ΝΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΠΡΩΤΙΑ!!!

Κυριακή, 18 Ιανουάριος 2009

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΣΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΒΑΘΜΟ ΤΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΠΛΕΟΝ ΣΚΛΗΡΗ, ΔΥΣΚΟΛΗ, ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ…ΤΗΝ RED FLAG!

ΤΟ 2008 ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΣΗΜΑΔΙΑΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ (Π.Α.) ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΕΛΑΒΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΟΝ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ, ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ RED FLAG, ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ Η ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ[USAF].

H AEΡΟΠΟΡΙΑ ΜΑΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ, ΤΗΝ 343 ΜΟΙΡΑ, ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΠΟ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΕΩΣ 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ..ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΑΚΡΩΣ ΟΔΥΝΗΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ: Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΕΛΗΞΕ ΜΕ ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ 11 – 0 ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ F15, F16 ΚΑΙ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΑ F15 ΜΕ ΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΠΛΕΟΝ ΙΚΑΝΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΤΕΣ ΤΗΣ USAF ΤΗΣ 64ΗΣ ΜΟΙΡΑΣ AGGRESSORS .

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΡΑ [ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΑΝ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΜΕΙΚΤΩΝ ΠΑΚΕΤΩΝ] ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΟΤΙ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ, ΔΗΛΑΔΗ ΣΥΝΟΛΙΚΑ 13 ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ 4 ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΣΑΝ ΤΑ ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ. ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ,ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ, ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ USAF: 6 ΚΑΤΑΡΡΙΨΕΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΜΟΛΙΣ 3 ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΟΥ ΜΑΧΟΝΤΑΝ ΣΕ ΑΝΑΛΟΓΙΑ…3,2 ΠΡΟΣ 1 !!!!!!.

ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΔΗΛΑΔΗ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΠΕΡΙ ΑΣΚΗΣΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΥΡΑ, ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΘΑ ΘΡΗΝΟΥΣΑΝ 17 ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΙΣΤΕΣ, ΕΝΑΝΤΙ 3 ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ !!!!!!!

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ RED FLAG ΥΠΗΡΞΕ ΤΕΤΟΙΑΣ ΕΥΡΕΙΑΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΞΕΝΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ AΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΠΑΝΙΑ Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΔΙΑΦΟΡΑ.

Η ΑΣΚΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΒΑΣΗ ΝΕLLIS ΤΗΣ ΝΕΒΑΔΑ, ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ Η ΠΛΕΟΝ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΗ.

ΣΑΡΩΣΕ ΤΑ ΟΣΚΑΡ!

Σε μια λαμπρή τελετή όπου έδωσαν το παρόν όλα τα μεγάλα ονόματα, απονεμήθηκαν τα βραβεία.

Οι τουαλέτες όλες ήταν των μεγαλύτερων σχεδιαστών, τα κοσμήματα λαμπερά με διαμαντοκοτρολίθαρα, τα σμόκιν ραμμένα πάνω στα σφριγηλά κορμιά τους!

Χλιδή, σελέμπριτις, ματαιοδοξία και σνομπ.

Φώτα, μουσική, μπαλλέτα και γκλάμουρ.

Το κόκκινο χαλί πατήθηκε από στρατιές Manolo Blahnik και Jimmy Choo.

Ο παρουσιαστής έλαμπε κάτω από τους προβολείς και ο φάκελος έκρυβε το πολυπόθητο όνομα.

Η μουσική σε καθήλωνε, τα φώτα χαμήλωσαν και η φωνή του παρουσιαστή για λίγο έπαψε να ακούγεται.

Και μετά ακούστηκε. Το όνομα. ΤΟ όνομα!

ΡΙΑ!

Και μετά ξύπνησα!!!

Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι τα βραβεία Proximidade στα μπλογκ!

Και επειδή οι σκέψεις πήραν τρία, ένα από τον καφέ, ένα από τη θεία ντόννα και ένα από την απόδραση, οφείλω να δώσω με τη σειρά το βραβείο σε οκτώ άλλους bloggers και όχι δεκαέξι!

Το βραβείο αυτό σημαίνει ότι το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις.

Αυτό το blog είναι εξαιρετικά γοητευτικό.

Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι.

Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο!

Η ελπίδα μου είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.

Με τη σειρά μου τώρα, δίνω το βραβείο στα παρακάτω blog :

Ιάσιος, γιατί έχω μάθει άπειρα πράγματα μέσα από αυτό το blog .

Πεντάεδρον, για τις φοβερές σειρές που προβάλει.

Σκουπιδιάρης, για τις ταινίες και το sex and the city, δεν είναι αρκετό αυτό?

Ιεροφάντης, για όλα αυτά τα ανεξήγητα που συμβαίνουν και επιχειρούνται προσεγγίσεις τους.

Ελλήνων Χώρος, για την υπέροχη σειρά Το σύμπαν που αγάπησα.

Θεία Ντόννα, γιατί αν εξαιρέσεις ότι η θεία είναι επαγγελματίας μάγειρας, είναι πολύ αληθινή και γήινη.

Ναπολέων, δε έχω βρει άλλον blogger τόσο σύντομο, σαφή και περιεκτικό.

Κώστα Βρακά, γιατί η καψούρα του για την Κάρμεν, άγγιξε και τον πιο αναίσθητο blogger !

Με τις υγείες σας οι βραβευθέντες!

ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑΤΡΟΣ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ

Είμαστε καθόλου καλά???

Μάλλον όχι!

Στη Λάρισα «προοδευτικοί» γρονθοκόπησαν μαθητή λυκείου γιατί θεώρησαν ότι έγραψε εθνικιστικά συνθήματα.

Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, γράφτηκαν συνθήματα που έλεγαν «Ψόφα Διαμαντή, Άντε ψόφα».

Αλλοδαποί ισχυρίζονται ότι έκαψαν την Αθήνα.

Ένα ζευγάρι δολοφόνησε εν ψυχρώ έναν άντρα στον Πειραιά.

Και μεις τι κάνουμε?

Καθόμαστε και ασχολούμαστε με την υπόθεση Παναγόπουλου που στο κάτω κάτω δε θα έπρεπε να αναφέρεται καν στις ειδήσεις για να μην ενημερώνονται οι απαγωγείς για τις έρευνες της αστυνομίας.

Καθόμαστε και ασχολούμαστε με το Ρέμο και τη Μακρυπούλια.

Παρακολουθούμε αγωνιωδώς την πορεία της υγείας του Σιανίδη...

Στενοχωριόμαστε για τις αποχωρήσεις από το Xfactor!

Και μετά μας φταίνε οι άλλοι. Αντί να διαβάσουμεκανένα βιβλίο, αντί να πάμε μια βόλτα, αντί να πιάσουμε το κέντημά μας και να ακούσουμε κανένα cd, έστω και με την Μπεζεντάκου, παρακολουθούμε τα σκουπίδια που μας σερβίρει η τηλεόραση.

Αν δεν μπορείτε χωρίς τηλεόραση, δέστε μουσικά κανάλια. Βάλτε μια ταινία στο dvd. Δέστε ένα ντοκυμαντέρ.

Είναι ανάγκη να αυξάνεται τα νούμερα των ηλιθίων/βλακωδών/εξευτελιστικών εκπομπών της τηλεόρασης?

Μα δεν καταλαβαίνουμε ότι με αυτόν τον τρόπο αναζωογονούμε αυτού του είδους τα σκουπίδια?

Δε φταίνε οι νέοι που δε σέβονται την περιουσία, τον κόπο και την ελευθερία του συνανθρώπου τους. Φταίνε οι γονείς που αντί να νουθετούν τα βλαστάρια τους, δε χάνουν επεισόδιο από τις δυο ζωές (ή όπως αλλιώς το λένε). Φταίνε οι μανάδες που αντί να διδάσκουν αρχές στα παιδιά τους, ρουφούν το παραλήρημα κάθε ξανθιάς με μίνι που κάνει καλές ... πίτες!

Δε μας φταίει η αστυνομία. Μας φταίει το μυαλό μας. Αφού δεν είμαστε σε θέση να ζήσουμε σε μια μη αστυνομοκρατούμενη πολιτεία γιατί δεν έχουμε μάθει να ζούμε με τρόπο που να δείχνει σεβασμό στο συνάνθρωπό μας, θα δεχτούμε την αστυνομία που έχουμε. Έχουμε την αστυνομία που μας αξίζει. Όπως υπάρχουν λαμόγια σε κάθε επάγγελμα, έτσι θα υπάρχουν και στους κόλπους της αστυνομίας.

Έντιμοι αστυνομικοί υπάρχουν. Είναι η συντριπτική πλειοψηφία.

Έντιμοι δημοσιογράφοι και παρουσιαστές υπάρχουν? Γιατί αν υπάρχουν, δεν τους είδαμε. Έχουν περάσει τόσες μέρες από τη μέρα που κοινοποιήθηκε το πόρισμα της βαλιστικής. Είδατε κανένα κανάλι να αναφέρει ότι η σφαίρα εξοστρακίστηκε?

Είδατε κανέναν από όλους αυτούς που καταδίκασαν τον αστυνομικό να βγει και να ζητήσει συγνώμη?

Δημοσιογράφοι που απαλλάχθηκαν από το στρατό λόγω ψυχιατρικών νοσημάτων, οπλοφορούν και το λένε δημόσια κιόλας.

Ηθοποιοί που συνελήφθησαν σε κότερο με κιλά κοκαΐνης και κατηγορούνται για ομοφυλοφιλία, δικάζουν και καταδικάζουν εργαζόμενους, πτυχιούχους, άμεμπτους πολίτες.

Γιατί αυτά τα άτομα επιβιώνουν και επιπλέουν στο τηλεοπτικό στερέωμα?

Γιατί εμείς οι ίδιοι τους δίνουμε βήμα. Αν αλλάξουμε κανάλι μόλις εμφανιστούν τα νούμερα που υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, αν αντί να περιμένουμε την Τρίτη με τις εκπομπές του τσανακογλύφτη που από έλλειψη επιχειρημάτων αρχίζει και λοιδορεί ότι δεν μπορεί να φτάσει πάμε μια βόλτα, αν αντί να δούμε τις μινιφορούσες που αναλύουν τα νούμερα που έπιασε το κάθε κανάλι πάμε στο γυμναστήριο ή μια βόλτα στα μαγαζιά, όλα αυτά θα εκλείψουν από τις οθόνες μας.

Αλλά μας αρέσει να γκρινιάζουμε, να παραπονιόμαστε, να κατηγορούμε χωρίς να κάνουμε κάτι.

Είναι πιο εύκολη η κριτική από τη δράση. Δεν είμαστε διατεθημένοι να σηκωθούμε από τον καναπέ μας και να πάμε να πιάσουμε ένα βιβλίο. Προτιμάμε να χαζεύουμε το χαζοκούτι. Κανένας δεν ξέρει ποιος είναι ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής. Ξέρουν όμως όλοι τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Κανείς δεν ξέρει την Χ. Σαατσόγλου – Παλιαδέλη, γνωρίζουν όμως τη Σάσα Μπάστα.

Έχουμε χάσει αξίες και αξίες. Σήμερα είναι πιο τρέντυ να είσαι δημοσιογράφος παρά καθηγητής. Τραγουδιστής από γιατρός. Μοντέλο αντί δικηγόρος!

Δημοσιογράφος. Όποιος απέτυχε στα άλλα κατέληξε δημοσιογράφος. Και μετά πάει στη γυναίκα του σκοτωμένου και τη ρωτάει πως αισθάνεστε που σκοτώθηκε ο άντρας σας!!!

(Έχετε δει ποτέ το δυσκοίλιο που παρουσιάζει μια εκπομπή στο Αλτερ και λέει για διάφορες δολοφονίες? Τι προσπαθεί να παραστήσει? Η δικαιοσύνη στις περισσότερες φορές δεν έχει αποφανθεί. Αυτός τι κάνει? Δικάζει και καταδικάζει? Αλλά φταίνε και οι χαροκαμένοι που αντί να θρηνήσουν τον άνθρωπό τους, τρέχουν να εκμεταλλευτούν την ατυχία τους! Να βγάλουν μερικά χρήματα και να δείξουν τις καινούργιες ανταύγειες στα μαλλιά τους. Μου έκανε εντύπωση μια μάνα από το Αγρίνιο που ο γιος της πέθανε πριν μερικούς μήνες θύμα δολοφονικής ενέργειας και το μαλλί της ήταν φρεσκοβαμμένο! Ποια μάνα που έχασε το παιδί της κοιτά να δείχνει νέα? Ποιος σκέφτηκε αυτήν την φρικτή εκπομπή? Σειρά τι έχει? Οι τελευταίες μέρες ηλικιωμένων? Ζευγάρια να κάνουν έρωτα? Άνθρωποι να κατουράνε?)

Το έχουμε παραχέσει!

Χρειαζόμαστε επειγόντως όχι έναν, αλλά ολόκληρη ομάδα ψυχιάτρων, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών και ερευνητών για να αποφανθούν για την κατάντια μας!

Ενημερωτικά, η κυρία Χ. Σαατσόγλου – Παλιαδέλη, είναι η διευθύντρια της πανεπιστημιακής ανασκαφής στη Βεργίνα.

ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΟ ΛΕΓΑΝΕ, ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΣ!

Στην εποχή μας που τόσοι και τόσοι αγώνες γίνονται για τα δικαιώματα, όλα τα δικαιώματα μας καταπατούνται.

Το δικαίωμα του να έχεις άσυλο στο σπίτι σου. Καθημερινά, τα άσυλά μας προσβάλλονται. Πανέξυπνοι έλληνες και αλλοδαποί, βρίσκουν πιο εύκολο να διαρρήξουν μια πόρτα, να σκαρφαλώσουν σε μπαλκόνια να αιωρηθούν στο κενό για να παραβιάσουν το σπίτι μας, παρά να εργαστούν.

Το δικαίωμα της εργασίας. Ξεκινάς να πας στη δουλειά σου και είναι αδύνατο να φτάσεις. Πορείες, απεργίες μεταφορικών μέσων, καταλήψεις, φτάνεις στη δουλειά σου με τρεις ώρες καθυστέρηση.

Το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, διαφημιστές, περιοδικά, παπάδες μας επιβάλλουν το πως θα σκεπτόμαστε «ορθώς».

Το δικαίωμα να εκφράζεις τις απόψεις σου. Αν τολμήσεις και εκφράσεις διαφορετική άποψη από της κοινής γνώμης, είσαι αντιδραστικός, φασίστας, εκτός τόπου, γραφικός.

Το δικαίωμα να κυκλοφορείς ελεύθερος. Απαγωγές (καινούργιο φρούτο αυτό στον τόπο μας), ληστείες μέρα μεσημέρι, ψεύτικα ατυχήματα στην καρδιά της Αθήνας, σε κάνουν να κλειστείς στο σπίτι σου και να μην ξεμυτάς ούτε για τσιγάρα.

Το δικαίωμα του να επιλέξεις το επάγγελμα της αρεσκείας σου. Γίνεσαι αστυνομικός, στρατιωτικός, παπάς, δικηγόρος? Σε κυνηγάνε ένα σωρό αφορισμοί. (Παρεμπιπτόντως, όλοι αυτοί που λοιδορούσαν την αστυνομία πριν ένα μήνα, μερικούς μήνες πριν της έδιναν συγχαρητήρια που είχε εξιχνιάσει την απαγωγή του μακεδόνα επιχειρηματία, χθες κρέμονταν από τα χείλη της για τις λεπτομέρειες της απαγωγής και σήμερα της κόβουν τα πόδια. Παρά την απαίτησή της να διεξαχθούν οι έρευνες για τον απαχθέντα εφοπλιστή με μυστικότητα, οι δημοσιογραφίσκοι της πεντάρας, ενημερώνουν τους απαγωγείς για το πως να φυλάσσονται!)

Στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, αντρειεύει ο χειρότερος φασισμός. Η χούντα των δημοσιογράφων. Στο βωμό της τηλεθέασης, θυσιάζονται αξίες, πατρίδα, ανθρωπιά, λογική και αξιοπρέπεια...

Λυπάμαι.

ΑΠΟΡΙΑ

Αδαμάντιος Μαντζούνης.

Μήπως ξέρετε ποιος είναι; Σας ενόχλησε ποτέ; σας έκανε ποτέ κακό; Γνωρίζεται ποσα χρήματα έπαιρνε; Γνωρίζατε που γεννηθηκε που μεγάλωσε, τι υποχρεώσεις είχε;

Είναι ο αστυνομικός που πυροβολήθηκε σήμερα τα ξημερώματα σε ενέδρα έξω από το υπουργείο πολιτισμού. Πυροβολήθηκε από ένα καλάσνικωφ, ένα πολυβόλο(!) και του πέταξαν και μια χειροβομβίδα...

Τώρα που ένα παιδί 21 ετών, που έκανε τη δουλειά του, για 700 ευρώ, που δεν έκαψε το αυτοκίνητο κανενός, που δεν άφησε άνεργο κανένα συνάνθρωπό του, που έκανε τη νυχτερινή βάρδια του, που στην ουσία είναι δημόσιος λειτουργός και που στην πραγματικότητα είναι σκληρά εργαζόμενος πολίτης, θα βγει κανένας στο δρόμο να διαδηλώσει για την άνανδρη εκτέλεσή του;

Θα βγει κανένας καθηγητής πανεπιστημίου να καταδικάσει το γεγονός; Θα βγει ο «αδέκαστος» Μάκης και ο «γελοίος» Λάκης να πουν τίποτα;

Θα γίνει καμια πορεία προς τα εξάρχεια όπως γίνονται κάθε μέρα στην Ισραηλινή πρεσβεία;
Άντε, γιατί πολύ το έχουμε παραχέσει. Ασχολούμαστε με χίλια πράγματα, εκτός από την πραγματικότητα που βιώνουμε.

Δυο φορές μέσα στο 2008 οι κλέφτες ήταν έξω από την πόρτα μου. Δυο φορές άκουσα ξένους ψύθηρους έξω από το σπίτι μου και δυο φορές οι άντρες της αστυνομίας έφτασαν σε χρόνο ρεκόρ και κυνήγησαν τους κλέφτες. Δυο φορές οι αστυνομικοί, στις δύο και μισή και τέσσερις παρά τέταρτο, έσωσαν το άβατο της οικίας μου.

Το ίδιο θα έκαναν και ίσως έκαναν και για σας.

Δεν είδα όμως να διαδηλώσετε για τον άδικο τραυματισμό ενός νέου εργαζόμενου αστυνομικού.
Κάποιοι έγραψαν όταν καιγόταν ο αστυνομικός από μολότωφ, ότι μυρίζει μπέηκον. Ντροπή τους. Γιατί να που οδήγησαν όλες αυτές οι «ευαισθησίες» σας.

Σήμερα αυτό το παιδί, αύριο εσείς οι ίδιοι και εμείς. Αφορμή δώσατε με όσα γράφατε τόσον καιρό. Και ιδού τα αποτελέσματα...


(σας είχα γράψει και τότε : Θλίβομαι που ο θάνατος ενός παιδιού, έγινε αφορμή για να δράσουν όσοι ψάχνουν τέτοιες ευκαιρίες για να καταλήσουν θεσμούς, όμως κανείς δεν του είχε δώσει σημασία... να τα αποτελέσματα τώρα)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ???

Δεν είναι ιδιαίτερα χαρούμενο το πρώτο ποστ της χρονιάς που μόλις μπήκε, αλλά με τα γεγονότα της Παλαιστίνης, μόνο χαρούμενο δεν μπορεί να είναι! Δε θα γράψω τίποτα πάνω στο θέμα. Υπάρχουν τόσα μπλογκ που κάνουν εξονυχιστικές αναλύσεις και αναμεταδίδουν τα γεγονότα άμεσα.

Να σας θυμήσω μόνο, μια παροιμία από τις εξωτικές Καρδιτσίους νήσους, "όταν τα ακούς στη γειτονιά σου, περίμενέ τα στη γωνιά σου"!

Ένα τραγούδι βρήκα να ταιριάζει στις πρόσφατες εξελίξεις της μέσης ανατολής...

ΕΥΧΕΣ

Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση του σωτηρίου έτους 2008.

Για το νέο έτος 2009, σας εύχομαι ολόψυχα υγεία, υ γ ε ί α, και Υ Γ Ε Ι Α !!!

Όλα τα άλλα έρχονται και τα παλεύουμε αν έχουμε υγεία και τους ανθρώπους που μας αγαπούνε κοντά μας!

Και για να μη με λέτε και τσιγγούνα, σας έχω ένα δωράκι που όλοι θα εκτιμήσετε!

(κάντε κλικ στην εικόνα να τη δείτε πιο καθαρά)

Η ευχή αφορά όλους μας, τον πλανήτη μας, την πολιτική και την οικονομία της χώρας μας!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ...

Σα σήμερα...

Ήμουν χάλια. Ψυχολογία στο μηδέν. Ο καλύτερός μου φίλος, ο Οδυσσέας, ήρθε και με πήρε από το σπίτι για να πάμε στην κολλητή μου (?) που εφημέρευε.

Λίγο πριν τα χριστούγεννα. Η πόλη στολισμένη γιορτινά. Εγώ μισούσα εκείνη τη στιγμή τα πάντα. Ήθελα όλα να είναι σκοτεινά σαν την ψυχή μου. Ο Οδυσσέας έκανε τα πάντα να μου φτιάξει τη διάθεση. Ο δρόμος ανοιχτός και ο ουρανός ξάστερος!

Φτάσαμε στο νοσοκομείο σε χρόνο ρεκόρ. Ο Οδυσσέας έφυγε γιατί έπρεπε να μπει σε ένα έκτακτο χειρουργείο. Εγώ έμεινα στο πάρκινγκ του νοσοκομείου να τον βλέπω να φεύγει.

Πήρα μια βαθειά ανάσα, κοίταξα ψηλά τον ουρανό και είδα ένα αστέρι να «πέφτει», έκανα μια ευχή: θέλω να μου χαρίσεις κάτι!

Εκείνη τη στιγμή αυτό είχα ανάγκη. Κάτι που να μου χαριστεί, να μου αλλάξει τη διάθεση.

Και η διάθεσή μου άλλαξε. Δε θα έβριζα τη φίλη μου, απλά θα της εξηγούσα ότι εγώ ποτέ δε θα έμπαινα σε ένα ζευγάρι για να γίνω το τρίτο πρόσωπο. Εγώ ποτέ δε θα έκανα σχέση με παντρεμένο. Εγώ ποτέ δε θα χαλούσα μια σχέση. Θα της εξηγούσα τα αυτονόητα. Δε θα τη ρωτούσα γιατί μου έκρυψε το γεγονός ότι ο φίλος της που μου γνώρισε και έκανε τα αδύνατα δυνατά να συνάψω σχέση μαζί του, ήταν παντρεμένος. Όλος ο θυμός μου έξανεμίστηκε στη διαδρομή για να φτάσω στο γραφείο της. Μου έμεινε η πικρία που η καλύτερη φίλη μου, όπως νόμιζα, δε σεβάστηκε τις αρχές μου. Γιατί ρε φιλενάδα, ήσουν δίπλα μου 10 χρόνια και δε με ακούμπησες στο μικρό μου δακτυλάκι! Με εξουδετέρωσες σε ντε τε! Πέταξες μια φιλία τόσων ετών, για μια αρρωστημένη πλάκα.

Την ώρα που της έλεγα αυτά, χτύπησε η πόρτα και μπήκες εσύ. Το ίδιο διακριτικά μπήκες και στη ζωή μου. Και έκανες κατάληψη. Και διαπίστωσα ότι το αστέρι, μου εδωσε το δώρο μου. Μου χάρισε κάτι. Εσένα.

Και το ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ!

Και σένα σε ευχαριστώ.

Που με ανέχεσαι.

Που με διδάσκεις.

Που με αγαπάς.

Που είσαι δίπλα μου να με πιάσεις όταν πέφτω.

Που με κουβαλάς στην πλάτη σου όταν είμαι ντίρλα.

Που μου βγάζεις το αυτοκίνητο από τα χιόνια.

Που μου λες τις σκέψεις σου, τα όνειρά σου, τις χαρές και τις λύπες σου.

Που με θες στο μικρό σου κήπο

Πέντε χρόνια μετά, σ’ αγαπώ το ίδιο και συνεχίζω να είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί σου.

Μη ρωτάς τι έκανε η πατρίδα σου για σένα, αλλά τι έκανες εσύ για αυτήν!

Τι κάνουμε εμείς για αυτήν την πατρίδα? Την καίμε, την καταστρέφουμε, τη λεηλατούμε.

Δεν την αγαπήσαμε ποτέ. Ή μάλλον, εσείς δεν την αγαπήσατε.

Γιατί εγώ θλίβομαι για τα γεγονότα των τελευταίων τεσσάρων ημερών.

Θλίβομαι που καταστράφηκαν μνημεία, κτήρια και πολιτισμικοί θησαυροί.

Θλίβομαι που χάθηκαν οι μόχθοι τόσων χρόνων και επιχειρηματίες βρίσκονται σε απόγνωση.

Θλίβομαι που εκατοντάδες συνάνθρωποί μας μείναν άνεργοι χρονιάρες μέρες και δε θα μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους τα ελάχιστα.

Θλίβομαι που καίγεται η πόλη μου.

Θλίβομαι που για να πάω στη δουλειά μου έκανα δύο ώρες και σαράντα πέντε λεπτά.

Θλίβομαι που ο θάνατος ενός παιδιού, έγινε αφορμή για να δράσουν όσοι ψάχνουν τέτοιες ευκαιρίες για να καταλήσουν θεσμούς.

Θλίβομαι που οι σοβαροί πολίτες κλείνονται στα σπίτια τους και παρακολουθούν με σκεπτικισμό τα γεγονότα.

Θλίβομαι που τα λεφτά που δίνω για φόρους αντί να πάνε για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, αντί να βοηθήσουν να αγοραστεί το καινούργιο μηχάνημα ακτινοβολίας για το νοσοκομείο παίδων, αντί να γίνουν έργα υποδομής, θα πάνε για να αποκατασταθούν οι ζημιές στο πολυτεχνείο για πολλοστή φορά.

Θλίβομαι που οι γονείς αυτών που καταστρέψαν ολόκληρες περιοχές της Αθήνας δε θα πληρώσουν τίποτα από τα όσα προκάλεσαν οι κανακάρηδές τους.

Θλίβομαι που οι γονείς δε διδάσκουν πλέον στα παιδιά τους ότι ελευθερία τους σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου.

Θλίβομαι που νέοι που κανονικά θα έπρεπε να σπουδάζουν και να προσπαθούν να κάνουν καλύτερη τη χώρα μας και το μέλλον τους, τη λεηλατούν και διαλύουν σε σύννεφα καπνού το παρόν όσων έτυχε να έχουν ένα αυτοκίνητο ή μια επιχείρηση στο διάβα τους.

Θλίβομαι που για να γλιτώσουν οι καθηγητές και οι μαθητές των σχολείων λίγες ώρες μαθήματος, έκλεισαν τους δρόμους εμποδίζοντας εργαζόμενους πολίτες να μετακινηθούν, κάνοντας τους να χάσουν το μεροκάματο και κάποιοι τη δουλειά τους.

Θλίβομαι που δε βλέπω μορφωμένους ανθρώπους να καταδικάζουν τα γεγονότα καταστροφής και λεηλασίας αλλά να διατυμπανίζουν ότι καλά κάνουν και κατακαίνε το σύμπαν.

Θλίβομαι που η ανευθυνότητα και η παρορμητικότητα ενός ηλιθίου έκανε τη χώρα έρμαιο των αναρχικών και αντιεξουσιαστικών στοιχείων.

Θλίβομαι που η έλλειψη ικανότητας διαχείρησης κρίσεων ενός, ευνούχισε την αστυνομία της χώρας μου.

Θλίβομαι που δεν έχει κανένας τα κότσια να βάλει ένα τέλος σε αυτό το χάος.

ΕΛΑ, ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ! ! !

Μην ακούσω κανένα να λέει ότι υπάρχει ανεργία, τον έφαγα.

Όταν υπάρχει ανεργία, ο κόσμος άμα βρει δουλειά, δουλεύει.

Την κρατάει με νύχια και με δόντια τη δουλειά. Δεν παρουσιάζεται, δουλεύει δυο μέρες και μετά φεύγει. Γιατί δε μένει ικανοποιημένος!

Όπως έχω αναρτήσει και παλιότερα, έχω πιάσει και δεύτερη δουλειά. Επί δυο μήνες ψάχνουμε νοσηλευτές. Διετούς και τριετούς εκπαίδευσης. Με πλήρη απασχόληση, μισθό ανάλογα με τις τριετίες τους, με ασφάλιση, με δώρα, άδειες, προσαυξήσεις και γενικά με καθόλα νόμιμες διαδικασίες. Ε, λοιπόν, δε θα το πιστέψετε. Έρχονται, βλέπουν το χώρο εργασίας, δουλεύουν δυο μέρες και φεύγουν.

Όσοι έχουν έρθει από το νοσοκομείο και είδαν το νέο εργασιακό μου χώρο καθώς και το είδος δουλειάς που καλούνται να ασκήσουν οι εργαζόμενοι εκεί, έπαθαν την πλάκα τους. Με παρακαλάνε να έρθουν να δουλέψουν έστω και παρτ τάιμ. Και δε μιλάω για συνθήκες εργασίας. Μιλάμε για κολλέγιο. Σε περιβάλλον άριστο. Όποιος έρχεται, δεν του κάνει καρδιά να φύγει. Με όλες τις ανέσεις που προσφέρει η τεχνολογία. Με υπερεπάρκεια υλικών. Με την παραμικρή ένδειξη για αγορά κάποιου αντικειμένου/συσκευής/υλικού, σε δυο μέρες το έχουμε για χρήση.

Και δε βρίσκουμε προσωπικό!

Και πες τους φαίνεται βαρύ να καθαρίζουν ένα κατακεκλιμένο. Είδαν ποτέ τι κάνει μια νοσηλεύτρια διετούς σε δημόσιο νοσοκομείο? Είδαν κάτω από τι συνθήκες εργάζονται στο δημόσιο και τα λοιπά ιδιωτικά? Είδαν ποτέ τι ελλείψεις έχουν τα δημόσια?

Άντε, νοσηλευτές δε βρίσκουμε γιατί ο κλάδος δεν έχει ανεργία (αυτό είναι ανέκδοτο και όχι απλά γελάμε, αλλά κατουριόμαστε στα γέλια!), ρεσεψιονίστ γιατί δε βρίσκαμε?

Το περιβάλλον, όπως προείπα, άριστο. Η δουλειά της πλάκας. Το ωράριο ευέλικτο. Μισθός ανάλογα την προϋπηρεσία, δώρα, άδειες, υπερωρίες, ασφάλιση όλα σούπερ. Τι στο καλό συμβαίνει?

Ήρθε ένα πολύ καλό παιδί. Ευγενικό, πρόθυμο και σε τέσσερις μέρες έφυγε. Τον συναντώ τυχαία και τον ρωτάω γιατί. Γιατί, διευθύνουσα, εγώ σπούδασα στο ΤΕΙ να φτιάχνω κτήρια στον υπολογιστή (αλλιώς μου το είπε αλλά όταν τον ρώτησα τι εννοεί, αυτήν την εξήγηση έδωσε) και δεν σπούδασα πέντε χρόνια για να σηκώνω τηλέφωνα και να ανοίγω πόρτες (με το τηλεκοντρόλ την πόρτα του περιβόλου γιατι όλες οι άλλες είναι με φωτοκύτταρα) και να ρωτάω αν θέλουν καφέ οι επισκέπτες.

Τι να του πεις? Ότι άν ήσουν καλός σε αυτό που σπούδασες θα είχες ήδη δουλειά στο αντικείμενό σου? Ότι είσαι τριάντα χρονών και δεν έχεις δουλέψει ποτέ στο αντικείμενό σου? Ότι ανέχεσαι να σε τρέφει η μάνα σου? Ότι άν αγαπούσες αυτό που σπούδασες δε θα το έκανες πέντε χρόνια αλλά άντε το πολύ να έχανες ένα εξάμηνο?

Δεν είπα τίποτα.

Είναι η ηλίθια νοοτροπία μας που θέλουμε να κάνουμε το ακριβώς αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και μόνο αυτό. Και ας τρέχουν οι λογαριασμοί, ας μένουμε ακόμα στο πατρικό μας, ας ζητάμε από τη μαμά μας λεφτά για τσιγάρα/έξοδο/προφυλακτικά!

Όλα αυτά είναι πρόλογος για την κάτωθι ανακοίνωση.

Ζητούνται νοσηλευτές διετούς και τριετούς εκπαίδευσης για οικία υποστηριζόμενης διαβίωσης στο Γέρακα Αττικής, για πλήρη απασχόληση.

Ζητείται κυρία για πλύσιμο και σιδέρωμα με όλα τα σύγχρονα διαθέσιμα μέσα, σε οικία υποστηριζόμενης διαβίωσης στο Γέρακα Αττικής, για πλήρη απασχόληση.

Μοναδική προϋπόθεση η διάθεση μέσου μετακίνησης γιατί από τη στάση του λεωφορίου η μονάδα αυτή είναι δυο χιλιόμετρα μακριά και σε ανηφόρα!

Αυτά τα ολίγα για απόψε και τα λέμε αύριο. Φιλούθια!

(όποιος ενδιαφέρεται, ας μου στείλει μέηλ στην ηλεκτρονική διεύθυνση κάτω από το προφίλ μου)

Ή αν ξέρετε κανένα άνεργο νοσηλευτή, δώστε του το μέηλ μου να επικοινωνήσει μαζί μου, η κατάσταση είναι απελπιστική. Είναι 13 οι νοσηλευτές και δυο οι προϊστάμενες, χρειάζονται τουλάχιστον 3 ακόμα άτομα για να παρέχεται η ιδανική νοσηλευτική φροντίδα στους ενοίκους που συμπληρωματικά αναφέρω, είναι περιπατιτικοί, απλά έχουν ανάγκη παρακολούθησης των ζωτικών και των τριχοειδικών τους!

Αντε ρε παιδιά, βοηθήστε με, στείλτε κανένα νοσηλευτή να το κάνω πρότυπο νοσηλευτικής παρακολούθησης!!!

ΡΟΥΣΦΕΤΙΑ-ΜΑΜΑΔΕΣ-ΝΕΥΡΑ

Λοιπόν σήμερα, θα ασχοληθούμε με ένα δύσκολο θέμα. Τα ρουσφέτια.

Αν ήμουν βο(υ)λευτής, θα το καταλάβαινα να μπαίνουν οι εξυπηρετήσεις στην καθημερινότητά μου. Αλλά δεν είμαι και δε φιλοδοξώ να είμαι.

Έχω τρεις εβδομάδες τώρα που δέχομαι τηλεφωνήματα από κάποια μαμά από τις εξωτικές καρδιτσίους νήσους που θέλει να κάνει μετάταξη στο γιοκαρίνι της για το ναυτικό! Της εξήγησα ότι οι μετατάξεις τέλος και μόνο με υπουργική απόφαση μπορεί να γίνει. Και υπουργός εθνικής άμυνας δεν είμαι.

Το τί έχει ακούσει η θεία μου που είναι και γειτόνισσά της δεν περιγράφεται. Ναι ναι, αυτήν η θεία με την ψωνάρα νύφη! Τι ότι δεν την εξυπηρετώ γιατί ο γιος μου δεν είναι φίλος με το γιο της (ο γιος μου είναι 15 χρονών και ο γιος της μόνο 28!), τι ότι ο άντρας της δεν έκανε παρέα με τον μακαρίτη τον μπαμπά μου (τρία χρόνια νεκρός ο μπαμπάς μου), τι ότι δε θέλω γιατι τη ζηλεύω!!! Το ότι δεν μπορώ δεν της περνά από το μυαλό!

Πριν φύγω από το ΓΕΕΘΑ και επειδή ο νόμος ήταν τελείως διαφορετικός, πράγματι έκανα δυο τρεις τέτοιες εξυπηρετήσεις γιατί ήξερα τα προβλήματα των ενδιαφερομένων και περνούσε από το χέρι μου. Τώρα είναι αδύνατο. Αν μπορούσα δε θα δίσταζα να βοηθήσω όποιον μπορούσα.

Και έκανα και πολλές μεταθέσεις. Έτυχε να έχω συμμαθητή τον υπεύθυνο των μεταθέσεων. Τον οποίο δεν εχω μούτρα να δω πια. Και εξηγώ γιατί. Μου τηλεφωνεί κυρία που δε γνωρίζω, αλλά με έχει συναντήσει στο μαγαζί που ψωνίζω παπούτσια και είμαι με τη στολή.

Φεύγοντας εγώ, μαθαίνει ποια είμαι και τι κάνω και που υπηρετώ. Δεν ξέρω πως βρήκε το τηλέφωνο του σπιτιού μου, πάντως μου τηλεφώνησε. Μου κλάφτηκε, επικαλέστηκε το γεγονός ότι είμαι μάνα και γω και δεν θα ήθελα να ταλαιπωρείται το παιδί μου, μου έσπασε τα νεύρα και είπα, άστο, δώστε μου τα στοιχεία του γιου σας.

Την επομένη τηλεφωνώ στο συνάδελφο και του ζητώ ο τάδε σμηνίτης να έρθει από τη Λάρισα στο Καβούρι. Σε δέκα λεπτά με παίρνει πίσω και μου λέει εντάξει. Καπάκι χτυπάει το τηλέφωνο και είναι η κυρια που δεν ξέρω αλλά υποχρεώνομαι για χάρη της. Της λέω ότι ταχτοποιήθηκε το θέμα της. Με ευχαριστεί και κλείνει. Σε μισή ώρα πάλι η κυρία, ο γιος της (άλλο μαλακισμένο), το έβγαλε φιρμάνι και του είπαν ότι εκεί έχει πολλές υπηρεσίες, θα ήθελε αν γίνεται να πάει στο αεροδικείο. Θα δω της λεω. Τηλεφωνώ, το λεω, κανένα πρόβλημα μου λέει ο συνάδελφος και σε δέκα λεπτά με ξαναπέρνει η κυρία- θα τη γράφω Κ από δώ και μπρος- και την ενημερώνω. Σε μισή ώρα, πάλι η Κ. Επειδή εκεί τους πάει τρεις μέσα μία έξω, να έρθει στο ΓΕΑ τηλεφωνητής. Έχουν αρχίσει τα νεύρα μου να χορεύουν. Νέα παρακάλια, νέες ψυχολογικές πιέσεις, λέω, άι στο διάολο τι ψυχή έχει ένα τηλεφώνημα, και το κάνω. Σε μισή ώρα πάλι η Κ. Όχι έχει πολύ πίεση στο ΓΕΑ να πάει στο αεροδικείο σαν αερονόμος. Εκεί οι καλοί μου τρόποι πήγαν περίπατο. Της τα έχωσα, της είπα οτι το μεγαλύτερο σφάλμα μου ήταν που δεν της έκλεισα την προηγουμένη το τηλέφωνο, ότι αν το παιδί της είναι τόσο ήλίθιο είναι επειδή έχει αυτήν μάνα, ότι είναι αχάριστη και αγενής και της έκλεισα το τηλέφωνο. Πήρα και το συμμαθητή μου και τον έστειλα στην Πάρνηθα!

Ε μα, είναι λογικό αυτό? Κάθε δέκα λεπτά τηλέφωνο και σιγά τη διαφορά στις μεταθέσεις. Είναι οι μάνες που κάνουν τα παιδιά τόσο χαϊβάνια. Δε φταίνε μόνο τα αυτά. Οι μαμάδες τα κάνουνε τόσο απαιτητικά.

Όταν έκανα υπηρεσίες στο ΓΕΕΘΑ, διαπίστωσα έντρομη, ότι ερχόταν κούριερ και έφερνε παστίτσιο από την Κόρινθο στην Αθήνα στο αστροπελέκι που δεν έτρωγε το φαγητό της μονάδας! Το καταλαβαίνετε αυτό? Η μαμά έστελνε σπιτικό φαγητό στο σμηνίτη που υπηρετούσε 80 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του!!! Λες και στην Κόρινθο το βλαμένο δεν έτρωγε σουβλάκια, και εδώ θα κακοπέσει με τις πίτσες!

Μου τηλεφώνησε πέρισυ το καλοκαίρι φίλος από τα πάτρια εδάφη για να με ρωτήσει πως είναι στην Κύπρο που θα πήγαινε με την Ελληνική δύναμη ο γιος του. Και φυσικά να κόψω τη μετάθεση. Ήμουν έτοιμη να τον εξυπηρετήσω όταν μου τηλεφώνησε ο ξάδερφός μου (ναι αυτός με την καρακαηδόνα) και μου έδωσε το παιδί που παρακαλούσε να πάει στην Κύπρο μπας και ξεφύγει από τη δεσποτική μάνα του που έβαλε τον πατέρα του να μου τηλεφωνήσει.

Ευτυχώς που υπάρχουν και τέτοια παιδιά! Το παιδί πήγε στην Κύπρο, στο μνημόσυνο του πατέρα μου ο πατέρας του κρυφά από τη συμβία του, μου είπε ευχαριστώ που δεν έκοψα τη μετάθεση του γιού του.

Σας αφήνω τώρα γιατί ξανατηλεφωνεί η πατριώτισσα για τη μετάταξη του γιου της!

ΑΠΟΡΙΑΣ ΑΞΙΟΝ

Λοιπόν, πριν δυο μήνες, κάναμε έκληση σε όλους να κλείσουν τα φώτα τους για δέκα λεπτά προκειμένου να αφήσουμε τη γη να αναπνεύσει!

Ωραία. Κατανοητό μέχρι εδώ. Γιατί η κατανάλωση ενέργειας από τα απαραίτητα φώτα για την άνετη διαβίωσή μας, επιβάρυνε τον πλανήτη και αν ενδιαφερόμαστε για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας, έπρεπε να δώσουμε στη γη μας την ευκαρία να αναπνεύσει. Και πολλοί ανταποκρίθηκαν.

Μέχρι εδώ δεν έχω κάποιο πρόβλημα.

Τώρα όμως έχω. Και έχω, γιατί είναι ακόμα Νοέμβριος και έχουν στολιστεί δρόμοι, σπίτια, μαγαζιά με χιλιάδες λαμπάκια εν όψη Χριστουγέννων.

Που είναι όλη αυτή η οικολογική συνείδηση που έδειξαν οι «οικολόγοι» το Σεπτέμβριο? Τότε έδωσαν 10 λεπτά χρόνο στη γη να αναπνεύσει και από τώρα τη βομβαρδίζουν με κατανάλωση ενέργειας πολύ πιο πάνω από όσο την βοήθησαν. Δε θα ήταν καλύτερα να μην κλείσουμε το γενικό διακόπτη, αλλά και να μην κάνουμε το σπίτι μας διαρκές βεγγαλικό?

Από τη μια, οικονομία στο ρεύμα, πάρτε οικολογικές λάμπες, αγοράστε συσκευές χαμηλής ενέργειας, κλείστε τις συσκευές με έστω και ένα λαμπάκι αναμένο και από την άλλη, δρόμοι, μαγαζιά, σπίτια (!) στο Θεό σας, από τώρα στολισμένα! Λες και άμα δεν είναι το σπίτι ή οι δρόμοι ολόλαμπρα, δε θα έρθει η 25η Δεκεμβρίου!

Και δεν είμαστε μόνο εμείς στην ψωροκώσταινα τόσο φρενοβλαβείς. Και η πατρίδα της οικολογίας η αμερική τα ίδια σ$@#ά είναι. Εκεί, ίσως και περισσότερο. Το ίδιο και όλες οι ευρωπαϊκές χώρες.

Είμαστε ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ’ αλεύρι!

(σοφή παροιμία από τις εξωτικές καρδιτσίους νήσους).

Για να μη θυμηθώ ότι αγοράζουμε ηλεκτρική ενέργεια από τις γειτονικές μας χώρες. Γιατί αν το θυμηθώ θα βρίσω τους δημάρχους που φωταγωγούν τις λεωφόρους σα να είναι μέρα.

Για να μη θυμηθώ το κύμα ακρίβειας που δέρνει τη χώρα και που η πολιτεία αντί να βοηθήσει, πληρώνει τη ΔΕΗ για να φωτιστούν οι δρόμοι που είναι γεμάτοι λακούβες (εδώ έχουν ένα πόιντ οι δημαρχοι, το κάνουν για να μην πέφτουμε στις λακούβες).

Για να μη θυμηθώ τους γέρους και τις γριές που δεν έχουν να φάνε και μεις κάθε χρόνο παίρνουμε καινούργια περισσότερα λαμπάκια για τους δρόμους και τις πλατείες.

Για να μη θυμηθώ ότι ο Χριστός γεννήθηκε σε ένα στάβλο που δεν έχει καμιά σχέση με το πανηγύρι των χριστουγέννων όπως το ζούμε τα τελευταία 200 χρόνια! (ειδικά στις εκκλησίες γίνεται το έλα να δεις!)

Για σήμερα τέλος η γκρίνια, έχω και ημικρανία και προς το παρόν αποσύρομαι!

Καλό σαββατόβραδο!

ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΧΑΝΟΥΜΕ;;;

Χρόνια πολλά στη θεία ντόννα που έχει σήμερα τα γενέθλιά της!

Να τα εκατοστήσει να είναι γερή και δυνατή και να δημιουργεί φανταστικές συνταγές (που δεν έχω δοκιμάσει καμιά μέχρι τώρα, γιατί μένει και μακριά)!!!

Και περνάμε στην καθημερινότητά μας.

Τι νομίζατε; Ότι θα επέστρεφε ο Ιάσιος και θα σταματούσα τη γκρίνια; Jamais που λένε και οι Γάλλοι!

Ξεκινάω να πάω στη δουλειά. Έχω ξυπνήσει από τις πέντε και μισή για να κάνω το μπανάκι μου σαν άνθρωπος, να βαφτώ (είμαι και ψωνάρα!), να πιω το καφεδάκι μου απολαυστικά και να φύγω σε λογικά πλαίσια ώστε να μην πέσω στην κίνηση.

Δε θα αναφερθώ σε κάτι γέρους και γριές που στις έξι και μισή παίρνουν το αυτοκίνητό τους και βγαίνουν στη γύρα για να σπάσουν τα σμπαραλιασμένα νεύρα μου. Τα εχω ξαναπεί αυτά και τα ξέρετε!

Είμαι σταματημένη σε κεντρικό φανάρι κοντά στο Χίλτον και τι περνάει από μπροστά μου; Ένας κύριος γύρω στα πενήντα με το σκαρπινάκι του, την καλτσούλα του, το χαρτοφύλακά του αλλά όχι το κουστουμάκι του. Ναι, κυρίες και κύριοι. Φοράει το μποξεράκι του, το φανελάκι του με το μανικάκι αλλά όχι παντελόνι – πουκάμισο – σακάκι! Κάθομαι και τον χαζεύω. Αρχίζουν να κορνάρουν οι πισινοί μου και τους δείχνω το θέαμα. Τον παρακολουθούμε όλοι και γελάμε. Ξαναγίνεται κόκκινο το φανάρι και ο κύριος περνάει στο απέναντι πεζοδρόμιο και συνεχίζει την πορεία του χωρίς να έχει πάρει πρέφα τι γίνεται στο δρόμο εξ αιτίας του.

Φτάνω στη δουλειά, παραλαμβάνω και εκεί που πίνουμε καφέ όλοι μαζί, (είμαι και δημοκρατικιά προϊσταμένη, παναθεμά με!), εξιστορώ το συμβάν. Και η υπεύθυνός μου τι μου λέει; Στο θεό σας! Προϊσταμένη, σήμερα το πρωί, έρχομαι στη δουλειά, βάζω το καλσόν, το πουκάμισο, τα γαλόνια, τα επιράμματα και δένω τα παπούτσια και βγαίνω στο διάδρομο για να ανέβω στον όροφο. Και δέχομαι ένα κρύο κύμα στα πόδια μου. Κοιτάω και τι να δώ! Δεν είχα βάλει τη φούστα μου!

Και μιλάμε για κοριτσάκι γύρω στα τριάντα. Δεν παίζει αλτσχάιμερ, άνοια και λοιπές πνευματικές δυνάμεις!

Τι πάθαμε; Τι μας συμβαίνει; Γιατί αρχίζει το σήριαλ που ονομάζεται «αποβλάκωση τώρα»; Μήπως πρέπει να φοβάμαι, να ανησυχώ και να διπλοκλειδώνω το βράδυ;

Φίλοι μου, η κατάσταση είναι επικίνδυνη. Και να σκεφτεί κανείς ότι μόνο 3 μήνες πέρασαν από τις καλοκαιρινές άδειες. Άμα τα νέα παιδιά το χάνουν από τώρα, τι στο καλό θα γίνει κατά τον Απρίλιο;;;

Πολύ καλημέρα σας.

(για να ξεδώσουν τα έβγαλα ένα βράδυ και τα πήγα στο Κουκλάκι , τους ετοιμάζω έξοδο σε παραλιακό κέντρο, τους έχω δώσει έξτρα άδειες, τους έχω βγάλει εορταστικό πρόγραμμα για τις γιορτές με χαρούμενα event –ανταλλαγή δώρων μεταξύ τους, δωράκια στον καθένα από μένα, χαρούμενες νότες στην εργασία- τι άλλο να κάνω;)

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ...

Μου λείπεις...

Ακόμα δεν πέρασαν παρά μερικές ώρες που έφυγες και δεν βλέπω την ώρα να σε σφίξω στην αγκαλιά μου...

Μετράω τις ώρες μέχρι να επιστρέψεις. Κοιτάω το ρολόι μου συνέχεια για να δώ πότε θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση της επιστροφής σου...

Αισθάνομαι σα να είμαι δεκαπέντε χρονών και περιμένω τηλέφωνο από το αγόρι μου.

Χτυπάει το τηλέφωνο και δεν το σηκώνω αμέσως για να ακούω τη φωνή σου...

Το καλό που σου θέλω, να μην έχει καθυστέρηση η πτήση γιατί θα το κάνω καλοκαιρινό το αεροδρόμιο!

υ.γ. γιατί αύριο θα κοιμηθείς στην αγκαλιά μου!