ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ...

            Το να είσαι προϊσταμένη, έχει πολλές ευθύνες.

         Είσαι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ προσωπικού, γιατρών, ασθενών και συγγενών τους και φυσικά με την ηγεσία.

Πρέπει να κρατάς ισορροπίες, να εκπαιδεύεις, να σβήνεις φωτιές, να κρατάς ικανοποιημένο το προσωπικό, να διατηρείς  ευχαριστημένους τους ασθενείς, να διορθώνεις λάθη και παραλείψεις, με λίγα λόγια να ξέρεις τα πάντα και να είσαι παντού συνεχώς.

Πως όμως μπορείς να κρατάς ικανοποιημένο το προσωπικό όταν καθημερινά δέχεται πιέσεις από εμένα, τους γιατρούς (που δεν έχουν όλοι και την καλύτερη συμπεριφορά), την ηγεσία, τους ασθενείς και τους συγγενείς τους; Πώς να είναι ικανοποιημένοι όταν έχει μειωθεί τόσο πολύ ο μισθός τους; Πώς να είναι ικανοποιημένοι όταν κάνουν ένα τόσο ψυχοφθόρο επάγγελμα;

Εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα!!!

Με το να ικανοποιείς τις επιθυμίες τους στο πρόγραμμα.

Από όλες τις ευθύνες της προϊσταμένης, αυτή που πραγματικά είναι «παλούκι» είναι το πρόγραμμα.

25 άτομα, χωρίς εμένα. Με τα προβλήματα υγείας τους (στα οποία δίνω πρωταρχική σημασία), τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους με τις ασθένειες και τις ιδιαιτερότητές τους,  με τα πανεπιστήμια που σπουδάζουν παράλληλα με τη δουλειά τους, με τα γκομενικά τους, με τα χόμπυ τους;;;

Για να γίνω πιο κατανοητή, έχω στο τμήμα μου μια κοπέλα με εξαιρετικά σοβαρό πρόβλημα υγείας. Η οποία εννοείται, έχει προτεραιότητα στα πάντα. Για την ακρίβεια, βγάζει μόνη της το πρόγραμμά της και προσαρμόζω όλο το υπόλοιπο στο δικό της. Έχω τέσσερις μάνες με δυο παιδιά που όλο και κάποιο θα είναι αρρωστούλι. Έχω τρεις φοιτητές. Μια της ιατρικής, έναν κοινωνικό λειτουργό και λογοθεραπευτή, έναν διασώστη του ΕΚΑΒ. Έχω πέντε άτομα που κατάγονται εκτός Αθηνών και θέλουν τα ρεπώ τους μαζεμένα για να πηγαίνουν στην Καλαμάτα, στην Πάτρα, στο Ναύπλιο, στην Κατερίνη, στη Λαμία. Έχω άτομα που κάνουν αγγλικα, γαλλικά, γερμανικά σε φροντιστήρια και επειδή τα δίδακτρα είναι υψηλά, δεν πρέπει να χάνουν τα μαθήματά, άρα δεν πρέπει να είναι απόγευμα ή νύχτα εκείνες τις μέρες. Έχω παιδιά που κάνουν μαθήματα ζωγραφικής δυο φορές τη βδομάδα. Έχω έναν αθλητή που κάνει πυγμαχία σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Και έχω και εγκυμοσύνες.

Άντε με όλα αυτά, βγάλε τώρα εσύ πρόγραμμα με οκτώ άτομα πρωί, τρία απόγευμα και δυο νύχτα, κάθε μέρα και τέσσερα ατομα πρωινα το σαββατοκύριακο.

Δε βγαίνει εύκολα. Μη σου πω δε βγαίνει καθόλου. Σε κάθε πρόγραμμα, όλο και κάποιος είναι δυσαρεστημένος. Ευτυχώς καταλαβαίνουν. Όχι χωρίς γκρίνιες στην αρχή. Αλλά έκανα μια μαγκιά. Τους έβαλα όλους να βγάλουν ένα πρόγραμμα με τους περιορισμούς που έχω εγώ. Με όλα τα παραπάνω. Σχεδόν όλοι τα παράτησαν. Και από τότε κατάλαβαν και σταμάτησαν οι γκρίνιες.

Το πιο ωραίο όταν βγάζω πρόγραμμα, είναι να διαβάζω το βιβλίο επιθυμιών.

Κάνω καινούργιο συκώτι από τα γέλια.

Πάρτε μια γεύση!

Ποιηματάκια όπως το παρακάτω:

Προισταμένη μου καλή

Σας παρακαλώ πολύ

Με το χέρι στην καρδιά σας

Και το πρόγραμμα μπροστά σας

Έχω επιθυμία μικρή

Αχ πνη μου ας γίνει αληθινή

20-30/4 ρεπώ

Και από 31/4 με όσο πάει άδεια!

(πλάκα σας κάνω),  θέλω…

και μετά έχει την επιθυμία της!

         Χιουμοριστική απαίτηση:

Προισταμένη … φανταστική! (εεεε?)

Σας παρακαλώ πολύ,

Θα ήθελα (ακολουθεί επιθυμία) εάν γίνεται. Αν δε γίνεται, δεν πειράζει, τι να κάνουμε; Εεεε? Γίνεται?????

         Απαίτηση για τα πανηγύρια στην κυριολεξία!

Πνη, παρακαλώ πολύ (ακολουθεί επιθυμία), γιατί θέλω να πάω στο πανηγύρι!!! (χα  χα χα)

         Απαιτήσεις που σε βάζουν στο φιλότιμο:

Πνη, στις 5/5 έχω τη γιορτή μου!!! Δε θέλω δώρο, ρεπώ θέλω!!!!!!!!!

         Ανώνυμες απαιτήσεις:

Πνη, στις 14/5 πτυχιακό παθολογίας.

(Χωρίς όνομα, χωρίς διευκρίνιση. Ευτυχώς που γνωρίζω το γραφικό τους χαρακτήρα!)

         Στρατικοποιημένες απαιτήσεις:

Θέμα: ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

1.            Αγαπητή προϊσταμένη, η πρώτη και τελευταία μου επιθυμία για το 2014, που αφορά το πρόγραμμα πάντα, είναι: ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ… (χο χο χο)

2.        Παρακαλώ για τις δικές σας ενέργειες   (ευχαριστώ)

Η συγκεκριμένη ήταν γραμμένη σαν κανονική αναφορά. Έριξα πολύ γέλιο!

         Χώρια οι καρδούλες, οι φατσούλες, οι ζωγραφιές, όταν γράφουν τις επιθυμίες τους. Μιλάμε ότι αυτό είναι το καλύτερο που μου τυχαίνει όταν έχω να βγάλω πρόγραμμα.

         Όταν είχα άδεια, έβγαλε το πρόγραμμα ο υπεύθυνος αξιωματικός, δηλαδή, αυτός που είναι κάτω ακριβώς από μένα. Είχε γράψει μια επιθυμία, όταν το έβγαλε δεν του έκατσε και απάντησε μόνος του στην επιθυμία του! Ακόμα το λέμε και γελάμε!

         Και έτσι τώρα καταλάβατε γιατί χάθηκα. Είχα να βγάλω πρόγραμμα με όλα τα παραπάνω και επιπλέον επιθυμίες για τις εκλογές. Και τις νομαρχιακές πως τις λένε και τις ευρωεκλογές. Γιατί έβγαλα πρόγραμμα για δυο δεκαπενθήμερα. Για τους λάτρεις του σταυρολέξου, η εκπόνηση του προγράμματος είναι για δύσκολους λύτες, χωρίς μαύρα και με τρελλούς ορισμούς!!!

         Φιλιά!

        

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟ ΜΑΤΙ

        

Γιατί αν πίστευα, θα τριγυρνούσα με αρμαθιά σκόρδα γύρω από το λαιμό μου και πέντε κιλά ματόχαντρα πάνω μου…

Μόλις έγραψα στο φέισμπουκ πως έγινα σμήναρχος, όπως πληροφορήθηκα από εγκυρότατες πηγές, που δεν αναγράφω για ευνόητους λόγους, άρχισαν τα όργανα.

Και εξηγούμαι:

-χάλασε το πιστολάκι των μαλλιών μου, επαγγελματικό, το είχα πάρει 250 ευρώ. Τώρα που θα βρω άλλο, δεν ξέρω, το είχα παραγγείλει μέσω μιας φίλης κομμώτριας που τώρα χτενίζει στην Κόνιτσα.

         -χάλασε το cd player του 

γερμανούλη μου και δε ρουφάει το cd, οπότε πρέπει να πάρω καινούργιο και το παλιό ήταν clarion.  Το είχα πληρώσει κοντά στα 500 ευρώ πριν πέντε χρόνια…

         -πάω να πάρω χρήματα να πληρώσω το κινητό, έχει απομαγνητιστεί το τσιπάκι της κάρτας. Παίρνω τελικά λεφτά από την άλλη κάρτα, στέλνω μια συνάδελφο που είχε άδεια να πληρώσει το λογαριασμό, μου τηλεφωνεί, ότι έχει πέσει το σύστημα της wind και δεν μπορούν να γίνουν συναλλαγές. Πάει πέντε φορές μέχρι να κλείσουν τα μαγαζιά τίποτα. Την επομένη ήταν Κυριακή, τη Δευτέρα, το κινητό νεκρό. Στέλνω άλλη συνάδελφο γιατί εγώ δούλευα, το πλήρωσε.

        

-πάω στην τράπεζα να βγάλω νέα κάρτα, τρώω τρεις ώρες στο περίμενε και άλλη τόση στην ουρά να πάρω λεφτά μέχρι να βγει η νέα κάρτα.

         -τράκαρα το γερμανό. Φρεσκοβαμένος, κούκλος, αλλά του έβγαλα τα μάτια. Στην πίσω δεξιά μεριά εκεί που θα ήταν η πόρτα, έχει ένα βαθούλωμα και έφυγε και το διακοσμητικό προφυλακτηκάκι. Ένα 500ράκι ευρώ μέσα στο νερό στην bmw για να ξαναφτιαχτεί κουκλί το γερμανάκι μου!

         -πιάνεται το νύχι από το δεξιό παράμεσο στην κλειδαριά του σπιτιού, σπάει και το μισό είναι όρθιο πάνω στο δέρμα. Πόνος; Πόοοοοονος! Το τυλίγω για να πάω στη δουλειά, επιστρέφω το βράδυ, κάνω ένα μπάνιο, δε βάζω γάντι, γίνεται η γάζα μούσκεμα, τη βγάζω και κοιμάμαι να μείνει λίγο στον αέρα το δάκτυλο. Το πρωί βρίσκω κάτι κάτασπρο στο σεντόνι, το κοιτώ καλά καλά, είναι το νύχι μου. Αυτό που είχε μείνει στο δάκτυλο. Δεν έχω δει το δάκτυλο πως είναι χωρίς νύχι, το έδεσα χωρίς να το δω. Το κρατώ δεμένο με επίδεσμο μέχρι να βγει το νέο νυχάκι.

         Δηλαδή αν γίνω ταξίαρχος, τι θα πάθω;

         Πήρα ένα φίλο παπά να μου διαβάσει καμιά ευχή, έχω και τρία παπαδόπαιδα στο τμήμα μου, τους ζήτησα να μου διαβάζουν μια ευχή κάθε μέρα και οι τρεις. Μπας και μου πάνε καλύτερα τα πράγματα. Λάλησα. Όλα αυτά μέσα σε δέκα μέρες. Δε μιλώ για τη γρίπη που ακόμα με βασανίζει, για τη λαρυγγίτιδα, τον πυρετό, το βήχα του γέρου με το τσιμπούκι, λέω αυτά που κάποιος δε θα μου πει ότι φταίει η δουλειά μου…

         Αυτά, με υγεία και χαρές εύχομαι η καινούργια εβδομάδα.

         Αααα, θα το ξέχναγα, είμαι υπηρεσία Μεγάλη Παρασκευή, Μεγάλο Σάββατο, Κυριακή του Πάσχα και Δευτέρα του Πάσχα. Αυτά.

         Καλή Μεγάλη εβδομάδα! 

ΣΑ ΒΓΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ...

         Και επειδή όπως λέει και η σοφή παροιμία: ο λύκος και αν εγέρασε και άσπρισεν το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του, θα συνεχίσω να γκρινιάζω.

     

    Απαράδεκτο αυτό που γίνεται στους δρόμους με τις πινακίδες. Καλώς ή κακώς, υπάρχουν σημάνσεις που λένε αν ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης ή μονόδρομος, αν στρίβει δεξιά ή αριστερά, αν επιτρέπεται να στρίψεις ή όχι. Θα μου πεις και δικαίως, ότι καλώς υπάρχουν οι σημάνσεις αυτού του τύπου. Και φυσικά καλώς υπάρχουν. Όμως μπορείς να τις δεις; Όχι. ΟΧΙ. Γιατί κάποιοι ανεγκέφαλοι, έχουν κολλήσει πάνω στις πινακίδες αυτοκόλλητα διαφημιστικά ή χιουμοριστικά. Και έτσι δεν ξέρεις τι σκατά σήμανση έχει. Και την πατάς.

         Χάθηκα σε μια περιοχή που δε γνωρίζω. Επειδή έχω αίσθηση προσανατολισμού, ήξερα πως έπρεπε να στρίψω κάπου δεξιά. Έλα όμως που δεν ήξερα που θα μπορούσα να στρίψω. Οι πινακίδες ήταν όλες μα όλες ρε παιδιά,  γεμάτες αυτοκόλλητα και δεν ήξερα αν επιτρέπεται ή όχι. Κοιτούσα να δω αν τα αυτοκίνητα είναι με τη μούρη όλα για να καταλάβω αν είναι μονόδρομος ή αμφίδρομος ο δρόμος, αλλά μπα! Πινακίδα υπήρχε. Αλλά τι να έλεγε; Κανείς δε γνωρίζει…

         Το ρισκάρω και στρίβω. 

Μονόδρομος και από την αντίθετη κατεύθυνση. Έρχεται ο θείος με το μουστάκι και το προϊστορικό φόρντ, είναι μπροστά μου, είχε στρίψει αριστερά και μπήκε στο δρόμο που ήμουν εγώ. Μουλαρώνει, βγαίνει από το αυτοκίνητο, έρχεται δίπλα μου, κατουρήθηκα από το φόβο μου, κατεβάζω λίγο το παράθυρο και αρχίζει να με βρίζει. Του εξηγώ ότι χάθηκα, δε χαμπαριάζει. Ότι δε φαίνεται η πινακίδα και για αυτό είμαι παράνομη. Τίποτα ο μπάρμπας. Εξηγήστε μου πως θα βγω στον κεντρικό δρόμο και θα φύγω. Απτόητος. Το τί άκουσα; Το τί άκουσα!!! Τι ότι δεν κάθομαι σπίτι να πλύνω κανένα πιάτο, τι το ότι πήρα μια μπε εμ βε και κάνω βόλτες. (Λες και δεν είχα καλύτερο να κάνω από το να κόβω βόλτες στην κωλοπεριοχή του Κυριακή ξημερώματα Δευτέρας!). Τι να πιάσω κάτι άλλο (το πιάσατε το υπονοούμενο) από το να πιάνω το τιμόνι. Απηδήχτου και απάρτου γωνία ο τύπος με το μύστακα και το νύχι στο μικρό δακτυλάκι. Αυτός έλεγε, εγώ πήγαινα να μιλήσω αλλά δε με άφηνε. Ώρα τέσσερις και μισή τα ξημερώματα τώρα αυτά. Με τα πολλά, με ανάγκασε να κάνω όπισθεν  κοντά πεντακόσια μέτρα για να βγω στο δρόμο ενώ αυτός θα έκανε πίσω δέκα μέτρα και θα περνούσα. Βγήκαμε σε άλλο δρόμο, με μούτζωσε (δε θα ματιάζομαι) και έφυγε. Ξαναπροσπαθώ να βγω σε κάποια λεωφόρο, ματαχάθηκα, τέλος έφτασα σε μια και μπροστά έχει μια διχάλα.

        

Εγώ πώς να πάω; Πινακίδα δεν υπήρχε. Αυτοκίνητο δεν περνούσε. Πάω αριστερά. Αριστερά μου είχαν πει. Σιγά που βγήκα. Σκοτάδι πίσσα, φωτισμός μέτριος. Από τη μια μεριά εργοστάσια, από την άλλη χωράφια. Φοβήθηκα… κάνω αναστροφή, παράνομη ως το κόκκαλο, ξαναπάω στη διχάλα, πάω δεξιά.

         Παρακάτω πάλι διχάλα. Ξανά μανά τα ίδια. Αριστερά χαμένη, ξαναγυρνώ με αναστροφή στη δεύτερη διχάλα. Πάω δεξιά. Μπλέκομαι μέσα σε διάφορα τετράγωνα με πολυκατοικίες. Εδώ δεν είχε όχι σήμανση, αλλά ούτε φώτα. Πάω από δω, στρίβω από κει, βγαίνω κάπου σχετικά καλά. Φώτα, σήμανση, φανάρια.

         Ουάου, είμαι πίσω στον πολιτισμό. Πάω όπως βλέπω μακριά έναν ταρίφα, παρντόν έναν ταξιτζή. Αλλά ο ταξιτζής στρίβει αριστερά, πάω και εγώ και βρίσκομαι πάλι στον αρχικό δρόμο που έχει εργοστάσια δεξιά και αριστερά χωράφια. Πίσω μου όμως έρχεται ένα μικρό μπλε με λεντ στο καπώ. Ανάβω φλας για αριστερά να ξαναβγώ σε κάποιο άλλο δρόμο. Κάνω απόσταση δυο τριών χιλιομέτρων, στρίβω. 

Τώρα η ώρα είναι πέντε και μισή. Έχω χαθεί και στις επτά πρέπει να είμαι και στο νοσοκομείο για δουλειά…

         Μπαίνω σε μια περιοχή σχετικά καλή. Βγαίνω ούτε και ξέρω που. Παίρνω τηλέφωνο για οδηγίες. Περιγράφω τι βλέπω, πως λένε την οδό, δεν ξέρουν να μου δώσουν οδηγίες.

         Σταματώ σε ένα φανάρι. Μαντέψτε. Μπροστά διχάλα. Και δεν έχω ξαναπεράσει από κει. Με τα πολλά βγαίνω δεν ξέρω πως, στην κεντρική λεωφόρο της Πετρουπόλεως. Εγώ στον Αγιο Στέφανο ήμουν. Τώρα πως βρέθηκα εκεί, δεν ξέρω! Έχω περάσει αερογέφυρες, έχω περάσει ποτάμια, έχω περάσει σκοτεινιές, τα είδα όλα.

         Είμαι στο φανάρι και δεν ξέρω πώς να πάω. Η ώρα είναι έξι και τέταρτο. Βάλτε με το μυαλό σας τώρα πόση ώρα περιπλανιόμουν. Ευτυχώς είχα βενζίνη και ωραία μουσική. Ταγκό και βάλς στο σιντί. Ξαναπαίρνω τηλέφωνο για οδηγίες. Πρότεινε ό άνθρωπος να έρθει να με οδηγήσει στο κέντρο. Αλλά μέχρι να έρθει θα πήγαινε η ώρα τουλάχιστον επτά παρά. Θα αργούσα.

         Βλέπω ένα αυτοκίνητο να πλησιάζει. Ανάβω αλάρμ, βγάζω το χέρι και του κάνω νόημα να σταματήσει. Σταματά και… είναι μια υπαξιωματικός από το ΓΝΑ που πάει για δουλειά και με ξέρει.

         -Προϊσταμένη, τι κάνετε εδώ;

         -Χάθηκα κορίτσι μου, πως θα βγω στο κέντρο της Αθήνας;

         -Ακολουθήστε με. Και εγώ στο ΓΝΑ πάω.

         Και την ακολούθησα. Βάλτε με το μυαλό σας τι θα σκέφτηκε η κοπέλα για μένα που ξέρει και που μένω, γιατί έχει έρθει με το παλιό μου τμήμα στο σπίτι μου…

Αυτά, με τούτα και με κείνα, χάλασε και το σιντί στο αυτοκίνητο και δε ρουφάει το σιντί. Και είναι και clarion, το είχα πληρώσει και 400 ευρώ. Τώρα πρέπει να πάω για καινούργιο. Σιχτίρ…

H ΨΩΝΑΡΑ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ

Χάθηκα το ξέρω. Είναι ένας μήνας που δεν έκανα ανάρτηση και δεν πέρασα από την μπλογκογειτονιά μας, αλλά τώρα είμαι εδώ.

Κουράστηκα πολύ, διασκέδασα ακόμα περισσότερο, ταξίδεψα, έγραψα, ξενύχτισα, έκλαψα, νευρίασα, ξεκουράστηκα…

Και τώρα γύρισα ίδια και απαράλλαχτη. Όπως με θυμάστε. Με τη γκρίνια μου, τις ιδιοτροπίες μου, τα νεύρα μου και το χιούμορ μου.

Έχω πάρα πολλά να μοιραστώ μαζί σας.

Κάναμε το πάρτυ του τμήματος όπως κάθε χρόνο. Χορέψαμε μέχρι πρωίας, ήπιαμε, γελάσαμε και δε σας λέω τι έγινε στο κέντρο. Το πρωί, γύρω στις τέσσερις και μισή, φεύγω από το πάρτυ. Επειδή θα πήγαινα προς το κέντρο, παίρνω με το αυτοκίνητο και μια συνάδελφο. Την ώρα που είμαστε στη συμβολή της λεωφόρου με την Κηφισίας, κοιτάμε και οι δυο ένα μαγαζί που ήταν ανοικτό και είχε καφέ και όλα τα συνοδευτικά του. Και με ένα στόμα λέμε «δεν πίνουμε ένα καφεδάκι, να φάμε και μια μηλόπιτα;» το τι γέλιο κάναμε δεν περιγράφεται.

Την πάω στο σπίτι της 

γύρω στις πέντε. Το σπίτι ήταν στα Σεπόλια. Όχι ότι ήξερα να πάω, η κοπέλα με πήγε. «Έλα πάνω να πιούμε έναν καφέ», μου λέει. Τέτοια ώρα βέβαια, δεν ήμουν για κοινωνικές επισκέψεις. Μου δίνει οδηγίες να φύγω. Θα στρίψω αριστερά και πάλι αριστερά και όλο ευθεία και θα βγω στη λεωφόρο και δεξιά θα βγω στο κέντρο. Ωραία η θεωρία, αλλά στην πράξη εγώ βγήκα στο Μπουρνάζι. Κλειστά τα μαγαζιά, σκοτάδι, κανένα αυτοκίνητο να περνά… ψιλοφοβήθηκα. Βλέπω από μακριά δυο φώτα. Πλησίασε ένα ταξί, ανάβω αλλάρμ κορνάρω, βγάζω το χέρι, σταματά ο άνθρωπος δίπλα μου και κοντεύει να πνιγεί γιατί έπινε και έναν καφέ. Με κοιτά με τα φίδια στο κεφάλι και με το μακιγιάζ πολύ πολύ άγριο και βάζει τα γέλια.

-Συγνώμη κύριε, που βρίσκομαι; Ρωτώ.

-Συγνώμη ποια είστε; Με ρωτάει

-Η Μέδουσα, του λέω. Που βρίσκομαι;

-Στο Μπουρνάζι ρε κοπελιά. Και γελάει ο άνθρωπος.

-Παναγία μου! Πως θα φύγω από εδώ;

-Όπως ήρθες ρε κοπελιά! Μου λέει ο άνθρωπος και πολύ λογικά…

-Μα χάθηκα και βρέθηκα εδώ. Το πάρτυ ήταν στα Μελίσσια, πήγα μια φίλη στα Σεπόλια και μετά χάθηκα και βρέθηκα εδώ. Μπορείτε να με βοηθήσετε;

Και με βοήθησε ο άνθρωπος, με πήγε μέχρι την Ομόνοια. Στο Σύνταγμα, είμαι σταματημένη στο φανάρι και βγάζω τα φίδια από το κεφάλι μου. Στο διπλανό αυτοκίνητο, είναι δυο νεαροί που με κοιτάνε με μάτια γουρλωμένα. Ανοίγω το παράθυρο, του κάνω νόημα και ανοίγει και ο συνοδηγός το δικό του. Του προσφέρω ένα φιδάκι και ρωτώ: «θέλετε ένα φιδάκι;» «Όχι» μου λέει το παλικάρι. Βγάζω άλλο ένα 

και του λέω: «θέλετε δύο;» Αλλά άναψε το πράσινο, τους άφησα να με κοιτάνε και έφυγα σφαίρα. Έφτασα σπίτι στις έξι και μισή και από την υπερένταση κοιμήθηκα στις οκτώ. Πέρασα την Καθαρά Δευτέρα μου στο κρεβάτι. Έριξα κάτι ύπνους, μα τι ύπνους! Χόρτασα!!!

Όπως βλέπετε, παραμένω η τρελλάρα που ξέρετε. Όπως την ξέρετε; Όχι!

Έγινα και… σμήναρχος!!!!! Ναι! Τώρα είμαι μια σμηναρχούλα. Όχι ότι άλλαξε κάτι στη ζωή μου, μόνο ένα γαλονάκι στη στολή, αλλά το χάρηκα ρε παιδιά. Είχα ανάγκη από μια αλλαγή. Και αυτή ήρθε χωρίς να το περιμένω. Δεν αλλάζω πόστο, δεν παίρνω αύξηση, μη σου πω πως θα μου κρατάνε και διαφορά προαγωγής, αλλά το χάρηκα. Αααα, πρέπει να πάω τη στολή για αλλαγή γαλονιών και να αλλάξω και σφραγίδα

Αυτά. Τα υπόλοιπα σε άλλη ανάρτηση!

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Το ξέρω πως άργησα να απαντήσω, αλλά είχα πολλά να κάνω και κυρίως να γράψω. Η απάντηση στο ερώτημα της προηγούμενης ανάρτησης, είναι η παρακάτω. 

H υπογεννητικότητα, σύμφωνα με το λεξικό, είναι ο μειωμένος αριθμός γεννήσεων σε μία χώρα, ιδιαίτερα όταν αυτός ο αριθμός είναι μικρότερος ή όχι σημαντικά μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο αριθμό των θανάτων

Η υπογεννητικότητα σε συνδυασμό με την αύξηση του προσδόκιμου της ζωής οδηγεί στη γήρανση του πληθυσμού. Μια χώρα που γηράσκει είναι η ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεια που έδωσε στη δημοσιότητα η Eurostat. Είναι ενδεικτικό ότι το 2012, ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 5,5% της στιγμή ποηυ ο πληθυσμός της ΕΕ αυξήθηκε κατά μέσο όρο 2,2%. Στην Ελλάδα, ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 60,5 χιλιάδες το 2012 και την 1η Ιανουαρίου του 2013, έφτασε στους 11,161 εκατομμύρια κατοίκους. Το 2012 στη χώρα μας καταγράφηκαν 100.400 γεννήσεις και 116.700 θάνατοι, ενώ την ίδια χρονιά εγκατέλειψαν τη χώρα μας πάνω από 44.000 κάτοικοί της και όλοι τους στην πιο παραγωγική, οικονομικά,  τους ηλικία. Για να διατηρηθεί ο πληθυσμός σε μια χώρα, χρειάζεται ένα ποσοστό γονιμότητας, 2,1 ειδικά στην Ευρώπη. Το ποσοστό γονιμότητας στην Ελλάδα από το 2003 ως το 2008 ήταν περίπου 1,34. Εάν αυτός ο τύπος γονιμότητας συνεχιστεί για πολλά έτη, θα δούμε μια αιχμηρή πτώση στον πληθυσμό των ελλήνω. Το ποσοστό γονιμότητας για το Αφγανιστάν είναι πάνω από 7,1 ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ τους είναι 758 δολάρια. Το κατά κεφαλήν εισόδημα στη χώρα μας είναι 30.535 δολάρια. 

Και μετά από τα παραπάνω στοιχεία, έρχεται μια υπουργική απόφαση, που τιμωρεί τα στελέχη θηλυκού γένους που έχουν τεκνοποιήσει. Που έχουν δώσει ένα ή και περισσότερα παιδιά που θα στρατευτούν, θα εργαστούν και θα πληρώνουν φόρους και κατ' επέκταση τις συντάξεις όλων αυτών που θα κάθονται στα εξοχικά τους... Στερεί, από τις γυναίκες αξιωματικούς τη δυνατότητα εξέλιξης και ανέλιξης, στους ανώτατους βαθμούς γιατί ως αξιωματικοί καριέρας, πήραν άδειες κυήσεως! 

σημείωση...

σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα παιδικού καρκίνου. ας το θυμόμαστε, όχι μόνο τη χθεσινή μέρα του αγίου βαλεγδύνω...

ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ποιό είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα της χώρας μας;

Σας αφήνω δυο μέρες να μου γράψετε τις απαντήσεις σας. Και μετά θα σας απαντήσω.

Παρακαλώ πολύ, γράψτε μου ποιό, κατά τη γνώμη σας, είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα της χώρας μας, θέλω πολύ να δω τις απόψεις σας. 

ΧΟΜΟ ΧΑΠΑΤΟΥΣ

Εναλλακτικός τίτλος ο κάτωθι:

ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΣΥΝΕΣ, μη χέσω…

Και έμεινα στο σπίτι μια μέρα και είπα να ανοίξω την τηλεόραση.

Και έπεσα πάνω στη μαγειρική του αντένα που υποτίθεται καλεί μια νοικοκυρά να μαγειρέψει για να μάθουν και οι νέες κοπέλες το σπορ.

Όπως ξέρετε, η λέξη μαγειρική μου γυρνάει το μάτι. Όμως όταν καθίσω να μαγειρέψω, παπάδες θα κάνω. Αλλά δε μου αρέσει.

Βλέπω λοιπόν, μια τύπισσα, την Μπαρμπαρήγου συγκεκριμένα που φτιάχνει μοσχαρίσια σπαλομπριζόλα χωρίς κόκαλο μα σάλτσα ψητού και πουρέ γλυκοπατάτας (έτσι έγραφε από κάτω).

Προσωπικά και μόνο που το άκουσα, μια ψιλοαναγούλα μου ήρθε.

Τι είδα όμως και μου προέκυψε η ανάρτηση;

Η εν λόγω μεγαλονοικοκυρά που διατηρεί και μαγαζί (που δε λέει και κάτι από τη μοναδική φορά που πήγα), είχε βάλει στην κατσαρόλα για να φτιάξει τον πουρέ, το κρεμμύδι χωρίς να το καθαρίσει, το καρότο το ίδιο και κάτι άλλα πράσινα που δεν τα είδα αλλά δεν έδειχναν καθαρά.

Και αναρωτιέμαι: 

αν αυτή που υποτίθεται είναι από τις καλύτερες και τη βγάζουν να δείχνει πως μαγειρεύει, πως είναι οι άλλοι που μαγειρεύουν και εμείς πληρώνουμε να φάμε το ότι μας φτιάχνουν;

Το ξέρετε ότι σε όλη την Ευρώπη, η μοναδική χώρα που έχει εχινόκοκκο κύστη είμαστε εμείς; Πως στην Αγγλία όταν έχουν περιστατικά τέτοια τα στέλνουν στην Ελλάδα; Στο ΓΝΑ, είχαμε χειρουργό που είχε γίνει διάσημος πανευρωπαϊκά γιατί χειρουργούσε εχινόκοκκο! Το τι άγγλο ασθενή είδαμε δε λέγεται. Και δεν ήταν και κανένας σαν τον Ρέιφ Φάινς!!!

Αν μας δείχνουν να μαγειρεύουμε χωρίς να καθαρίζουμε τα λαχανικά, τι σκατά θα φάμε; Το κρεμμύδι με τις φύτρες, το καρότο με το κοτσάνι; Άνθρωποι είμαστε όχι γουρούνια!

Και καλά, από αυτούς που ήταν εκεί, κανένας δεν της είπε κάτι;

Και αυτή η ξανθιά που είναι έγκυος, έτσι μαγειρεύει; Γιατί ήταν δίπλα και πάνω από την κατσαρόλα. Δεν είδε, δε σχολίασε;

Τώρα και να σχολίασε, δεν το άκουσα γιατί μιλούσα στο τηλέφωνο, αλλά η άποψή μου είναι πως μας περνούν για πάρα πολύ χάπατα για να μας δείχνουν τέτοιες μαγειρικές. Και ίσως να είμαστε χάπατα, γιατί κανείς ποτέ δε διαμαρτυρήθηκε για το ότι μας σερβίρουν στην ελληνική τηλεόραση.

Τα καταπίνουμε όλα, αμάσητα.

Έχουμε ξεχάσει πως κλείνει η τηλεόραση. Και έχουμε κλείσει εντελώς τον εγκέφαλό μας, τη σκέψη μας, τη νόησή μας. Και από χόμο σάπιενς, έχουμε γίνει χόμο χάπατους. Με τις υγείες μας!

Για να αποφύγω τυχόν καρφιά, την τηλεόραση την έχω για καμιά καλή ταινία ή ένα σήριαλ που παρακολουθώ! Μονίμως είναι κλειστή και αν πληροφορηθώ πως έχει κάποια καλή ταινία την ανοίγω. Ή αν είναι να δω χορό στον πάγο, πριν μερικές μέρες είχε το γκαλά της Βουδαπέστης!

ΤΟΥΡΛΟΥΜΠΟΥΚΙ....

Από πού να αρχίσω;

Από το ταξίδι αστραπή που έκανα στα πάτρια εδάφη προκειμένου να παρευρεθώ σε μια κηδεία;

Από την ίωση που μου έκοψε τα πόδια και σερνόμουν τρεις μέρες;

Από το καινούργιο φεκ που γράφτηκε στο πόδι και μας πήδηξε πατόκορφα;

Από όποιο και να αρχίσω, τα νεύρα μου τσατάλια θα γίνουν. Παρότι στην κηδεία πήγα χωρίς να το πολυθέλω, περισσότερο υποχρέωση σε φάση που δεν είχα διάθεση να κάνω κοινωνικές εμφανίσεις, πέρασα πολύ πολύ καλά.

Γέλασα, άλλαξα παραστάσεις, κουράστηκα βέβαια, αλλά πέρασα καλά.

Τι μου έμεινε;

-Ο διάλογος με το φίλο μου το Λευτεράκη. Λευτέρη τον λένε αλήθεια.

-Ρία, δεν πρέπει να λέγεσαι Γοργόνα. Από χίλια μέτρα υψόμετρο, τι όνομα είναι αυτό; Πρέπει να το αλλάξεις.

-Και πώς να το κάνω ρε Λευτέρη;

-Να το κάνεις Πέστροφα!

-Και πότε θα γιορτάζω; Των ιχθυοκαλλιεργειών;

Περιττό να σας πω ότι κατουρηθήκαμε από τα γέλια όσοι ήμασταν στο τραπέζι!

Επιστρέφω μετά από ταξίδι έξι ωρών. Δεν είμαι μαθημένη να οδηγώ με διακοπές. Αλλά καλά ήταν.

Και πέφτω να κοιμηθώ.

Και ξυπνώ με πονοκέφαλο, βήχα, καταρροή και πυρετούλη…

Να βήχω και να πονούν τα πλευρά μου, να φτύνω σαν τη χαλυβουργική, να τρέχει η μύτη μου και τα μάτια μου, να παίρνω τα αντιπυρετικά με τις χούφτες. Σε δυο μέρες ανένηψα. Μια θολούρα μου έμεινε, αλλά επειδή τα γεγονότα στη δουλειά με προσπερνούσαν, ήθελα δεν ήθελα δούλεψα και τα άοκνα παιδιά μου τα έκαναν όλα τέλεια. Έχω να το λέω. Οι συνεργάτες μου στο τμήμα, είναι τα καλύτερα παιδιά του νοσοκομείου. Εργατικά, φιλότιμα, πρόθυμα, ευγενικά… τα καλύτερα!

Και περνάμε στο φλέγον και τσουρουφλίζον ζήτημα του φεκ. Που γράφτηκε στο πόδι, που δεν ελήφθει από τα αρχηγεία για σχολιασμό. Που αυτός που έγραψε είναι για χοντρές μπάτσες. Που είναι φωτογραφικό για συγκεκριμένα άτομα. Που  παρότι θα κάνουμε συσκέψεις και εισηγήσεις, δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι γιατί είναι πλέον νόμος. Και εδώ το έκρυψαν συστηματικά ενώ είχε γίνει ήδη φεκ, τώρα θα του κάνουν τροποποιήσεις; Όχι βέβαια. Αλλά δε θα πέσουμε και αμαχητί!

Αυτά. Πρέπει να διαβάσω και να σχολιάσω το φεκ με το δικηγόρο μου γιατί πρέπει να πάω και σε μια σύσκεψη για το θέμα αυτό!

ΑΥΤΉ ΕΊΝΑΙ Η 600η ΑΝΑΡΤΗΣΗ. ΝΑ ΤΙΣ ΧΙΛΙΑΣΩ!

ΔΕ ΜΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΑΓΙΑΣΩ...

Μα θέλω να αγιάσω και δε με αφήνουν.

Είπα να μην ξαναγράψω καμένο για να αφήσω και κάτι καινούργιο να διαβάσουν οι αναγνώστες του βιβλίου μου. Αλλά φευ, δε με αφήνει η καθημερινότητα! Και έτσι περνάμε αισίως στον καμένο 

νούμερο 12: ο γεροντοκόρος.

Πάω για ουζάκια με φιλική γυναικοπαρέα στην Καισαριανή. Την ώρα που πάμε να περάσουμε το δρόμο, μας κορνάρει ένα πολυμορφικό αυτοκίνητο. Κοιτώ τον οδηγό, καλός ήταν αλλά δεν τον ήξερα. Τον ήξερε όμως μια από τις κυρίες της παρέας μας. Σταματά, τον χαιρετά, του δίνει πλήρη αναφορά του που πάμε και έρχεται τρέχοντας κοντά μας. Εμείς έχουμε στρωθεί στο ουζερί, έχουμε πέσει με τα μούτρα στους καταλόγους για να δώσουμε παραγγελία.

Και εκεί που έχουν αρχίσει να έρχονται τα μεζεδάκια, σκάει μύτη και ο κύριος!

Θέλουμε δε θέλουμε, δε θέλαμε αλλά τι να κάναμε; Του λέμε να καθίσει μαζί μας. Κάθισε, περιορίσαμε και μεις το ρεπερτόριο μας, για να φανούμε ακόμα πιο κυρίες απ’ ότι είμαστε και όταν έρχεται ο λογαριασμός τον πληρώνει ο κύριος!

Ανέβηκε στα μάτια μου δεν μπορώ να πω. Από τις κυρίες, η μόνη ελεύθερη ήμουν εγώ. Επειδή κάθισε δίπλα μου, όταν έμαθε τη δουλειά μου, κλασσικά όπως όλοι, θυμήθηκε πως έχει κάτι καρδιολογικές ενοχλήσεις. Του είπα για τον αδερφό μου τον καρδιοχειρουργό, μου ζήτησε το τηλέφωνό του, του το έδωσα, ζήτησε και το δικό μου και το έδωσα επίσης. Εγώ πάντως, δε ζήτησα το δικό του.

Το ίδιο βράδυ μου στέλνει 

ένα ευχαριστήριο μήνυμα στο κινητό. Και τον ξεχνώ.

Την παραμονή πριν φύγω για εξωτικές καρδιτσίους νήσους που είχα την ομιλία, μου στέλνει ένα μήνυμα για καλή επιτυχία, λες και δε θα την είχα. Τον ευχαρίστησα μηνυματικώς και εγώ και τον ματαξαναξέχασα.

Πάω στην Καρδίτσα, κάνω τη διάλεξη, κάνω και τη δεύτερη και την ώρα που ανεβαίνω στο χωριό μου στέλνει μήνυμα πάλι το οποίο εγώ είδα τα μεσάνυχτα. Και του ξανααπαντώ. Τα ήθελε ο κώλος μου.

Την άλλη μέρα με καλημερίζει, μου στέλνει μηνύματα όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα. Εγώ απαντώ πολύ τυπικά. Δεν τον ξέρω τον τύπο. Αλλά το βρίσκω χαριτωμένο το φλερτ αυτό.

Η αλήθεια είναι πως ρίχναμε πολύ γέλιο με τη θεία μου όταν ερχόταν το κάθε μήνυμα. Και επειδή είχαμε πιει και τα κρασάκια μας, αρχίζω να απαντώ με πολύ χιούμορ. Αυτός συνεχίζει στο ίδιο στυλ, δείχνει να καταλαβαίνει όμως από χιούμορ και δεν ενοχλείται γιατί μερικά από αυτά που έστειλα ήταν λίγο προσβλητικά αν δεν τα βλέπεις με χιούμορ!

Επιστρέφω στην Αθήνα και έχει φαγωθεί, μηνυματικώς πάντα, να συναντηθούμε.

Κρατάει καμιά δεκαριά μέρες αυτό το φλερτ μποναμάς στην κινητή τηλεφωνία και λέω, δε συναντιώμαστε; Έλα όμως που ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Και αντί να πάμε κάπου αλλού, τον προσκαλώ σπίτι μου.

Έρχεται στην ώρα του. Κύριος. Μου φέρνει και μια γλάστρα, το βρήκα επίσης χαριτωμένο. Καθόμαστε μπροστά από το αναμμένο τζάκι, μου λέει με λίγα λόγια τη ζωή του και πόσο του έχει λείψει η ζεστασιά της σχέσης  και η θαλπωρή μιας γυναικείας αγκαλιάς και άλλα τέτοια δακρύβρεχτα που εμένα μου γύριζε το μάτι με τέτοια κλαψομουνίαση και για να σταματήσω το Νίκο Ξανθόπουλο τον ρωτώ αν έχει φάει.

-Όχι, μου λέει.

-Ωραία ούτε εγώ, του λέω, βέβαια εγώ είχα φάει αλλά ήταν μια τέλεια αλλαγή θεματολογίας.

Παραγγέλνουμε, έρχεται το φαγητό, πάει να πληρώσει, δεν τον αφήνω, στο σπίτι μου κάτι τέτοιο είναι απαγορευμένο. Τρώμε και μπροστά στο τζάκι πίνουμε το κρασάκι μας.

Για να γλιτώσω πιθανή υποτροπή και μίρλα, τον ρωτώ για τη δουλειά του, τις επιχειρήσεις, τα παιδιά του. Και ευτυχώς είναι μέσα στο θέμα. Στις δώδεκα και μετά από δυο μπουκάλια κτήμα γεροσκατοβασιλείου, ούτε και ξέρω πως τον λένε τον μπάρμπα, χασμουριέμαι διακριτικά και ο τύπος πάει στο σπίτι του!

Και από την επομένη αρχίζει νέο μπαράζ μηνυμάτων και e mail. Στο γραπτό λόγο είναι άψογος. 

Στον προφορικό δια ζώσης είναι απλά σπασαρχίδης.

Και μετά από μερικές μέρες, εκεί που κάθομαι και κοιμάμαι αμέριμνη στον καναπέ του σαλονιού παρακολουθώντας ούτε και θυμάμαι τι, χτυπά το κουδούνι και πετάγομαι σα ζεματισμένη να ανοίξω. Κοιτώ, ο εν λόγω τύπος!

Έχω ήδη μιλήσει, οπότε δεν μπορώ να προσποιηθώ πως λείπω. Κατεβαίνω ανοίγω και ανεβαίνουμε σπίτι μου.

Με το που μπαίνει μέσα με ρωτά γιατί δεν έχω αναμμένο τζάκι. Γιατί δεν κάνει κρύο και κοιμόμουν του λέω.

-Άναψέ το.

Κάνω από μέσα μου μια δέηση στον ξένιο Δία, ανάβω το τζάκι και λερώνομαι με στάχτες.

-Συγνώμη, του λέω, πέντε λεπτά να κάνω ένα ντους και επιστρέφω.

Την ώρα που είμαι στο μπάνιο τον ακούω που κάτι κάνει αλλά δεν μπορώ να βγω γυμνή και με τα νερά. Όταν σκουπίστηκα και ντύθηκα, διαπιστώνω πως έχει μετακινήσει τους καναπέδες και προσπαθεί να μεταφέρει το τραπέζι της κουζίνας μπροστά από το τζάκι.

-Γιατί το κάνεις αυτό; Του λέω.

-Για να φάμε μπροστά από το τζάκι. Έχω παραγγείλει από το ίδιο που φάγαμε και την άλλη φορά.

Ξαναβάζω το τραπέζι στη θέση του, βάζω και τους καναπέδες στη θέση τους και του λέω πως αν θες να φάμε στο τζάκι μπροστά, πρέπει να καθίσει κάτω στις μαξιλάρες που έχω για αυτό το λόγο και θα φάμε στο τραπεζάκι του σαλονιού. Αρχίζει μια γκρίνια αλλά συμμορφώνεται. Τρώμε, καθόμαστε στους καναπέδες και πάει και παίρνει την καρέκλα της τραπεζαρίας που είναι Βαράγκης και κάνει 450 ευρώ η μια, και βάζει τα πόδια του πάνω. Την παίρνω, την πάω στη θέση της και του φέρνω ένα σκαμνάκι. Και αρχίζει:

-Γιατί δεν κάνεις μια γενική καθαριότητα σπίτι σου και να ταχτοποιήσεις τα πράγματα για να ξέρεις που είναι το κάθε τι;

-Γιατί ρε φίλε; Είναι βρώμικο το σπίτι μου; Που την προηγουμένη η κολλητή μου με έλεγε υστερική που σκουπίζω σφουγγαρίζω και ξεσκονίζω κάθε μέρα. Που η γυναίκα έρχεται δυο φορές τη βδομάδα και το σπίτι λάμπει!

-Ε να, έχεις τις μαξιλάρες στο διάδρομο της γυμναστικής.

-Τα έχω εκεί γιατί αν είναι στο πάτωμα, με δυσκολεύουν στο σφουγγάρισμα.

-Γιατί δεν έστρωσες χαλιά;

-Γιατί έτσι μου αρέσει. Να περπατώ με τα τακούνια και να ακούω το τάκα τάκα!

-Γιατί δε στόλισες δέντρο

-Γιατί δεν το αισθάνομαι.

-Να πας σε ένα μαγαζί χρωματοπωλείο να σου δώσουν ένα χρωματολόγιο να διαλέξεις ένα χρώμα για το σαλόνι σου, γιατί το μπλε δεν είναι ωραίο.

-Μα δε θέλω να το βάψω το σαλόνι, τα χρώματα τα επέλεξε διακοσμητής και κακώς σου δίνω αναφορά αλλά το σαλόνι το πήρα τον Οκτώβριο και σπίτια δε βάφονται το χειμώνα.

-Μα δε μου αρέσει

-Αρέσει όμως σε εμένα!

-Δεν έχω δει άλλο σπίτι σε τέτοια χρώματα.

-Τώρα θα λες πως είδες και μπλε!

-Γιατί δε φτιάχνεις το παζλ;

-Το παζλ πρέπει να έχει καλό φωτισμό. Τώρα που νυχτώνει νωρίς και επιστρέφω στις πέντε σπίτι, δε βλέπω να το φτιάξω και θα το κανονίσω το καλοκαίρι που είναι πιο μεγάλη η μέρα.

Είχαν πιάσει οι δεήσεις στο Δία 

γιατί αντί να τον βουτήξω και να τον πετάξω από τον όγδοο, εγώ διασκέδαζα με τη χωριατιά του. Μόνο να μας πηδήξει δεν πήγε ο γεροντοκόρος. Το ένα δεν του κάνει, το άλλο του βρωμάει, το τρίτο του ξενίζει. Μη χέσω!

Αλλά το κλου ήταν όταν του είπα, πως άλλη φορά να με ειδοποιεί όταν θα θελήσει να με δει και να έρχεται φαγωμένος γιατί εγώ έχω εντολή από το διαιτολόγο μου να μην τρώω στερεά τροφή μετά τις πέντε το απόγευμα. Το τι έγινε ρε παιδιά δεν περιγράφεται.

Σηκώθηκε από τον καναπέ σα να τον είχα τρυπήσει με πυρωμένες βελόνες. Περπατούσε μέσα στο χώρο σα λιοντάρι στο κλουβί. Μα μου λες να έρχομαι φαγωμένος; Να έρχομαι φαγωμένος; Επαναλάμβανε συνέχεια αυτό το φαγωμένος. Αφού σου είπα να πληρώνω εγώ.

-Ρε τα λεφτά είναι το πρόβλημα; Ufo, το πρόβλημα είναι πως μπαίνω σε πειρασμό, δε θέλω να πηγαίνουν στράφι τα χρήματα του διαιτολόγου και στο κάτω κάτω της γραφής δεν είμαι υποχρεωμένη να σε ταΐζω κάθε φορά που μου ξεκαμπάς ακάλεστος!

Και το ωραίο!!!

Ανοίγει την πόρτα με κοιτά και μου λέει:

-Εν τοιαύτη περιπτώσει, δεν έχουμε να πούμε τίποτα άλλο.

-Που πας ρε Καραμήτροοοοο; Του φωνάζω.

-Φεύγω, μου λέει.

-Κανονικά πρέπει να σ’ αφήσω να κατέβεις κάτω να βρεις κλειδωμένη την πόρτα να ρίξεις τα μούτρα σου να ξανανέβεις να μου ζητήσεις να σου ξεκλειδώσω, αλλά επειδή είμαι κυρία θα σε πάω κάτω με τη μία.

Του ξεκλειδώνω, φεύγει και μου πετά μια καληνύχτα με την πλάτη γυρισμένη. Εντελώς αυθόρμητα του ευχήθηκα: στα τσακίδια…

Αμ δε όμως. Εν μέσω τριημέρου, μου στέλνει μήνυμα να κάνω εμβόλια στις κόρες του.

Του εξηγώ πως είναι μέρες αργιών και οι γιατροί δεν είναι μέσα να γράψουν τα εμβόλια. Με ρωτά αν μπορούν να τα γράψουν μετά αλλά να τα βρει και να τα κάνω εγώ. Εντάξει, του λέω, αυτό μπορώ να το κάνω, λέω η ηλίθια. Ε, βρές τα και κάνε τα. Σε αργίες. Και να βρω εγώ τα εμβόλια των δικών του παιδιών. Δεν πάει καλά ο άνθρωπος. Του το είπα ακριβώς έτσι. Και πειράχτηκε. Αν είναι δυνατό…

Και μετά λένε τις γυναίκες γεροντοκόρες. Οι άντρες πως ακριβώς πρέπει να λέγονται; Όχι πες τε μου…