνούσαν οι κόρες του. Δεν είπε ποτέ να τις βοηθήσει. Και αυτές, πιστές στα έθιμα, παρέμεναν δούλες του κάθε καλοκαίρι που πήγαιναν στο χωριό με τις οικογένειές τους. Ντυμένοι με τα καλά τους όλοι, με τα αυτοκίνητα πεντακάθαρα, παρά τα χιλιόμετρα που θα έκαναν για το χωριό της νύφης, τα είχαν πλύνει τα εγγόνια την προηγούμενη παίζοντας με τα νερά, με τα δώρα τους και με χαρούμενη διάθεση ξεκίνησαν να δώσουν λόγο.
Τα εγγόνια έμειναν όλα στο χωριό. Μια μέρα χωρίς τους μεγάλους, ήξεραν ότι θα γύριζαν αργά το απόγευμα. Ξύπνησαν με τους μεγάλους, μάζεψαν το σπίτι, έξι κορίτσια, δυο αγόρια, τα τέσσερα κάτω από 8 χρονών, τα είχαν τα μεγαλύτερα υπό την προστασία τους. Έφτιαξαν πρωινό, έπλυναν τα πιάτα και βγήκαν στην πλακόστρωτη αυλή. Τα μικρά έπαιζαν με αυτοκινητάκια και κούκλες, οι τέσσερις μεγαλύτερες πήραν πορτοκαλάδες από το παντοπωλείο και έπιασαν δήθεν τα κεντήματα κάτω από τη λεύκα που σκίαζε όλη την αυλή μέχρι αργά το απόγευμα, και συζητούσαν τα γεγονότα. Πότε θα γίνει ο γάμος, τι θα φόραγαν, αν θα καλούσαν τις φίλες τους από την Αθήνα, αν θα τις άφηναν οι μανάδες τους να βαφτούν, δεν είχαν περάσει τα 14. φαγητό για το μεσημέρι είχαν. Οι μανάδες τους τα είχαν ετοιμάσει από την προηγούμενη. Για να φάνε τα παιδιά και να έχουν και αυτοί το βράδυ που θα γυρνούσαν. Ένα φαγητό στο μεγάλο ταψί, κοτόσουπα για τον παππού και τραχανά μήπως αλλάξει γνώμη και δε θέλει σούπα. Χαχάνιζαν οι ξαδέρφες στη λεύκα μέχρι το μεσημέρι που τα μικρά πείνασαν. Τους έβαλαν να φάνε, είχε κάθε μια και ένα να προσέχει, και τα έβαλαν για ύπνο. Τα φοβέρισαν και τα μικρά έμειναν στα κρεβάτια τους. Οι μεγάλες έφτιαξαν φραπέ, κρυφά από τους γονείς που έλειπαν και βγήκαν στη λεύκα. Μιλούσαν για την καινούργια θεία, πόσο όμορφη είναι, πως της φέρεται ο θείος, τη δουλειά να κάνει άραγε, και γενικά μια χαρούμενη ατμόσφαιρα κυριαρχούσε. Η μεγαλύτερη, έξι μήνες πριν την επόμενη, που και που έριχνε ματιές στο δρόμο πριν το χωριό μήπως και φανούν ξαφνικά τα αυτοκίνητα να προλάβουν να πλύνουν τα ποτήρια με το φραπέ. Οι άλλες την κορόιδευαν. Σιγά βρε χαζή μη γυρίσουν τώρα. Θα φάνε, θα πιουν καφέ, θα αλλάξουν δώρα, θα ξεκινήσουν κατά τις πέντε, επτά με οκτώ θα είναι εδώ.
Αμ δε! Ένα από τα μικρά είχε ανέβει στον πάνω όροφο του σπιτιού κρυφά και κοιτούσε από το παράθυρο και είδε το κονβόι να έρχεται. Η ώρα δεν ήταν ούτε τρεις. Αλλά με το άγχος μήπως το μικρό πέσει, το πάτωμα στον πάνω όροφο δεν είχε φτιαχτεί, η μεγάλη ανέβηκε και δεν κοίταξε το δρόμο. Μόνο ο αργαλειός υπήρχε εκεί και μόνο η γιαγιά και η μεγάλη εγγονή επιτρεπόταν να πάνε εκεί. Άσε που είχε και ποντίκια. Οι άλλες δεν ήθελαν να μάθουν να υφαίνουν, ήταν ο τόπος απομόνωσης της μεγάλης εγγονής. Έτρεξε και μάζεψε τη μικρή, τη μάλωσε, έλεγξε μήπως και είχε ξηλώσει τίποτα στο υφάδι και την κατέβασε σηκωτή στο κρεβάτι της. Δεν έδωσε σημασία που η μικρή έλεγε ότι γυρνούσε η μαμά της και ο παππούς και όλοι. Τη μάλωσε και βγαίνοντας έκλεισε και την πόρτα του δωματίου και της είπε ότι αν ξυπνήσει τα άλλα παιδιά, θα τη δείρει κιόλας. Και βγαίνοντας στην αυλή είδε τα αυτοκίνητα να παρκάρουν με τη σειρά το ένα δίπλα στο άλλο. Αμάν ο καφές! Οι άλλες έριξαν όλα τα ποτήρια πίσω από το φράχτη μέσα στα κολοκυθάκια και τις τσουκνίδες.
Οι τέσσερις εγγονές έκαναν αγωνιώδες ερωτήσεις για το πώς πήγε η συνάντηση, προσπαθώντας να διαπιστώσουν αν ο παππούς τις είδε να πίνουν καφέ. Αλλά κανείς δεν είχε διάθεση για κουβέντα. Οι γαμπροί πέταξαν τα κλειδιά των αυτοκινήτων στις γυναίκες τους και πήγαν στο καφενείο. Ο παππούς με τη γιαγιά μπήκαν στο σπίτι και πήγαν στην κουζίνα. Οι κόρες και η νύφη άρχισαν αμέσως να στρώνουν τραπέζι. Κανείς δεν απαντούσε στις ερωτήσεις των κοριτσιών. Η χαρούμενη διάθεση που επικρατούσε το πρωί που ξεκίνησαν, δεν είχε καμιά σχέση με τα μούτρα που είχαν όλοι και γύρισαν και πολύ νωρίς…
Ο Νικολάκης, άναψε τσιγάρο και έκατσε στη λεύκα μόνος του. Από το ύφος του όλες οι ανιψιές του κατάλαβαν ότι ήθελε να μείνει μόνος. Οι κόρες έστειλαν τις κόρες τους να φωνάξουν τους πατεράδες τους από το καφενείο να έρθουν για φαγητό. Ήρθε και ο Νικολάκης. Κάθισαν αμίλητοι όλοι γύρω από το τραπέζι. Οι εγγονές κοίταζαν χωρίς να μιλούν. Οι κόρες σέρβιραν πρώτα τον πατέρα τους, μετά τη μάνα τους, μετά τους αδερφούς τους και μετά τους άντρες τους και τα παιδιά τους. Και κάθισαν και αυτές στο τραπέζι. Ο γέρος έκανε το σταυρό του και έφαγε μια κουταλιά. Όλοι έκαναν πως έτρωγαν, μετά τη δεύτερη μπουκιά ο γέρος είπε:
«Εγώ δεν κάνω συμπέθερο έναν που για να μπω στο σπίτι του έσκυψα στο κατώφλι του. Δεν έσκυψα σε κανέναν. Δε θα σκύψω στον πατέρα της ξεβράκωτης. Αν την πάρεις, θα γράψω τα πάντα στον αδερφό σου». Ο Νικολάκης βγήκε έξω από το σπίτι. Η μεγάλη κόρη έστειλε τη δική της κόρη να δει που πήγε ο θείος της. Πήγε στη λεύκα. 

Άναψε ένα τσιγάρο. 


Τράβηξε δυο ρουφηξιές.
Το πέταξε εκεί που έριξαν τα κορίτσια τα ποτήρια του καφέ χωρίς να κοιτάξει και μπήκε στο σπίτι. 
Κάθισε στη θέση του και είπε.
«Καλά, διαλέξτε ποια θέλετε να πάρω».
Και οι υπόλοιποι ξανάρχισαν το φαγητό.

Δυο ρουφηξιές από ένα τσιγάρο 22 φίλτρο, ήταν η Ρόζα στη ζωή του.
Δυο ρουφηξιές και με αυτές έσβησε τέσσερα χρόνια.
Δυο ρουφηξιές και ξέχασε το γέλιο της, τα χάδια της, τις περιποιήσεις της, την αγάπη της.
Δυο ρουφηξιές και διέγραψε τα θέλω του. Τα σχέδιά του δεν έπρεπε να υπονομευθούν από τίποτα.

Δυο ρουφηξιές από ένα τσιγάρο 22 φίλτρο…

                                 


Η ανάρτηση είναι μεγάλη αλλά σα σήμερα η Ρόζα έθεσε τέρμα στη ζωή της. Πάνε τριάντα χρόνια...

36 σχόλια:

  1. Αλήθεια; Εγώ νόμιζα ότι θα είχες σχέση με αυτή την ιστορία, προσωπικά!
    Μα πως σκέφτονται έτσι κάτι άνθρωποι.. τον Νικολάκη εννοώ.. μόνο συμφέρον..
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αφού έγινε έτσι, καλύτερα που δεν προχώρησε...
    Κρίμα μόνο τα χαμένα χρόνια και ότι αυτό συνεπάγεται, αλλά, κοίτα τι ¨παλληκάρι" έχασε...

    Δεν άξιζε ο άνθρωπος.
    Κάλπικος.
    Και ως γνωστόν μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μου φαίνεται ότι παρά την πρόσκαιρη λύπη και προδοσία, η Ρόζα καλύτερο μέλλον θα έχει, στο τέλος, από μια ζωή δίπλα σε ένα υποτίθεται-ενήλικο-αρσενικό του είδους του οποίου προφανώς λείπει και η σπονδυλική στήλη και από τα τρία τα δύο μικρότερα. Ντροπή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. .......

    Παντα το συμφερον τελικα παντα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και μετά λένε τις γυναίκες πουτάνες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Ευτυχώς ή δυστυχώς, ο καθένας κρίνει ανάλογα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. βρε το Νικολάκη πολύ νικολάκης τελικά!!!
    μα για τα λεφτά ?? κρίμα το κοριτσι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. θα περιοριστώ σε μια καλή καλησπέρα!
    Ο νικολάκης, ανάξιος λόγου, η Ρόζα κακώς τερμάτισε εκεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. A. Αν αυτός ο Νικολάκης ήταν Ινδιάνος, το όνομά του θα ήταν "Το Άδειο Σώβρακο".

    Β. Η κοπελιά κακώς πήγε κι αυτοκτόνησε για χάρη του αρχιμαλάκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γεια σου Ρία. Τί κάνεις?

    Κρίμα για ΄κείνη. Όσο γι΄ αυτόν, ήταν για λύπηση. Ξέρουμε τί περιμένει εκείνους που πουλούν την ψυχή τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Hfaistiwnas

    αυτός, ηφαιστιωνάκο, και την ψυχή του πούλαγε για τα φράγκα, όχι την κοπέλα που τον αγαπούσε!

    έχω σχέση με το ζευγάρι αλλά δεν είναι της παρούσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Masterpcm..

    καλύτερα θα ήταν αν η κοπέλα το καταλάβαινε και έφτιαχνε τη ζωή της όχι να θέσει τέρμα για έναν χωρίς γεννητικούς αδένες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. thinks

    αχ δημήτρη, δε διάβασες τα μικρά γράμματα κάτω από την τελευταία εικόνα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Marouli

    και μετά λένε ότι οι γυναίκες κοιτάνε το συμφέρον τους!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. athinovio

    έναν τέτοιο άντρα πως θα έπρεπε να τον πουν;;;

    οι γυναίκες είναι πουτάνες αυτοί οι τύποι τι στο διάολο είναι;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. KitsosMitsos

    δε μιλάμε για εκατό χρόνια πίσω, εγώ το έζησα το περιστατικό. ήμουν εκεί! χρόνια πριν, αλλά το θυμάμαι σα χθες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. ΦΟΥΛΗ

    κρίμα το κορίτσι. αλλά τον εκδικήθηκε ο θεός. του έδωσε μια μέγαιρα μα μια μέγαιρα, που βλαστημάει κάθε μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. happypepper

    και εγώ θεωρώ ότι κανείς άντρας ή γυναίκα δεν αξίζει να χαλαλίσει τη ζωή του για κάποιον τόσο άχρηστο.
    αλλά η ρόζα παραήταν ερωτευμένη για να το καταλάβει και να το διαπιστωσει με τον καιρό...

    κρίμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ο Αιρετικός - The Heretic

    αχ βρε κωνσταντίνε, με έκανες και γέλασα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Σουζάνα Xατζηνικολάου

    μια χαρά είμαι φιλενάδα. εσύ πως τα πας στο νοσοκομείο; πληρώνονται οι εφημερείε; περνάς καλά; στείλε μέηλ να τα πούμε.

    η ρόζα πήγε χαμένη. αυτός καθημερινά μετανοιώνει γιατί έμπλεξε και αυτό είναι τιμωρία.

    το βιβλίο πότε βγαίνει; να μας ειδοποιήσεις να είμαστε στην επίσημη παρουσίαση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Σε ευχαριστώ για το δώρο του παρόντος κειμένου.
    Το καλύτερο για την Rosa. Το χειρότερο πράγμα για τον ενδιαφερόμενο σκουλήκι.

    Φιλιά και αγκαλιές σε εκατοντάδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. Ο θεός του την έδωσε τη μέγαιρα ή το σόι του;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Έξοχο !

    Με μία μικρή ...προσθήκη. Ο κάθε ενήλικας με επαρκή διανοητική συγκρότηση είναι ο μόνος υπεύθυνος για τις επιλογές του. Άσχετα απο την συμπεριφορά των τρίτων.

    Xαιρετώ με κάτι όμορφο της Linda Ronstadt:

    You're No Good

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Verónica Marsá

    αχ πως με καταλαβαίνεις φιλεναδα από την ισπανία!!!

    για τη ρόζα το έγραψα...

    και απο μένα αγκαλιές και φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. happypepper

    καλή εβδομάδα και σε σένα καλλιτέχνη. αν και την ξεκίνησες ήδη με πολύ ωραία συναισθήματα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Ο Αιρετικός - The Heretic

    έπεσες διάνα!
    το σόι του, γιαυτό είναι και πιο ωραία η εκδίκηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. negentropist

    ευχαριστώ σταύρο.

    σαφώς και ο καθένας κάνει μόνος του τις επιλογές του! αυτό ακριβώς θέλω να τονίσω. οτι μόνος του επέλεξε το σταυρό του!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Δίκιο έχεις Ρία, το διάβασα τώρα και βούλιαξε η καρδιά μου. Και το βλέπω όλο τώρα από άλλο φως, υποθέτω ότι ο Νικολάκης έχασε τη ψυχή του και κέρδισε τον κόσμο, αλλά αναρωτιέμαι αν μπόρεσε πάντα να κοιμάται καλά το βράδυ. Αυτός μπορεί να σκώτοσε την Ρόζα, πριν το κάνει η ίδια, αλλά και η υπόλοιπη οικογένεια δεν είναι πέραν ενοχής... Είναι ιστορία που αφήνει ανησυχία αλλά τρουλάχιστον η Ρόζα μιλάει ακόμα με την φωνή σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Μου θυμισε καποιον συγχρονο νΑνο... και μια απρομοια ιστορια με μια ΡΟζα των ημερων μας..
    Ετσι ειναι Ρια μου..Μερικοι ανθρωποι γεννιουνται απο τη φυση τους κοντοι .. και οτι και να τους κανεις δεν ψηλωνουν!Οσο και αν τους ταισεις !Γι αυτο μακρυα.. φιλεναδα!
    Πολλα φιλακια και να σε δω ε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. thinks

    πάντα με ενοχλούσε αυτή η ιστορία. ήμουν μικρή αλλά θυμάμαι τις δυο ρουφηξιές. από τότε αυτός ο άνθρωπος έπαψε να έχει αξία για μένα. από τότε τον είχα όπως και τα σκουληκια...
    κρίμα τη ρόζα...ήταν πανέμορφη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Liakada

    μεγάλη αλήθεια αυτή λιακάδα μου. οι νάνοι ποτέ δεν ψηλώνουν, είναι γεγονός. ακόμα και αν δεν το βλέπουμε, ο νανισμός κυριαρχεί!

    ξέρεις που θα με βρείς. από τις τέσσερις ως τις εφτά εκεί θα είμαι. πάρε τηλέφωνο όποτε μπορείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Κάτι μου έλεγε πως δεν θα τελειώσει καλά...
    Με την υποσημείωσή σου, ήταν σαν να με διαπέρασε ρεύμα...
    Καλημέρα, καλή εβδομάδα και ...σωστές επιλογές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Εγώ εξ ανεκαθεν το ελεγα πως οι παλιλές ελληνικές ασπρόμαυρεςς ταινίες ήταν οι καλυτερες !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Καταπληκτική η ιστορία Ρία. Τέτοιους ανθρώπους συναντάς και σήμερα, αλλά ειδικά παλιότερα ήταν περισσότεροι.

    Πάντως αρκετά τραβηγμένο να βάλει μία γυναίκα τέρμα στη ζωή της για μία απόρριψη ακόμα και από κάποιον που πέρασε χρόνια μαζί του. Αλλοι καιροί βεβαια και άλλα ήθη ειδικά στις μικρές κοινωνίες. Αν και τα 30 χρόνια δεν μας γυρίζουν και πάρα πολύ πίσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Το συμφέρον δεν υπολογίζει ούτε αγάπη ούτε αισθήματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

οι δικές σου σκέψεις ποιές είναι;

σχόλια γραμμένα με αγγλικούς χαρακτήρες θα σβήνονται αμέσως. αν δε γνωρίζετε πως γυρνά το πληκτρολόγιο στα ελληνικά, ρωτήστε να μάθετε!

Από το Blogger.

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ

ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΕΔΑΦΗ
ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΝΕΨΕΙΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΠΛΑΚΩΝΕΙ

Αναγνώστες