ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ;;; ΟΕΟ!

Στα όρη, στα άγρια βουνά, στους κάμπους, στα λαγκάδια, όπου θέλετε μπορεί να πήγε αφού έφυγε από τις γυναίκες!

Και μετά αναρωτιόμαστε στα γυναικεία πηγαδάκια, γιατί οι άντρες έπαψαν να είναι κυνηγοί…

Μα τι να κυνηγήσουν; Πες τε μου τι;;;

Γυρνούσα από τη μαμά με τα πόδια. Επειδή ήταν νύχτα και δεν είναι και στην πιο ασφαλή περιοχή της Αθήνας, είπα να πάω από την κεντρική λεωφόρο που έχει φώτα, καφετέριες και κίνηση γενικότερα, μην πάω και σαν τη σκύλα στο αμπέλι!

Έξω από το ζαχαροπλαστείο, είναι μια κοπέλα και περιμένει. Όσο πλησιάζω ακούω ένα περίεργο θόρυβο να ακούγεται όλο και πιο δυνατά. Τι είναι; Η κοπέλα με την τσάντα την Tod’s, αυθεντική παρακαλώ, μασάει σαν κατσίκα. Και κάνει και φούσκες! Και τις σκάει στο στόμα της και ανοίγει και το στόμα να ακούγονται καλύτερα. Δεν ήταν μικρό κορίτσι. Κυρία γύρω στα 35. δηλαδή στα πέντε της τι έκανε;

Η κοπέλα που μένει  δίπλα από 

το διαμέρισμα του παίδαρου γείτονα, σε άλλη πολυκατοικία, έκοβε τα νύχια των ποδιών της μπροστά στον γκόμενο και το φίλο του. Βρε κοριτσάκι μου, δε βρήκες ένα δεκάλεπτο που ο φίλος σου λείπει, να κόψεις τα νύχια σου; Έπρεπε να είναι εκεί και να τον συντροφεύει και ο κολλητός του; Δεν πήγε στο φούρνο; Δεν πήγε να πάρει τσιγάρα; Δεν έφυγε για λίγο από το σπίτι να βρεις χρόνο να κάνεις τη δουλειά σου; Δε λέω, βάψ’ τα μπροστά του, κάποιοι τύποι το βρίσκουν ιδιαίτερα ελκυστικό και ερεθιστικό να περιποιείται τον εαυτό της μια γυναίκα, αλλά να κόβεις τα νύχια σου; Έλεος.

Στην παραλία της Ζακύνθου, το είδα και αυτό. Γυναίκα σαν τα κρύα τα νερά, να φορά τελευταία λέξη της μόδας σε μαγιώ, παρεό, και κοσμήματα, αλλά η τρίχα στη μασχάλη ήταν σαν το μούσι τράγου!

Κοριτσάκι γύρω στα είκοσι, και πολύ λέω, τσακώνεται στο μπαρ με το φίλο της. Κάτι της λέει αυτός και απαντά με φωνή που σπάει κόκαλα η «Αφροδίτη»: στα αρχίδια μου! Ποια αρχίδια σου μωρή;;; που αν ήσουν κόρη μου θα σε κούρευα γουλί και μόνο για το σκεπτικό σου, αν δεν είσαι το πρωί ο Μήτσος και το βράδυ η Ελεονόρα, δε δικαιολογείσαι να λες στα αρχίδια σου. Θες να βρίσεις; Βρίσε. Ποιος ξέρει τι σου έκανε και ο φίλος σου. Αλλά με χάρη. Με κομψότητα. Με φινέτσα. Με τσαχπινιά. Αχ ρε Μαρία, ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει, εσύ έβριζες κομψά! Όταν τη θύμωνε κάποιος, κοίταζε… ξέρετε που και έλεγε, «στη Μαίρη τη μικρούλα που είναι μαύρη και χαϊδούλα!» Ή, «στο δεξιό μου αιδοιόχειλο».

Το άκουσα και αυτό. Πρωινιάτικα σε καφετέρια γύρω από το μετρό μιλούσε στο τηλέφωνο μια τύπισσα και λέει του συνομιλητή της: «στον πούτσο μου!». Που τον βρήκες ρε κοπελιά και τον χρησιμοποιείς και ως σημειωματάριο; Γύρισε όλο το μαγαζί και την κοίταζε!

Συνταξιδιώτισσα, κάνει ζέστη του σκοτωμού, έχουμε έξι τουλάχιστον ώρες ταξίδι, φοράει ένα σορτσάκι, ένα χαριτωμένο μπλουζάκι και τα παπούτσια της φωτογραφίας!

Αυτά δεν είναι παπούτσια είναι το εξώγαμο της γαλότσας με τη σαγιονάρα!!! Ποιο διεστραμμένο μυαλό τα σχεδίασε αυτά τα εκτρώματα δεν ξέρω. Σίγουρα κάποια κακιασμένη αδερφή που ζηλεύει τα γυναικεία πόδια, αλλιώς δεν εξηγείται! Και καλά αυτός τα σχεδίασε, αυτές που τα πήραν;

Πίνω το μοχίτο μου, καλοκαίρι γαρ, σε ένα μπαράκι που το έχει φίλη μου. Κάθομαι στο μπαρ και μιλώ με την Εύα, αλλά επειδή η Εύα εξυπηρετεί άλλο πελάτη, χαζεύω γύρω μου. Και βλέπω γυναίκα στην ηλικία μου, ωραία, περιποιημένη και με το μαλλί στην πένα, να στρίβει τσιγάρο και να το στρίβει σαν το Jim το νέγρο το θερμαστή από το Τζιμπουτί…

Μετά προβληματιζόμαστε γιατί οι άντρες έχουν ευνουχιστεί. Δεν έχουν ευνουχιστεί. Έχουν τελείως χάσει τη διάθεσή τους με αυτά που βλέπουν!

ΕΞΩΤΙΚΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΦΡΟΥΤΟ

Φρούτο εξωτικό.

Καινούργιο.

Εισαγώμενο.

Ευδοκιμεί σε εύκρατα κλίματα.

Έχει χρώμα φλούο. Ροζ, λαχανί, πράσινο, γαλάζιο, πορτοκαλί

Φύεται σε μπαράκια, γυμναστήρια, αθλητικούς συλλόγους.

Και το όνομα αυτού, ποδηλάτης.

Και εξηγούμαι…

…θα ασχοληθώ με ένα θέμα που με καίει. Κάθε πρωί, ξυπνώ στις πέντε και μισή και φεύγω για τη δουλειά στις έξι και τέταρτο.

Στο δρόμο έχει κίνηση. Κατανοητό. Πάει ο κόσμος στη δουλειά του με αυτοκίνητα. Θα μου πεις, κυρά μου, αφού μπορείς να πας με το μετρό, γιατί παίρνεις το αυτοκίνητο; Πρώτον, γιατί είμαι παλιοκαπιτάλα του κερατά και θέλω, γουστάρω, κάνω κέφι, να πληρώνω βενζίνη. Δεύτερον, γιατί ποτέ δεν έχω φύγει στο ωράριο. Δηλαδή ποτέ δεν έφυγα στις τρεις. Κατά μέσον όρο, φεύγω στις πέντε. Όμως είμαι εξαιρετικά κουρασμένη και δεν έχω διάθεση να βαδίσω ένα τέταρτο ως το μετρό και μετά ένα τέταρτο ως το σπίτι μου. Άσε που μέχρι τώρα, στο Σύνταγμα δεν κατέβαινες γιατί ήταν κλειστό λόγω των διαδηλώσεων.

Το πρόβλημά μου είναι οι ποδηλάτες.

Καινούργιο φρούτο και αυτό (για να εξηγήσω και τον τίτλο!).

Σήμερα το πρωί, πήρα το γερμανούλι και βγήκα στη λεωφόρο Ηλιουπόλεως. Πριν βγεις στο δρόμο που είναι πριν τη βασιλίσσης Σοφίας, έχει μια ανηφορίτσα και ταυτόχρονα μια στροφή δεξιά.

Ενώ, λοιπόν, περιμένω στο φανάρι, φτάνει από δεξιά, ένας ποδηλάτης. Φορά κράνος, έχει και μπουκαλάκι με νερό, λιπαντικό μάλλον δεν είναι, στον άξονα που συνδέει τις δυο ρόδες. Φορά το ειδικό σορτσάκι των ποδηλατιστών, έχει και τα ακουστικά στα αυτιά και ακούει και μουσική. Δε σταματά παρά μια στιγμή στο φανάρι, ελέγχει και ξεκινά με κόκκινο. Καλύτερα σκέφτομαι, γιατί θα έχει φύγει και δε θα έχω το νου μου να τον προσέχω μην τον εκσφενδονίσω πουθενά…

Ανάβει το πράσινο, ξεκινώ και τον φτάνω στην ανηφορίτσα. Εν τω μεταξύ, του έχει φύγει το ποδήλατο και ενώ φουριόζοι οι οδηγοί αυτοκινήτων τον φτάνουμε, αυτός από τελείως δεξιά, για να μην πέσει, τον παίρνει η ανηφόρα, τον παίρνει η στροφή και μας έρχεται αριστερά, φρενάρει απότομα ο δεξιός μου, ακόμα πιο αριστερά, φρενάρω εγώ, πιο ήπια γιατί τον έκοβα από νωρίς τι θα πάθαινε, μπαίνει μεσαία λωρίδα, συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία του στα αριστερά, φρενάρει σα δαιμονισμένος ο αριστερός μου, εγώ έχω πάρει τη στροφή, είμαι στο επόμενο φανάρι αλλά από τον καθρέφτη βλέπω τι γίνεται…

Έχει φτάσει ο φλούο τύπος, γιατί φορά και ροζ φλούο μπλουζάκι για να φαίνεται στο δρόμο, έχει φτάσει λοιπόν, στην αριστερή λωρίδα, έχει βγει από τη στροφή, σηκώνει το δεξί χέρι και μας έρχεται δεξιά πάλι. Φτάνει και σταματά στη δεξιά μεριά του δικού μου αυτοκινήτου. Ελέγχει το δρόμο και δεν περιμένει όπως εμείς οι ανόητοι, αλλά φεύγει πάλι με κόκκινο και συνεχίζει.

Και αναρωτιέμαι.

Είμαστε στην Ολλανδία που όλα είναι φλατ και μπορούν οι ποδηλατιστές να κοντρολάρουν το δίτροχό τους;

Έχουμε ποδηλατοδρόμους όπως η Καρδίτσα;

Έχουν πάρει χαμπάρι πως είναι όχι επικίνδυνοι, αλλά σκοτώστρες όχι μόνο για τους εαυτούς τους αλλά και για μας που οδηγούμε αυτοκίνητα;

Θες να αυτοκτονήσεις ρε φίλε, διάλεξε έναν άλλο τρόπο. Γιατί πρέπει να με χώσεις μέσα με τη μαλακία που σε δέρνει;

Με ρώτησες εμένα αν με ενοχλείς; Πάρε το σκατοποδήλατό σου και κάνε διαδρομές εύκολες. Πήγαινε και κάνε ποδήλατο όπου δεν έχει ανηφόρες. Όπου δεν έχει κίνηση.

Και που πας ρε μαλάκα στις έξι και τέταρτο το πρωί;

Στη δουλειά σου; 

Με τι; 

Με το σορτσάκι που έχει μαξιλάρι στον κώλο και τα αχαμνά σου; 

Με το φλούο ροζ μπλουζάκι; 

Χωρίς τίποτα; 

Μόνο με το κινητό και τις μουσικές των Άνδεων; 

Φτάνεις στη δουλειά ιδρωμένος; 

Να ζέχνεις σαν παλιάλογο και να μη σε πλησιάζει άνθρωπος; (γιατί την ανηφόρα δεν τη βγάζεις χωρίς να ιδρώσεις)!

Όχι. Πας βόλτα. Και βγήκες, ρε ηλίθιε στις έξι και τέταρτο το πρωί να πας βόλτα, όταν όλοι οι νορμάλ άνθρωποι, μισοξυπνισμένοι, χωρίς μια στάλα καφέ να ανοίξει το γκαβό μας, πάμε να βγάλουμε τον επιούσιο;

Τράβα Σάββατο πρωί στην παραλιακή να κάνεις βόλτα που μου έκατσες μπροστά να με στείλεις καρφί στο αεροδικείο!

Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Σε ιδανική κοινωνία με ιδανικούς δρόμους; Με ιδανικούς οδηγούς; Με  τέλεια συντηρημένα αυτοκίνητα;

Είσαι στην Αθήνα του 2012, με τους ανασφάλιστους οδηγούς, με τους αγουροξυπνημένους οδηγούς. Με ανηφόρες. Με κατηφόρες. Με οδηγούς χωρίς δίπλωμα (μου έτυχε, με τράκαρε αλβανάκι χωρίς δίπλωμα και φυσικά πλήρωσα μόνη μου τις ζημιές, αυτό έφυγε μόλις κάλεσα την αστυνομία, ευτυχώς είχα συγκρατήσει αριθμό κυκλοφορίας), με μεθυσμένους που γυρνούν από κέντρα διασκέδασης.

Ωραία η μόδα σας, ωραία η άσκησή σας, αλλά σε όλα πρέπει να υπάρχει λογική. Δε θα βγεις να ασκηθείς στις έξι που πάει ο κόσμος στη δουλειά να τον καθυστερείς για να κάνεις εσύ τον καμπόσο στα ξέκωλα το βράδυ.

Πήγαινε σε μέρη χωρίς κίνηση. Πήγαινε σε ώρες χωρίς κίνηση.

Πας και δίνεις ρε καραγκιόζη του κόσμου τα λεφτά να πάρεις ένα ποδήλατο που το μόνο που θα κάνεις με αυτό είναι να βγεις μερικές μέρες στο δρόμο και μετά από συνεχή φασκελώματα, δυο τρία παρ’ ολίγον χτυπήματα, να το βγάλεις στη βεράντα και να μην το ξαναχρησιμοποιήσεις.

Ποιον κοροϊδεύεις; Για φιγούρα το κάνεις. Άσε λοιπόν, τις φιοριτούρες, πάρε το τουτού σου και άντε στη δουλειά σου γιατί δε σου χρωστάμε τίποτα εμείς οι πραγματικοί οδηγοί.

Τη Δευτέρα που πήγαινα στη δουλειά, ανοίγω την πόρτα του οδηγού ενώ ήμουν σταματημένη στο φανάρι και παραλίγο να χτυπήσω ένα ποδηλάτη που ήταν στο χώρο μεταξύ μεσαίας και αριστερής λωρίδας και πήγαινε και γρήγορα. Θα μου πείτε και πολύ λογικά, γιατί άνοιξα την πόρτα. Και μάλιστα στη μεσαία λωρίδα. Για να ξεράσω. Στην αριστερή λωρίδα ήταν μια κοπέλα μέσα σε ένα μαύρο  RAV 4  που καθάριζε τη μύτη της, έβγαλε μια μύξα ναααα και την έφαγε. Άνοιξα και εγώ την πόρτα και έκανα εμμετό. Έβγαλα τα σωθικά μου. Σημειωτέων ότι κατέβηκε και ήρθε να δει μήπως θέλω βοήθεια. Την έβλεπα και ξερνούσα περισσότερο. Ακόμα και τώρα που γράφω, μου γυρνάνε τα εντόσθια!!!

ΑΝΑΔΡΟΜΟΣ ΕΡΜΗΣ;;;

Από την Παρασκευή το μεσημέρι έχω οπτικές ημικρανίες και σήμερα εδώ και μερικές ώρες έχω κανονικότατη ημικρανία. Με ισχυρό πονοκέφαλο, με φωτοφοβία, με ναυτία και τα χάλια μου τα μαύρα. Έχω πάρει χούφτες τα φάρμακα, αλλά η ρουφιάνα επιμένει...

Στενοχωρέθηκα πολύ που η Ιρις γέννησε νεκρά τα σκυλάκια. Την άκουγα στο τηλέφωνο να κλαίει και από εκείνη την ώρα είμαι χάλια.

Λυπάμαι που δε συμμετείχα στο λογοτεχνικό Σάββατο της Βερόνικας, αλλά δε μου το επιτρέπει η κατάστασή μου. 

Θα επανορθώσω μόλις συνέλθω.

Καλό σαββατόβραδο. Για να γράψω την ανάρτηση, αυτή, με τις λίγες γραμμές, προσπαθώ από το πρωί.

ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ! ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ: Πως να κάνετε έξυπνους εχθρούς.

Σήμερα με αυτά που θα γράψω θα κάνω εχθρό μου έναν πολύ έξυπνο άνθρωπο.

Αλλά αυτή είναι η άποψή μου και δεν ντρέπομαι για αυτήν.

Διαβάζω εδώ και μερικούς μήνες κάποια ιστολόγια που μια στις δυο αναρτήσεις τους, θα αναφέρονται σε έναν άνθρωπο που έχει δείκτη νοημοσύνης 189 και είναι ένας από τους πενήντα πιο έξυπνους ανθρώπους στον κόσμο.

Πάω και εγώ στο γούγλη, η φτωχή αντισμήναρχος και γράφω το όνομά του. Με πάει με τη μία στην βικιπαιδεία. Το τι γράφει;;; Διθυράμβους!

Και πάω στην τελευταία παράγραφο.

Την αντιγράφω και σας την παραθέτω:

Στην προσωπική του ιστοσελίδα υπάρχουν πάνω από 7.500 γραπτά κείμενα του ιδίου που περιλαμβάνουν άρθρα πάνω σε θέματα φιλοσοφίας, νοημοσύνης, εκπαίδευσης, μαθηματικών, φυσικής, μυθολογίας, θρησκείας, ιστορίας, αρχαιολογίας, κινηματογράφου, ζωγραφικής, μουσικής, πολιτικής, κοινωνιολογίας, στρατηγικής, management, οικονομίας, καθώς και άλλου είδους κείμενα όπως ποιήματα, ή λογοτεχνικά αποσπάσματα, στην Ελληνική, Γαλλική ή Αγγλική γλώσσα, αλλά και πάνω από 790 σκίτσα ή πληρέστερα έργα ζωγραφικής, πολλά από τα οποία είναι αναφορές σε έργα των Da vinci ή Van Gogh.

Και ακολουθεί αναλυτικός κατάλογος με τα συγγράμματά του ανά κατηγορία. Ποιητικές συλλογές, κωμωδίες, σενάρια, δράματα και άλλα δηλαδή ένα μυθιστόρημα, τραγωδίες, ορατόρια, δοκίμια.

Και αναρωτιέμαι η πτωχή πλην τίμια κορασίς:

Έχεις δείκτη νοημοσύνης 189 και ασχολείσαι με τη φιλοσοφία όταν καθημερινά πεθαίνουν παιδιά από καρκίνο, λευχαιμία, σκλήρυνση κατά πλάκας, καρδιοπάθειες και άλλες σπάνιες ασθένειες;;;

Γιατί δε χρησιμοποιείς το πραγματικά μοναδικό σου χάρισμα, την ευφυΐα σου για το καλό της ανθρωπότητας;

Να ασχοληθεί με τη μοριακή βιολογία και αυτός και οι άλλοι 49 όμοιοί του και να στύψουν τα υπερφυσικά μυαλά τους να βρουν τη θεραπεία του καρκίνου και των άλλων ασθενειών!

Θα μου πείτε θα γράψει το ωραιότερο σονέτο όλων των εποχών. Το πιο όμορφο ποίημα, μια μοναδική τραγωδία και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο.

(Προσωπικά, σκασίλα μου)

Υπέροχα. Αλλά η ανθρωπότητα θα συνεχίσει να υπάρχει και χωρίς μια δεύτερη Ιλιάδα, χωρίς έναν Σαίξπηρ, χωρίς έναν Έκο, που τον έχω και αδυναμία τον ατιμούλη!

Πόσοι θα ζούσαν όμως χωρίς τον Φλέμινγκ;(για τους αδαείς, αυτός που ανακάλυψε την πενικιλλίνη και έγινε η αρχή για τα αντιβιοτικά, σώθηκε κόσμος και κοσμάκης!)

Ζωγραφίζει κιόλας. Με ΄γεια του με χαρά του! Προσωπικά αν καταστρεφόταν ο κόσμος και είχα δικαίωμα να σώσω ένα άτομο, εκτός οικογενείας μου, που θεωρώ ότι θα ήταν χρήσιμο στη συνέχεια, θα επέλεγα ένα γιατρό, ένα βιολόγο, έναν επιστήμονα τέλος πάντων. Δε θα επέλεγα έναν καλλιτέχνη.

 (δικό του είναι το έργο)

Τι θα κάνει ο ….. με το 189 του; Θα φτιάξει πίνακα ισάξιο της Τζοκόντας; Θα φτιάξει ένα δεύτερο Δαβίδ (αυτό του Μιχαήλ Άγγελου), θα φτιάξει μια δεύτερη ακρόπολη;;;

Η γη θα συνεχίσει να γυρνά και χωρίς πίνακες ζωγραφικής και χωρίς γλυπτά τέτοιας τελειότητας, ακόμα και χωρίς την αγαπημένη μου ακρόπολη.

Όμως όταν καθημερινά, το μέλλον της ανθρωπότητας ξεψυχά σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, το θεωρώ περιττή πολυτέλεια να ασχολείσαι με την καλλιτεχνία ενώ μπορείς αν προσπαθήσεις με μερικούς άλλους να σώσεις ανθρώπινες ζωές.

Υπάρχει πιο όμορφο από τη ζωή; Υπάρχει κάτι πιο ακριβό από το χαμόγελο κάποιου που έχει ιαθεί;

Πώς σκορπούν μερικοί τις δυνατότητές τους σε πράγματα που είναι ουσιαστικά επουσιώδη; δεν μπορώ να καταλάβω!

Μπορεί να τετραγωνίσεις τον κύκλο, μπορεί να διαπιστώσεις την ύπαρξη της σκουληκότρυπας που σε dt θα  μας πηγαίνει στην άλλη γη που βρίσκεται 600 έτη φωτός μακριά μας στο διάστημα. Μπορεί να βρεις τη θεραπεία του αλτσχάιμερ, του σακχαρώδη διαβήτη, του Σ.Ε.Λ. Μπορεί να βρεις τρόπο να ενώσεις τα κομμένα νεύρα και να μην υπάρχουν πλέον παράλυτοι από διατομές νωτιαίου μυελού ή άλλων νεύρων. Μπορεί να βρεις τη θεραπεία της σκληροδερμίας. Μπορεί να ανακαλύψεις το φάρμακο που δε θα επιτρέπει τη δημιουργία αθηρωματικών πλακών στα αγγεία. Μπορεί να βρεις το φάρμακο που διατηρεί τα νεφρά, την καρδιά, τον εγκέφαλο, τα μάτια σε άριστη κατάσταση χωρίς καμιά έκπτωση της λειτουργίας τους. Μπορεί, μπορεί, μπορεί…

Και εσύ επιλέγεις να ζωγραφίζεις και να φτιάχνεις γλυπτά; Να γράφεις ποιήματα και να αναλύεις το έργο του Da vinci και του  Van Gogh;;;

Είναι σα να έχεις τη φωνή του Παβαρότι  και να αποφασίσεις να κάνεις γαργάρα με πρόκες!!!

Και επειδή βάρυνα την ατμόσφαιρα, τσιμπάτε και μια αστεία φωτογραφιούλα για να σας φτιάξω το κέφι! 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ...

Ένα μυστικό φυλαγμένο καλά επί τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες έρχεται ξαφνικά στο φως για να ανατρέψει όλα όσα πιστεύαμε. Ένας «άγγελος» ηλικίας μόλις… 200.000 χρόνων αποκαλύπτει τα απόκρυφα μυστικά της Σελήνης και γεννά χιλιάδες ερωτήματα! Πόσα μας κρύβουν οι «εγκέφαλοι» της NASA; Γιατί αποφάσισαν ξαφνικά να μας φανερώσουν πράγματα που απειλούν να ανατρέψουν επιστημονικές θεωρίες μισού αιώνα; Ή μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε μία ακόμη φάρσα με στόχο τους εύπιστους που οραματίζονται την έλευση εξωγήινων;

Εκατοντάδες ιστοσελίδες που ασχολούνται με παράξενα και μεταφυσικά θέματα φιλοξενούν εδώ και έναν μήνα τη φωτογραφία ενός μικρού αγάλματος ύψους μόλις είκοσι πέντε εκατοστών. Παριστάνει μια γυναικεία ανθρωποειδή μορφή με μακριά μαλλιά και μακρύ φόρεμα που καλύπτει τα πόδια… Στους ώμους της φέρει ένα ζευγάρι φτερά και μοιάζει πολύ με την εικόνα που έχουμε όλοι για τους αγγέλους.

Έως εδώ, τίποτε το παράξενο. Εκείνο που έκανε τη φωτογραφία να κάνει τον γύρο του κόσμου συνοδευόμενη από ένα είδος ρεπορτάζ, το οποίο ωστόσο δεν αναπαρήγαγαν τα γνωστά ΜΜΕ, ήταν ο ισχυρισμός ενός επιστήμονα που εργάστηκε επί είκοσι τρία χρόνια στη NASA ότι το άγαλμα αυτό βρέθηκε το 1969 ενσωματωμένο σε ένα από τα βράχια της Σελήνης και έφεραν στη Γη οι αστροναύτες του «Απόλλων 11»!

Ο γεωλόγος δρ Μόρις Τσαρλς που αποκάλυψε την ύπαρξη του αγαλματίδιου ισχυρίζεται ότι εργαζόταν στη NASA επί είκοσι τρία χρόνια, από το 1964 έως το 1987, αλλά διατηρεί ακόμη στενές σχέσεις με τους παλιούς συνεργάτες του. Υποστηρίζει λοιπόν ότι η χημική ανάλυση στην οποία υποβλήθηκε το αγαλματίδιο απέδειξε ότι δημιουργήθηκε από ένα μείγμα σιδήρου που υπάρχει μόνο στη Σελήνη και μάλιστα γυαλίστηκε «στο χέρι» για να έχει μια εντυπωσιακά ασημόχρωμη γυαλάδα.

Σύμφωνα με τον καθηγητή, οι γεωλόγοι εκτιμούν ότι κατασκευάστηκε πριν από 200.000 χρόνια, δηλαδή 170.000 χρόνια πριν εμφανιστεί στη Γη το ανθρώπινο είδος!

«Το είδος του μετάλλου δείχνει ότι κατασκευάστηκε στη Σελήνη και δεν μεταφέρθηκε εκεί από εξωγήινα όντα! Αυτό σημαίνει πως κάποτε η Σελήνη είχε ατμόσφαιρα που επέτρεπε την ανάπτυξη ζωής και μάλιστα ενός εξελιγμένου είδους με υψηλή αίσθηση της ομορφιάς» υποστηρίζει ο καθηγητής.

Μετά την επίδειξή του σε δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ, το αγαλματίδιο μεταφέρθηκε σε άγνωστη τοποθεσία για περαιτέρω μελέτη και εργαστηριακή εξέταση…

Ένας άλλος Ιησούς ή δημιούργημα των Ανουνάκι;

Πώς όμως έφτασε το αγαλματίδιο στα χέρια του δρα Τσαρλς, αν και έμεινε κρυφό επί σαράντα χρόνια;

«Ήταν κοινό μυστικό η ύπαρξή του, αλλά τα “κεφάλια” της NASA την κρατούσαν απόρρητη γιατί φοβόντουσαν παγκόσμιο πανικό! Πρόσωπα που για ευνόητους λόγους πρέπει να μείνουν ανώνυμα μου έφεραν κρυφά το άγαλμα» διατείνεται ο ίδιος.

Στο ρεπορτάζ που συνοδεύει τη φωτογραφία, ένας ανθρωπολόγος από την Ουάσινγκτον που δεν κατονομάζεται χαρακτηρίζει τους κατασκευαστές του «αγγέλου» ως όντα με θρησκευτικές πεποιθήσεις που μοιάζουν με τις χριστιανικές! «Δεν αποκλείεται να είχαν έναν δικό τους “Ιησού”, πράγμα που θα αποδείκνυε ότι οι πνευματικές αρχές είναι συμπαντικές» φέρεται να λέει προκαλώντας αντιδράσεις: «Αυτό είναι καθαρή χριστιανική προπαγάνδα» απαντά ο δρ Μάιλς Φρέντερικς από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, δίνοντας μιαν άλλη εκδοχή: «Οι Σουμέριοι έλεγαν ιστορίες για τους Ανουνάκι από τον 18ο αιώνα π.Χ. Ίσως τους επισκέφθηκαν όντα από τη Σελήνη που έφτιαξαν το άγαλμα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους»!

Κανείς δεν ξέρει αν το άγαλμα και οι ισχυρισμοί του δρα Τσαρλς είναι αληθινά. Η NASA διέψευσε επισήμως τους ισχυρισμούς του. Πάντως, το ίδιο είχε κάνει και στις 20 Απριλίου, όταν κλήθηκε να σχολιάσει δηλώσεις του πρώην αστροναύτη Εντγκαρ Μίτσελ στο CNN, σύμφωνα με τις οποίες η συντριβή ενός UFO στο Ρόσγουελ του Νιου Μέξικο ήταν πραγματικό γεγονός! Ο Μίτσελ, που είχε συμμετάσχει στην αποστολή του «Απόλλων 14» στη Σελήνη, υποστήριξε ακόμη ότι οι Αρχές των ΗΠΑ -αλλά και οι διεθνείς- γνωρίζουν καλά ότι υπάρχει εξωγήινη ζωή, αλλά το κρατούν μυστικό από την κοινή γνώμη!

Αν δε με πιστεύετε, ρίξτε μια ματιά εδώ:

http://mystikos-planitis.blogspot.com/2010/02/nasa.html#ixzz1EfHxi0q8

ΤΙ ΄Ν' ΤΟΥΤΟ ΜΩΡΕ;;;

Τί είναι αυτό;

Παριστάνει μια γυναικεία ανθρωποειδή μορφή με μακριά μαλλιά και μακρύ φόρεμα που καλύπτει τα πόδια… Στους ώμους της φέρει ένα ζευγάρι φτερά και μοιάζει πολύ με την εικόνα που έχουμε όλοι για τους αγγέλους.

Η απάντηση σε δυο μέρες.

ΓΙΑΤΙ;;;

 
Εδώ και αρκετά χρόνια, παίζω σε ένα ιντερνετικό παιχνίδι. Καμιά σχέση με όσα διαβάσατε σε προηγούμενη ανάρτηση για το παιχνίδι κυριαρχίας με την Τουρκία.

Σε αυτό το παιχνίδι, εγώ ήμουν ελεύθερη παίκτρια. Δηλαδή δεν αγόραζα γύρους. Απλά έπαιζα για το κέφι μου. Για να διακριθείς όμως, χρειάζεσαι ισχυρή προστασία. Εκτός από τον τότε σύντροφό μου που έπαιζε και αυτός στο παιχνίδι και αγόραζε γύρους, με βοηθούσε και ένας άλλος παίκτης από τη Σκωτία με το όνομα «νυχτερίδα». Γύρο στο γύρο, γίναμε φίλοι και μιλούσαμε στο msn με αυτόν και τη γυναίκα του. Περισσότερο με τη γυναίκα του γιατί αυτός δούλευε και εκτός του Κilmarock που διέμεναν.

Ανταλλάσαμε πολλά e mail με την Κt και τον Dazz. Ώσπου ένα πρωί μου λέει η Κt ότι σε δυο μέρες είναι η κηδεία του Dazz.

Έπαθα ένα μικρό σοκ, ειδοποίησα και στο παιχνίδι και έστειλα τα συλλυπητήριά μου.

Σήμερα, έμαθα ότι ο Dazz αυτοκτόνησε. Νόμιζα ότι ήταν άρρωστος ή ότι έγινε ατύχημα. Αλλά η γυναίκα του μου είπε ότι κρεμάστηκε και τον βρήκαν τα δυο μεγαλύτερα αγόρια τους. Ο μεγάλος μάλιστα, προσπάθησε να τον επαναφέρει με το φιλί της ζωής, αλλά μάταια… θα παραμείνουν άγνωστα τα αίτια του εγχειρήματός του. Δεν είχαν οικονομικά ή επαγγελματικά προβλήματα. Δεν ήταν άρρωστος και το έκρυβε. Δεν είχαν προβλήματα στη σχέση τους το ζευγάρι…

Και αναρωτιέμαι.

Τι είναι αυτό που σε κάνει να αφήσεις τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα πίσω;

Τι είναι αυτό που σε τραβά να παραιτηθείς από όλα;

Να αφήσεις γυναίκα και τέσσερα παιδιά, τα δυο κάτω από τριών χρονών πίσω σου.

Πόσο θάρρος θέλει να αναζητήσεις το άγνωστο, ίσως και τρομερό;

Η πράξη σου είναι θάρρος ή δειλία;

Παραιτείσαι ή αναζητείς;

Πληγώνεις ή πληγώνεσαι;

Πόσο εγωιστικό ή αλτρουιστικό είναι αυτό που κάνεις;

Πως καταλήγεις να απαρνηθείς το ύψιστο δώρο που είναι η ζωή;

Πως αποφασίζεις για κάτι που θα αφήσει προβληματισμούς και τραύματα σε αυτούς που αγαπάς;

Γιατί;;;

Κουράγιο Kt.

Καλό ταξίδι Dazz. 

Ε, ΚΑΙ;;;

Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα αλλιώς! Λένε στις εξωτικές Καρδιτσίους νήσους.

Έγιναν εκλογές, βγήκαν ούτε και ξέρω ποιοι, αλλά ειλικρινά πες τε μου, πιστεύετε ότι κάτι θα αλλάξει;

Γιατί αν πραγματικά πιστεύετε κάτι τέτοιο, στείλτε μέηλ να σας δώσω τηλέφωνα και διευθύνσεις εξαιρετικών ψυχιάτρων!

Εδώ στην Αθήνα, δεν ξέρω ποιος θα είναι δήμαρχος ή νομάρχης. Αλλά σημασία τα πρόσωπα δεν έχουν και ερωτώ:

- θα λυθεί το κυκλοφοριακό χάος; Θα πηγαίνουμε στη δουλειά μας με το αυτοκινητάκι μας χωρίς να χάνουμε δυο ωρίτσες στο δρόμο;

- θα πάψει η Αθήνα να γίνεται λίμνη σε κάθε νεροποντή; Θα πάψει να τρέχει η πυροσβεστική κάθε τρεις και λίγο να αντλεί νερό από σπίτια και δρόμους;

- θα πρασινίσει η Αθήνα; Θα γίνουν πάρκα; Θα δεντροφυτευτούν δρόμοι;

- θα μειωθεί το καυσαέριο στην πόλη μου; Θα πάψουν να κυκλοφορούν αυτοκίνητα που αφήνουν ένα μαύρο σύννεφο πίσω τους κάθε φορά που πατούν το γκάζι τους;

- θα πάψουν να υπάρχουν εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα στους δρόμους που αποτελούν εστία μολύνσεως;

- θα πάψουν να κάνουν απεργία οι υπάλληλοι του δήμου σε κάθε γιορτή ώστε να μην πνιγόμαστε στα σκουπίδια;

- θα σταματήσουν οι επαίτες και οι αλλοδαποί να με ενοχλούν όταν μια φορά στο τόσο πάω να πιω τον καφέ μου στο κέντρο της Αθήνας;

- θα υπάρχουν σε κάθε γωνία κάδοι ανακύκλωσης, ή θα συνεχίσω να κουβαλώ μπουκάλια τενεκεδάκια μπαταρίες χαρτί και πλαστικό στο νοσοκομείο για να τα βάζω στους εκεί κάδους;;;

- θα σταματήσουν να μου φορτώνονται σε κάθε φανάρι αλλοδαποί να αγοράσω χαρτιά, ταινίες, χάρτες, φορτιστές, ξεσκονόπανα, της παναγιάς τα μάτια;;;

ΟΧΙ. Αφού λοιπόν, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, γιατί τόσο ζόρι; Γιατί τόση χαρτούρα στα γραμματοκιβώτια; Γιατί τόση φασαρία; Γιατί τόσος χαμός και χαρές και πανηγύρια;

Στα ίδια σκατά θα κολυμπάμε και αύριο. Και θυμήθηκα το ανέκδοτο: σήμερα λέει ο δεσμοφύλακας σας έχω ένα καλό και ένα κακό νέο. Φωνές χαρές οι κρατούμενοι. Το καλό είναι ότι θα αλλάξετε εσώρουχα. Το κακό νέο είναι ότι θα τα αλλάξετε μεταξύ σας!

ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΡΙΧΕΣ...

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα σήριαλ στην τηλεόραση που έκανε όλη την Ελλάδα να το παρακολουθεί σα χαζή.

Το έργο λέγονταν χίλιες και μια νύχτες. Τόσον καιρό έπρηξε τα εγχώρια σώου μπηζ. Μετά πέρασε στη λήθη.

Υπόθεση. Ένας παμπλούτου ερωτεύεται μια υπάλληλο που έχει ένα παιδί με λευχαιμία και χρειάζεται φράγκα για να το θεραπεύσει. Ζητά τα λεφτά από τον αφεντικό ο οποίος τα δίνει για να κερδίσει μια νύχτα μαζί της. Μετά ερωτεύονται, περνούν τα μύρια όσα και στο τέλος είναι πάλι μαζί.

Προς τι λοιπόν όλη αυτή η υστερία; Όταν μάλιστα έχουμε πλείστα παραδείγματα ελληνικών ταινιών με το παρόμοια θέματα!

Γιατί είναι η μοναδική σειρά που έχει κάποια λογική υπόθεση, ήταν η μοναδική που βλέπονταν όλο το καλοκαίρι. (το ίδιο είχε γίνει και με τη Ναζλί και το Νίκο μερικά χρόνια πριν). Γιατί αν δεν ήθελες να δεις ότι αποτυχημένο είχε δείξει η τηλεόραση τους περασμένους χειμώνες, έπρεπε να δεις ή το ταβάνι του σπιτιού σου ή να αγοράσεις τηλεσκόπιο για να δεις τους γειτόνους σου! Επειδή και εγώ εκείνη την ώρα γυρνούσα σπίτι και το μόνο που μπορούσα να δω μέχρι το Grey’s Anatomy, ήταν το συγκεκριμένο σήριαλ, σας διαβεβαιώ, έχει τέλειο σκηνοθέτη. Τα πλάνα του είναι πολύ καλά, κόβει το επεισόδιο σε κρίσιμο σημείο και σε κάνει να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο, η ενδυματολόγος έχει ευρωπαϊκή θεώρηση, τα σπίτια είναι εκπληκτικά. Η μουσική μαγευτική. Ειδικά στο τελευταίο επεισόδιο.

Πως εγώ έγινα φαν της σειράς, είναι τυχαίο. Κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα σε μια σκηνή που έδειχνε ένα σπίτι, μα τι σπίτι! Με τα τεράστια μπαλκόνια του, με τον τεράστιο κήπο του, με τα παράθυρά και τις καμινάδες του. Νόμιζα ότι έβλεπα τη δυναστεία. Νόμιζα ότι ήταν αμερικάνικο, και το άφησα εκεί. Και το δείχνει μέσα πως είναι το σπίτι. Τεράστιο, με το εσωτερικό μπαλκόνι του, με τις ξύλινες επενδύσεις του, με τα ωραία έπιπλα… και κόλλησα. Αν το δεις μια φορά, τέρμα κολλάς. Γύρω στο επεισόδιο 50 μέχρι το 75 κάνει λίγο κοιλιά. Αλλά μετά στρώνει πάλι. Και το τέλος είναι αναμενόμενο αλλά πολύ ωραία δοσμένο. (μπήκα στο you tube και το είδα όλο μέχρι το τέλος, δεν είχε υπότιτλους αλλα το νόημα το έπιασα, οπότε τώρα δεν το βλέπω, λύνω σουντόκου μέχρι το γκρέις ανάτομι).

Σχόλια:

- Ο Ονούρ είναι σα βάτραχος. Ο τίτλος του σήριαλ θα μπορούσε να είναι «ο πρίγκιπας είναι βάτραχος». Το αριστερό του μάτι είναι πιο έξω από το δεξί. Έχει κάνει ΤΑ botox, μιλάμε δεν κουνιέται τίποτα από τα μάτια και πάνω! Έχει τα πιο ωραία χέρια που έχω δει σε άντρα. Υπέροχα. Αλλά τούρκος ρε παιδιά, φοράει μαύρο κοστούμι με άσπρο πουκάμισο, άσπρο μαντιλάκι στάνταρ αξεσουάρ, και ΚΑΦΕ παπούτσι! Μια αηδία. Το γέλιο που ρίχνω κάθε φορά που το βλέπω μου φτιάχνει καινούργιο συκώτι.

- Στο κρεβάτι ο Ονούρ πρέπεινα σκίζει γιατί αμέσως μετά την επ’ αμοιβή νύχτα που πέρασε μαζί του η Σεχραζάτ, τον ερωτεύεται!

- Αυτή η Σεχραζάτ, είναι πολύ όμορφη αλλά και πολύ μουλάρα. Είναι ικανή να πιστέψει τους πάντες εκτός από τον άνθρωπό της. Δε συζητάει, τα μαζεύει και φεύγει. Πάντα. Μα πάντα. Εντελώς έξω από την πραγματικότητα η συμπεριφορά της.

- Που στο καλό βρήκαν ηθοποιό που να μοιάζει τόσο του Κερέμ ώστε να κάνει τον μπαμπά του;

- Αυτή η νύφη του Μπουρχάν, η Αχού, δε μοιάζει με τραβεστί;;;

- Ο Αλή Κεμάλ, πόσο περισσότερο μαλάκας μπορεί να είναι; Τους άλλαξε τα φώτα τους γονείς του. Ζουν για να διορθώνουν τις μαλακίες του! Αυτός και αν είναι καημός για τους γονείς του!!!

- Η Ναντινέ, δεν είναι σαν ψηλό πιθηκάκι; Έτσι δεν περπατά;

- Τα άλογα στην Τουρκία είναι μικρόσωμα. Εδώ στην Ελλάδα, στις εξωτικές Καρδιτσίους νήσους, που έχει ιπποφορβείο, τα άλογα με περνούν τουλάχιστον μισό μέτρο και δεν είμαι και ζουμπάς!

- Η Σεχραζάτ, τι ακριβώς βρήκε στην πραγματική ζωή στον Ονούρ και τον παντρεύτηκε; Τι αρχές έχει που τον χώρισε από τη γυναίκα του;

- Πόσοι άντρες, και μάλιστα τούρκοι, θα έτρεχαν έτσι πίσω από μια γυναίκα και θα έκαναν τόσες θυσίες;;;

- Που μπορώ να βρω το βιβλίο «χίλιες και μια νύχτες» σε μετάφραση με τα ποιήματα που έχει μέσα και όχι μόνο με τα παραμύθια. Την έκδοση που δείχνει να διαβάζει ο πρωταγωνιστής;

Αυτά. Αν μπορείτε, δώστε απαντήσεις. Ματς μουτς, και ξανά ματς μουτς!!! (δεν μπόρεσα να βρω φωτό από το σπίτι του Μπουρχάν)

ΑΡΝΑΚΙ ΑΣΠΡΟ ΚΑΙ ΠΑΧΥ, ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΤΟΥ ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ...

Ξέρετε ποιο είναι το αντίθετο της φράσης:

 Αρνάκι άσπρο και παχύ, της μάνας του το καμάρι…  ;;;;

 Η απάντηση…

 Λύκος μαύρος και ισχνός του μπαμπά του ο καημός!

 Θα μου πείτε, και πολύ σωστά, τι βλακείες λέω πρωί πρωί.

Λοιπόν, δεν είναι και πολύ άσχετο με το θέμα. Κυρίως εκείνο το σημείο που λέει «…του μπαμπά του ο καημός».

 Και εξηγούμε. Πήγα πριν μερικές μέρες σε μια φίλη στην Ανάβυσσο, εκεί ήταν και άλλοι καλεσμένοι. Επειδή το σπίτι ήταν πάνω στη θάλασσα, στην ουσία ήταν ένα beach party. Παρεό,  τσοκαράκια, αδιάβροχο μακιγιάζ, βερμουδίτσες και σαγιονάρες για τους κυρίους!

 Ήταν, λοιπόν, και ένας κύριος, ο οποίος ήταν ξυρισμένος στο πρόσωπο (λογικό), στο στέρνο (όχι λογικό για μένα, αλλά μπορεί να έκανε επαγγελματικό κολύμπι σε πισίνα), στις γάμπες (πες τε μου εσείς αν είναι λογικό) και στα μπουτάκια (παραπάνω δεν είδα, δεν τον έγδυσα τον άνθρωπο)!

 Στην αρχή, νόμισα ότι ήταν σπανός, είχε όμως μαλλιά και… καλά να πάθω, δε σας είπα ότι έβγαζε και τα φρύδια του. Όχι σε σχήμα όπως το έχουμε εμείς οι γυναίκες, απλά τους έδινε μια φόρμα και έβγαζε τις πιο μακριές…

 Όλες οι κυρίες αλείψαμε τις κορμάρες μας με αντιηλιακό γιατί ο ήλιος καραδοκεί και ο καρκίνος του δέρματος έχει πολύ υψηλά ποσοστά τα τελευταία χρόνια. Ο συγκεκριμένος κύριος είχε νεσεσέρ που μέσα είχε αντιηλιακά σπρέυ, κρέμες, αλοιφές, και φυσικά αντιηλιακά προσώπου σε ποικιλία που θα κάλυπτε τις απαιτήσεις όλων των γυναικών που ήμασταν εκεί!

 Και όμως ήταν αρρενωπός. Δεν  έδειχνε κάτι στη συμπεριφορά του ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Και δεν ήταν παντρεμένος. Μπρουτάλ  δεν τον έλεγες, αλλά αν του έλειπε το νεσεσεράκι και δεν ήταν ξουρισμένος ή λεϊζεριασμένος ή κερωμένος, δε θα διέφερε από όλους τους άλλους κυρίους.

 Μύριζε λάδι, αφτερσέιβ, και κολώνια. Και κάποια στιγμή τον είδα να βάζει και αποσμητικό.

 Θα μου πείτε, είναι ωραίο να βλέπεις έναν άντρα να περιποιείται τον εαυτό του. Όμως αυτός το παράκανε! Όπως έμαθα αργότερα  η ηλικία του ήταν γύρω στα 55 με 50, δεν του φαίνονταν, για να είμαι και ειλικρινής.

 Για φαντάσου να έχεις έναν τέτοιο σύζυγο. Θα τσακώνεστε για τα καλλυντικά στο μπάνιο. Θα έχει περισσότερα από εσένα. Θα ψάχνεις το κερί για τα πόδια σου και θα στο έχει πάρει…

 Είναι καλύτερο να έχεις έναν άντρα που δε βάζει αποσμητικό γιατί το θεωρεί φλούφλικο; Όχι βέβαια, αλλά εδώ έχουμε περάσει σε άλλο επίπεδο. Το να φροντίζει κάποιος τον εαυτό του δεν είναι κατακριτέο αλλά να υπάρχει και ένα όριο!

 Μετροσέξουαλ, ξεμετροσέξουαλ, το θεωρώ πολύ γυναικωτό! Και ας μην είναι. Για μένα ο άντρας το πολύ να βάζει μια κρέμα μετά το ξύρισμα. Αλλά να τσακώνεται με τη γυναίκα ποιος θα πάει πρώτος στο ινστιτούτο για αποτρίχωση με κερί, το θεωρώ αδιανόητο. Το να θελήσει να κάνει ένα σπα με μασάζ είναι λογικό. Αλλά όταν περνά σε αρωματοθεραπεία και σοκαλοτοθεραπεία τότε το πράγμα αλλάζει και μου λέει πολλά για την ψυχοσύνθεσή του. Το να βάζει μια κολόνια, έχει κάποια βάση, αλλά το να καταλαμβάνει όλο το χώρο της σιφονιέρας στην κρεβατοκάμαρα με τη συλλογή του από αντρικές κολόνιες, τότε βρωμάει η δουλειά!

 Κρίμα τα λεφτά του μπαμπά του στο μαιευτήριο όταν του είπαν ότι έκανε το γιο! (εδώ κολάει ο τίτλος).

 Ο συγκεκριμένος κύριος ήταν το χάι λάιτ της συζήτησης των γυναικών όταν έληξε το πάρτυ. Προσπαθήσαμε να μαθουμε περισσότερα αλλά κανείς δεν ήξερε και δε ρωτήσαμε την οικοδέσποινα γιατί και αυτή τις ίδιες απορίες είχε…

 Αυτά για σήμερα. Ετοιμάζω και άλλη ανάρτηση και πρέπει και να φύγω. Ζζζζματς!

ΝΑ ΠΑΡΩ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΑΖΙ ΜΟΥ Ή ΟΧΙ;;;

Αυτό το ερώτημα με βασανίζει. Και έχω και τους φίλους μου να μου λένε ότι αν δεν πάρω το γερμανό μαζί μου, θα εγκλωβιστώ σε ένα μέρος.

Προσωπικά, θέλω να πάω και να αράξω σε ένα μέρος. Αλλά τόσες μέρες σε ένα σημείο το ξέρω ότι θα βαρεθώ έστω και αν έχω κάνει το στοκ μου από βιβλία!

Από την άλλη, το νησί έχει καλό σύστημα λεωφορείων, δεν ξέρω πως τα λένε, και μπορώ να πάω όπου θέλω. Η Πάρος είναι γνωστό πιπινονήσι και η πιτσιρικαρία κυκλοφορεί με νοικιασμένα μηχανάκια που τις περισσότερες φορές οι οδηγοί δεν έχουν δίπλωμα. Άσε που θα πίνουν σα νερόφιδα, αν πέσει ένα πάνω στο γερμανούλη μου, θα το πληρώνω το σκασμένο όσο ζω.

Δε θα μπορώ να απολαύσω το τοπίο όταν θα κυκλοφορώ από περιοχή σε περιοχή, και δε θα έχω τη δυνατότητα χαλάρωσης στις μετακινήσεις άμα οδηγώ. Οι δρόμοι στα νησιά είναι μικροί, άγνωστοι σε μένα, όχι σε καλή κατάσταση. Αυτά ειναι τα επιχειρήματά μου για να αφήσω το αυτοκίνητο στην Αθήνα και να χαλαρώσω...

Όσοι έχουν πάει στην Πάρο ξανά, μου λένε ότι δεν ισχύουν τα παραπάνω και χαζομάρα θα κάνω να μην το πάρω μαζί μου. Το ξενοδοχείο μου έχει πάρκινγκ, δε θα έχω πρόβλημα που να το αφήσω και αν θα είναι ασφαλές, οι δρόμοι πολύ καλοί, οι καλές παραλίες μακριά από τις στάσεις και θα εξαρτώμαι από τα δρομολόγια.

Το ότι θα μου στοιχίσει το αυτοκίνητο όσο το ξενοδοχείο για 10 μέρες δεν το υπολογίζουν. Με τόσα λεφτά, κυκλοφορώ με ταξί όποτε θέλω και ότι ώρα και να είναι.

Τελικά, η δική σας γνώμη ποια είναι; να πάω στο νησί ως οδηγός, ή ως τουρίστρια;;;

ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

Λόγω αρνητικού ισοζυγίου ύπνου, αφιέρωσα το σαββατοκύριακο στο Μορφέα. Ενδιάμεσα, χάζευα λίγο τηλεόραση. Αν εξαιρέσεις την εκπληκτική ταινία «Μέρλιν», που την έχω δει τρεις τέσσερις φορές αλλά θα τη δω ευχαρίστως άλλες τόσες, η τηλεόραση τα έχει παίξει.

Διαβάζω στα μπλογκ ότι έχει πιάσει πάτο. Τώρα το διαπίστωσα. Πόσες φορές θα δούμε εκείνες τις ανεκδιήγητες σειρές με τη Σοφία Αλιμπέρτη; Πόσο θα ανεχόμαστε να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας; Δεν έχουν τι να βάλουν; Ας βάλουν μια ταινία. Ελληνική, ή του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ακόμα και ινδική. Ας είναι και του Τιμπουκτού. Αρκεί να μην είμαι υποχρεωμένη να δω ξανά τις μαλακίες του γιώργου κωνσταντίνου. Δεν είναι τυχαίο που έγραψα το όνομά του με μικρά γράμματα. Ως ηθοποιός, ήταν εξαιρετικός. Και είναι. Ως σεναριογράφος, μόνο για άτομα με ειδικές ανάγκες κάνει. Απορώ πως γυρίστηκαν οι σειρές αυτές. Αυτός  ο Τζώρτζογλου, που η γυναίκα του είναι από τις εξυπνότερες και ικανότερες μάνατζερ, πως του το επέτρεψε;;;

Οι επαναλήψεις έχουν παιχτεί τόσες φορές που δεν υπάρχει άνθρωπος να δει τηλεόραση χωρίς να κάνει ζάπινγκ. Μέχρι και πωλήσεις μαγειρικών σκευών είδα. Ήταν πιο ενδιαφέρουσες από τα προγράμματα των μεγάλων (τρομάρα τους), καναλιών.

Προτάσεις.

Γιατί δε βάζουν σε επανάληψη τις εκπομπές του Χαρδαβέλα;;;

Γιατί δε βάζουν ξανά τη σειρά της ΕΤ3 το σύμπαν που αγάπησα;;;

Γιατί δε βάζουν ντοκιμαντέρ για ζώα, για ηφαίστεια, για τον πολλαπλασιασμό της σουρικάτα σουρικάτα! Όλα θα ήταν χίλιες φορές πιο ενδιαφέροντα.

Γιατί δε δείχνουν πάλι τις εκπομπές για τους μεγάλους έλληνες.

Γιατί δε μας βομβαρδίζουν με ωραίες σειρές, καλογυρισμένες, με αξιόλογους ηθοποιούς, που κόστισαν, όπως οι μάγισσες της Σμύρνης, τη Λένη, τα ματωμένα χώματα, το 10;;;

Δεν έχω δει καμιά από αυτές. Θα ήθελα τώρα το καλοκαίρι να τις δω για να μπορώ να έχω άποψη.

Δηλαδή όσοι δουλεύουμε και είμαστε στην Αθήνα δεν έχουμε δικαίωμα να απολαύσουμε κάτι καλό;;;

Μόνο τα παγωτά Δωδώνη θα απολαμβάνουμε εντός των τειχών;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Καιρός να απαντήσω στο ερώτημα που έθεσα σε προηγούμενη ανάρτηση.

Το ερώτημα ήταν τι θα έπρεπε να λάβει σε απάντηση ή ως ανταμοιβή κάποιος που σε μια σχέση έδωσε αγάπη, στοργή, τρυφερότητα, συμπόνια, υποστήριξη, κατανόηση και αποδοχή.

Εγώ, ως τρυφερή και ονειροπόλα υποστήριξα ότι τουλάχιστον τα ίδια θα έπρεπε να λάβει ως εκτίμηση των δικών του παροχών.

Η δημοσιογράφος φίλη μου είπε.  Βία. Και εξηγεί.

Η αγάπη είναι ένα ανιδιοτελές συναίσθημα που σε κάνει να δίνεις τα πάντα στο αντικείμενο της αγάπης σου. Όμως σε μια τέτοια περίπτωση, παραμελείς κάτι που είναι πιο σημαντικό από όλα. Τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν προσφέρεις στοργή, τρυφερότητα, συμπόνια, κατανόηση, αποδοχή, σημαίνει ότι δε θέτεις όρους. Όρους που θα προστατεύσουν τον ίδιο σου τον εαυτό από τον άλλο. Όρους που θα τον/την κάνουν να πορεύεται εντός πλαισίων.

Όταν επιδεικνύεις στοργή σε κάποιον, αυτόματα χάνεις το ρόλο του συντρόφου και ενστερνίζεσαι την αντίστοιχη γονεϊκή φιγούρα. Παύεις να είσαι αντικείμενο πόθου, γίνεσαι το λιμανάκι που θα καταφύγει στα δύσκολα. Αλλά ενώ αυτό δε θα έπρεπε κατ’ ανάγκη να είναι κακό, γίνεται γιατί εσύ μετά δεν μπορείς να έχεις δικά σου προβλήματα. Διαιωνίζεις το παιδί μέσα του/της και δεν επιτρέπεις εσύ μετά, να ενηλικιωθεί.

Η τρυφερότητα είναι καλή για λίγο πριν ή μετά το σεξ, αλλά σε ανύποπτη στιγμή του/της εδραιώνει την παιδικότητα μέσα του/της και στα παιδιά επιτρέπονται τα πάντα. Έτσι χάνεις από χέρι το παιχνίδι.

Όταν συμπονάς κάποιον και τον παρηγορείς, του στερείς το δικαίωμα να αναγνωρίσει τα ίδια του τα λάθη ώστε να μην τα ξανακάνει. Ειδικά αν αυτά σχετίζονται με εσένα.

Η υποστήριξη είναι πολύ περίπλοκη. Αν υποστηρίζεις το αντικείμενο της αγάπης σου σε μια δίκαιη και σωστή περίπτωση όσο δύσκολη και αν είναι αυτή, δικαιώνεσαι στο τέλος τουλάχιστον όσον αφορά το δικό σου ηθικό κώδικα τιμής. Όταν όμως στηρίζεις τις αποφάσεις του/της ακόμα και αν δεν συμβαδίζουν με το δικά σου πρέπει και κανόνες, δημιουργείς ένα μικρό δικτάτορα που νομίζει ότι έχει τις δυνατότητες να κάνει τα πάντα γιατί έχει οπαδούς, εν ολίγοις τον/την αποκόπτεις από την πραγματικότητα.

Όταν δείχνεις κατανόηση για κάτι χωρίς να το περιορίσεις, τότε θα δείξεις κατανόηση και στην απιστία. Και αν κάνεις το σφάλμα να το καταπιείς μια φορά, τότε πολύ απλά αφήνεις στο σύντροφό το δικαίωμα να θεωρήσει ότι μπορεί άνετα να το ξανακάνει και θα κατανοήσεις επίσης.

Όταν αποδέχεσαι τις ιδιοτροπίες κάποιου που είναι ανώδυνες φαινομενικά, αποδέχεσαι και την ιδιοτροπία του να σου μιλά άσχημα και υποτιμητικά όταν και όποτε ο ίδιος θέλει. Μπροστά σε φίλους του, στους δικούς σου, στο κοινωνικό σας περιβάλλον.

Ως το τέλος, έχεις δημιουργήσει ένα αυτιστικό χαρακτήρα, που νομίζει ότι  το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από αυτό το άτομο. Έχεις ένα πρόσωπο που νομίζεις ότι είναι δίπλα σου ενώ στην πραγματικότητα μόνο εσύ είσαι δίπλα σε αυτό. Έχεις καταφέρει να χάσεις την αλήθεια, γιατί σε πείθει τελικά ότι εσύ έχεις άδικο παρότι είσαι 100% σωστός άνθρωπος με αρχές. Έχεις ένα μικρό εγωιστικό, αχάριστο σύντροφο που ποτέ δε θα έχει χρόνο/χρήμα/διάθεση να ασχοληθεί με εσένα. Θα έχεις χάσει χρόνια από τη ζωή σου μέχρι να ξυπνήσεις και να ακούσεις ένα πολύ ωραίο «είσαι αυτή/ος  που είσαι γι’ αυτό και δεν…». Και μπορεί να αργήσεις, αλλά θα κατανοήσεις ότι είσαι ένα κακοποιημένο πλάσμα. Όχι κατ’ ανάγκη γιατί έχεις φάει ξύλο, αλλά γιατί το να χτυπά κάποιος το συναίσθημα και τον ψυχισμό σου, την αξιοπρέπεια και την αυτοεκτίμησή σου, είναι βία.

Η πραγματική απάντηση που έδωσε η φίλη δημοσιογράφος ήταν: «Όχι. Το τρίτο το μακρύτερο θα πάρει κάποιος που δίνει σε μια σχέση αυτά που προανέφερα». Ακριβώς αυτά ήταν τα λόγια της, αλλά μετά κατέληξε στη βία και προτίμησα να βάλω αυτό γιατί είμαι κορίτσι από σπίτι!