ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

 

    Θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, τί με έπιασε πρωινιάτικα. Θα σας πω. Διάβαζα μια διαδικτυακή εφημερίδα για να ενημερωθώ κυρίως για το θέμα που απασχολεί την ανθρωπότητα, τον κορονοϊό. Κατεβάζοντας τον κένσορα προς τα κάτω είδα και άλλα θέματα αλλά  ένα μου έκανε εντύπωση. Μπήκε σήμερα ο Δεκέμβριο, Καλό μήνα κιόλας, και είπε ο συντάκτης του άρθρου να μας ενημερώσει πότε ξεκίνησαν να εορτάζονται τα Χριστούγεννα. Το 376 έγινε η πρώτη σοβαρή προσπάθεια, εντάθηκε το 386 από τις ομιλίες του Αγίου Ιωάννη του Χρυστοστόμου και επίσημη πραγματική αργία έγινε από το 529 όταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Ιουστινιανός, απαγόρευσε να εκτελούνται πάσης φύσεως εργασίες στις 25 Δεκεμβρίου.  (Όχι για να μη λέτε πως δε μαθαίνετε πράγματα στο ιστολόγιό μου!)

   

Αρχικά την ημερομηνία εκείνη εορταζόταν η γέννηση του Μίθρα, θεού τους φωτός στην Περσία, τη λατρεία του έφεραν Ρωμαίοι στρατιώτες στην Ρώμη και άλλο που δε θέλανε οι κάτοικοί της, γιορτάζανε έναν επιπλέον θεό που μάλιστα στη μέση του χειμώνα τους έδινε ευκαιρία για ξεφάντωμα και ελπίδα. Μέχρι εδώ όλα καλά με το άρθρο. Όμως παρακάτω μου το χαλάει. Σας παραθέτω ακριβώς τι γράφει το άρθρο:

    Γι’ αυτό οι πατέρες της Εκκλησίας βρήκαν ένα δοκιμασμένο μέσο, την «υποκατάσταση». Όρισαν δηλαδή την 25η Δεκεμβρίου σαν ημέρα γέννησης του Χριστού, δηλαδή του νέου Ήλιου που έδιωξε τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας, από τις ψυχές των ανθρώπων και τις πλημμύρισε με χριστιανικό φως. Έτσι στις 25 Δεκέμβρη ο ένας Ήλιος υποκατέστησε τον άλλο με αποτέλεσμα η ημερομηνία να οριστεί ως η επίσημη ημερομηνία γέννησης του Χριστού.

     Λοιπόν, τί σας κάνει εντύπωση στο παραπάνω κείμενο; να σας βοηθήσω. Στο κείμενο αναγράφεται ...που έδιωξε τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας... Σύμφωνα με το λεξικό: Ειδωλολατρεία, σύμφωνα με την επιστήμη της θρησκειολογίας, αποκαλείται η απόδοση λατρείας σε αγάλματα που εικονίζουν Θεούς, ενώ κατά το χριστιανισμό ως ειδωλολατρεία κρίνεται η απόδοση λατρείας σε οποιοδήποτε κτιστό αντικείμενο, δηλαδή σε οποιοδήποτε αντικείμενο είναι δημιούργημα του ακτίστου και αιωνίου Θεού, όπως μαρτυρείται και από την Παλαιά Διαθήκη. 

    Και αναρωτιέμαι η πτωχή πλην τίμια κορασίς: Όταν ο κόσμος λατρεύει εικόνες, τίμιες ζώνες, ή το λείψανο κάποιου που θεωρείται άγιος, αυτό τί ακριβώς είναι; Πριν μερικούς μήνες, βούιξε το σύμπαν από την περιφορά κάποιου σκηνώματος ενός μητροπολίτη, δε βάζω εικόνες αλλά μπορείτε να τις ψάξετε, γιατί δε μου είναι ευχάριστο το θέαμα. Όταν περιφέρονται στους δρόμους τα σκηνώματα των αγίων, αυτό τί είναι; Όταν έρχεται μια εικόνα από το οποιοδήποτε μοναστήρι και τρέχει ο κόσμος και προσκυνά και αφιερώνει και διάφορα πράγματα αξίας, αυτό τί είναι;

    Αλλά είπαμε, την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Αν αντί για χριστιανική η κοινωνία μας ήταν βουδιστική θα θεωρούσαμε τις μονοθεϊστικές θρησκείες ότι κοροϊδεύουν τον κόσμο. Οι καταστάσεις διαμορφώνονται από αυτόν που έχει τη δύναμη. Και ακόμη και σήμερα, η εκκλησία έχει δύναμη. Είπαν οι ιερείς ότι στην εκκλησία δε μεταδίδεται ο κορονοϊός, τίγκα στη γριά οι εκκλησίες, (τώρα βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα αλλά θα μου πείτε άλλο αυτό).

Άρχισαν να νοσούν οι ιερείς, βρε σα να αρχίζουν να υπάρχουν φωνές λογικής από μερικούς (τους οποίους βέβαια οι γραίες θεωρούν αιρετικούς). Έχει τόση δύναμη η εκκλησία που βγήκε επιστήμων άνθρωπος και είπε πως δε μεταδίδεται στους ναούς και με τη μεταλαβιά ο ιός. Αναρωτιέμαι, την ώρα που τα έλεγε αυτά στους δημοσιογράφους, πώς να αισθανόταν ως επιστήμονας, δεν ντράπηκε; δε λυπήθηκε τα χρόνια που έφαγε στα θρανία και τις μελέτες; τί γραμμάτιο ξεχρέωσε;

    Αυτά, πάλι καλά που βρήκα λίγο χρόνο, μέσα στη λαίλαπα του κορονοϊού να κάνω μια ανάρτηση. Φιλάκια, να προσέχετε τον εαυτό σας, να φοράτε μάσκα, να πλένετε τα χεράκια σας πολλές πολλές φορές και να θυμάστε, πόμολα, διακόπτες και κουμπιά είναι οι ύπουλοι φορείς του ιού.(Μέχρι και τέσσερις μέρες σε μέταλλα και πλαστικά ο ιός παραμένει ενεργός...)

MA NA ΘΕΣ ΝΑ ΑΓΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΝ;

          Είπα και εγώ να δω το διαγωνισμό της Eurovision, παραγγείλαμε τις πίτσες μας, τα αναψυκτικά μας, τις μπυρίτσες μας τις παγωμένες και στρωθήκαμε αναπαυτικά στον καναπέ.

          Είναι παλιά συνήθεια να απολαμβάνουμε το θεσμό. Μόνο που τώρα τελευταία τον ψιλοξεφτίλισαν.

          Αρχίζει που λέτε και με το που βάζει τη γνωστή μουσική, μαζευόμαστε στον καναπέ όλοι… και να η ζωντανή μουσική στο Σένμπρουν, ή όπως διάολο το λένε το παλάτι γιατί ποτέ δεν κατάφερα να το πω σωστά και ας έχω πάει τρεις φορές στη Βιέννη, ώπα λέμε, θα είναι διαφορετικά αυτή τη φορά. Έχει ένα κλας. Σιγά μην είχε κλας. Με το που μας πάνε στο χώρο του διαγωνισμού, να ’σου το τραβεστάκι. Δεν είναι γυναίκα με μούσι, έχει όλα τα απαραίτητα να είναι άντρας και να λέγεται άντρας, είναι άντρας με νάζι-τσαχπινιά και φουστάνι. Αν δε σου αρέσει ρε φίλε ότι σε έκανε η φύση, υπάρχουν λύσεις. Την Ντάνα δεν την έχεις ακουστά; Ωραιότατη. Ήθελε να γίνει γυναίκα, έγινε και το υποστηρίζει με νύχια και με δόντια.

          Και μην αρχίσετε τις υστερίες περί ομοφοβίας, θα σας δαγκώσω. Έχω φίλους και πολύ καλούς μάλιστα, που είναι ομοφυλόφιλοι αλλά είναι ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΣΤΑΤΟΙ!. Η Κονσίτσα, ή όπως αλλιώς τη λένε, δεν είναι αυθεντική, χρησιμοποιεί την εικόνα για να κάνει ντόρο γύρω από το όνομά της. Το να έχεις την ιδιαιτερότητά σου, είναι δικό σου θέμα. Όταν το κάνεις σημαία, απλά θες την προσοχή. Την πήρε, την εξαργύρωσε με ένα βραβείο eurovision, άντε τώρα στο κλουβί της. Όχι να μου τη βάζουν πρώτη μούρη σε όλο το διαγωνισμό.

          Μόλις την είδα, μου γύρισε το μάτι. Οι άλλοι γέλαγαν και έλεγαν τα δικά τους, εγώ έπιασα το βιβλίο μου, εξαιρετικό παρεμπιπτόντως, με σκούνταγαν στα τραγούδια που άξιζαν, σε μερικά έλεγα εγώ ποια χώρα κάνει φασαρία τώρα και πέρασε το βράδυ, εκεί στη βαθμολογία, με πήρε ο ύπνος. Τόσο ενδιαφέρον!

          Τελικά, αυτό που ξεκίνησε σα διαγωνισμός τραγουδιού κατέληξε σε διαγωνισμό πρόκλησης. Και δε μιλώ για τα αβυσσαλέα ντεκολτέ, ούτε για την ανάπηρη που έδειχνε όμως τα πόδια της, μιλώ για το ποιος θα εντυπωσιάσει τις άλλες χώρες, σύνδρομο down, παράλυτη, γενοκτονία, παχυσαρκία, ότι θυμούνται χαίρονται.

          Για μένα τα καλύτερα τραγούδια ήταν το Ιταλικό και το Ρώσικο. Μου άρεσε και το σουίγκ της Βρετανίας. Το δικό μας φαινόταν ότι θα πήγαινε άπατο. Μη φανταστείτε ότι τα είδα, διάβαζα, αλλά ο φίλος μπλόγκερ πιγκουίνος, είχε φροντίσει να μας ενημερώσει και από εκεί τα ήξερα!

Κυριακάτικα ξεκίνησα με γκρίνια, είπα να γράφω καλά πράγματα για να μη γίνω και εγώ σκύλα σα μερικές μερικές, αλλά και να θέλω να αγιάσω, δε με αφήνει η καθημερινότητα.

Ας μην αναφερθώ στη δολοφονία της μικρής Άννυ, γιατί τυχαίνει ένας φίλος μου να είναι στην υπόθεση και μου είπε πράγματα που είναι στη δικογραφία που θα ξεσηκωθεί το πανελλήνιο και οι δημοσιογράφοι τα ξέρουν και δεν τα έγραψαν επίτηδες.

Ας μην πιάσω τα πολιτικά, δεν ξέρω αν θα πληρωθώ σε λίγες μέρες…

Και ας μην πιάσω στο στόμα μου τη Shonda Rhimes που σκότωσε τον Ντέρεκ πριν δυο εβδομάδες στο Grey’s Anatomy…

Άντε βρε, καλή Κυριακή να έχουμε και με προσοχή η έκθεση στον ήλιο. 

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Κατ’ αρχήν, καλή ψήφο αύριο το πρωί. Με τις υγείες μας, με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, ας ψηφίσει ο καθένας όποιον νομίζει πως τον εκφράζει και τον εκπροσωπεί. Στο κάτω κάτω της γραφής, τι είμαστε για να αρέσουμε σε όλους; Πατάτες τηγανητές;

Λοιπόν, ας επανέρθουμε στον τίτλο της ανάρτησης.

Οι νέοι, δηλαδή όσοι είναι άντε μέχρι 25 χρονών και πολύ είπα, έχουν πολύ υψηλή ανοχή στο κρύο. Θα θυμάστε όλοι ότι την πρωτοχρονιά, είχε ψοφόκρυο. Ο γιος μου βγήκε με το σακάκι του κοστουμιού έξω,  και δεν κρυολόγησε, και δεν είναι και ο μόνος. Με φίλες μάνες και αυτές, περιγράφαμε τα ρούχα των παιδιών μας όταν βγήκαν να καλωσορίσουν το 2015 και μάλλον πρέπει να ζούμε στην Αυστραλία, γιατί τα βλαστάρια μας ήταν ντυμένα λές και ήταν Αύγουστος! Και δεν κρύωσε κανένας από αυτούς ρε παιδιά. Εμείς οι μανάδες και μόνο με την ιδέα, μια καταρροή την είχαμε, αυτά τίποτα… ντούρασελ!!!

Αυτά για την ανοχή στο κρύο. Και περνάμε στην ανοχή στη βλακεία. Οικογένεια τεσσάρων ατόμων πήγε στα επείγοντα μεγάλου νοσοκομείου ανήμερα την πρωτοχρονιά για να τους κάνουν ακτινογραφία και να δουν σε ποιον έπεσε το φλουρί της βασιλόπιτας! Και αναρωτιέμαι: αμάσητα τα έτρωγαν τα κομμάτια; Είδα τις ακτινογραφίες. Είχε ολόκληρο μονόευρο τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο. Δεν το κατάλαβαν τέσσερις άνθρωποι; Τι είναι; Μηρυκαστικά; Τώρα καταπίνουν την τροφή και μετά τη μασάνε;;; απαράδεκτη βλακεία. Και εντάξει, κατάπιαν ολόκληρη γκουμούτσα, δεν ντράπηκαν να πάνε να δούνε ποιος το κατάπιε αμάσητο; Για την τιμή των όπλων, ο μεγάλος γιος ένα παχύδερμο 22-23 χρονών το είχε στο στομάχι του.

Ήμουν σε ένα τραπέζι  και 

ήταν και δυο κυρίες πολιτικών. Παντρεύεσαι πολιτικό. Αφού παραμένεις παντρεμένη μαζί του, γιατί τον υπονομεύεις καθημερινά; Το τι χαζομάρα άκουσα από τη γυναίκα μεγαλοστελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιγράφεται. Ξέρετε πως είμαι βρωμοκαπιτάλα του κερατά, αλλά δεν πιστεύω ότι ο τζίριζα θα φέρει και τον αντίχριστο στη χώρα. Δε θα μου άρεσε μια τέτοια προοπτική, αλλά ρε κοπελιά, που είσαι και μεγαλύτερη από μένα, δεν επιτρέπεται να λες πως 200.000 ευρώ που είχατε στην άκρη, τα βγάζετε στο εξωτερικό τώρα που έχουμε εκλογές. Σου αρέσει δε σου αρέσει, γιατί εκθέτεις την παράταξη που ο άντρας σου υποστηρίζει και μάλιστα τον έχει και στο επικρατείας σε εκλόγιμη θέση! Κράτα τη θέση σου με το να μην τον ντροπιάζεις τον καημένο.

Η γρίπη. Αυτή η περιβόητη γρίπη που σκότωσε καμιά εικοσαριά, την έχετε ακούσει; Ε, μάλλον αυτήν είχα. Ξεκίνησε με καταβολή δυνάμεων και μια ήπια κεφαλαλγία. Με ένα ντεπονάκι, πήγα δυο μέρες στη δουλειά. Την Παρασκευή, κοιμήθηκα σα να είχα να κοιμηθώ μια βδομάδα. Το Σάββατο έβηχα χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση, απλά ήμουν λίγο πτώμα. Την Κυριακή τα είδα όλα. Πόνος παντού, βήχας όχι παραγωγικός, και πονοκέφαλος. Και κρύο. Πολύ πολύ κρύο. Κλιματιστικό ανοιχτό στους 26 βαθμούς, πόρτες παράθυρα κλειστά, πυτζάμα, (ναι πυτζάμα και ρόμπα φλις παρακαλώ) αλλά εγώ έτρεμα. Και βάζω θερμόμετρο. 38,8 ακατέβατα στις δυο ώρες. Με ένα ντεπόν, το θερμόμετρο δεν κατέβαινε. Με δυο, σε τέσσερις ώρες ήταν πάλι στο 38,8 και δεν έπεφτε κάτω από 37,7. Τηλεφωνώ στη δουλειά, παίρνω δυο μέρες άδεια. Δευτέρα πρωί, με το καλημέρα 39,1 και πόνος στο λαιμό σα να έκανα γαργάρα με πινέζες. Με δυο ντεπόν κάθε οκτώ ώρες. Και θερμοκρασία κάτω από 37,9 δεν είδα. Τρίτη μια από τα ίδια. Ήδη ο γιος μου είχε πάει στο νοσοκομείο για να μου φέρει συνταγές για tamiflu tavanic mucosolvan. Έπαιρνα την αντιβίωση, δεν έτρωγα, με πόναγε το στομάχι, ο λαιμός, τα κόκκαλα, τα αυτιά μου, η μύτη μου, τα παραρίνια και το κεφαλάκι μου. Την Τετάρτη, το θερμόμετρο έφτασε μόνο μέχρι το 38. Αλλά ο βήχας μου άλλαξε. Έγινε παραγωγικός και φοβερά επίμονος αφού έπαιρνα βλεννολυτικά. Όμως κάθε φορά που σηκωνόμουν από το κρεβάτι

ένιωθα σαν το Σίσυφο… έκανα ένα μπάνιο, και κουράστηκα! Ξανά τηλέφωνο στο γιατρό μου, μου εξήγησε πως δεν έχω άλλη ίωση τώρα απλά έτσι είναι η εξέλιξη της νόσου και πως πρέπει να κάνω υπομονή. Ναι, το λέω αλλά αισθάνομαι φοβερά κουρασμένη, σα να σκάβω, σα να έφαγα ξύλο… και έτσι έμαθα, πως η γρίπη αυτή, χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πολύ μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πήγαινα στην τουαλέτα δεκαπέντε βήματα όλα και όλα και έφτανα στο μπάνιο κουρασμένη. Η πιο μεγάλη διαδρομή που έκανα ήταν 27 βήματα ως την κουζίνα για να φτιάξω στο θερμός ζεστό χαμομήλι ή τσάι ή μελισσόχορτο. Και γύρναγα ράκος. Έκανα ένα τέταρτο να συνέλθω. Μέχρι σήμερα. Σήμερα, όχι πυρετός, μιλάω, και πάω στο μπάνιο και την κουζίνα και  δεν κινδυνεύω να σωριαστώ από την εξάντληση. Ευτυχώς έμεινα σε καραντίνα από την Παρασκευή το μεσημέρι μέχρι αύριο που θα πάω να ψηφίσω. Τουλάχιστον δεν κόλλησα κάποιον άλλον. Ακόμα και τις σούπες ή τα φάρμακα, τα βάζανε στο ασανσέρ και τα έπαιρνα με μάσκα.

Περαστικά μου, καλά να είμαι, καλά να είστε, αυτά. Τώρα καταλάβατε γιατί έκανα ένα μήνα σχεδόν να κάνω ανάρτηση.

Поцелуи!!!  

ΔΕ ΣΑΣ ΞΕΧΑΣΑ

Απλά ετοιμάζω μια ομιλία που έχω να κάνω και τρέχω.
Δε φτάνει που θα την κάνω σε ένα σχολείο, θα είναι και διπλή.
Μια για τα παιδάκια, μια για τους γονείς και τους δασκάλους.
Τώρα που σε μερικά χρόνια θα είμαι απόστρατη, αρχίζω να προετοιμάζω το έδαφος τι θα κάνω όταν θα κάαααααθομαι!
Λοιπόν, μόλις έχω νεώτερα θα σας ξαναδώ. 
Ελπίζω να είστε καλά, να προσέχετε και να φροντίζετε ο ένας τον άλλο.
Φιλιά. Θα τα πούμε την Τρίτη που θα επιστρέψω από τα κρύα και τα κοψίδια. Όπως καταλάβατε τις δυο ομιλίες θα τις κάνω στην Καρδίτσα.

ΤΟ ’ΧΩ, ΤΟ ’ΧΩ!!!

Προχθές, έκανα το δεύτερο μάθημα ραπτικής.

Επειδή έχασα ένα μάθημα λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, δεν έχω μάθει ακόμα να βάζω ή να αλλάζω φερμουάρ.

Αλλά δεν πτοούμαι.

Αυτή τη φορά, το μάθημα είχε πώς να κόβουμε μια φούστα.

Απλή φούστα, μη φανταστείτε τίποτα από αυτά που βλέπετε στις βιτρίνες. Αλλά το κατάλαβα. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Η νεκροψία θα δείξει.

Ήταν και μια κυρία που έδωσε για μια φούστα που φόραγε 70 ευρώ. Της λέω, εσύ μάθε τα καλά. Είσαι ασύμφορη στο να αγοράζεις φούστες! Και δίκιο είχα. Η φούστα της ήταν ένας σωλήνας με λάστιχο στη μέση. Ακόμα και πριν το μάθημα (!) θα την έφτιαχνα στο πι και φι!

Μόλις τέλειωσε το μάθημα, πήγαμε στο σπίτι της φίλης μου της Ντοντός. Εκεί η φίλη μου έβγαλε ότι υφάσματα είχε και διαλέξαμε ένα που ήταν αρκετά μεγάλο για να βγάλουμε τη φούστα.

Τη σχεδιάσαμε, την ξεπατικώσαμε στο ύφασμα, το καρικώσαμε το ύφασμα και στις δώδεκα το βράδυ, την είχαμε τη φούστα έτοιμη!

Βέβαια, επειδή οι δεν ήμασταν και απόλυτα σίγουρες, δεν την τρυπώσαμε γιατί αν είναι λάθος, μην ξηλώνουμε κιόλας!

Είδε η Ντοντό και το προηγούμενο πόστ για το μάθημα, τρελάθηκε με τα σώβρακα και έχουμε ρίξει την καζούρα της ζωής μας σε ένα κοινό μας φίλο που θα του φτιάξουμε εμείς οι νέες μόδιστρες σώβρακα με ζώα. Το ελεφαντάκι το έχουμε σίγουρο. Η γαλοπούλα μας δυσκολεύει αλλά δεν το συζητάμε, θα το φτιάξουμε και αυτό! Είμαστε αποφασισμένες να ρίξουμε το γέλιο της αρκούδας!

Αυτά. Την Τρίτη θα πάω για υφάσματα. Οπότε, βάλτε με το μυαλό σας τι καλλιτεχνήματα θα δημιουργήσουμε την άλλη εβδομάδα. Είναι να μην πιάνουν τα χέρια σου! Και τα δικά μας όχι απλά πιάνουν, παπάδες κάνουν!!!

ΤΙ GAULTIER ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ...

…τώρα που άρχισα εγώ μαθήματα ραπτικής, θα τους σβήσω όλους από το χάρτη!

Έπρεπε να βρω κάτι να με μαθαίνει κάτι που μου αρέσει. Μιλάω μια μέρα με τη φίλη μου τη Ντοντό και μαθαίνω πως κάνει μαθήματα ραπτικής. Και λέω, δεν πάω και εγώ! Και πήγα. Καλά μιλάμε, είμαι μεγάλο αστέρι. Το καρίκωμα, το φεστόνι, το τρύπωμα, τα έσκισα. Άσε που τα ήξερα. Βλέπεις, η μάδερ, από μικρή με έβαζε και έραβα. Άρχισα με κέντημα. Καλά μη σας πω πόσες βελονιές ξέρω, θα πάθετε πλάκα! Μετά περάσαμε σε πιο δύσκολα πράγματα, να στριφώνω, να ράβω κομβία, να ράβω καμιά τιράντα που κόπηκε, τέτοια…

Έτσι όταν έφτασα στη σχολή Dior, παρντόν, στη σχολή ραπτικής ήθελα να πω, κάποιες βασικές γνώσεις τις είχα.

Είδα τι χρειάζεται να έχω εκεί και τώρα ετοίμασα τα σχετικά μου. Ψαλιδάκι και ψαλίδι, ξηλωτήρι (δεν ξέρετε τι είναι αυτό; 

Σας το φυλάω για έκπληξη),  βελόνες, κλωστές, ύφασμα (προς το παρόν, μια παλιά μαξιλαροθήκη που σκίστηκε έχω), καρφίτσες (πάρα πολλές καρφίτσες), μαγνήτη, δακτυλήθρα, μεζούρα. Εγώ δακτυλήθρα δεν μπορώ να βάλω γιατί έχω μακριά νύχια και δεν μπαίνει, αποτελεί όμως απαραίτητο αξεσουάρ κάθε καλής μαθήτρια και έτσι  την πήρα και εγώ.

Έχω ένα πολύ ωραίο κουτάκι από άρωμα, έβαλα την προίκα μου μέσα και τώρα είμαι έτοιμη για το δεύτερο μάθημα.

Στο πρώτο μάθημα, το τι είπαμε, δε λέγεται. Κάποια στιγμή, οι κυρίες συζητούσαν για το πώς γυαλίζουν τα έπιπλα, τα ξύλινα. Εκεί φίλοι μου, κώλωσα… γυρνώ στη φίλη μου, την κοιτώ και της λέω συνωμοτικά: Ντοντό, αν είναι να λένε τέτοια δεν ξανάρχομαι γιατί είναι γνωστό τοις πάσι, πως είμαι ανοικοκύρευτη! Το τι γέλια έκανε η Ντοντό, δε λέγεται. Πάντως αν εξαιρέσεις τις ανταλλαγές νοικοκυρίστικων

απόψεων, μια χαρά περάσαμε. Και επειδή είναι και σχετικά νωρίς το μάθημα, μετά πάμε και για κανένα ποτάκι οι μέλλουσες Κοκό Σανέλ!

Να αλλάζω φερμουάρ δεν ξέρω, αλλά σκοπεύω να μάθω. Να κόψω καμιά φούστα, να βγάζω πατρόν από το burda και μετά θα μάθω και στα φορέματα που μου αρέσουν και στα μαντώ και πάει λέγοντας.

Οπότε μη νομίζετε, σε λίγο καιρό θα είμαι το νέο όνομα της μόδας. Εγώ και ο Ζούλιας ένα πράγμα!

Αααα, ξέχασα, ραπτομηχανή 

δεν έχω, αλλά θα πάρω. Και επειδή οι άλλες είναι πιο άξιες από εμένα, έμαθα πως ένα σούπερ μάρκετ, βάζει προσφορές σε ραπτομηχανές κάθε δυο τρεις μήνες. Και θα πάρω για αρχή μια τέτοια. Της πλάκας είναι αλλά τα βασικά τα κάνει, καρίκωμα, γάζωμα, κουμπότρυπα. Μετά που θα γίνω μεγάλο όνομα, θα πάρω μια singer. Εγγύηση ένα τέτοιο όνομα και ας μη με πληρώνουν που κάνω τέτοια διαφήμιση. Δηλαδή, όχι πως θα μου κακόπεφτε, απλά δε με πληρώνουν. Δική μου γνώμη είναι πως είναι η καλύτερη, σε τέτοια μηχανή έμαθα να κάνω κοφτό της μηχανής, να γαζώνω απλά πράγματα και μάλιστα σε μια αρχαιολογία της γιαγιάς. Την έχουμε στο υπόγειο στο εξοχικό. Εγώ την είχα χαλάσει. 

Αυτά και εις το επανιδείν. Φιλάκια!

ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ

Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, για μένα είναι από τους πιο τρυφερούς διαλόγους.

-       Έλα βρε σκουλήκι

-       Τι κάνεις ελονοσία;

-       Σήμερα το πρωί είδα ένα μαύρο σκουλήκι και σε θυμήθηκα.

-       Και εμείς εδώ πέθανε μια γριά και αναρωτιόμουν τι να κάνει η δική μου.

-       Φοράς αντηλιακό;

-       Αυτά είναι για τους ντιγκιντάγκες.

-       Βρε ούφο στην καράφλα να βάζεις για να μην κάνεις κανένα καρκίνο.

-       Εσύ τα παίρνεις τα χάπια σου;

-       Αν δε βάζεις αντηλιακό, θα τα σταματήσω.

-       Να κλείνεις και

τις πόρτες το βράδυ για να μην έχει υγρασία και πονάς.

-       Και εσύ να φοράς καπέλο αφού δε βάζεις αντηλιακό.

-       Τι ώρα γυρίσατε με τη Ρία χθες βράδυ;

-       Δύο.

Η Ρία από μέσα: στις τρεις Γιάννη, ψέματα λέει. Και μετά ήπιαμε μπύρα και τεντούρα στη βεράντα του δώματος. Στις πέντε πήγαμε για ύπνο.

-       Ούφο, ξενυχτάς και με κοροϊδεύεις ότι προσέχεις και παίρνεις τα φάρμακά σου.

-       Σκυλί μαύρο, τα παίρνω και ξεκουράζομαι.

-       Ευτυχώς που με ενημερώνει η Ρία

-       Σιγά που θα κάνει εσένα καλύτερο από μένα, εγώ μαθαίνω τα νέα σου γιατί μου τα λένε οι αδερφές σου και αυτές μου λένε πως όλη τη μέρα κάνεις μερεμέτια στο σπίτι και δεν τρως και δεν ξεκουράζεσαι. Ρε παλιόγερε να προσέχεις για να έχω

-       Τι λες μωρή παλιόγρια; Ποιος κουράζεται; Με πέντε ώρες δουλειά στο σπίτι, τι κούραση να έχω; Εσύ που είσαι ψοφίμι να προσέχεις.

-       Όχι εσύ.

-       Όχι εσύ.

-       Όχι εσύ.

-       Όχι εσύ.

-       Με νευρίασες. Άντε ψόφα τώρα.

-       Εσύ να ψοφήσεις και να ξεραθείς.

-       Να μου φιλήσεις τη Λίζα.

-       Χαιρετισμούς στη Ρία.

-       Γειά σου σκουλήκι μου

-       Γειά σου ελονοσία μου.

-       Σ’ αγαπώ.

-       Εγώ όχι. Σε λατρεύω…