ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ…

Και καταθέτω τους φακέλους και περιμένω να πάρω άδεια για να δω και εγώ θάλασσα.

Και μου τηλεφωνεί η διευθύντρια και μου ζητά να μεταφέρω την άδειά μου δυο εβδομάδες πίσω για να τους καλύψω σε θέση επόπτριας που είχαν πρόβλημα. Το είχα ξανακάνει, σιγά τα ωά τα δίκροκα και φυσικά δέχτηκα. Να είμαστε και λογικοί, προσωπικά και η διευθύντρια του νοσηλευτικού τομέα και ο διοικητής, μου έχουν φερθεί εξαιρετικά καλά και θα ήταν γαϊδουριά από μέρους μου να αρνηθώ.

Και τηλεφωνώ στη Ζάκυνθο που με περίμεναν και το ανακοινώνω. Και ακούω το δούλεμα της αρκούδας. Τελικά, καθυστέρησα την άδειά μου μόνο δέκα μέρες.

Και ξεκινώ για Ζάκυνθο. Από τα χαράματα. ΔΕΝ ΕΠΕΣΑ, αν δεν το καταλάβατε, φέτος, δεν έπεσα! Και κάθετε δίπλα μου στο λεωφορείο ένας τύπος που την έχει δει τουλάχιστον Τζώρτζ Κλούνεϊ! Και να μου μιλάει σε όλο το ταξίδι, να θέλει να πιούμε καφέ μαζί όταν σταμάτησε το λεωφορείο, να κάθεται δίπλα μου και στο φέρυ από Κυλλήνη για Ζάκυνθο. Και να βρεθούμε στο νησί, και να πάμε για μπάνιο, και να διασκεδάσουμε κάποιο βράδυ.

Και επιτέλους φτάνουμε στο Τζάντε και εξαφανίστηκα! Και πάω την ίδια μέρα για το πρώτο και παρ’ ολίγο μοναδικό μπάνιο της χρονιάς και μόλις γυρνώ, αδιαθετώ! Κορίτσια το πιάσατε το υπονοούμενο. Αλλά ήμουν χάλια. και άυπνη. Και πάω να κοιμηθώ. Και πέφτει το ρεύμα. Ευτυχώς είχα στο κινητό φακό, ο γιος μου τον είχε βάλει. Και έρχεται ό ηλεκτρολόγος μέσα στη νύχτα, δε μας έβρισε, ήρθε, έφτιαξε τη βλάβη και επιτέλους ξεκουράστηκα. Πέρασα μια εβδομάδα φανταστική. Μετά γύρισα.

Αλλά ως συνήθως, άφησα ανοιχτή μια μπαλκονόπορτα στο σπίτι για να αερίζεται και να έχουν φως τα φυτά. Και βρίσκω ένα σπίτι αχούρι. Ξερά φύλλα στο σπίτι μέσα, σκόνη και λάσπη παντού γιατί είχε βρέξει και δυο μέρες πριν.

Κάνω γενική καθαριότητα γιατί είχε ξυπνήσει μέσα μου η νοικοκυρά, και το μεσημέρι που πήγα να χαλαρώσω μου τηλεφωνεί μια φίλη για να πάμε στην έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο. Τι θα έλεγα; Όχι; Όχι βέβαια, και πήγα, και γύρισα φορτωμένη σα γαϊδούρι. Αλλά ψόφια. Γιατί πήγα με τα πόδια και γύρισα με τα πόδια και με βάρος. Και πέφτω ψόφια.

Και ξυπνώ την επομένη ανανεωμένη και ξεκούραστη. Φτιάχνω έναν καφέ και κάθομαι στη βεράντα με ένα βιβλίο από τα καινούργια μου. Και σηκώθηκα την άλλη μέρα στις επτά το πρωί. Διάβαζα όλη τη νύχτα. Λέω, ας κοιμηθώ. Αλλά ένιωθα μια λιγουρίτσα. Παίρνω το χάπι του θυρεοειδούς, περιμένω μισή ώρα, φτιάχνω δυο αυγά τηγανητά, τρώω και κοιμάμαι. Και ξυπνώ στις έντεκα το βράδυ.

Ησυχία! Ωραία ήταν. Παίρνω το παιδί μου να δω τι κάνει, μου μίλησε κανονικά γιατί έπαιζε λόλ, δεν ξέρω τι είναι αυτό. Παίρνω την κολλητή, την ξύπνησα αλλά επειδή ανησύχησε μου μίλησε καλά αλλά την έκλεισα αμέσως. Και παίρνω και την αδερφή μου. Αυτή με έβρισε γιατί η ώρα είχε πάει και δώδεκα και μισή.

Τι να κάνω και εγώ; Έπιασα το βιβλίο μου.

Και διάβασα. Ως τις δέκα το άλλο πρωί. Μετά ακολουθήθηκε το αυτό μοτίβο every day, για τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες. Τόσο είχα άδεια. Μιλάμε έκανα τη νύχτα μέρα και τη μέρα νύχτα. Καταλάβατε τώρα γιατί χάθηκα και δεν απαντούσα στα τηλεφωνήματά σας; Γιατί κοιμόμουν! Έβλεπα τις κλήσεις σας, αλλά δε σας τηλεφωνούσα πίσω γιατί ήταν μαύρα μεσάνυχτα…

Και έρχεται η μέρα που πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά. Αλλά δεν κοιμάμαι γιατί έχουν αλλάξει οι κιρκαδικοί μου ρυθμοί. Ένας μήνας δεν είναι λίγος! Και πάω πρώτη μέρα στη δουλειά σαν κοτόπουλο. Την ώρα που έπρεπε σύμφωνα με τους ρυθμούς μου να κοιμηθώ, εγώ πήγα για δουλειά. Ευτυχώς που χάρηκαν που με είδαν και δεν ασχολήθηκα με το τμήμα. Κάποια χαζομάρα θα είχα κάνει. Μετά συνήλθα.

Και μου το σκάνε το παραμύθι. Μπορεί να μου το είπαν από την προηγουμένη αλλά το εμπέδωσα τη δεύτερη μέρα που πήγα στη δουλειά. Έγινε η κρίση μου, ήρθα πρώτη στη βαθμολογία, πήρα τη θέση που ήθελα και τώρα περίμενα να μου στείλουν ένα επίσημο έγγραφο που να με ενημερώνει. Και έρχεται, εξαιρετικά τεκμηριωμένο, οφείλω να ομολογήσω. Και περιμένουμε δέκα μέρες για τυχόν ενστάσεις. Και πάει μετά στο ΓΕΕΘΑ. Και περιμένουμε να πάρει υπογραφή από τον αρχηγό. Και παίρνει. Και περιμένουμε να πάρει υπογραφή από τον υπουργό εθνικής άμυνας. Και παίρνει. Και έρχεται σήμα στο νοσοκομείο με την απόφαση. Αλλά, χωρίς ημερομηνία ανάληψης καθηκόντων. 

Δηλαδή είμαι υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Έγινα επόπτρια, αλλά δεν έχω αναλάβει καθήκοντα. Και δεν ξέρω ούτε γιατί, ούτε πότε. Και ναι μεν είμαι στο τμήμα, αλλά περνάω αρμοδιότητες στις αντικαταστάτριές μου. Για να μην τις αφήσω στα βαθειά όπως την πάτησα εγώ όταν πήγα στον όροφο αυτό. Και σε μερικές μέρες θα παρίσταμαι απλώς.

Καλό είναι, αλλά θα σας εκμυστηρευτώ κάτι. Τη μέρα που ήρθε το σήμα, που το έδειξα στα παιδιά, βάλαμε τα κλάματα όλοι μαζί. Προσπάθησα να το ρίξω στο αστείο, ότι και καλά κλαίνε από ανακούφιση, αλλά δεν είναι έτσι.

Εγώ έκλαιγα γιατί το τμήμα το έστησα εκ των βάθρων, έκανα φοβερές αλλαγές βελτίωσης, αγάπησα τον κόσμο, με αγάπησαν και αυτοί, είμαστε περισσότερο φιλαράκια παρά προϊσταμένη και υφιστάμενοι. Βγαίνουμε για φαγητό, πάμε σε ντίσκο, κάνουμε πάρτυ. Τώρα πάνε όλα αυτά. Δε θα μου μιλάνε γιατί τα άλλα τμήματα θα τους λένε πως γλύφουν την επόπτρια. Και θα με αποφεύγουν. Θα κάνουν πάρτυ και δε θα με καλούνε για να μην τους λένε γλυφτρόνια… Από ότι μου είπαν, τα παιδιά στενοχωριούνται γιατί δεν ξέρουν ποια θα με αντικαταστήσει. Θα τα φροντίζει όπως εγώ; Θα τους ικανοποιεί στο πρόγραμμα όπως εγώ; Θα είναι δίκαιη; Θα τους καλύπτει; Ή θα πέφτουν οι αναφορές βροχή;

Και ενώ από τη μια χαίρομαι. Πολύ χαίρομαι, από την άλλη λυπάμαι που θα αποχωριστώ τα παιδιά μου…

Αυτά, γιατί έτοιμη είμαι να κλάψω πάλι.

ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΚΟΠOΙΣ ΚΤΩΝΤΑΙ

Και να πεις δεν το ήξερα; Από μικρή αγωνιζόμουν για το κάθε τι!

Αλλά περίμενα ένα ωραίο πρωί, να αρχίσω να απολαμβάνω. Είχα κουραστεί και κουράζομαι ακόμα πάρα πολύ, που κανονικά θα πρέπει να έχω αράπη με φοινικόφυλλα να μου κάνει αέρα κάθε μέρα μόλις πιάσει Μάιος!

Ένα ωραίο πρωί όμως στις 17 Δεκεμβρίου του περασμένου χρόνου, το 2013 δηλαδή,  ξυπνά κάποιος μπρούμυτα, και αποφασίζει να μας θέσει όρους και προϋποθέσεις για τις θέσεις ευθύνης που κατέχουμε… και βρίσκεται και κάποιος άλλος που του πιάστηκε το χέρι στον ύπνο και το υπογράφει. Και φυσικά όλα αυτά αφού προτάθηκαν, χωρίς συσκέψεις, χωρίς να λάβουν υπ όψιν προτάσεις για βελτίωση της απόφασης, υπεγράφησαν και έγιναν ένας ωραιότατος νόμος που μας έκανε τα νεύρα τσατάλια…

Και μετά που έγινε νόμος εν μία νυκτί και μας έκανε όλους τουρλουμπούκι, μας ενημέρωσαν φέρνοντάς μας προ τετελεσμένου γεγονότος. Μας μαζεύουν στο αμφιθέατρο και μας το ανακοινώνουν. Γίνεται ένας ψιλοπανικός, μόνο εγκεφαλικά δε μας ήρθαν και μας το σκάνε το παραμύθι, πρέπει να ελέγξετε το μητρώο σας, για τυχόν λάθη.

Θα σας εξηγήσω. Μέχρι τις 17/12/2013, οι θέσεις ευθύνης καλύπτονταν με σειρά αρχαιότητας. Τώρα προκηρύσσονται και μάλιστα κάθε μήνα που είσαι στο νοσοκομείο έχεις λαμβάνειν 0,3 μόρια. Δεν παίρνεις μόρια όταν είσαι σε άδεια κυήσεως, δεν παίρνεις μόρια όταν είσαι σε εκπαίδευση, δεν παίρνεις μόρια αν είσαι στο ΓΕΑ ή το ΓΕΕΘΑ, τη Σ/ΣΑΝ, αν υπηρετείς εκεί πάνω από δύο χρόνια!!! Αν έχεις ειδικότητα ή μεταπτυχιακό παίρνεις 1 μόριο, μάστερ 2, διδακτορικό 3. Μοριοδοτείται η διδασκαλία σε σχολεία των ΕΔ, όχι όμως άλλα σχολεία. Μοριοδοτείται η συμμετοχή και οι ομιλίες σε συνέδρια, όπως και η παρακολούθηση. Επίσης τα σχολεία που έχεις περάσει.

Όλα τα παραπάνω το πληρώ. Έλα όμως που όλα αυτά τα χρόνια, δε μου χρειάστηκαν πουθενά αυτά τα έντυπα και δε θυμόμουν αν τα είχα μαζεμένα κάπου! Άσε που προσωπικά θεωρώ άδικο να μου λένε ότι τώρα πίσω πίσω χρειάζομαι ένα κάρο χαρτιά. Ας μου το έλεγαν όταν ήμουν ανθυποσμηναγός. Τώρα που είμαι αντισμήναρχος και γίνομαι σμήναρχος, τώρα το θυμήθηκαν; Και αν κάνω εγώ χαρτιά, από κάποιες έχω πολύ περισσότερα προσόντα και αυτές θα χάσουν τις θέσεις τους. Το θεωρώ ανήθικο.

Και για αυτό το λόγο, δεν τσέκαρα καθόλου το μητρώο μου για να δω αν έχω ή όχι λάθη στις τοποθετήσεις μου. Είχα αποφασίσει να μη μετέχω στη διαδικασία γιατί δεν ήθελα να πάρω θέση αρχαιότερής μου. Και κοιμόμουν ήσυχη…

Και έρχεται ο Ιούλιος. Και προκηρύσσονται οι θέσεις των εποπτριών. Η σειρά μου δεν είχε έρθει για να γίνω επόπτρια, δε θα έκανα χαρτιά.

Και το λέω στην αδερφή μου. Η οποία ήταν συνάδελφος αλλά με τέσσερα παιδιά, την έκανε στα 18 χρόνια υπηρεσίας με μειωμένη σύνταξη. Δεν την απασχολούσε, δεν είχε άποψη και μου λέει, αδέρφι, κάνε ότι νομίζεις! Το είπε όμως στον άντρα της που είναι αντισυνταγματάρχης και διευθυντής του διακλαδικού καρδιοχειρουργικού κέντρου των ενόπλων δυνάμεων. Και με παίρνει τηλέφωνο ο αδερφός και μου σέρνει τα εξ αμάξης. Δίκιο είχε, αλλά τον γείωσα… Αυτός συναντιέται με το διοικητή του ΝΝΑ που είναι κουμπάρος του και του λέει τις αποφάσεις μου, εμένα με στέλνουν σε μια σύσκεψη στο ΓΕΕΘΑ, τον συναντώ, με κλείνει σε ένα γραφείο και με ψέλνει για σαράντα λεπτά και αρχίζω να κλονίζομαι. Επιστρέφω στο νοσοκομείο, πάω να ενημερώσω το διοικητή, μου τα χώνει και αυτός αλλά αυτός τουλάχιστον με άκουσε και μου έλυσε απορίες. Ανεβαίνω στο τμήμα μου, με βουτάει ο διευθυντής μου, ακούω τα ίδια από αυτόν και τον υποδιοικητή. Και μου λένε και το εξής αμίμητο! Αν δεν κάνεις χαρτιά, αποκλείεσαι από περαιτέρω εξέλιξη γιατί δε δείχνεις ενδιαφέρον για διοικητικές θέσεις. Αυτό με συγκλόνισε γιατί είμαι γνωστή ψωνάρα άλλωστε. Το ψάχνω με γνωστούς στο πεντάγωνο και έχουν δίκιο! Πρέπει να κάνω χαρτιά αν θέλω να ανέβω στη σκάλα της ιεραρχίας…

Τόμπολα! Τώρα τι κάνουμε; 

Η ηθική και η λογική συγκρούονται. Και συγκρούονται άγρια. Και μένω καμιά βδομάδα άυπνη και προβληματισμένη. Και κερδίζει η λογική. Και αποφασίζω να κάνω τα χαρτιά μου. Και μένουν καμιά δεκαριά μέρες μέχρι να λήξει η προθεσμία υποβολής υποψηφιοτήτων.

Και πρέπει να ελέγξω το μητρώο, ευτυχώς το μόνο που δεν είχαν ήταν η εκπαίδευση ενός έτους στη ΜΕΘ. Ελέγχω τα προγράμματα, τα φωτοτυπώ, τα επισυνάπτω στην αναφορά, αλλάζει το μητρώο. Αλλά μου παίρνει και ένα τριήμερο μέχρι να διορθωθεί. Και έρχεται Παρασκευή μεσημέρι. Φεύγω από το ΓΝΑ με ένα κεφάλι καζάνι. Δυο θάνατοι, υστερίες, φωνές, χαμός… πάω σπίτι και αποφασίζω να ξεκουραστώ και πρωί πρωί την επομένη να μαζέψω τη χαρτούρα μου για την υποψηφιότητα.

Και κοιμάμαι. Ξυπνώ πρωί, χτυπώ μια φραπεδιά, μια δεύτερη και ανοίγω το γραφείο να μαζέψω τα χαρτιά. Και τα χαρτιά είναι στο δεύτερο συρτάρι του γραφείου, αλλά δεν τα βλέπω. Και με πιάνει μια ταχυκαρδία. Καλά λέω, θα είναι στην ντουλάπα με όλα τα άλλα χαρτιά… σιγά να μην ήταν! Ψάχνω όλο το σπίτι. Όλο όμως. Χαρτιά πουθενά. Φυσικά! Αφού εκεί που ήταν, δεν τα είδα. Και ψάχνω όλη την ημέρα και φτάνει δώδεκα το βράδυ και εγώ είμαι νηστική, ταραγμένη, κουρασμένη και βαράω μια ωραιότατη υστερία να είναι όλη δικιά μου. Βάζω τα κλάματα, περνάει ένα μισάωρο και ηρεμώ. Θα ξαναψάξω αλλά ανάποδα αυτή τη φορά. Και φτιάχνω άλλον έναν καφέ και αρχίζω ξανά το ψάξιμο. Σιγά το παλάτι δηλαδή, αλλά τέλος πάντων, το έψαξα. Και ξημερώνει ο θεός τη μέρα, και εγώ είμαι αναμαλλιασμένη, με ταχυκαρδία, κουρασμένη, και χωρίς χαρτιά. Απτόητη ψάχνω. Στις δέκα περίπου, ανοίγω το δεύτερο συρτάρι του γραφείου. Εκεί τα χαρτιά! Όχι ότι είχαν πάει και πουθενά, αλλά επειδή είχα φάει τέτοια ταραχή, ξανακλαίω από ανακούφιση αυτή τη φορά και πέφτω για ύπνο.

Αλλά κάτι με ενοχλούσε. Και σε μία ώρα ξύπνησα και πήγα να ελέγξω τα χαρτιά. Και να τι με ενοχλούσε! Όταν μπήκαν και με κλέψανε, τα είχα στο συρτάρι του κομοδίνου της κρεβατοκάμαρας. Οι κλέφτες τα έβγαλαν έξω, έριξαν κατά λάθος το κρασί και τα έκαναν κόκκινα, εγώ τότε, τα πέρασα με ένα βετεξάκι  και τα έβαλα στο συρτάρι του γραφείου. Και τα ξέχασα. Και τα χαρτιά είχαν κολλήσει μεταξύ τους και μάλιστα ένα - δυο είχαν μουχλιάσει κιόλας.

Τώρα;;;;;;;;; τώρα, στην προσπάθειά μου να τα ξεκολλήσω, κατέστρεψα και μερικά. Γεμίζω την μπανιέρα νερό. Πετάω και δέκα φύλλα παγάκια μέσα για να μη βγει το μελάνι, και περιμένω. Κάθε φύλλο που ξεκόλλαγε, επέπλεε. Το έπαιρνα, το έβαζα ανάμεσα σε δυο πετσέτες για λίγο και μετά το … σιδέρωνα με τη στιρέλα. Όχι στον ατμό, αλλά τα σιδέρωσα όλα και τα έκανα κολλαριστά. Και τη δουλειά αυτή την τελειώνω τα μεσάνυχτα.

Μετά ήταν εύκολα τα πράγματα. Τι χρειαζόμουν; Να γράψω το βιογραφικό όπως ήταν το υπόδειγμα, να το τυπώσω 24 φορές, να βγάλω όλα τα χαρτιά μου 24 φωτοτυπίες το καθένα, να πάρω σε 24 έντυπα υπογραφές του προϊσταμένου του προσωπικού ότι οι τοποθετήσεις μου ήταν σύμφωνα με το μητρώο μου, να φτιάξω τους φακέλους, 24 έπρεπε να είναι, σας το είπα; να τα οργανώσω ανά θέση και να τα παραδώσω σε κλειστό φάκελο.

Περιττό να σας πω πως έπιασε ο απαυτός μου φωτιά! Με βοήθησε πολύ μια φίλη μέσα από το ΓΝΑ. Μου παραχώρησε το γραφείο της και έκανα εκεί τη δουλειά μου. Με βοήθησε το τμήμα μου πάρα πολύ. Δε με ενοχλούσαν καθόλου, τρέχανε για φύλλα, για υπογραφές όχι όμως χωρίς γκρίνιες, γιατί αν θα έπαιρνα τη θέση και θα έφευγα από εκεί. Δηλαδή εμείς τώρα προϊσταμένη σε βοηθάμε να μας εγκαταλείψεις! Αυτό το άκουγα τουλάχιστον 10 φορές τη μέρα. Άρχισα να έχω τύψεις που θα αφήσω την κλινική μου… μετά έπρεπε να βάλω δείκτες για τα σχολεία, τα συνέδρια που μίλησα, τις παραδόσεις που έκανα, εκεί με βοήθησε η μαμά μου που έχει εξαιρετικά πρακτικό πνεύμα, εντυπωσιάστηκε από τους φακέλους μου, ήθελε να κρατήσει έναν αλλά δε μου περίσσευε κανένας, και τη Δευτέρα που προβλέπεται, είμαι έτοιμη να καταθέσω τους 4 φακέλους των τεσσάρων υποψηφιοτήτων μου με έξι αντίτυπα του βιογραφικού μου μέσα σε καθένα. Ένα δάσος το κατέστρεψα με τόσο χαρτί που χάλασα. Αλλά χαλάλι του. Έκανα υποδειγματικό φάκελο που έπαθε πλάκα η επιτροπή. Ούτε γιατροί για θέσεις διευθυντών δεν έχουν τόσο προσεγμένο και σωστό φάκελο, είπε ένας! Όλα μαθαίνονται στο νοσοκομείο…

Τα υπόλοιπα σε άλλη ανάρτηση γιατί έχει και συνέχεια το πράγμα… και εγώ έχω να πάω για δουλειά.

Φιλούθια.

ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΙ…

… τι νομίζατε, έτσι εύκολα θα ξεμπερδεύατε από εμένα;

Έκανα ένα φορμάτ στο λάπι τόπι μου, αλλά μου έβαλαν στο κουμπιουτουράκι μου τα λίνουξ. Και δε με βόλεψαν καθόλου. Μα καθόλου… και δεν μπορούσα να γράψω. Και έχω τόσα να σας πω!

Τι προσπάθησα να συνηθίσω τα λίνουξ, τι να γράψω σε άλλο πι σι και να τα στείλω στο μέηλ και μετά να τα ανεβάσω, δεν μπορούσα. Ήθελα τις ανέσεις μου, τη μουσικούλα μου, τις φωτογραφιούλες μου, τη βολή μου τέλος πάντων.

Προσπάθησα μόνο τέσσερις μήνες. Αλλά δεν άντεξα. Επέστρεψε από την άδειά του ο φίλος μου ο Γιώργος, μου έκανε φορμάτ στο γλυκουλίνι μου και τώρα, ΝΑ ‘ΜΑΙ!!!

Λοιπόν, τα νέα μου, όλον τον Ιούλιο, τα είδα όλα. Όταν λέμε όλα, θα σας εξηγήσω αύριο τι πέρασα και θα με συμπονέσετε!

Μετά θα σας πω πόσο κακία μπορεί να έχουν κάποιοι μέσα τους.

Και τέλος θα σας πω για την αναμονή. Μετά την αυριανή ανάρτηση, θα καταλάβετε τι εννοώ. 

Προς το παρόν, χαίρομαι αφάνταστα που ξανακάνω ανάρτηση στο αγαπημένο μου μπλογκάκι και που θα έχω τη δυνατότητα να σας διαβάζω γιατί ούτε αυτό μπορούσα να κάνω τόσο καιρό!

Σας φιλώ και σας υπόσχομαι πολλές και αστείες αναρτήσεις!

ΚΑΛΩΣ ΜΕ ΒΡΗΚΑΤΕ!!!

ΠΡΟΒΛΗΜΑ...

Έχω πρόβλημα με το laptop και δεν μπορώ να κάνω ανάρτηση. 
Θα τα πούμε εκτενώς, όταν κάνω φορμάτ...
Πότε θα είναι αυτό, δεν ξέρω. Πάντως το κυνηγώ.

Φιλιά και φάτε και ένα παγωτό για μένα!

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΠΑΝΕ ΚΟΚΚΑΛΑ!

Και το Σάββατο που μας πέρασε ήταν ψυχοσάββατο.

Την Παρασκευή το μεσημέρι πήγα στη μαμά μου να φάω και να γράψω

κάτι που ήθελε ο γιος μου στον υπολογιστή που δεν ήξερε πώς να το κάνει.

Ενώ είμαστε στο γραφείο και δουλεύουμε πυρετωδώς με το παιδί, ακούει η μάμη την καμπάνα της παρακείμενης εκκλησίας, ορμάει στο δωμάτιο και με βουτάει από το μαλλί.

-       Σήκω. Φεύγεις.

-       Ρε μάνα έχουμε πολύ δουλειά ακόμα με το παιδί.

-       Χτύπησε η καμπάνα. Φεύγεις. Αύριο είναι ψυχοσάββατο. Το μπλοκάκι με τους νεκρούς, γλυκά τυλιχτά, πρόσφορο και φεύγεις. Θα απολύσει η εκκλησία και δε θα είσαι εκεί.

Την είδα αλαφιασμένη, βάζω τα παπούτσια 

τα λευκά, γιατί είμανε και με τη λευκή τη νοσοκομειακή τη στολή και ορμάω στην πόρτα.

Την ώρα που έμπαινα στον ανελκυστήρα, την ακούω να φωνάζει την ώρα που έκλεινε την πόρτα:

-       Τυλιχτά να είναι τα γλυκά.

Όχι γιατί εγώ θα έπαιρνα τούρτα. Τί να πω; Να τσακωθούμε. Δε λέει.

Και πάω στο ζαχαροπλαστείο και παίρνω ότι πρέπει και πάω στην εκκλησία. Και παθαίνω λαλά!

Τίγκα στη χήρα η εκκλησία. Μέσος όρος ηλικίας τα 87. εγώ και ο παπάς πρέπει να ρίχναμε το μέσο όρο.

Όλες οι χήρες με το μαύρο τους το μαντηλάκι στο στήθος, το  κρυστάλλινο μπωλ, τα σπιτικά κόλλυβα και το κινητό στο αυτί. Να δίνουν πληροφορίες στα παιδιά τι γίνεται.

Μπαίνω και εγώ και παθαίνω ένα κάτι τις. Γράφω τα ονόματα των νεκρών στο ειδικό χαρτάκι, ρίχνω και τον οβολόν μου σε ένα κανιστράκι και πάω να αφήσω τα γλυκά στα σκαλάκια μπροστά από το τέμπλο.

Να περνώ σειρά σειρά δίπλα από τις χήρες και να τις ακούω να με

σχολιάζουν. Φοράω στολή, έχω γαλόνια, έχω μαλλί μαζεμένο, φοράω γυαλιά ηλίου, κρατάω τσάντα. Έχουν πάθει πολιτισμικό σοκ. Ποια είναι αυτή; Δηλαδή εγώ; Δε με είχαν ξαναδεί στα μέρη τους! Και μόλις σκύβω να αφήσω το κουτί με το κεράκι μέσα, ακούω και ένα ωωωω!

Βρίσκω μια άδεια θέση και κάθομαι. Και να ακούω τις πισινές να με σχολιάζουν.

-       Είναι του ναυτικού.

-       Όχι, φοράει μπλε γαλόνια

-       Θα είναι σεκιούριτι.

-       Αυτές δε φοράνε μπλε και μαύρα;

-       Βρε του ναυτικού είναι. Ο γιος της Σούλας που είναι στο ναυτικό φοράει λευκά.

-       Έχει και λευκά παπούτσια.

-       Τι να είναι;

Γυρνάω και εγώ και τους λέω: παγωτατζού!!!

Ε μα! Με πρήξανε. Μετά τα λέγανε πιο χαμηλά. Πάλι τις άκουγα, αλλά με απασχολούσε η διπλανή που έπαιρνε το γιο της να του πει ότι θα αργούσε και θα τέλειωνε η εκκλησία στις 8:30. Ήταν 7:40!

Και κάθισα όλη την ώρα. Και να ακούω τη διπλανή να σχολιάζει όποια πήγαινε και άφηνε μπωλάκι.

Και αρχίζει η λειτουργία και τελειώνει και ορμούν οι χήρες να αρπάξουν τα μπωλάκια τους. Και να σκορπούν εδώ και εκεί κόλλυβα. Και να φωνάζουν οι παπάδες να μοιράσουν το στάρι έξω στα σκαλιά και όχι μέσα να λερώνουν.

Και μόλις τελειώνουν όλες πάω και παίρνω τα γλυκά, δίνω στον παπά καμιά δεκαριά για τα τρία παιδάκια του, μοιράζω και στις διπλανές και βγαίνω στα σκαλιά να πάω σπίτι της μαμάς.

Οι χήρες να σχολιάζουν η μια τα κόλλυβα της άλλης.

Να αρπάζουν γλυκά από το κουτί χωρίς να τους προσφέρω.

Φεύγω.

Τι έμαθα στην εκκλησία

-       Η κόρη της Ρόζας (;) έκανε εξώγαμο με το παντρεμένο οδηγό της εταιρίας που δουλεύει

-       Ο γιος της Ελένης (;) παντρεύτηκε μια αλβανή και μόλις αγόρασαν σπίτι το έγραψαν και στα δυο ονόματα και η αλβανή πέταξε το γιο της Ελένης έξω και το διεκδικεί όλο και είναι στα δικαστήρια.

-       Ο κυρ Βαγγέλης (;), τα έμπλεξε με τη βουλγάρα που κοίταζε τη γυναίκα του στα τελευταία της και η κόρη του τον πήρε σπίτι της και του πέταξε και το κινητό.

-       Η Ζωίτσα, έπεσε και έσπασε το δεξιό γοφό (το ισχίο της εννοούσαν, αλλά έτσι το είπαν)

-       Τα κόλλυβα πρέπει να έχουν ζάχαρη που να κάνει κριτς κριτς.

-       Τα κόλλυβα να έχουν ρόδι μόνο το χειμώνα.

-       Τα κόλλυβα να μη λασπώνουν σαν της Μαρίκας.

-       Ο αρχιμανδρίτης έχει διαβήτη.

-       Το μικρό του παπά, το τρίτο, έχει μια 

ελιά σα φυλλαράκι βασιλικού στο μπρατσάκι του.

-       Ο κυρ Κώστας πηγαίνει και τρώει κάθε Παρασκευή στην κυρά Βασιλική γιατί φτιάχνει λαδερό που του αρέσουν.

Γύρισα στο σπίτι σοφότερη τώρα, μην το συζητάμε!

Μα τόσο κουτσομπολιό; Μιλάμε δεν αφήσανε καμιά ασχολίαστη. Μόλις είδανε εμένα να μιλάω με τη διευθύντρια του δημοτικού του γιου μου, πήγανε και τη ρωτήσανε και αυτή τους είπε πως είμαι αξιωματικός της αεροπορίας και πως έχω μεγάλο βαθμό και πως την εξυπηρέτησα όσο περισσότερο μπορούσα για τη μάνα της και έτσι κέρδισα το σεβασμό του αγήματος των χηρών!

Και το πιο ωραίο! Μεταφέρω τα κουτσομπολιά στη δική μας χήρα, δηλαδή τη μάνα μου και τις ήξερε τις κυρίες και τους κυρίους που έλεγαν οι άλλες στην εκκλησία!

ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΗΤΑΝ ΓΥΝΑΙΚΑ

Όλος ο κόσμος για πάρτη μας!

• Όλες οι γυναίκες θα είχαν το ίδιο μέγεθος στήθους.

• Δεν θα υπήρχε ποδόσφαιρο.

• Τα μωρά θα προέρχονταν από μηχανήματα αυτόματης πώλησης.

• Οι άνδρες θα έπρεπε να είχαν γεννηθεί με μόνιμη στύση.

• Οι άντρες θα είχαν ενσωματωμένη τηλεκατευθυνόμενη συσκευή, για να ελέγχονται και να επιστρέφουν σπίτι στις γυναίκες τούς όποτε αυτές το θελήσουν.

• Το σεξ θα διαρκούσε παραπάνω από 4-5 λεπτά.

• Όταν οι άντρες θα αερίζονταν θα μύριζε σαν τριαντάφυλλα.

• Δεν θα υπήρχε η κυτταρίτιδα.
• Κάθε τροφή στον πλανήτη δεν θα ήταν παχυντική. 

• Δεν θα υπήρχαν ιερόδουλες. 

• Οι άντρες θα κληρονομούσαν τον έμμηνο κύκλο.
• Οι άντρες θα ήταν έτσι διαμορφωμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιούν τις γυναικείες απαιτήσεις.
• Η μπίρα θα ήταν δηλητήριο που θα προκαλούσε ακαριαίο θάνατο.
• Οι άνδρες θα είχαν ενσωματωμένο ένα ανιχνευτή ψεύδους στο μέτωπο για στιγμιαία επαλήθευση της αλήθειας από την σύζυγο.

 πηγή