ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΗΓΟΥΜΑΙ...

Επειδή με τις αναρτήσεις για τους καμένους έχει δημιουργηθεί μια περίεργη κατάσταση και στα σχόλια λέγονται πολύ σωστά πράγματα, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω λίγο την κατάσταση.

Ως άνθρωπος είμαι πολύ κοινωνική και χαίρομαι να κάνω καινούργιες γνωριμίες. Αυτό όσοι με ξέρουν μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Επίσης είμαι πολύ δοτική και φιλική. Άτομα που δε γνωρίζω προσωπικά, αν ζητήσουν τη βοήθειά μου και μπορώ να εξυπηρετήσω, θα το κάνω. Άσχετα αν τους γνωρίζω ή όχι. Ακόμα και μπλόγγερς που ποτέ δε συνάντησα, μπορούν να το επιβεβαιώσουν αυτό.

Όσον αφορά τα προξενιά, είναι παρεξηγημένη κατάσταση. Και εξηγούμαι. Το να θέλει να φέρει σε επαφή δυο ανθρώπους κάποιος, είναι εξαιρετικά ευγενές. Γιατί κανείς δε γνωρίζει τη μοναξιά καλύτερα από μένα. Διήνυσα περιόδους που ήμουν πολύ μόνη είτε από επιλογή είτε από καταστάσεις. Όμως, προσωπικά μπορώ να τη διαχειριστώ (τη μοναξιά).  Η αλήθεια, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι πως αυτές οι περίοδοι δεν ήταν πολύ μεγάλες.

Μερικοί μήνες και αυτοί περισσότερο από επιλογή ή θρήνο. Χειρότερες ήταν οι περίοδοι μοναξιάς που πέρασα όταν φαινομενικά δεν ήμουν μόνη. Αυτές οι μοναξιές ήταν πολύ πιο επώδυνες.

Επειδή, λοιπόν, ξέρω τη μοναξιά, προσωπικά θέλω όλοι οι άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι. Και το πρώτο βήμα είναι να μην είναι μόνοι τους. Έχω φέρει σε επαφή γνωστούς μου για να δημιουργήσουν μια όμορφη σχέση, πολλούς. Κάποια, λοιπόν, προξενιά, είχαν επιτυχία και κατέληξαν σε γάμο, άλλα όχι. Η προσπάθεια έγινε. Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, εξαρτάται από τους δυο τους.

Όταν εγώ θέλω να φέρω δυο ανθρώπους σε κοινωνική επαφή και ότι ήθελε προκύψει, ελέγχω εξονυχιστικά και τους δυο. Θέλω να έχουν κοινά ενδιαφέροντα, να είναι κοντά κοινωνικά, να ταιριάζουν εμφανισιακά, να μην έχουν μεγάλη διαφορά ηλικίας. Και συνήθως φροντίζω να τους ξέρω καλά, ώστε ακόμα και αν δε γίνουν ζευγάρι, να μπορούν να κάνουν παρέα.

Αυτό δε σημαίνει όμως ότι και οι άλλοι, σκέφτονται όπως εγώ. Για τους άλλους, όχι όλους, αλλά τους περισσότερους, το μείζον θέμα που τους απασχολεί, είναι να είναι κάποιος αδέσμευτος. Εγώ προσωπικά δε θα γνώριζα σε κάποιον φίλο μου μια γυναίκα που χώρισε γιατί είχε παράλληλες σχέσεις. Άλλοι, δεν το εξετάζουν. Σου λένε, θα τους φέρω σε επαφή και ας τα βρούνε μόνοι τους. Και καλά κάνουν. Εγώ πάλι σκέφτομαι διαφορετικά.

Οι φίλοι και οι γνωστοί μου, και οι συγγενείς μου μη σου πω, επειδή δε θέλουν αν είμαι μόνη μου, επειδή έχω και το κουσούρι να μη λέω αν έχω σχέση ή όχι, θεωρούν υποχρέωσή τους λόγω της εκτίμησης και της αγάπης που μου έχουν, να μου κάνουν γνωριμίες. Άλλες φορές τις δέχομαι, άλλες όχι. Όλα αυτά που περιγράφω στις αναρτήσεις των καμένων, έχουν πράγματι συμβεί. Όχι μέσα σε δυο μήνες, σε 14 χρόνια που είμαι χωρισμένη επίσημα από τον πατέρα του γιου μου.

Επειδή όμως, τις περισσότερες φορές που πάω σε ένα τέτοιο ραντεβού, στην ουσία τυφλό, έχω σχέση και είμαι καλυμμένη συναισθηματικά, είμαι πολύ αυστηρή και περνάω από κόσκινο τους υποψήφιους! Θα μου πεις τότε γιατί πάω; και δίκιο θα έχεις! Γιατί κανείς δεν ξέρει που είναι η τύχη του! Και αν το προξενιό της Άννας πχ είναι ο κύριος τέλειος; Το απόλυτο ιδανικό μου; Η αδελφή ψυχή; Συν Αθηνά και χείρα κίνει, λέγαν οι αρχαίοι. Η Αθηνά μου στέλνει κάποιον. Αν δεν τον γνωρίσω μπορεί το σύμπαν να μου κάνει ένα δώρο και εγώ να το πετώ. Τρελή θα με πείτε, αλλά σκασίλα μου! Αυτή είναι η άποψή μου. Δεν επιδέχεται κριτικές.

Έχω κάνει σχέση με άντρες που είναι πολύ χειρότεροι από τα καμένα προξενιά που σας αναρτώ. Όμως, επειδή αυτούς τους διάλεξα εγώ, είτε για το πνεύμα τους, είτε για το νυχάκι του αριστερού της παράμεσου, παραβλέπω πράγματα που αν τα είχαν οι υποψήφιοι γαμπροί, θα τους έφτυνα με τη μία. Όμως έχω μάθει να δίνω ευκαιρίες και να ανέχομαι πράγματα (μέχρι ενός ορίου βεβαίως βεβαίως), επειδή και οι άλλοι παραβλέπουν πράγματα και ανέχονται σε μένα. Οι σχέσεις είναι δούναι και λαβείν. Μέχρι να μου γυρίσει το μάτι. Μπορεί να κάνω υπομονή χρόνια ολόκληρα και να παραβλέπω τα μύρια όσα. Αν όμως κάτι, έστω και τόσο δα, γυρίσει το διακόπτη μου, τότε, πολύ απλά με ενοχλεί ο άλλος ακόμα και που αναπνέει, όχι και να πει ο έρμος!

Οι άνθρωποι που περιγράφω στους καμένους, είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Μορφωμένοι ως επί το πλείστον, καταξιωμένοι στην κοινωνία, για κάποιες και κάποιους από εσάς, κάποιοι θα ήταν ιδανικοί σύντροφοι.

Όταν, όμως, πας σε ένα τυφλό ραντεβού, εκτός και αν είσαι εντελώς απελπισμένος και θες σχέση όπως και να είναι μόνο και μόνο για να πεις ότι έχεις σχέση, πας με το σκεπτικό σου εντελώς καθαρό και αναλύεις τα πάντα χωρίς συναισθηματικές δεσμεύσεις που θα σε τύφλωναν. Και έτσι σας παρουσιάζω τις κρίσεις μου που με έκαναν να μη θέλω να ξαναβγώ με τους ανθρώπους αυτούς. Πχ. Ο γυμναστής ήταν μεθυσμένος όταν μου είπε ότι μου είπε. Ήταν από το πρωί στο γυμναστήριο, δεν είχε φάει και μέχρι να πάω εγώ, είχαν πιει μερικά ποτηράκια για να με περιμένουν πριν καθίσουν στο τραπέζι. Θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι μεταξύ μας. Όπως και με τον τραπεζικό. Οι καθυστερήσεις και το ντύσιμο μπορεί μια γυναίκα να τα αλλάξει. Αλλά εμένα με ενόχλησαν γιατί είχα σχέση, και έκανα αβαρία να πάω γιατί με έπρηξε το κοινωνικό περιβάλλον. Θα μπορούσα να είμαι ακόμα μαζί του.

Οι αναρτήσεις, είναι για να γελάσουμε. Δε χρειάζεται να ξέρετε περισσότερα, απλά μετά από προτροπή φίλου άρχισα να βάζω αυτήν την ενότητα. Είδα πως διασκεδάζατε και θα αναφέρω όλα τα ευτράπελα που έχω ζήσει.

Δεν είναι τόσο άχρηστοι όλοι τους. Εγώ τους έβγαλα άχρηστους. Εμένα πειράξανε κάτι που κάνανε και είπαν. Σε κάποιες άλλες γυναίκες, θα ήταν το ιδανικό τους. Για μένα όχι. Δε σημαίνει πως έχω το μαλακομαγνήτη (που τον έχω, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα), σημαίνει πως αυτοί που μου τους γνωρίσανε δεν ελέγξανε καλύτερα.

Ακόμα όμως και αυτό  έχει την ιδιαιτερότητά του. Γιατί ένας άντρας ή μια γυναίκα άλλα χαρακτηριστικά έχει ως φίλος και άλλα ως σύντροφος. Το να είναι άτσαλος κάποιος στο σπίτι του, την παρέα δεν την ενοχλεί, το σύντροφο όμως; Ο καθένας κρίνει τον άλλο ως φίλο και γνωστό και αγαπάει το φίλο του με τα ελαττώματά του, όμως αυτά τα ελαττώματα σε μια σχέση μπορεί να είναι καθοριστικά.

Μην κρίνουμε άσχημα του καημένους καμένους. Θα μπορούσαν να είναι οι καλύτεροι φίλοι σας. Απλά δεν μπορούν να είναι οι σύντροφοί μου.

Και μην κρίνετε και εμένα άσχημα που δέχομαι τα προξενιά. Έχει την πλάκα του, έχει σασπένς, έχει να κάνει με την έμφυτη περιέργειά μου και φυσικά έχει να κάνει και με τις πιέσεις που δέχομαι. Σε δυο ή τρία θα πήγαινα μέχρι τώρα σε όλα τα 14 χρόνια που είμαι επισήμως αδέσμευτη. Έχω πάει όμως σε πολύ περισσότερα. Πάρα πολύ περισσότερα! Και δεν έχω μετανιώσει. Με μερικούς είμαστε πάρα πολύ καλοί φίλοι. Ως σύντροφοι δε μου κάνανε, ως φίλοι όμως είναι εξαιρετικοί. Και σε αυτό μένω.

Στην αγάπη που μου έχουν κάποιοι και που δε θέλουν να με βλέπουν μόνη, λες και ξέρουν αν είμαι ή όχι μόνη, στο ευγενικό αυτό σκοπό. Το διακρίνω και το εκτιμώ. Και από τη στιγμή που κάποιος φίλος ή γνωστός μπει στη διαδικασία να με σκεφτεί και να απασχολήσει το μυαλό του για μένα και να μου φέρει ένα άτομο να το γνωρίσω, το θεωρώ προσβολή στον πνευματικό του κόπο να αρνηθώ την προσφορά του. Δεν είναι ευγενικό από μέρους  μου και είναι και αχάριστο. Ο άλλος σε σκέφτεται και θέλει το καλύτερο για σένα και συ τον φτύνεις; Δεν είναι ανάγωγο;;;

Αυτά το ολίγα τα εξομολογητικά. Φιλιά και τα λέμε με νέο επεισόδιο καμένων!

ΚΑΜΕΝΟΥ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ, Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Μετά από απαίτηση του φίλου μπλόγγερ Ιταλού (λινκ δεν ξέρω να βάζω, τσιμπάτε το μπλογκ του http://madonnaonthecocks.blogspot.gr/), αναρτώ (προγραμματισμένα) τη συνέχεια του σήριαλ οι καμένοι!

 

Κεφάλαιο τέταρτο: ο μίζερος.

Φίλος του πατέρα μου, νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Έρχεται να τον δει ένας παλιός του φίλος με το γιο του. Ο γιος φεύγει, ο πατέρας μένει και κάνει παράπονα στον ασθενή γιατί χώρισε ο γιος του και είναι μόνος του δυο χρόνια τώρα. Είναι διευθυντικό στέλεχος σε μια μεγάλη τράπεζα, έχει ένα γιο που σπουδάζει κάπου στη βόρειο Ελλάδα. Ο φίλος του μπαμπάκα μου, θεωρεί υποχρέωσή του να αποκαταστήσει το γιο του φίλου του με την κόρη του συναδέλφου του… δηλαδή εμένα.

Με έχει κάθε μέρα στο μπούρου μπούρου. Βλέπει ότι εγώ ανθίσταμαι σθεναρά. Με ακούει να μιλάω στο τηλέφωνο με το σύντροφό μου, αλλά επιμένει. Όταν λέμε επιμένει, τον έχω στο γραφείο μου τουλάχιστον δυο ώρες τη μέρα. Μου λέει μια φίλη και συνάδελφος,

-Ρε Ρία, δες τον μπας και ηρεμήσει ο άνθρωπος και ξεκολλήσει και από το γραφείο!

-Και να κολλήσει σε μένα ο τραπεζικός;

-Σώπα μωρέ, σιγά και τι θα πάθεις, το πολύ πολύ αντί για έναν, να σου τηλεφωνούν δυο κάθε μέρα και να μην το σηκώνεις! Ξέρεις εσύ, έχεις μάθει!

Και το σταματώ εκεί! Ο τύπος επιμένει και τηλεφωνεί και στη μαμά μου. Έβαλε βλέπεις τα μεγάλα μέσα. Μέσω δυο πυρών, τελικά λέω το ναι να συναντηθώ με τον τύπο…

Του δίνει το τηλέφωνό μου, μου τηλεφωνεί αμέσως, ευγενέστατος ο άνθρωπος, συστήνεται, μου προτείνει μέρες, του λέω πότε μπορώ και δίνουμε ραντεβού μια Παρασκευή βράδυ που την επομένη δε θα δούλευα. Θα ερχόταν να με πάρει στις δέκα στη γωνία της λεωφόρου. Εγώ ως τυπική γυναίκα (!), είμαι έτοιμη από τις δέκα παρά είκοσι. Κάθομαι μπροστά στο τζάκι, χαζεύω λίγο τηλεόραση μέχρι να μου τηλεφωνήσει ότι μπήκε στη λεωφόρο να κατέβω. Και με παίρνει ο ύπνος. Και κοιμάμαι. Κανονικά. Χτυπά το τηλέφωνο, αφήνω αναμμένα φώτα και τηλεόραση και μέσα στη φούρια μου ξεχνώ και το τζάκι αναμμένο και κατεβαίνω σαν τρελή με το ασανσέρ διορθώνοντας το μακιγιάζ μου. Είμαι στη γωνία σε δυο λεπτά. Αργεί ένα πεντάλεπτο. Κοιτώ το ρολόι, η ώρα ήταν έντεκα και δέκα. Είχε αργήσει μια ώρα να έρθει στο ραντεβού μας! Κίνηση μηδέν. Πρώτο αρνητικό!

Σταματά ένα τζιπ, τον τύπο δεν το ξέρω, μου ανοίγει το παράθυρο από την πλευρά του συνοδηγού, και φωνάζει το όνομά μου. Γυρνώ, τον κοιτώ. Βλεπόταν!

Μπαίνω μέσα, του δίνω το χέρι μου, το τραβά, με αγκαλιάζει και μου δίνει δυο φιλιά στα μάγουλα. Δεύτερο αρνητικό. Αυτό δε μου άρεσε καθόλου. Κάτσε ρε φίλε, με ήξερες και από χθες και με φιλάς;

Μαζεύομαι στη γωνίτσα μου.

-Που θα πάμε, τον ρωτώ.

-Όπου θες Ρία μου.

-Θέλω θάλασσα.

-Πάμε θάλασσα.

Και ξεκινάμε από την αρχή της λεωφόρου Βουλιαγμένης να πάμε Βάρκιζα. Με τριάντα χιλιόμετρα την ώρα. Θα φτάναμε το μεσημέρι της Κυριακής. Μουσική στο αυτοκίνητο κάντρυ. Ναι αμερικάνικα δημοτικά… και κρύο. Δεν άναβε το κλιματιστικό γιατί δεν ήταν υγιεινό. Εννοείτε πως δεν κάπνιζε…

Άδειος ο δρόμος. Όταν λέμε άδειος άντε να συναντήσαμε και τρία ταξί! Τρίτο αρνητικό.

Σιωπή είχε πέσει στο αυτοκίνητο μέσα. Τον ρωτώ,

-Τι ώρα είχαμε δώσει ραντεβού;

-Στις δέκα εκεί που σε πήρα, μου λέει.

-Τι ώρα είναι τώρα;

-Έντεκα και τέταρτο.

-Δε χαρακτηρίζεσαι και πολύ από συνέπεια, του λέω. (Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το σχολιάσω). Και τι μου λέει ο άνθρωπος που με έστεισε μια ολόκληρη ώρα, άσχετο αν εγώ κοιμόμουν και το πήρα χαμπάρι όταν βγήκα στο δρόμο. Αν το καταλάβαινα νωρίτερα, δε θα κατέβαινα καθόλου, θα συνέχιζα τον ύπνο μου.

-Ε βρε Ρία, δεν ήσουν στημένη και στο δρόμο μέσα στο κρύο, ήσουν στη ζεστασιά του σπιτιού σου!

-Και είναι αυτός λόγος να με στήσεις; Επέμενα εγώ.

-Μου έτυχε κάτι.

-Σαν τι; Τον ρωτώ.

-Έκοβε την πίτα του το Αρσάκειο και επειδή εκεί τελείωσε ο γιος μου με κάλεσαν και πήγα και άργησαν να αρχίσουν.

-Ο γιος σου παίρνει πτυχίο φέτος, εσύ, πας ακόμα στις πίτες του Αρσακείου;

-Έχει ωραίο μπουφέ! (είναι και γύφτος!).

Αφού κοντεψε να τελειώσει το σιντί με τα αμέρικάνικα δημοτικά, φτάνουμε στο καβούρι. Λέω,

-Είναι μακριά η Βάρκιζα, ας σταματήσουμε εδώ.

-Α, είπαμε Βάρκιζα, Βάρκιζα θα πάμε! (δεν έχει και ευελιξία!).

Και πάμε, μιλάμε στις στροφές στα λιμανάκια της Βουλιαγμένης, αν περπατούσα έξω από το αυτοκίνητο, πιο γρήγορα θα πήγαινα!

Επιτέλους φτάνουμε, αντί να με πάει σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί που το ξέρω πολύ καλά, που με πάει; Όχι πες τε μου που με πάει;

Σε ένα καφενείο. Ναι, καφενείο! Δε μιλάω. Παρκάρουμε, μου εκθειάζει το μαγαζί γιατί είναι λέει παραδοσιακό και βγαίνουμε από το αυτοκίνητο. Φορά κοτλέ παντελόνι (ο θείος μου που είναι 74 φοράει τέτοια), ένα δερμάτινο σακάκι (που μυρίζει ναφθαλίνη), ένα καρό πουκάμισο (ασορτί με τη μουσική υπόκρουση του αυτοκινήτου). Μπαίνουμε στο μαγαζί, το μαγαζί άδειο, πάνω στη θάλασσα βέβαια.

-Να καθίσουμε εδώ; Τον ρωτώ.

-Όχι έχει κρύο.

-Να καθίσουμε εδώ;

-Όχι γιατί έχει πολύ φως.

-Να καθίσουμε εδώ;

-Μπα, θα μας ενοχλούν όπως θα περνούν. (ποιος θα περάσει μωρέ; Δώδεκα και δέκα, άδειο το καφενείο, οι γέροι κοιμούνται τέτοια ώρα…).

Κάθομαι σε μια πολυθρόνα δίπλα στην τζαμαρία, θέλει δε θέλει κάθεται και αυτός. Έρχονται να πάρουν παραγγελία, παραγγέλνουμε και αρχίζει να γκρινιάζει, οι καρέκλες είναι άβολες, το μαγαζί κρύο, ο φωτισμός κακός, οι ξηροί καρποί μπαγιάτικοι. Έχει αρχίσει και μου τη δίνει στα νεύρα εντελώς. Γι αυτό το λόγο ήταν μόνος του δυο χρόνια. Και θα τον βγάλω εγώ από τη μοναξιά του; Αμ δε! Τον ρωτώ γιατί χώρισε. Μου είπε. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε, αλλά το μήνυμα το έπιασα. Την έπρηξε την καημένη τη γυναικούλα τόσο, που έφυγε με κάποιον και έφτιαξαν στον Έβρο μονάδα εκτροφής χοίρων!

Και τι μου λέει κάποια στιγμή που σκεφτόμουν πώς να φύγω μια ώρα αρχύτερα από τη γοητευτική (!!!) συντροφιά μου; Τα συμφραζόμενα δεν τα έπιασα, είχα το νου μου αλλού, μου λέει λοιπόν, ότι αυτός με τις πρώην που τον παράτησαν (εμ δε θα τον παρατούσαν;;;), επικοινωνεί τακτικά.

-Δηλαδή, του λέω, σου τηλεφωνουν;

-Όχι, εγώ τις παίρνω.

-Γιατί;

-Γιατί μπορεί να άλλαξαν γνώμη και όσα είπαν να τα είπαν πάνω στα νεύρα τους και τώρα να θέλουν να γυρίσουν αλλά δεν τις αφήνει ο εγωισμός τους! (και στην καρακοσμάρα του ο τυπος!). Του εξήγησα πως όταν μια γυναίκα θέλει, τότε πολύ απλά βρίσκει μια αληθοφανή δικαιολογία και πετυχαίνει το στόχο της.

-Ναι αλλά μου μιλούν…

-Από ευγένεια το κάνουν! του λέω…

Δεν είχε νόημα να το παρατραβάω. Ο άνθρωπος νόμιζε ότι ήταν στη δεκαετία του πενήντα. Καφενείο, μουσική κάντρυ, βιβλία δε διάβαζε, προτιμούσε την τηλεόραση, κουφιοκέφαλος, ας γυρνούσα σπίτι μου, τουλάχιστον δε θα μύριζα και ναφθαλίνη…

Αρχίζω να χασμουριέμαι. Το έπιασε το υπονοούμενο, πλήρωσε και κάνουμε άλλη μια ώρα να φτάσουμε σπίτι μου. Με αφήνει στην πόρτα, περιμένει να μπω μέσα και μετά μου τηλεφωνεί να μου πει ότι δεν τον φίλησα πριν βγω από το αυτοκίνητο! (εντελώς εκτός τόπου και χρόνου)!

Συνέχισε τα τηλεφωνήματα για καμιά βδομάδα, είδε πως εγώ δεν ευκαιρούσα να βγω μαζί του και κάποια στιγμή είτε το πήρε απόφαση (πιο πιθανό μου κάνει να του εξήγησε κάποιος ότι δε…), είτε βαρέθηκε (που δεν το πολυπιστεύω) και ησύχασα.

Άντε πάμε για άλλα!

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ!

ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΠΙΛΟΤΟΣ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ...

Σαν αντικρίσω το άσπρα άλογα του Αιγαίου, χάνεται η σκέψις  μου στον Ουρανό του Θείου, του Ωραίου του Αληθινού!

Δεν είμαι ημίθεος, δεν είμαι άτρωτος, δεν είμαι καν ήρωας!

Έχω τους φόβους μου, έχω τις αναστολές μου, έχω τις ανασφάλειες μου!

Μπορεί να μην είναι σε θέση να ζητήσω από την έρμη Πατρίδα κάτι το καλύτερο για μένα, για τα παιδιά μου, μπορεί να μην είμαι καν ικανός για αυτά που παίρνω!

Όλες  αυτές  οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου, σφίγγουν το λαιμό και ξεραίνουν το στόμα μου!

Καημένη Πατρίδα έχεις όλους τους άχρηστους στην πλάτη σου έχεις και μένα... Μπορεί να ήξερα πόσο επικίνδυνο και ανούσιο ίσως και άχρηστο για πολλούς εκεί κάτω να είναι αυτό που κάνω!

 Ίσως και να έχουν δίκιο, βλέπεις εγώ δεν κατεβάζω διακόπτες, εγώ δεν οδηγώ λεωφορείο με 50 ψυχές, εγώ δεν βγάζω φωτοτυπίες στα βουλευτικά έδρανα ένα χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη στη ζεστασιά της Βουλής!

Εγώ κάθομαι, σκέπτομαι, μελετάω και περιμένω τον Τούρκο...Μπορεί και εγώ να μην έχω να πληρώσω τα κοινόχρηστα αλλά εσάς δεν σας ενδιαφέρει, μπορεί να μην έχω να πληρώσω το χαράτσι στο Πατρικό του χωριού μου, αλλά εσάς δεν σας ενδιαφέρει... Ούτε και πρέπει!

Εγώ όμως πρέπει να αδειάσω το μυαλό μου να κλειδώσω το υποσυνείδητο,να μην σκεφτώ ότι με περιμένουν και εμένα στο σπίτι μου, όπως τόσους και τόσους άλλους που δεν γύρισαν ποτέ πίσω από μια ακόμη καθημερινή αποστολή... Ίσως και κάποιοι να πουν ότι τα ήθελε και να έπαθε! 

Εγώ όμως δεν πετάω για αυτούς, πετάω για τον Πατέρα μου που καμαρώνει στην άκρη στο χωράφι όταν περνούν τα μαχητικά μας, πετάω για το παιδί στη Φλώρινα που περπατάει στο χιόνι να πάει στο σχολειό του, πετάω για τον Παπά μας  που κάνει χιλιόμετρα να κάνει Ανάσταση με τους τσοπαναραίους  στο ύψωμα της Παναγιάς!

Πετάω για το ψαρά που βγήκε 4 το πρωί με την ψαρόβαρκα να φέρει το μεροκάματο  στη φαμελιά του, πετάω για το δασκαλάκο που πληρώνει απο την τσέπη του τις φωτοτυπίες στα Άγραφα της Καρδίτσας ...

Για αυτούς πετάω... Για να μπορούν να κάνουν αυτό που χρόνια κάνουν και να κρατάνε την Πατρίδα ζωντανή!

Ούτε αυτοί, ούτε εγώ θα ζητήσω υπερωρίες γιορτές και Κυριακές, γιατί εγώ πετάω για την Πατρίδα μου... Πετάω για τους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που γλεντάνε με την ψυχή τους, ζούν για μιά στιγμή και όταν  πεθαίνουν  ξεπροβοδίζουν τους δικούς τους ανθρώπους με τραγούδια και εύχονται καλήν αντάμωση !
 

Ίσως κάποιο  πρωί  όταν κοιτάξεις ψηλά θα με δεις γιατί...

Εκεί που Ισιώνει ο Αετός ...Οι Γλάροι δεν πετάνε ! 
  κλεμένο είναι από το μπλογκ του Βετεράνου...
 http://www.veteranos.gr/2013/01/blog-post_1775.html#more

 

ΛΙΓΟ ΑΣΤΕΙΑ, ΛΙΓΟ ΣΟΒΑΡΑ, ΛΙΓΟ ΣΤΕΝΑΧΩΡΑ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΙ ΜΑΣ!

Είμαι μπλόγγερ εδώ και έξι σχεδόν χρόνια.

Σε αυτό το χρονικό διάστημα, έχω πάρει χαρές και λύπες από το χόμπυ μου αυτό.

Υπήρχαν αναρτήσεις μου που αναδημοσιεύτηκαν από άλλα μπλογκς ή διαδικτυακές εφημερίδες. Αναρτήσεις μου διαβάστηκαν στο ραδιόφωνο. Αναρτήσεις που ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων και ξεπέρασαν τα 100 σχόλια (όποιος πει ότι δεν τον νοιάζει αν έχει σχόλια, λέει ψέματα. Τα σχόλια δείχνουν ότι ό,τι έγραψες έχει ή δεν έχει απήχηση, δείχνει μια επαφή που μπορεί να είναι απρόσωπη, έχει όμως τη χάρη της.).

Αλλά υπήρχαν και φορές που μερικοί ψυχανώμαλοι άρχισαν να με κατηγορούν, να με βρίζουν, να με απειλούν.

Όταν έμαθαν στη δουλειά μου ότι διατηρώ μπλογκ, με απείλησαν για να το κλείσω (δεν ήξεραν με ποια είχαν να κάνουν!).

Γνώρισα πολλούς μπλόγγερς. Με άλλους διατηρήσαμε επαφές, με άλλους χαθήκαμε λόγω διάστασης απόψεων ή αποστάσεως. Άλλοι ζουν, άλλοι πέθαναν.

Γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους. Άνδρες και γυναίκες. Νέους και πιο ηλικιωμένους. Μορφωμένους και όχι. Αλλά πάνω από όλα, ανθρώπους.

Που κάποιοι με στήριξαν όταν το είχα ανάγκη, που με εμπιστεύτηκαν, που με εκτίμησαν. Το ίδιο προσπάθησα να στηρίξω και εγώ και να βοηθήσω, όπου μπορούσα, όπως μπορούσα και εγώ. Το ίδιο εμπιστεύτηκα και εγώ αυτούς. Έκλαψα στον ώμο τους, γέλασα μαζί τους, τους κράτησα το χέρι και μοιράστηκα μαζί τους μύχιες σκέψεις τους. Και το εκτίμησα αυτό. Πολύ. Όπως και το ότι μου άνοιξαν το σπίτι τους, με περιποιήθηκαν, με παρηγόρησαν, με έκαναν να γελάσω.

Μέσω αυτών των υπέροχων ανθρώπων, γνώρισα και άλλους το ίδιο εξαιρετικούς και υπέροχους.

Και σήμερα, πέρα από το να θέλω να διαχωρίσω τη θέση μου από έριδες και μαχαιρώματα πισώπλατα και μη, θέλω περισσότερο να ευχαριστήσω όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Και θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τη Νατάσσα. Που δε με είχε δει παρά μόνο μια φορά, που δε με ήξερε, που δε διάβασε ποτέ το μπλογκ μου πριν με γνωρίσει, που πριν ακόμα διαβάσει για να σχηματίσει μια ιδέα του τι περίπου άνθρωπος ήμουν, ασχολήθηκε μαζί μου. Περισσότερο από περιέργεια τη ρώτησα για κάτι βιβλία και μια εβδομάδα μετά, μου τα έφερε. Δεν τα πλήρωσε, για να μη νομίσετε ότι την εκμεταλλεύτηκα, εκμεταλλεύτηκα τις γνωριμίες της. Και η γυναίκα με μια κουβέντα που είπαμε στο πόδι, μου χάρισε μια σειρά βιβλίων που δεν περίμενα ποτέ πως θα κατάφερνα να συγκεντρώσω σε dt!!! Χίλια ευχαριστώ Νατάσσα. Σου το είπα και δια ζώσης, αλλά νιώθω την ανάγκη να το πω και από το ταπεινό (που λέει ο λόγος), ιστολόγιόν μου!

          ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΝΑΤΑΣΣΑ!

Ευχαριστώ όλους σας που όλα αυτά τα χρόνια με συντροφεύετε!

Και τώρα στα πιο σοβαρά.

Τα ιστολόγια, δεν είναι σκοπός της ζωής μας. Τα ιστολόγια είναι για να περνάμε ευχάριστα την ώρα μας, να εκφραζόμαστε και να μοιραζόμαστε ότι θέλουμε. Όχι να τσακωνόμαστε, να τα κάνουμε σκοπό ζωής, να μας κυριαρχούν πνευματικά, συναισθηματικά, ψυχολογικά. Είναι πολύ ψυχοφθόρο να αναλωνόμαστε σε καυγάδες, ξεκατινιάσματα και έχθρες στα μπλογκς.

Ρε παιδιά, χαλαρώστε.

Μόδα είναι, θα περάσει… Κανείς δεν πέθανε επειδή τον έβρισε κάποιος σε ένα μπλογκ. Ούτε έβγαλε κέρατα ή ουρά. Για μένα λίγα έχουν σούρει; Σιγά. Και τι έπαθα; Στο χωριό μου λένε, πετροβολούν το δέντρο που έχει καρπούς.

Ηρεμήστε, ξεχάστε έριδες και λόγια. Χαρείτε τη ζωή, τους γκόμενους και τις γκόμενές σας, τα παιδιά σας και αν μπορείτε να αλληλοβοηθηθείτε, έχει καλώς. Αλλιώς, καλή καρδιά!!!

Άντε φιλούθια!

Glassworks

Είναι ο τίτλος ενός ονειρικού κομματιού του Phillip Glass.

Πρόκειται για έναν αμερικανό συνθέτη που γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη το 1937. Είναι απόγονος εβραίων μεταναστών από τη Λιθουανία. Ο μπαμπάς του είχε ένα δισκοπωλείο και εκεί ήρθε σε πρώτη επαφή με τη μουσική κυρίως κλασσική. Έχει επενδύσει μουσικά πολλές ταινίες και μάλιστα απο αυτές πολλές είναι βραβευμένες. Έχει παντρευτεί τέσσερις φορές και είναι φυτοφάγος.

ΟΙ ΚΑΜΕΝΟΙ (μέρος γ)

Συνεχίζοντας τα καμένα προξενιά που μου έγιναν θα αναφερθώ σε ένα που έγινε πριν μερικά χρόνια.

Φίλη καρδιακή, που ήξερε πόσο συναίσθημα είχα επενδύσει σε μια σχέση που είχε μόλις τελειώσει, μου γνώρισε το γιο μιας φίλης της καλόγριας που όμως η ίδια τον είχε δει ελάχιστα.

Και έτσι περνάμε στο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ: Ο ΑΞΕΣΤΟΣ

Ο τύπος, δυο χρόνια μεγαλύτερος από μένα, με δική του εταιρεία, χωρισμένος με δυο παιδιά. Ωραίος. Πρέπει να είμαστε αντικειμενικοί. Όμορφος, με άριστη σωματική διάπλαση, ψηλός και με στυλάκι που με ελκύει.

Η Λένα του δίνει το τηλέφωνό μου  αφού πρώτα έχει πάρει την έγκρισή μου.

Την επομένη το απόγευμα μου τηλεφωνεί το παλικάρι που δεν έχω δει, ξέρω πως είναι επιχειρηματίας αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς. Την ώρα που τηλεφωνεί, έχω ένα πρόβλημα με το λαπιτόπι και είμαι μέσα στην τσατίλα. Σηκώνω το τηλέφωνο αλλά δεν μπορώ να μιλήσω λογικά γιατί ταυτόχρονα προσπαθώ να ανοίξω τον υπολογιστή και ο άνθρωπος καταλαβαίνει πως κάτι συμβαίνει. Με ρωτάει τι έχω, του λέω, γελάει, μου δίνει κάποιες συμβουλές και ως δια μαγείας το λαπιτόπι παίρνει μπρος.

Σπάει ο πάγος, και δίνουμε ραντεβού να έρθει την επομένη να μου φτιάξει το μαραφέτι γιατί έχει εταιρεία με προγράμματα ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Έρχεται την επομένη. Εκ πρώτης όψεως, καλές εντυπώσεις. Σε dt μου φτιάχνει το πράμα που δουλεύει σφαίρα! Μου λέει, θα σου φέρω ένα πρόγραμμα που θα σε προστατεύει από όλα αυτά αλλά νόμιζα πως θα το είχες. Έτσι ανανεώνουμε το ραντεβού για την επομένη. Βέβαια, επειδή δεν ήξερα τι θα ήταν, την πρώτη φορά του είπα πως είχα να πάρω το παιδί από τα γαλλικά και πως βιαζόμουν, γιατί έπρεπε να έχω μια δικλείδα ασφαλείας για να τον ξεφορτωθώ.

Την επομένη, έρχεται, συνεπέστατος το ομολογώ, μου περνάει το πρόγραμμα στο κομπιούτερ και καθόμαστε στη βεράντα.

Ρία -Τι να σε κεράσω Δημήτρη;

Δημήτρης -Αν υπάρχει καμιά μπύρα…

Ρία -Το μόνο εν αφθονία του λέω και του εξηγώ πως πριν κανένα μήνα που πήγα στο σούπερ μάρκετ, λόγω του μεγάλου λογαριασμού, μου έκαναν δώρο δυο εξάδες μπύρες αλλά εγώ γενικά δεν πίνω, ούτε και μπύρα!

Του βγάζω μια μπύρα, την πίνει σα νερό και μου λέει γιατί χώρισε. Του λέω και εγώ. Έχουν περάσει πέντε λεπτά από την ώρα που βγήκαμε στη βεράντα και του έδωσα την μπύρα.

Σηκώνεται μόνος του, πάει στο ψυγείο, παίρνει άλλη  μπύρα και επιστρέφει. Τον ρωτάω.

Ρία -Είδες τι έγινε με το σκάνδαλο … ούτε και θυμάμαι ποιο ήταν τότε,;

Δημήτρης -Δε διαβάζω εφημερίδες.

Ρία -Μα αποτελεί πρώτο θέμα στις ειδήσεις στην τηλεόραση…(δεν προλαβαίνω να τελειώσω την πρότασή μου).

Δημήτρης -Δε βλέπω τηλεόραση…

Ρία -Είδες καμιά καλή ταινία στον κινηματογράφο; Έχει καλές παραγωγές… (δεν προλαβαίνω να τελειώσω τη φράση μου ξανά).

Δημήτρης -Δεν πηγαίνω στον κινηματογράφο.

Ρία -Ασχολείσαι με την πολιτική;

Δημήτρης -Όχι, αυτά είναι για τους ανόητους.

Ρία -Διάβασες κανένα καλό βιβλίο τώρα τελευτ..

Δημήτρης -Δε διαβάζω βιβλία.

(Εν τω μεταξύ, έχει σηκωθεί και έχει πάρει μόνος του τρίτη μπύρα.)

Ρία -Μήπως ασχολείσαι με τον αθλητισμό;

Δημήτρης -Δεν ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο.

Ρία -Δε μιλάω για το ποδόσφαιρο, αθλητισμός είναι και άλλα σπορ…

Δημήτρης -Δε με ενδιαφέρουν τα σπορ.

Ρία -Πήγες σε καμιά καλή παράσταση στο θέατρο γιατί φέτος στην Επίδαυρο έχουν πολύ καλές παραστάσεις.

Δημήτρης -Δε μου αρέσει το θέατρο.

Ρία -Η μουσική σου αρέσει;

Δημήτρης -Όχι…

Και σηκώνεται να πάει στην τουαλέτα. Μπαίνει στο μπάνιο και δεν κλείνει την πόρτα. Τον ακούω που κατουράει και ταυτόχρονα βάζω υπενθύμιση στο κινητό μου να χτυπήσει σε τρία λεπτά με ήχο πολύ συγκεκριμένο.

Βγαίνει, παίρνει τέταρτη μπύρα, έρχεται στο μπαλκόνι, και βάζει τα πόδια του στην άλλη πολυθρόνα…

Ρία -Με τι ακριβώς γεμίζεις τον ελεύθερο χρόνο σου; Τον ρωτάω γιατί με έχει φάει η περιέργεια αλλά ταυτόχρονα, θέλω και να τον ξεφορτωθώ.

Δημήτρης -Με τα παιδιά μου.

Ρία -Μα τα παιδιά σου τα έχει η γυναίκα σου και τα βλέπεις κάθε δεκαπέντε μέρες…

Και πάνω εκεί, με σώνει η αφύπνιση του τηλεφώνου που χτυπάει. Ζητώ συγνώμη, πιάνω το τηλέφωνο στο χέρι μου, κλείνω τον ήχο μη χτυπήσει και γίνουμε και ρόμπα, και κάνω πως μιλάω με τη μαμά μου που θέλει να πάω να πάρω το παιδί από τη Νέα Σμύρνη.

Παραδόξως προσφέρεται να με πάει ο Δημήτρης. Καβαλάμε τη μηχανή του, του κάνει εντύπωση ο τρόπος που ανεβαίνω γιατί τεντώνω το πόδι μου και το περνάω πάνω από την μπαγκαζιέρα χωρίς να το λυγίσω, του εξηγώ πως έκανα χρόνια χορό, με βάζει να το κάνω δυο φορές ακόμα και γελάει και με πάει στη Νέα Σμύρνη. Με αφήνει στην πλατεία να βρω το σπίτι που είναι το παιδί και κάνω πως ψάχνω τα κουδούνια σε μια πολυκατοικία. Τον βλέπω που φεύγει και σταματάει στο φανάρι. Περιμένω, και καλά, να κατέβει το παιδί και μόλις ανάβει πράσινο το φανάρι και εξαφανίζεται ψάχνω ταξί να γυρίσω σπίτι μου.

Παίρνω τη Λένα τηλέφωνο. Με ρωτάει πως πήγε. Της τα εξιστορώ και τραβάει τα μαλλιά της. Και εμείς νομίζαμε πως δε μιλούσε στην παρέα γιατί ήταν ιδιαίτερα σοβαρός Ρία μου και ο Παύλος έλεγε πώς να ένας τέτοιος τύπος είναι για τη Ρία. Χίλια συγνώμη, χίλια συγνώμη. Και πάει λέγοντας. Η Ρούλα ακόμα τη δουλεύει για το κάζο που έπαθε!

ΚΗΡΥΓΜΑ...

Χθες βράδυ, ήμουν με μια συντροφιά που ήταν και δυο φίλοι παντρεμένοι. Ο ένας ξέραμε πως ήταν στα πρόθυρα διαζυγίου. Και σήμερα χωρίζει και αύριο χωρίζει και να φεύγει από το σπίτι και να ψάχνει διαμέρισμα να είναι κοντά στο παιδί του και αυτό βαστάει τώρα ένα σχεδόν χρόνο.

Και μιλάμε για εξαιρετικό παιδί. Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση, ο Πέτρος μου είπε πως αυτός θα παρέμενε στη σχέση του αρκεί να υπήρχε καλή θέληση από τη σύζυγό του, ακόμα και αν έκανε πολλές υποχωρήσεις, πάρα πολλές υποχωρήσεις γιατί είναι πολύ της οικογένειας και λατρεύει το παιδάκι του.

Χθες, λοιπόν, πειράζοντάς τον, τον ρωτάμε αν βρήκε διαμέρισμα.

-       Μπα, δε βρήκα, θα νοικιάσω ένα με το Γιώργο.

Και όλη η παρέα γυρνάμε και κοιτάμε το Γιώργο που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε εκφράσει δυσαρέσκεια για το γάμο του.

Μας κοιτάει και ο Γιώργος και χαμογελάει.

-       Εντάξει δεν είμαι και να χωρίσω αλλά έχω και εγώ τα προβλήματά μου.

Ποιος γάμος δεν έχει προβλήματα; Ποιος είναι απόλυτα ευτυχισμένος; Ποιος δεν έχει φτάσει στο σημείο να σκεφτεί ότι κακώς παντρεύτηκε το συγκεκριμένο άτομο;

Όταν φύγαμε από εκεί που ήμασταν και με πήγε σπίτι μου ο Γιώργος, καθίσαμε στο αυτοκίνητο και συζητήσαμε. Είπαμε πολλά.

Και με αφορμή τις συζητήσεις που είχα χθες βράδυ, γίνεται αυτή η ανάρτηση!

Ο γάμος δεν είναι μπάλωμα να το ξεκολλήσεις, έλεγε η μακαρίτισσα η γιαγιά μου!

Είναι κατανοητό πως ειδικά εμείς οι στρατιωτικοί είμαστε και λίγο θύματα των αισθημάτων μας. Βλέπεις όλη την εβδομάδα είμαστε κλεισμένοι μέσα στη στρατιωτική σχολή και το μόνο που σκεφτόμαστε είναι το σαββατοκύριακο που θα συναντήσουμε το φλερτ ή το δεσμό μας. Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα να εξωραΐζουμε καταστάσεις και να σχηματίζουμε γνώμη που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα για το έτερό μας ήμισυ! Και βγαίνοντας από τη σχολή, μετά την ορκωμοσία, αρχίζουν οι γάμοι και μετά από τρία τέσσερα χρόνια αρχίζουν τα διαζύγια!

Τα διαζύγια που συντηρούν ορδές δικηγόρων, τους οποίους προσωπικά τους έχω σε μεγάλη υπόληψη, δεν είναι μόνο των στρατιωτικών.

Και γιατί συμβαίνουν; Τι είναι αυτό που δημιούργησε την έκρηξη των διαζυγίων τα τελευταία τριάντα χρόνια;

Πρώτα πρώτα το γεγονός πως η γυναίκα ήταν πλέον εργαζόμενη και μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της. Άρα δε χρειάζεται να υπομένει έναν άσχημο γάμο γιατί δεν είχε οικονομικούς πόρους.

Μετά, η βιασύνη των γάμων. Ερωτευόμαστε, περνάμε καλά στις διακοπές και πριν κλείσουν τρεις, έξι, εννιά μήνες, βρισκόμαστε παντρεμένοι και με παιδί στο φούρνο!

Έπειτα, το να απατήσει κάποιος ή κάποια το σύζυγό του, είναι πολύ εύκολο και ταυτόχρονα επικίνδυνο. Λίγο τα κινητά που μαρτυρούν τα πάντα, λίγο οι υπολογιστές, λίγο ο κόσμος, όλα μαθαίνονται. Καλοθελητές πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Και δύσκολα οι σημερινοί σύζυγοι καταπίνουν το κέρατο! Και θησαυρίζουν οι δικηγόροι.

Το πιο σημαντικό όμως είναι πως οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να συμβιβάζονται. Δεν έχουν μάθει να μοιράζονται, να υποχωρούν, να υπομένουν.

Ο γάμος δεν είναι αγώνας δρόμου να έρθει ο ένας πρώτος και ο άλλος δεύτερος. Πρέπει να τρέχουν χέρι χέρι. Τι θα πει ποιος έχει σκίσει τη γάτα; Τι θα πει ποιος είναι η κεφαλή της οικογένειας; Αυτά συνέβαιναν όταν η γυναίκα ήταν στο σπίτι. Τώρα εργάζεται, τώρα συνεισφέρει στο οικογενειακό ταμείο. Ίσως να έχει και το μεγαλύτερο μισθό.

Παρότι γυναίκα, θα δώσω μεγαλύτερη ευθύνη στις γυναίκες για τα διαζύγια. Κυρίως αν είναι μάνες.

Το ότι εργάζεσαι κυρία μου, δε σημαίνει πως παύεις να είσαι γυναίκα. Οι άντρες το μόνο που θέλουν είναι ζεστό φαΐ στο τραπέζι, σιδερωμένα ρούχα και γούτσου γούτσου! Θα μου πεις, και πολύ σωστά δηλαδή, θα δουλεύω στο γραφείο ως τις τρεις και μόλις θα γυρίσω στο σπίτι θα κάνω τη δούλα και θα του τα έχω όλα στο χέρι; Πιθανόν! Αν η δουλειά του είναι υπεύθυνη και δεν είναι οδηγός στα τρόλεϊ, ναι δεν πρέπει να έχεις απαιτήσεις.

Ξέρω γιατρούς εξαιρετικούς που δεν έχουν ιατρείο  γιατί η γυναίκα τους που δε δουλεύει κιόλας, έχει την απαίτηση μόλις γυρίσουν στο σπίτι να κάνουν δουλειές, να διαβάσουν τα παιδιά, να τα πάνε στις δραστηριότητές τους και πάει λέγοντας.

Όταν ο ένας από τους δυο στο γάμο έχει ένα απαιτητικό επάγγελμα και πρέπει να κυνηγήσει τη δουλειά του, θα πρέπει να έχει ηρεμία, θα πρέπει να είναι ήσυχος πως στο σπίτι του όλα πηγαίνουν ρολόι, κυρά μου όταν εσύ είσαι βοηθός μικροβιολόγου ή υπάλληλος στον ΟΤΕ, ναι θα τα κάνεις όλα!

Η αδερφή μου, ταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού, αρχηγός της σειράς της, που σημαίνει πως θα γινόταν και ταξίαρχος εν ενεργεία, παραιτήθηκε γιατί ο άντρας της είναι καρδιοχειρουργός. Γιατί τα παιδιά της είχαν εξωσχολικές δραστηριότητες που έπρεπε μόνη της να τις διεκπεραιώσει. Κατάλαβε, πως όταν ο άντρας της κρατούσε τη ζωή του άλλου ανθρώπου στα χέρια του, δε θα έπρεπε να έχει άγχος να τελειώσει γρήγορα γιατί θα έπρεπε να πάρει τα παιδιά από τα αγγλικά ή το ποδόσφαιρο. Και έκανε αυτό που ήταν σωστό.

Όταν κυρά μου, ο άντρας σου πρέπει να είναι νηφάλιος για να σκέφτεται καθαρά και να καταλήξει τι έχει ο ασθενής, δεν μπορείς εσύ να τον βάλεις να βάλει πλυντήριο και να απλώσει τα ρούχα και να τα σιδερώσει. Αν δε θες να τα κάνεις, πάρε γυναίκα. Κόψε τη μανικιουρίστα και το σπα και πλήρωσε την παραδουλεύτρα.

Ξέρω καρδιολόγο που χώρισε γιατί θα πήγαινε στο πάρτυ της κουνιάδας του που είχε γενέθλια, όμως το απόγευμα στο ιατρείο του ενώ έκανε τεστ κοπώσεως σε ασθενή, αυτός έκανε έμφραγμα, τον μετέφερε στο νοσοκομείο, του έκανε επείγουσα στεφανιογραφία και αγγειοπλαστική και γύρισε σπίτι του στις δυο το πρωί. Η γυναίκα του, του είχε μαζέψει τα πράγματά του και τα είχε στην είσοδο της πόρτας. Τον πέταξε έξω και το σπίτι το είχε φτιάξει ο καημένος με τη δουλειά του. Έφυγε και καμαρώνει τη μαιζονέτα που χρόνια ονειρευόταν από μακριά! Μένει στο ενοίκιο!

Φίλη μου γιατρός, με σύζυγο γιατρό επίσης, έχει δυο παιδιά, ο άντρας της λέει πως το μόνο που θυμάται είναι πως τη μια μέρα έβλεπε τα νεογέννητα παιδιά του στο μαιευτήριο και ξαφνικά τα παιδιά του είναι έφηβοι και δεν ξέρει πως. Η φίλη μου είχε γίνει λάστιχο, και ας είχε εφημερίες, υπηρεσίες, ευθύνες.

Αυτές που δεν τα έχουν όλα αυτά, δεν μπορούν να συγκροτηθούν λίγο;

Εγώ, που σιχαίνομαι το μαγείρεμα, όταν ήμουν παντρεμένη, δυο φαγητά τη μέρα είχα, άλλο μεσημέρι, άλλο βράδυ! Και όταν συζούσα τον πρώτο καιρό, μαγείρευα και έμενα νηστική μέχρι να γυρίσει σπίτι ο γιατρός να φάμε μαζί. Όταν είδα πως το φαγητό που έφτιαχνα δεν το έτρωγε γιατί προτιμούσε τα σουβλάκια, έκοψα τις κακές συνήθειες!

Τι θα πάθεις αν γυρίσεις από το κομμωτήριο, που είσαι βοηθός πιστολάκι και μαγειρέψεις; Θα σου πέσει η μύτη; Τι θα πει ότι στο σπίτι είμαστε όλοι ίσοι; Το ίδιο σημαντικό είναι το λάθος το δικό σου που δε θα κάτσει το κρεπάρισμα στο κεφάλι της κυρίας, με το να πεθάνει κάποιος επειδή ο άντρας σου είναι αφηρημένος γιατί πρέπει να φύγει γρήγορα για να πάει τα παιδιά στο μπαλέτο;

Ξέρω άντρες που επειδή είναι δημόσιοι υπάλληλοι και η γυναίκα τους δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί, έχουν αναλάβει το σπίτι οι ίδιοι γιατί σου λέει αυτή έχει ευθύνες, έχει εξέλιξη, εγώ τι θα γίνω, εξασφαλισμένη είναι και η εξέλιξή μου σταθερή και αργή. Τι έπαθαν; Έβγαλαν κέρατο ή ουρά;

Ρίξτε λίγο νερό στο κρασί σας. Ας κουραστείτε λίγο παραπάνω. Κερδισμένες θα είστε, θα το δείτε.

Έχετε την εντύπωση, άντρες και γυναίκες, ότι τα διαζύγια επιλύουν προβλήματα; Πιστέψτε με, όχι! Περισσότερα δημιουργούν. Δε λέω να σε δέρνει, να σε απατά, να είναι αλκοολικός ή τζογαδόρος, λέω όταν δεν υπάρχουν προβλήματα τέτοια.

Μου λέει ο Γιώργος πως τσακώνονται. Σώπα! Μόνο εσείς! Όλα τα άλλα ζευγάρια είναι μέσα στις γλύκες! Γιατί τσακώνεστε; Και μου λέει πως όλοι οι φίλοι του έχουν προβλήματα που ξεκινούν από τα οικονομικά.

Πρέπει να αναλύσετε αν οι καυγάδες προέρχονται από τα οικονομικά ή από τα προβλήματα της σχέσης.

Δε μιλάμε για τον ξένο, μιλάμε για τη ζωή σου. Κάτσε και κάνε μια εκ βαθέων συζήτηση. Τι προβλήματα έχεις με το ταίρι σου, όχι τι προβλήματα έχετε οικονομικά. Ποιος δεν έχει προβλήματα οικονομικά με τέτοια κρίση; Αν η σχέση περνάει κρίση, προσπαθήστε να τα ξαναβρείτε. Εσύ αυτήν που επέλεξες να γίνει μάνα των παιδιών σου και αυτή τον άντρα που αγάπησε. Σας ενώνουν πολύ περισσότερα από όσα σας χωρίζουν. Θυμηθείτε γιατί παντρευτήκατε…

Τέλος το κήρυγμα. Σεντόνι έγραψα, θα φωνάζουν μερικοί, όποιος όμως έχει το κουράγιο να το διαβάσει όλο, θα δει πόσο δίκιο έχω.

Φιλούθια!