ΜΙΑ ΘΛΙΒΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κατάγομαι από τις εξωτικές καρδιτσίους νήσους, πιο συγκεκριμένα από τη λίμνη Πλαστήρα. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, από το χωριό Νεοχώρι. Είναι ένα χωριό σε υψόμετρο 950-1050 μέτρα, αμφιθεατρικά χτισμένο με θέα την υψηλότερη τεχνητή λίμνη της Ευρώπης.

                Η συνονόματη γιαγιά μου είχε ένα σπίτι με θέα όλη τη λίμνη. Χτισμένο ψηλά σε ένα βράχο και μετά τον μικρό κήπο της υπήρχε κάτι σα χαράδρα και είκοσι μέτρα πιο κάτω ήταν χτισμένα άλλα σπίτια. Το σπίτι υπάρχει ακόμα, η γιαγιά η Ρία έχει συναντήσει τους προγόνους της. Το σπίτι της γιαγιάς, λοιπόν, έχει ένα μπαλκόνι που η θέα σε μαγεύει. Και να θες δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την ομορφιά που ξεδιπλώνεται μπροστά σου.

Δυο μικροί λόφοι που μεταξύ τους είναι ένα μικρό καφενεδάκι, ανάμεσα από τους οποίους ξεπροβάλλει ο ήλιος κάθε πρωί είναι η ανατολική πλευρά της λίμνης. Από τη δική μας, μια στενή λωρίδα πεδιάδας αγκαλιάζει τη λίμνη και είναι η δυτική πλευρά της. Εκεί καλλιεργούνται τα πάντα που μπορούν να αντέξουν το κρύο και το υψόμετρο. Και που και που ξεπροβάλλει δειλά ένα εκκλησάκι που ένα από αυτά, μικρό και γραφικό, γιορτάζει σήμερα. 

                Και όμως, δεν είναι γεμάτο με λουλούδια και δε γίνονται πανηγύρια στην αυλή του. Γιατί; Θα το καταλάβετε αργότερα.

                Ήταν καλοκαίρι, γιατί δυο φορές πήγα χειμώνα στο χωριό, και καθόμασταν με τη γιαγιά μου στη βεράντα του σπιτιού της. Εγώ στηριγμένη στο ξύλο της κουπαστής, αγνάντευα, χάζευα και κοιτούσα μαγεμένη τη θέα που ακόμα και αν έχω τώρα 5 χρόνια να πάω στο χωριό, όταν κλείνω τα μάτια μου ξεχωρίζω πεντακάθαρα όλες τις λεπτομέρειες αυτής της ομορφιάς. Η γιαγιά μου, καθόταν με τη λίμνη στην πλάτη της. Ρε γιαγιά, έχει τόσο ωραία ημέρα και εσύ αντί να κοιτάς στη λίμνη έχεις γυρισμένη την πλάτη σου και κοιτάς τις πέτρες του σπιτιού; Και με κοιτά με μια θλίψη και μου λέει: Άει πλάκι μ’, δυο παλικάρια μ’ έφαγε η μαγκούφα κι εγώ θα τη γλιέπω; Και με αποστόμωσε. Μπροστά ήταν και η γιαγιά η Χρυσάνα που και αυτή κοίταγε το σπίτι. Μαυροφορεμένες και οι δυο. Με τσίπα και μαντήλα μαζί. Και μόλις μίλησε η γιαγιά μου και οι δυο σηκώσανε τις γωνίες της μαντήλας τους που κρέμονταν μπροστά τους και σκούπισαν τα δακρυσμένα μάτια τους.

                Δυστυχώς την είχα κάνει τη μαλακία μου και δεν μπορούσα να πάρω πίσω τα λόγια μου. Ξαναθύμισα και στις δυο το μεγαλύτερο πόνο τους. Η γιαγιά μου και η κουνιάδα της είχαν χάσει δυο γιους και το σύζυγό της αντίστοιχα στο μεγαλύτερο ναυτικό ατύχημα της ελληνικής ιστορίας σε γλυκό νερό. Αυτό συνέβει το 1959 και θα διαβάσετε καλύτερα τα γεγονότα και τα αίτια εδώ.

                Δυο αδέρφια του πατέρα μου, ο Βασίλης που γεννήθηκε πρώτος και ήταν παντρεμένος και περίμενε παιδί και ο Νίκος που υπηρετούσε φαντάρος και γύρναγε στο χωριό για να γιορτάσει με τη μάνα του και τα αδέρφια του, πνίγηκαν την ίδια νύχτα, ξημερώματα της 6^η Δεκεμβρίου μαζί με 18 άλλους ανθρώπους. 17 από ο χωριό μου και 3 από άλλα χωριά. Ο Παρασκευάς, το καραβάκι που τους πήγαινε από το τσαρδάκι στη δυτική πλευρά της λίμνης, μπάταρε και πνίγηκαν όλοι...

Η μαύρη λίστα των αδικοχαμένων

Νεοχώρι
Αγρογιάννης Βασίλειος
Αγρογιάννης Γεώργιος
Αγρογιάννης Νικόλαος
Καρακώστας Δημήτριος
Καρακώστας Ευάγγελος
Καραντώνης Βασίλειος
Καραντώνης Γεώργιος
Κελεπούρης Κων/νος
Κορκοντσέλος Αστερ.
Μητσογιάννης Αναστάσιος
Μητσογιάννης Αριστ.
Μητσογιάννης Ηρακλής
Μήτσιου Βασίλειος
Νίκου Ιωάννης
Σάλτης Αθανάσιος
Τέκος Σωτήριος
Φώτας Κων/νος

Μορφοβούνι
Μπαλτάς Βαΐος

Καρίτσα
Ντζιος Γεώργιος
Κερασιώτης Νικόλαος

                Τα ξημερώματα της 6^ης Δεκεμβρίου πέθανε ο πατέρας της μαμάς μου και δυο χρόνια αργότερα, την ίδια μέρα ή μάλλον πιο σωστά, την ίδια νύχτα και η μητέρα της μητέρας μου...

                Σας είπα, μια θλιβερή ιστορία...

                Είχα ασθενή ένα φίλο του πατέρα μου που είχε επισκεφθεί με τον πατέρα μου το χωριό μας το καλοκαίρι του 1960, μου είπε με τρόμο πως πρώτη φορά είχε δει ένα ολόκληρο χωριό να φοράει μαύρα. Ακόμα και τα παιδάκια είχαν πένθος στο μανίκι τους... 

Το μοιρολόι για το συμβάν.

Κάθε χρόνο τελείται επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο που υπάρχει στην είσοδο του χωριού.

 

ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ…

Πριν πολλά χρόνια.

Τη μέρα αυτή δεν την ξέχασα.

Τουλάχιστον όπως ξεκίνησε.

Μόλις χτύπησε το ξυπνητήρι, πετάχτηκα από το κρεβάτι μου σα ζεματισμένη. Μπήκα στο μπάνιο, λούστηκα, περιποιήθηκα τον εαυτό μου και βγήκα χτενισμένη, έτοιμη…

Στην κουζίνα οι γονείς μου με κοίταζαν με ανάμεικτα αισθήματα.

Ο μπαμπάς γεμάτος περηφάνια και ανησυχία.

Η μαμά φανερά στενοχωρημένη που προσπαθούσε να κρυφτεί χαμογελώντας.

Ο μόνος ενθουσιασμένος ήταν η αδερφή μου! Γελούσαν και τα μάτια της.

-Έλα αδέρφι, τελευταία μέρα θα πάρουμε όλοι μαζί πρωινό. Να δω τι θα κάνω τη μαμά αύριο!

Πήραμε πρωινό, η μαμά μου βουτύρωνε φρυγανιές. Η αδερφή μου μου τις έτρωγε. Ο μπαμπάς έπινε τον καφέ του και χαμογελούσε με τόση ικανοποίηση! Η μαμά προσπαθούσε να μην κλάψει.

-Πιες παιδί μου και λίγη πορτοκαλάδα, τι στην έστυψα;;;

-Δε θέλω ρε μαμά, δεν πάει τίποτα κάτω…

-Γιατί κορίτσι μου; Δε σε πάμε για σφαγή. Στη σχολή που ήθελες σε πάμε! Πέρασες. Όλο το καλοκαίρι για αυτό μιλούσες. Τώρα τι φοβάσαι;

-Μπαμπά… και αν δεν τα καταφέρω;;;

-Τόσες και τόσες πριν από σένα πως τα κατάφεραν; Εσύ γιατί να μην τα καταφέρεις;

Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο,  αυτό το βρήκα εξαιρετικό επιχείρημα.

Οι άλλες πως τα κατάφεραν; Καλύτερες ήταν από μένα; Πιο ικανές; Πιο έξυπνες; Όχι. Απλά πιο πεισματάρηδες. Το ίδιο και εγώ. Θα τα καταφέρω.

Και τα κατάφερα.

Στις οχτώ, πήρα ένα 

νεσεσέρ με ένα νυχτικό και μια ρόμπα, την οδοντόβουρτσά μου και την οδοντόκρεμά μου, το σαμπουάν και ένα σαπούνι, μια μικρή πετσέτα και μια βούρτσα για τα μαλλιά, δυο κοκαλάκια και πέντε σετ εσώρουχα.

Αυτά ήταν τα πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου στη σχολή.

Οκτώ και μισή ήμασταν με τη μαμά και τον μπαμπά έξω από το 401.

Το κτήριο επιβλητικό. Οι φαντάροι που φύλαγαν την είσοδο και όπως έμαθα λίγες ώρες αργότερα και την έξοδο, μου φάνηκαν σα δεσμοφύλακες.

Δείλιασα. Ναι. Μετά από τόσα χρόνια το παραδέχομαι. Ήθελα να γυρίσω πίσω. Να ξαπλώσω στο κρεβατάκι μου, να χωθώ στην αγκαλιά του μπαμπά μου και να μείνω εκεί. Δεν ήθελα ούτε γαλόνια ούτε τίποτα.

Πάρκαρε ο μπαμπάς μέσα στο στρατόπεδο και βγήκαμε από το αυτοκίνητο.

Πήρα το νεσεσέρ και κοίταγα τη σχολή και τις άλλες κοπέλες που με τα βαλιτσάκια τους περνούσαν το κατώφλι της.

Μια αξιωματικός ήταν στην είσοδο.

Δεν έλεγα να ξεκολλήσω από το πλάι του αυτοκινήτου. Ο μπαμπάς είχε προχωρήσει μπροστά. Η μαμά μου σκούπισε κρυφά όπως νόμιζε τα δάκρυά της. Χαμογελούσε, αλλά την έβλεπα, τα μάτια της δάκρυζαν συνέχεια.

Χώθηκα στην αγκαλιά της. Δάκρυσα και εγώ.

Ο μπαμπάς μας είδε που είχαμε μείνει πίσω. Γύρισε, με έπιασε από το χέρι και με κοίταξε στα μάτια.

-Αν θες το κάνεις αυτό. Αν θες γυρνάμε πίσω και ξαναδίνεις πανελλαδικές. Δε σε πιέζει κανείς. Ότι θες κάνεις. Εγώ είμαι εδώ!

-Όχι βέβαια, είπα. Τόσα και τόσα πέρασα για να μπω σε αυτή τη σχολή. Θα πάω.

Σήκωσα τους ώμους μου και αγκάλιασα τον μπαμπά μου. Μου ψιθύρισε στο αυτί: αν δεν αντέξεις, πάρε με τηλέφωνο να έρθω να σε πάρω. Εγώ είμαι εδώ.

Τον φίλησα, φίλησα τη μαμά, ξαναφίλησα τον μπαμπά και τους έδιωξα.

Ξεκινούσα μια καινούργια ζωή. Τέλος το κοριτσάκι του μπαμπά. Τους κοιτούσα που μπήκαν στο αυτοκίνητο παρά τις αντιρρήσεις τους και πριν βγουν από την πύλη, ο μπαμπάς σταμάτησε και γύρισε και με κοίταξε. Ήμουν στο ίδιο σημείο που με είχε αφήσει. Δε μου έκανε κάποιο νόημα, δε μου φώναξε κάτι. Ήξερα όμως τι μου έλεγε. «Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ».

Τους κούνησα το χέρι και μόλις πέρασαν την πύλη και βγήκαν στη λεωφόρο, γύρισα και κοίταξα τη σχολή.

Φορούσα μια λευκή φούστα σε γραμμή Α, ένα λευκό κοφτό στο λαιμό πουκαμισάκι που κούμπωνε στην πλάτη, ροζ ινδικό μαντήλι στη μέση και ροζ τσόκαρα. Κρατούσα ένα ροζ νεσεσέρ.

Άλλαξα χέρι στο νεσεσέρ, πήρα μια βαθειά ανάσα και προχώρησα προς τη σχολή.

Στην είσοδό της, είχε έξι σκαλοπάτια. Σταμάτησα πριν τα ανέβω. Η αξιωματικός που ήταν στην πόρτα με κοιτούσε χαμογελώντας και περίεργα. Όλες οι άλλες είχαν έρθει με τους γονείς τους και μπαίνανε μέσα. Εγώ τους έδιωξα εκατό μέτρα πριν τη σχολή. Είχε δει και τον μπαμπά με τη στολή, με κοίταζε και ποιος ξέρει τι σκεφτόταν.

Την κοίταξα και εγώ. Για την ακρίβεια την περιεργάστηκα. Έμεινα κανένα πεντάλεπτο μπροστά από τα σκαλιά.

Το χαμόγελο της Αγαπάκη, 

έτσι την έλεγαν στο επίθετο τη λοχαγό που περίμενε στην είσοδο, έπαψε να υφίσταται. Με κοιτούσε πλέον με φανερή περιέργεια. Θα μπει; Δε θα μπει;

Ότι πέρασα ένα χρόνο, από τη στιγμή που έμαθα για τη ΣΑΝ, μέχρι που έφτασα στο κατώφλι της, μου ήρθαν στο νου.

Οι αλλαγές φροντιστηρίου, το πήγαινε έλα στην Κάνιγγος, το διάβασμα, τα ξενύχτια, οι πανελλαδικές, οι εξετάσεις οι ιατρικές, τα αθλήματα, τα τεστ ευφυΐας, τα τεστ προσωπικότητας, τα ψυχολογικά τεστ. Η αναμονή των αποτελεσμάτων. Τα αποτελέσματα. Και τώρα εδώ…

Πήρα μια βαθειά ανάσα. Και μια δεύτερη. Και ανέβηκα τα σκαλιά.

Υ.γ. το ίδιο βράδυ, ο μπαμπάς μου, η μαμά μου και η αδερφή μου ήρθαν έξω από τη σχολή. Παρκάρανε εκεί που είναι τώρα το περίπτερο απέναντι από την είσοδο του 401. Κοίταζαν τη σχολή. Ο μπαμπάς είπε: αν δεν περνάει καλά το κορίτσι μου, με τανκς θα μπω να την πάρω από κει μέσα! Μου το είπε η αδερφή μου στο πρώτο επισκεπτήριο. Δεν την πίστεψα. Όταν όμως πέρασε αυτή στη σχολή και πήγαμε έξω από το 401 το πρώτο βράδυ, ο μπαμπάς είπε τα ίδια λόγια. Τότε την πίστεψα… Και σε μένα και στην αδερφή μου, οι γονείς μου γύρισαν σπίτι τους όταν στις έντεκα έσβησαν τα φώτα λόγω σιωπητηρίου…

Λίγο έμεινε και σύνταξη μετά!

ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ...

Με αφορμή μια ανάρτηση της φίλης Μελανίας, θυμήθηκα μια κυρία που πριν χρόνια είχαμε τρόπον τινά, οικότροφη στο σπίτι μας.

Επρόκειτο για μια ηλικιωμένη γυναίκα από την Κωνσταντινούπολη που είχε πολλά χρόνια πριν χάσει τον άντρα της.  Παιδιά δεν είχαν, έμενε στο ισόγειο της πολυκατοικίας μας σε ένα δυαράκι.

Τη βοήθησε μια φορά η μαμά μου να ανεβάσει το καροτσάκι της λαϊκής στα σκαλιά και αυτή ως ανταπόδοση, μας έφερε το μεσημέρι ένα πιάτο από ένα πολίτικο φαγητό που έφτιαξε.

Η μαμά μου το θεώρησε υποχρέωση, της πήγε πίτα, αυτή μας έφερε κάτι άλλο και πήγαινε σκοινί κορδόνι.

Αρχικά το θέμα έμενε μόνο στα πήγαινε έλα των πιάτων. Μετά ήρθε για ένα καφέ και τέλος ερχόταν μόλις ξύπναγε και έφευγε πριν κοιμηθεί.

Εξαιρετικά διακριτική, οφείλω να το ομολογήσω, πολύ γενναιόδωρη, βιβλία με συνταγές, μπιμπλό από μεγάλες μάρκες του εξωτερικού, μια λάμπα Galle που της είχα αδυναμία και έσπασε στο σεισμό του 1999, ήταν λίγα από τα πράγματα που έφερνε στη μαμά μου.

Χώρια που της έμαθε ένα σωρό συνταγές που στις εξωτικές καρδιτσίους νήσους δεν είχαμε. Πχ, ντολμαδάκια γιαλαντζί. Οικογενειακώς τα λατρέψαμε. Γυρνούσα από τη σχολή και την έβρισκα με τη μαμά να τυλίγουν ντολμαδάκια. Της μαμάς λίγο πιο μεγάλα, της κυρίας Ιωάννας μικρά σαν το δακτυλάκι μου και τέλεια δεμένα.

Μάλωνε τη μαμά μου που ήταν τόσο αυστηρή μαζί μας. Της έμαθε μυστικά για τις γαρδένιες της μαμάς που ακόμα εδώ και σαράντα χρόνια ανθίζουν κάθε χρόνο στη βεράντα μας. Όταν πήγε στους Αγίους Τόπους, έφερε ένα σωρό πράγματα στη μαμά μου και στη γιαγιά μου που έμενε μαζί μας.

Επέμενε χρόνια να δώσει ένα κλειδί στη μαμά μου του σπιτιού της. Η μαμά μου δεν ήθελε, παρότι η κυρία Ιωάννα είχε το δικό μας για να ποτίζει τα λουλούδια όταν λείπαμε. Και ποτέ δε πήρε.

Όταν γυρνούσα από τη σχολή, νευρίαζα που ήταν πάλι εκεί. Κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και μιλούσα στο τηλέφωνο με τις ώρες μέχρι να έρθει η ώρα να βγω. Γυρνούσα δύο τη νύχτα, η μαμά με περίμενε στη βεράντα με την κυρία Ιωάννα. Η μαμά μου φώναζε, η κυρία Ιωάννα την ηρεμούσε και με έστελνε για ύπνο. Μπορεί η κατάσταση να ήταν υπέρ μου, αλλά αυτή η ανάμειξη στα οικογενειακά μας, με έβγαζε από τα ρούχα μου.

Τι ήθελε μια ξένη και ανακατευόταν 

στη μάνα μου και εμένα; Μου γύρναγε το μάτι. Αν ήθελε η μάνα μου να με κατσαδιάσει, είχε κάθε δικαίωμα, η άλλη τι ανακατευόταν; Γιατί δεν άφηνε τη μαμά να καταλάβει μόνη της τι έπρεπε να κάνει και τη συμβούλευε όλη την ώρα; Μιλάμε, ευχαρίστως την έπνιγα κάτι τέτοιες ώρες.

Όταν αποφοίτησα, επέστρεφα με τα πόδια από το νοσοκομείο. Έκανα μια ώρα και σαράντα λεπτά τα 8 χιλιόμετρα που ήταν το ΓΝΑ από το σπίτι μου. Αυτή κοίταγε από τη βεράντα. Μόλις με έβλεπε, το έλεγε στη μαμά, στρώνανε τραπέζι και με περιμένανε να φάω. Μου είχε πάντα ένα γλυκό. Το καζάν ντιπί από αυτήν το  έμαθα. Όση ώρα η μαμά μου καταπιανόταν με τις δουλειές, η κυρία Ιωάννα μου έκανε παρέα γιατί δε μου άρεσε να τρώω μόνη μου. Μου έλεγε για τις αδερφές της, τον άντρα της, αυτή μου είπε και την ιστορία που είχα γράψει για τις δυο αδερφές που άλλαξαν θέση  και το είχα κάνει ανάρτηση στο λογοτεχνικό Σάββατο. Και κάπως έτσι, άρχισα να τη συμπαθώ.

Την είχα φέρει στο ΓΝΑ για εξετάσεις, το θεώρησε τόσο μεγάλη υποχρέωση που μου έκανε δώρο ένα δακτυλίδι της που είχε μια τεράστια πέτρα με άκουα μαρίνα. Στα γενέθλιά μου, μου έδωσε το μενταγιόν που ήταν ασορτί και τα Χριστούγεννα τα σκουλαρίκια. Ποιος πούστης τα χαίρεται τώρα; Στον κώλο του να τα βάλει! Παρένθεση ήταν αυτό.

Μου είχε μάθει να ξεχωρίζω τους λίθους και μου είχε δώσει την πρώτη μου λούπα.

Και από αυτή ανακάλυψα πως είχα αλλεργία σε οτιδήποτε ήταν κάτω από 14 καράτια χρυσό! Μου είχε δώσει ένα δακτυλίδι με διαμάντι ακατέργαστο, που ήταν δεμένο στην Οδησσό αλλά σε οκτάρι χρυσό και το δάκτυλό μου γέμισε μικρά σπυράκια. Εγώ το καθάρισα (το δακτυλίδι) και το ξαναφόρεσα. Αλλά το δάκτυλο γέμισε όλο σπυριά. Το έβγαλα. Φύγανε σε δυο μέρες. Μετά το ξανάβαλα, πάλι το ίδιο. Επέμενε και έκανα το τεστ και όντως είχε δίκιο. Το είχε ξανακούσει στην Πόλη αυτό, γιατί ο άντρας της είχε κοσμηματοπωλείο και δούλευε και αυτή εκεί. Είχε μια πελάτισσα που ήταν αλλεργική και έτσι το κατάλαβε.

Με τούτα και με κείνα, την είχα συμπαθήσει. Πέντε χρόνια ήταν αναπόσπαστο μέλος της οικογένειάς μας. Μόνο στο χωριό δεν ερχόταν ποτέ. Δεν ξέρω γιατί. Πολλές φορές προσπάθησα να την πείσω. Δε δεχόταν.

Όταν οι δικοί μου ήταν όλο το καλοκαίρι στο χωριό και εγώ δούλευα, έβρισκα κάθε μέρα μαγειρεμένο φαγητό στο τραπέζι. Το τραπέζι στρωμένο, η σαλάτα κομμένη, και ένα λουλουδάκι σε ένα ποτήρι. Εγώ έπαιρνα παγωτό και της πήγαινα που το λάτρευε.

Και το φθινόπωρο πήγα διακοπές. Και γύρισα και δεν την είδα σπίτι. Που είναι; Ρώτησα τη μαμά.

Πέθανε μου λέει.

Είχε δυο μέρες να φανεί. Η μαμά κάλεσε την αστυνομία και άνοιξαν την πόρτα του σπιτιού της. Τη βρήκαν στο κρεβάτι της με το νυχτικό της. Είχε ένα γράμμα στο τραπέζι με ημερομηνία  σχεδόν ένα χρόνο πριν. Εκεί εξηγούσε σε ποιο συμβολαιογράφο είχε τη διαθήκη της και πόσα χρήματα για την κηδεία της. Που να ταφεί και χρήματα για τα μνημόσυνα. Τέτοια οργάνωση.

Η μαμά μου δε μου το είπε για να μη στενοχωρεθώ. Τα κοσμήματά της τα είχε δωρίσει. Εμένα μου είχε αφήσει αρκετά μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια. Και στη μαμά μου.

Στη μαμά μου είχε αφήσει και ένα σάβανο που είχε φέρει από την Ιερουσαλήμ για να της βάλουν όταν θα πέθαινε, η μαμά μου δεν ήθελε να το κρατήσει σπίτι μας και η κυρία Ιωάννα της έλεγε κάθε μέρα που το είχε στο σπίτι της και την παρακαλούσε να μην το ξεχάσει και δεν της το φορέσουν. Το σπίτι της το άφησε σε ένα ίδρυμα.

Ο συμβολαιογράφος είπε στη μαμά μου να διαλέξει ότι ήθελε από το σπίτι να κρατήσει γιατί αυτό ήθελε η κυρία Ιωάννα, αλλά η μαμά δεν ήθελε κάτι.

Η κυρία Ιωάννα της είχε πει πολλές φορές να κατέβει να διαλέξει αλλά πρώτη φορά μέσα στο σπίτι της η μαμά μου μπήκε όταν ήρθε η αστυνομία…

Εγώ είχα πάει πολλές φορές. Και είχα εκθειάσει τη λάμπα και τελικά μου την έφερε για το γραφείο μου. Να βλέπω να διαβάζω καλύτερα έλεγε…

Ήταν μόνη. Πολύ μόνη. Είχε μια ζωή εξαιρετικά γεμάτη, με χαρές και λύπες. Με ευτυχία αλλά και μοναξιά. Ταξίδεψε πολύ αλλά έφυγε διωγμένη από το σπίτι της και την πόλη της. Ήρθε σε έναν ξένο τόπο που για μας εδώ ήταν τουρκάλα, για τους τούρκους ήταν ελληνίδα… από αυτήν έμαθα να μην εμπιστεύομαι τους γείτονές μας και να μη θέλω ποτέ να επισκεφτώ ούτε την Αγία Σοφία…

Δεν έκανε παιδιά. είχε δυο αποβολές και μετά το πήραν απόφαση με τον άντρα της και ξέραν ότι θα ήταν οι δυο τους. Αυτός έφυγε από εγκεφαλικό τρία τέσσερα χρόνια πριν μετακομίσει στην πολυκατοικία μας. Και δεν είχε συγγενείς κοντινούς. Στα πέντε χρόνια που ζούσε πρακτικά μαζί μας, κανένας δεν την επισκέφτηκε, ποτέ.

Θύμωσα με τη μαμά μου που δε μου είπε για το θάνατό της, αλλά είχε καλή δικαιολογία. Ήμουν στην Κρήτη και της τηλεφωνούσα δυο φορές την εβδομάδα. Δεν υπήρχαν κινητά τότε. Και της μίλησα το ένα βράδυ, την άλλη τη βρήκαν και μετά έγινε η κηδεία. Δε θα περίμεναν εμένα δέκα μέρες για να τη θάψουν. Και εγώ δε ρώτησα για να είμαι ειλικρινής για την κυρία Ιωάννα.

Και να σας πω και κάτι; Έχω τύψεις…

Άντε καλή σας ημέρα!

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ, μέρος 4ο

Ότι έχω βγει από τη σχολή. Έχω έρθει στο ΓΝΑ, έχω ράψει στολές, έχω αγοράσει γαλόνια και κάθε μέρα έρχομαι στο νοσοκομείο με το αυτοκίνητο του μπαμπά μου.

Είμαι στο εκπαιδευτικό τουρ από κλινική σε κλινική. Και ως νεότερη αξιωματικός, κάνω καθημερινά τη νοσηλεία με την εποπτεία μιας μεγαλύτερης αξιωματικού. Την τέταρτη μέρα, μου λέει η κοπέλα, απόστρατη πλέον και με τρία παιδιά, Ρία δε θα ξανάρθω μαζί σου, τα πας μια χαρά. Θα ζητήσω από την προϊσταμένη να σε κρατήσουμε εδώ.

Χαμόγελο εγώ, περηφάνια, τι να σας λέω!

Ξεκινώ τη νοσηλεία. Φτάνω σε μια γιαγιά που κάθε πρωί βαφόταν, περιποιόταν τον εαυτό της, φορούσε εκπληκτικά νυχτικά με ασορτί ρομπίτσες. Της δίνω τα φάρμακά της και  πάω να φύγω. Δεν είχε ενδοφλέβια. Τα κοιτά και πριν φτάσω στην πόρτα μου λέει. Αυτό κορίτσι μου πάρ’ το πίσω. Δεν το παίρνω γιατί κολλάει στη μασέλα. Κοιτάω και τι να δω; Μου έδινε το υπόθετο για τον πόνο!!! Μάσαγε το υπόθετο! Και κόλλαγε το άτιμο στη μασέλα!!!

Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω. Πάω στη μεγαλύτερη αξιωματικό. Της το λέω και ξεσπάει σε κάτι γέλια, μα κάτι γέλια!!! Το λέει στην προϊσταμένη, εγώ να τρέμω, αρχίζει και αυτή τη γέλια. Η γιαγιά ήταν στο νοσοκομείο δυο μήνες. Την είχαμε ταράξει σε εξετάσεις γιατί νομίζαμε ότι δεν την έπιαναν τα παυσίπονα και αυτή τα έτρωγε αντί να τα βάλει εκεί που πρέπει!

Σε άλλο τμήμα. Ασθενής παλιός προϊστάμενος του μπαμπά μου. Σακχαροδιαβητικός. Κάθε πρωί, μόλις ερχόταν το πρωινό, του έκανα την ινσουλίνη του. Με πείραζε, μου έλεγε αστεία, εκείνο το πρωί, μόλις με είδε, χωρίς να τον πλησιάσω άρχισε και φώναζε. Άτιμη, με πονάς, βοήθεια, υποφέρω. Εγώ δεν έχω ετοιμάσει ακόμα τη σύριγγα και το φάρμακο και γελάω. Αλλά απ’ έξω περνάει ο διευθυντής του νοσοκομείου. Ακούει τις φωνές, μπαίνει μέσα, βλέπει εμένα που ακόμα ετοιμάζω τη σύριγγα, βλέπει αυτόν στην πολυθρόνα να φωνάζει και εμένα να γελάω. Ρωτάει τον ασθενή τι του έκανα. Ο ασθενής βάζει τα γέλια και λέει: ψαρώνω την ανθυποσμηναγό. Ο διευθυντής το βρίσκει εξαιρετικά αστείο, γελάει και μέχρι το Μάρτιο που αποστρατεύτηκε, κάθε φορά που με έβλεπε φώναζε: βοήθεια, με πονάς, άτιμη, δεν έχεις ελαφρύ χέρι. Ακόμα και αν τον συναντούσα στο διάδρομο. Ευτυχώς αποστρατεύτηκε και τέλειωσαν τα βάσανά μου!

Χειρουργική κλινική. Έχω παραλάβει χειρουργημένο νεαρό που πρέπει να τον ξυπνήσω για να δω επίπεδο συνείδησης και μετά να καταγράψω την κατάστασή του. Προσπαθώ. Του μιλάω, τον ταρακουνάω, του κάνω ερωτήσεις. Κοιτώ μια κυρία γύρω στα 40 περιποιημένη βαμμένη με έκδηλη αγωνία που κάθεται δίπλα του και του κρατά το χέρι. Ξύπνα ρε παλικάρι του λέω, ήρθε και η  μαμά σου, να μην ανησυχεί. Και ως εκ θαύματος ο νεαρός ανοίγει τα μάτια του, κοιτάει γύρω γύρω και μου λέει: ποια μαμά; Η γυναίκα μου είναι! Ο νεαρός δεν ήταν ούτε 30! Από τότε άλλαξα το παραμύθι. Ξύπνα να δεις ποιος είναι εδώ, έλεγα πλέον!

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ, μέρος 3ο

ΧΑΘΗΚΕ Η ΓΡΙΑ. ΣΤΟΠ.

Εκπαίδευση σε μεγάλο καρδιοχειρουργικό κέντρο της Αθήνας.

Στα πλαίσια αυτής, πρέπει να κάνω και κάτι υπηρεσίες ως επόπτρια και αντικαθιστώσα της διευθύνουσας ένα σαββατοκύριακο. Φυσικά όχι μόνη μου. Έχω μεγάλη προϊσταμένη του νοσοκομείου που εκτελεί την υπηρεσία, εγώ απλά παρίσταμαι. Τη γυναίκα την ήξερα. Είχαμε συναντηθεί πολλές φορές, την είχα εκπαιδεύτρια όταν πήγα στο Ωνάσσειο να γίνω εκπαιδεύτρια για τους διασώστες και να διδάσκω cpr. Την είχα συμμαθήτρια όταν πήγαινα στη νομαρχία για το σεμινάριο οργάνωσης και διοίκησης μονάδων υγείας. Έχει εξαιρετικό χιούμορ. Ακόμα βρισκόμαστε και λέμε ευτράπελα των νοσοκομείων μας.

Την Παρασκευή είχε πεθάνει μια γριούλα 85 ετών. Επειδή το πρόβλημά της είχε λυθεί και παρέμενε στο νοσοκομείο μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο να την πάει στο χωριό της, ο γιατρός που την κούραρε, ζήτησε από τους συγγενείς να γίνει νεκροτομή για να διαπιστωθούν τα ακριβή αίτια του θανάτου.

Σάββατο πρωί, πάω εγώ σενάμενη και κουνάμενη κατά τις εννέα, γιατί σιγά μην ξυπναγα από τα χαράματα για υπηρεσία που δεν ήταν δική μου! Πίνουμε καφέ, με την ας την πούμε Λέλα, και ξεκινάμε μια βόλτα σε όλα τα τμήματα και όλους τους χώρους του νοσοκομείου. Πήγαμε μέχρι το ψυγείο νεκρών και ελέγξαμε αν είναι η νεκρή μέσα στο ψυγείο. Ήταν. Γυρίσαμε στο γραφείο και έγραψε τα χαρτιά που έπρεπε και μετά αρχίσαμε το κουσκουσάκι, στις οκτώ το βράδυ εγώ έφυγα και επέστρεψα την άλλη μέρα το πρωί. Πάλι στις εννέα. Η Λέλα, είχε μείνει και είχε κοιμηθεί στον κοιτώνα των εποπτριών. Ξαναπίνουμε καφεδάκι και ξανακάνουμε τη βόλτα μας. Δεν πήγαμε στο ψυγείο νεκρών γιατί προέκυψε ένα θέμα στη μονάδα εντατικής θεραπείας.

Το απόγευμα, λέμε να κάνουμε τη βόλτα μας πάλι και πάμε και στα ψυγεία. Ελέγχουμε και γριά πεθαμένη, σαβανωμένη και τυλιγμένη με το σεντόνι, πουθενά.

Κοιτιόμαστε, σταυροκοπιόμαστε, και πάμε στο γραφείο. Ελέγχουμε αν η κλινική της πεθαμένης είχε ενημέρωση για τη σορό της γιαγιάς. Μας είπαν ότι δεν την ζήτησε κανείς. Μα δε θα μπορούσε άλλωστε. Τα κλειδιά τα είχαμε εμείς. Η Λέλα δηλαδή. Αν δεν τα έδινε αυτή, δεν άνοιγε πόρτα. Σκέψου τώρα πως για να μπεις εκεί είχε τέσσερις πόρτες με κλειδαριά ασφαλείας που τα κλειδιά τα είχε η Λέλα. Μόνο.

Πρώτη φορά είδα γυναίκα να ασπρίζει σε δευτερόλεπτα. Έγινε σα λευκή κόλλα Α4. Σωριάστηκε σε μια πολυθρόνα και της έφερα νερό.

Ρε συ Ρία, που πήγε η νεκρή; Ξέρω και εγώ, της λέω, μπορεί να βγήκε να ψωνίσει στριγκ λόγω εκπτώσεων, προσπαθώ να κάνω λίγο χιούμορ. Παραδόξως γέλασε.

Έτσι μπράβο ρε Λελα της λέω. Θα τη βρούμε.

Τι λές μωρή; Μου λέει. Θα πάω φυλακή. Χάθηκε νεκρός το καταλαβαίνεις;

Ρε Λέλα, δε γίνεται να ξαναγεννήθηκε και να βγήκε βόλτα. Κάποια λογική εξήγηση θα υπάρχει που απλώς εμείς δε γνωρίζουμε.

Ρία, απώλεια νεκρού είναι ποινικό αδίκημα, το διδαχθήκαμε σε τόσα σχολεία, μπορεί να πήραν τη σορό ανώμαλοι, μπορεί σατανιστές, μπορεί χίλια δυο πράγματα.

Ρε Λέλα, τα κλειδιά τα έχουμε εμείς μόνο. Δεν μπορεί να μπήκε κανείς μέσα. Πάμε να δούμε μήπως κύλισε πίσω.

Καλούμε δυο τραυματιοφορείς, βγάζουμε όλα τα φορεία από το ψυγείο, βάζουμε τον ένα μέσα με ένα φακό να δει μήπως είχε πέσει το πτώμα μέσα, τίποτα.

Η πίεση της Λέλας είχε πάει στο 18, οι σφύξεις της στα 120. Λίγο ήθελε και θα μου έμενε στα χέρια. Τακτοποιούμε με τους τραυματιοφορείς το χώρο και ξαναπάμε στο γραφείο.

Λέλα, ηρέμησε θα τη βρούμε…

Ρε είσαι καλά; Εγώ είμαι υπεύθυνη το σαββατοκύριακο, την τσεκάραμε χθες το πρωί ήταν μέσα. Σήμερα το απόγευμα δεν είναι. Που πήγε; Ποιος την πήρε; Πως άνοιξε; Για να μπει κάποιος μέσα εκεί, πρέπει να περάσει από τη ρεσεψιόν, να με ειδοποιήσουν να δώσω τα κλειδιά, να καταγράψω το γραφείο και να ειδοποιήσω και την κλινική που απεβίωσε ο νεκρός. Από χθες δεν είχα τέτοια κλήση. Η ρεσεψιόν με ειδοποίησε μόνο για την είσοδο του…… (γνωστό πολιτικό πρόσωπο που τώρα δεν υπάρχει στη ζωή). Θα γίνει ΕΔΕ θα με κλείσουν μέσα, τι θα πει ο κόσμος, τα παιδιά μου;

Ηρέμησε ρε Λελα, θα τη βρούμε τη γριά.

Πως ρε Ρία, είναι χαμένη. Όποιος την πήρε, είχε κλειδιά, ήρθε οργανωμένος.

Χαλάρωσε...(τετοιες μαλακίες λέω σε κρίσεις).

Ξαναπάμε στα ψυγεία. Τα φώτα αναμμένα, το κρύο ελεεινό και το πάτωμα σκουπισμένο. Σβήνουμε τα φώτα, ανάβουμε τους φακούς και άντε πάλι πίσω.

Φεύγουμε, κλειδώνουμε, πάμε στη ρεσεψιόν, παίρνουμε τα ονόματα όσων ήταν στη ρεσεψιόν από το Σάββατο το πρωί ως την ώρα εκείνη. Γυρνάμε στο γραφείο, τους παίρνουμε τηλέφωνο, κανένας δεν ήξερε, τίποτα.

Άρχισαν και εμένα να με ζώνουν τα φίδια. Στους συγγενείς δεν μπορούσαμε να τηλεφωνήσουμε. Τι να τους πούμε; Χάθηκε η νεκρή σας; Θα μας έσφαζαν!

Ξαναπάμε στα ψυγεία. Έχει σκοτεινιάσει για τα καλά. Έχω αρχίσει να αγριεύομαι. Μόλις πάμε να ξεκλειδώσουμε την πρώτη πόρτα, η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη.

Κοιταζόμαστε, ξεροκαταπίνουμε, πιανόμαστε από το χέρι και προχωράμε. Τα φώτα όλα ανοικτά. Εμείς τα είχαμε σβήσει. Τα πόδια μας να τρέμουν. Φτάνουμε στη δεύτερη πόρτα, ξεκλείδωτη και αυτή. Τα νεύρα μας τσατάλια. Αφού ήμουν μπροστά, τις είχε κλειδώσει και είχε και το συνήθειο να τις ταρακουνά για να δει αν είχαν κλειδωθεί καλά. Φτάνουμε στην τρίτη πόρτα, ξεκλείδωτη και αυτή. Ένιωθα ήδη κρύο ιδρώτα στην πλάτη μου. Η Λέλα είχε αρχίσει να μουρμουρίζει το πάτερ ημών. Φτάνουμε στην τελευταία πόρτα, ανοιχτή και τα φώτα ανοιχτά και σκιές χόρευαν στον τοίχο.

Φωνάζουμε, και βγαίνει ένας αλβανός που σφουγγάριζε.

Τον ρωτάμε πως μπήκε μέσα. Έχω πασπαρτού μας λέει. Κάθε βράδυ γύρω στις εννέα έρχομαι και καθαρίζω. Χθες, τον ρωτάμε, εσύ ήσουν βάρδια; Ναι μας λέει, κάθε βράδυ. Χωρίς ρεπό γιατί θέλει τα λεφτά.

Παίρνουμε τηλέφωνο την υπεύθυνη του συνεργείου καθαρισμού. Έρχεται και μας φέρνει και τα τηλέφωνα όλων όσων δούλευαν από το Σάββατο το πρωί ως την ώρα εκείνη. Τους καλούμε στο αμφιθέατρο σε μισή ώρα και ρωτάμε ποιοι πήγαν να καθαρίσουν στο ψυγείο νεκρών. Έρχονται δυο άτομα. Ο αλβανός και μια κυρία μεγάλη σε ηλικία. Τους ρωτάμε αν είδαν κανέναν εκεί. Η κυρία σταυροκοπήθηκε και έφτυσε τον κόρφο της.

Ο αλβανός είπε πως το προηγούμενο βράδυ, ήρθε ένας κύριος με ένα πεθαμενατζή και πήραν τη γιαγιά που ήταν μέσα.

Αρχίσαμε να ρωτάμε για το πώς ήταν αυτοί οι κύριοι.

Δεν θυμάμαι, αλλά να σας δώσω την κάρτα του γραφείου που μου έδωσε ο πεθαμενατζής, μας λέει ο αλβανός.

Έχουμε βαρέσει μπιέλες με τη Λέλα. Παίρνουμε την κάρτα που ο αλβανός μας έδωσε γιατί το πρωί είχε ξεχάσει τη φόρμα του από το προηγούμενο βράδυ και δε θυμήθηκε να την πάρει για πλύσιμο (ευτυχώς) και πάμε πάλι στο γραφείο.

Τηλεφωνώ εγώ, γιατί η Λέλα, τα έχει παίξει. Ρωτώ ποιος ήρθε στο …… και γιατί. Μου λέει ένας άλλος αλβανός ότι ήρθε αυτός. Είχε να πάρει τη γιαγιά. Πως ήξερες, του λέω, που ήταν το ψυγείο νεκρών; Με πήγε ο γιος της γιαγιάς που το προηγούμενο βράδυ είχε συνοδεύσει τη σορό στο ψυγείο με τον τραυματιοφορέα. Και πως μπήκατε μέσα από τις τέσσερις κλειδωμένες πόρτες; Ήταν ανοιχτές γιατί σφουγγάριζαν μέσα.

Η γιαγιά που είναι τώρα; (τί τις θέλω αυτές τις ερωτήσεις;)

Που θες να είναι κυρά μου, τη θάψαμε σήμερα στις δώδεκα το μεσημέρι στα Τρίκαλα. Γι αυτό ήρθα μέσα στη νύχτα, γιατί είχε ταξίδι μέχρι το χωριό της.

Αντιλαμβάνεστε ότι το πήραν μετά το πασπαρτού από το συνεργείο καθαριότητας. Ακόμα και τώρα μετά από 6 χρόνια, παραπονιούνται οι επόπτριες ότι τρέχουν στα ψυγεία κάθε φορά που πάνε οι καθαρίστριες. Αλλά έπρεπε να συμβεί αυτό σε αυτές και όχι στη Λέλα και σε μένα!