ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Κατ’ αρχήν, καλή ψήφο αύριο το πρωί. Με τις υγείες μας, με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, ας ψηφίσει ο καθένας όποιον νομίζει πως τον εκφράζει και τον εκπροσωπεί. Στο κάτω κάτω της γραφής, τι είμαστε για να αρέσουμε σε όλους; Πατάτες τηγανητές;

Λοιπόν, ας επανέρθουμε στον τίτλο της ανάρτησης.

Οι νέοι, δηλαδή όσοι είναι άντε μέχρι 25 χρονών και πολύ είπα, έχουν πολύ υψηλή ανοχή στο κρύο. Θα θυμάστε όλοι ότι την πρωτοχρονιά, είχε ψοφόκρυο. Ο γιος μου βγήκε με το σακάκι του κοστουμιού έξω,  και δεν κρυολόγησε, και δεν είναι και ο μόνος. Με φίλες μάνες και αυτές, περιγράφαμε τα ρούχα των παιδιών μας όταν βγήκαν να καλωσορίσουν το 2015 και μάλλον πρέπει να ζούμε στην Αυστραλία, γιατί τα βλαστάρια μας ήταν ντυμένα λές και ήταν Αύγουστος! Και δεν κρύωσε κανένας από αυτούς ρε παιδιά. Εμείς οι μανάδες και μόνο με την ιδέα, μια καταρροή την είχαμε, αυτά τίποτα… ντούρασελ!!!

Αυτά για την ανοχή στο κρύο. Και περνάμε στην ανοχή στη βλακεία. Οικογένεια τεσσάρων ατόμων πήγε στα επείγοντα μεγάλου νοσοκομείου ανήμερα την πρωτοχρονιά για να τους κάνουν ακτινογραφία και να δουν σε ποιον έπεσε το φλουρί της βασιλόπιτας! Και αναρωτιέμαι: αμάσητα τα έτρωγαν τα κομμάτια; Είδα τις ακτινογραφίες. Είχε ολόκληρο μονόευρο τυλιγμένο σε αλουμινόχαρτο. Δεν το κατάλαβαν τέσσερις άνθρωποι; Τι είναι; Μηρυκαστικά; Τώρα καταπίνουν την τροφή και μετά τη μασάνε;;; απαράδεκτη βλακεία. Και εντάξει, κατάπιαν ολόκληρη γκουμούτσα, δεν ντράπηκαν να πάνε να δούνε ποιος το κατάπιε αμάσητο; Για την τιμή των όπλων, ο μεγάλος γιος ένα παχύδερμο 22-23 χρονών το είχε στο στομάχι του.

Ήμουν σε ένα τραπέζι  και 

ήταν και δυο κυρίες πολιτικών. Παντρεύεσαι πολιτικό. Αφού παραμένεις παντρεμένη μαζί του, γιατί τον υπονομεύεις καθημερινά; Το τι χαζομάρα άκουσα από τη γυναίκα μεγαλοστελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιγράφεται. Ξέρετε πως είμαι βρωμοκαπιτάλα του κερατά, αλλά δεν πιστεύω ότι ο τζίριζα θα φέρει και τον αντίχριστο στη χώρα. Δε θα μου άρεσε μια τέτοια προοπτική, αλλά ρε κοπελιά, που είσαι και μεγαλύτερη από μένα, δεν επιτρέπεται να λες πως 200.000 ευρώ που είχατε στην άκρη, τα βγάζετε στο εξωτερικό τώρα που έχουμε εκλογές. Σου αρέσει δε σου αρέσει, γιατί εκθέτεις την παράταξη που ο άντρας σου υποστηρίζει και μάλιστα τον έχει και στο επικρατείας σε εκλόγιμη θέση! Κράτα τη θέση σου με το να μην τον ντροπιάζεις τον καημένο.

Η γρίπη. Αυτή η περιβόητη γρίπη που σκότωσε καμιά εικοσαριά, την έχετε ακούσει; Ε, μάλλον αυτήν είχα. Ξεκίνησε με καταβολή δυνάμεων και μια ήπια κεφαλαλγία. Με ένα ντεπονάκι, πήγα δυο μέρες στη δουλειά. Την Παρασκευή, κοιμήθηκα σα να είχα να κοιμηθώ μια βδομάδα. Το Σάββατο έβηχα χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση, απλά ήμουν λίγο πτώμα. Την Κυριακή τα είδα όλα. Πόνος παντού, βήχας όχι παραγωγικός, και πονοκέφαλος. Και κρύο. Πολύ πολύ κρύο. Κλιματιστικό ανοιχτό στους 26 βαθμούς, πόρτες παράθυρα κλειστά, πυτζάμα, (ναι πυτζάμα και ρόμπα φλις παρακαλώ) αλλά εγώ έτρεμα. Και βάζω θερμόμετρο. 38,8 ακατέβατα στις δυο ώρες. Με ένα ντεπόν, το θερμόμετρο δεν κατέβαινε. Με δυο, σε τέσσερις ώρες ήταν πάλι στο 38,8 και δεν έπεφτε κάτω από 37,7. Τηλεφωνώ στη δουλειά, παίρνω δυο μέρες άδεια. Δευτέρα πρωί, με το καλημέρα 39,1 και πόνος στο λαιμό σα να έκανα γαργάρα με πινέζες. Με δυο ντεπόν κάθε οκτώ ώρες. Και θερμοκρασία κάτω από 37,9 δεν είδα. Τρίτη μια από τα ίδια. Ήδη ο γιος μου είχε πάει στο νοσοκομείο για να μου φέρει συνταγές για tamiflu tavanic mucosolvan. Έπαιρνα την αντιβίωση, δεν έτρωγα, με πόναγε το στομάχι, ο λαιμός, τα κόκκαλα, τα αυτιά μου, η μύτη μου, τα παραρίνια και το κεφαλάκι μου. Την Τετάρτη, το θερμόμετρο έφτασε μόνο μέχρι το 38. Αλλά ο βήχας μου άλλαξε. Έγινε παραγωγικός και φοβερά επίμονος αφού έπαιρνα βλεννολυτικά. Όμως κάθε φορά που σηκωνόμουν από το κρεβάτι

ένιωθα σαν το Σίσυφο… έκανα ένα μπάνιο, και κουράστηκα! Ξανά τηλέφωνο στο γιατρό μου, μου εξήγησε πως δεν έχω άλλη ίωση τώρα απλά έτσι είναι η εξέλιξη της νόσου και πως πρέπει να κάνω υπομονή. Ναι, το λέω αλλά αισθάνομαι φοβερά κουρασμένη, σα να σκάβω, σα να έφαγα ξύλο… και έτσι έμαθα, πως η γρίπη αυτή, χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πολύ μεγάλη καταβολή δυνάμεων. Πήγαινα στην τουαλέτα δεκαπέντε βήματα όλα και όλα και έφτανα στο μπάνιο κουρασμένη. Η πιο μεγάλη διαδρομή που έκανα ήταν 27 βήματα ως την κουζίνα για να φτιάξω στο θερμός ζεστό χαμομήλι ή τσάι ή μελισσόχορτο. Και γύρναγα ράκος. Έκανα ένα τέταρτο να συνέλθω. Μέχρι σήμερα. Σήμερα, όχι πυρετός, μιλάω, και πάω στο μπάνιο και την κουζίνα και  δεν κινδυνεύω να σωριαστώ από την εξάντληση. Ευτυχώς έμεινα σε καραντίνα από την Παρασκευή το μεσημέρι μέχρι αύριο που θα πάω να ψηφίσω. Τουλάχιστον δεν κόλλησα κάποιον άλλον. Ακόμα και τις σούπες ή τα φάρμακα, τα βάζανε στο ασανσέρ και τα έπαιρνα με μάσκα.

Περαστικά μου, καλά να είμαι, καλά να είστε, αυτά. Τώρα καταλάβατε γιατί έκανα ένα μήνα σχεδόν να κάνω ανάρτηση.

Поцелуи!!!  

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ…

Και καταθέτω τους φακέλους και περιμένω να πάρω άδεια για να δω και εγώ θάλασσα.

Και μου τηλεφωνεί η διευθύντρια και μου ζητά να μεταφέρω την άδειά μου δυο εβδομάδες πίσω για να τους καλύψω σε θέση επόπτριας που είχαν πρόβλημα. Το είχα ξανακάνει, σιγά τα ωά τα δίκροκα και φυσικά δέχτηκα. Να είμαστε και λογικοί, προσωπικά και η διευθύντρια του νοσηλευτικού τομέα και ο διοικητής, μου έχουν φερθεί εξαιρετικά καλά και θα ήταν γαϊδουριά από μέρους μου να αρνηθώ.

Και τηλεφωνώ στη Ζάκυνθο που με περίμεναν και το ανακοινώνω. Και ακούω το δούλεμα της αρκούδας. Τελικά, καθυστέρησα την άδειά μου μόνο δέκα μέρες.

Και ξεκινώ για Ζάκυνθο. Από τα χαράματα. ΔΕΝ ΕΠΕΣΑ, αν δεν το καταλάβατε, φέτος, δεν έπεσα! Και κάθετε δίπλα μου στο λεωφορείο ένας τύπος που την έχει δει τουλάχιστον Τζώρτζ Κλούνεϊ! Και να μου μιλάει σε όλο το ταξίδι, να θέλει να πιούμε καφέ μαζί όταν σταμάτησε το λεωφορείο, να κάθεται δίπλα μου και στο φέρυ από Κυλλήνη για Ζάκυνθο. Και να βρεθούμε στο νησί, και να πάμε για μπάνιο, και να διασκεδάσουμε κάποιο βράδυ.

Και επιτέλους φτάνουμε στο Τζάντε και εξαφανίστηκα! Και πάω την ίδια μέρα για το πρώτο και παρ’ ολίγο μοναδικό μπάνιο της χρονιάς και μόλις γυρνώ, αδιαθετώ! Κορίτσια το πιάσατε το υπονοούμενο. Αλλά ήμουν χάλια. και άυπνη. Και πάω να κοιμηθώ. Και πέφτει το ρεύμα. Ευτυχώς είχα στο κινητό φακό, ο γιος μου τον είχε βάλει. Και έρχεται ό ηλεκτρολόγος μέσα στη νύχτα, δε μας έβρισε, ήρθε, έφτιαξε τη βλάβη και επιτέλους ξεκουράστηκα. Πέρασα μια εβδομάδα φανταστική. Μετά γύρισα.

Αλλά ως συνήθως, άφησα ανοιχτή μια μπαλκονόπορτα στο σπίτι για να αερίζεται και να έχουν φως τα φυτά. Και βρίσκω ένα σπίτι αχούρι. Ξερά φύλλα στο σπίτι μέσα, σκόνη και λάσπη παντού γιατί είχε βρέξει και δυο μέρες πριν.

Κάνω γενική καθαριότητα γιατί είχε ξυπνήσει μέσα μου η νοικοκυρά, και το μεσημέρι που πήγα να χαλαρώσω μου τηλεφωνεί μια φίλη για να πάμε στην έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο. Τι θα έλεγα; Όχι; Όχι βέβαια, και πήγα, και γύρισα φορτωμένη σα γαϊδούρι. Αλλά ψόφια. Γιατί πήγα με τα πόδια και γύρισα με τα πόδια και με βάρος. Και πέφτω ψόφια.

Και ξυπνώ την επομένη ανανεωμένη και ξεκούραστη. Φτιάχνω έναν καφέ και κάθομαι στη βεράντα με ένα βιβλίο από τα καινούργια μου. Και σηκώθηκα την άλλη μέρα στις επτά το πρωί. Διάβαζα όλη τη νύχτα. Λέω, ας κοιμηθώ. Αλλά ένιωθα μια λιγουρίτσα. Παίρνω το χάπι του θυρεοειδούς, περιμένω μισή ώρα, φτιάχνω δυο αυγά τηγανητά, τρώω και κοιμάμαι. Και ξυπνώ στις έντεκα το βράδυ.

Ησυχία! Ωραία ήταν. Παίρνω το παιδί μου να δω τι κάνει, μου μίλησε κανονικά γιατί έπαιζε λόλ, δεν ξέρω τι είναι αυτό. Παίρνω την κολλητή, την ξύπνησα αλλά επειδή ανησύχησε μου μίλησε καλά αλλά την έκλεισα αμέσως. Και παίρνω και την αδερφή μου. Αυτή με έβρισε γιατί η ώρα είχε πάει και δώδεκα και μισή.

Τι να κάνω και εγώ; Έπιασα το βιβλίο μου.

Και διάβασα. Ως τις δέκα το άλλο πρωί. Μετά ακολουθήθηκε το αυτό μοτίβο every day, για τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες. Τόσο είχα άδεια. Μιλάμε έκανα τη νύχτα μέρα και τη μέρα νύχτα. Καταλάβατε τώρα γιατί χάθηκα και δεν απαντούσα στα τηλεφωνήματά σας; Γιατί κοιμόμουν! Έβλεπα τις κλήσεις σας, αλλά δε σας τηλεφωνούσα πίσω γιατί ήταν μαύρα μεσάνυχτα…

Και έρχεται η μέρα που πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά. Αλλά δεν κοιμάμαι γιατί έχουν αλλάξει οι κιρκαδικοί μου ρυθμοί. Ένας μήνας δεν είναι λίγος! Και πάω πρώτη μέρα στη δουλειά σαν κοτόπουλο. Την ώρα που έπρεπε σύμφωνα με τους ρυθμούς μου να κοιμηθώ, εγώ πήγα για δουλειά. Ευτυχώς που χάρηκαν που με είδαν και δεν ασχολήθηκα με το τμήμα. Κάποια χαζομάρα θα είχα κάνει. Μετά συνήλθα.

Και μου το σκάνε το παραμύθι. Μπορεί να μου το είπαν από την προηγουμένη αλλά το εμπέδωσα τη δεύτερη μέρα που πήγα στη δουλειά. Έγινε η κρίση μου, ήρθα πρώτη στη βαθμολογία, πήρα τη θέση που ήθελα και τώρα περίμενα να μου στείλουν ένα επίσημο έγγραφο που να με ενημερώνει. Και έρχεται, εξαιρετικά τεκμηριωμένο, οφείλω να ομολογήσω. Και περιμένουμε δέκα μέρες για τυχόν ενστάσεις. Και πάει μετά στο ΓΕΕΘΑ. Και περιμένουμε να πάρει υπογραφή από τον αρχηγό. Και παίρνει. Και περιμένουμε να πάρει υπογραφή από τον υπουργό εθνικής άμυνας. Και παίρνει. Και έρχεται σήμα στο νοσοκομείο με την απόφαση. Αλλά, χωρίς ημερομηνία ανάληψης καθηκόντων. 

Δηλαδή είμαι υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Έγινα επόπτρια, αλλά δεν έχω αναλάβει καθήκοντα. Και δεν ξέρω ούτε γιατί, ούτε πότε. Και ναι μεν είμαι στο τμήμα, αλλά περνάω αρμοδιότητες στις αντικαταστάτριές μου. Για να μην τις αφήσω στα βαθειά όπως την πάτησα εγώ όταν πήγα στον όροφο αυτό. Και σε μερικές μέρες θα παρίσταμαι απλώς.

Καλό είναι, αλλά θα σας εκμυστηρευτώ κάτι. Τη μέρα που ήρθε το σήμα, που το έδειξα στα παιδιά, βάλαμε τα κλάματα όλοι μαζί. Προσπάθησα να το ρίξω στο αστείο, ότι και καλά κλαίνε από ανακούφιση, αλλά δεν είναι έτσι.

Εγώ έκλαιγα γιατί το τμήμα το έστησα εκ των βάθρων, έκανα φοβερές αλλαγές βελτίωσης, αγάπησα τον κόσμο, με αγάπησαν και αυτοί, είμαστε περισσότερο φιλαράκια παρά προϊσταμένη και υφιστάμενοι. Βγαίνουμε για φαγητό, πάμε σε ντίσκο, κάνουμε πάρτυ. Τώρα πάνε όλα αυτά. Δε θα μου μιλάνε γιατί τα άλλα τμήματα θα τους λένε πως γλύφουν την επόπτρια. Και θα με αποφεύγουν. Θα κάνουν πάρτυ και δε θα με καλούνε για να μην τους λένε γλυφτρόνια… Από ότι μου είπαν, τα παιδιά στενοχωριούνται γιατί δεν ξέρουν ποια θα με αντικαταστήσει. Θα τα φροντίζει όπως εγώ; Θα τους ικανοποιεί στο πρόγραμμα όπως εγώ; Θα είναι δίκαιη; Θα τους καλύπτει; Ή θα πέφτουν οι αναφορές βροχή;

Και ενώ από τη μια χαίρομαι. Πολύ χαίρομαι, από την άλλη λυπάμαι που θα αποχωριστώ τα παιδιά μου…

Αυτά, γιατί έτοιμη είμαι να κλάψω πάλι.

ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΙ…

… τι νομίζατε, έτσι εύκολα θα ξεμπερδεύατε από εμένα;

Έκανα ένα φορμάτ στο λάπι τόπι μου, αλλά μου έβαλαν στο κουμπιουτουράκι μου τα λίνουξ. Και δε με βόλεψαν καθόλου. Μα καθόλου… και δεν μπορούσα να γράψω. Και έχω τόσα να σας πω!

Τι προσπάθησα να συνηθίσω τα λίνουξ, τι να γράψω σε άλλο πι σι και να τα στείλω στο μέηλ και μετά να τα ανεβάσω, δεν μπορούσα. Ήθελα τις ανέσεις μου, τη μουσικούλα μου, τις φωτογραφιούλες μου, τη βολή μου τέλος πάντων.

Προσπάθησα μόνο τέσσερις μήνες. Αλλά δεν άντεξα. Επέστρεψε από την άδειά του ο φίλος μου ο Γιώργος, μου έκανε φορμάτ στο γλυκουλίνι μου και τώρα, ΝΑ ‘ΜΑΙ!!!

Λοιπόν, τα νέα μου, όλον τον Ιούλιο, τα είδα όλα. Όταν λέμε όλα, θα σας εξηγήσω αύριο τι πέρασα και θα με συμπονέσετε!

Μετά θα σας πω πόσο κακία μπορεί να έχουν κάποιοι μέσα τους.

Και τέλος θα σας πω για την αναμονή. Μετά την αυριανή ανάρτηση, θα καταλάβετε τι εννοώ. 

Προς το παρόν, χαίρομαι αφάνταστα που ξανακάνω ανάρτηση στο αγαπημένο μου μπλογκάκι και που θα έχω τη δυνατότητα να σας διαβάζω γιατί ούτε αυτό μπορούσα να κάνω τόσο καιρό!

Σας φιλώ και σας υπόσχομαι πολλές και αστείες αναρτήσεις!

ΚΑΛΩΣ ΜΕ ΒΡΗΚΑΤΕ!!!

ΤΣΑ! ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΙ!!!

Κατ’ αρχάς, θέλω να ευχαριστήσω όλους τους φίλους που μου τηλεφωνούσαν όλες αυτές τις μέρες που απουσίαζα από το μπλογκ γιατί η μαμά μου χειρουργήθηκε.

Είναι η δεύτερη φορά που οι μπλόγγερ με αντιμετωπίζουν σαν οικογένεια και όχι τυπικά.

Παύλο, Αθηνά και Βάσω, δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω. Και όλους τους άλλους που μου τηλεφωνούσατε, αλλά αυτοί οι τρεις, έπαιρναν σχεδόν δυο φορές κάθε μέρα να δουν πως είναι η μαμά μου και εγώ.

Και ρωτούσαν για μένα,

γιατί μαντέψτε… έπεσα γιατί φορούσα χαμηλά παπούτσια και σακατεύτηκα. Τελικά τα καλοκαίρια, μια πτώση την έχω. Δεν ξέρω τι φταίει.

Έχω ένα μπούτι μελανό, πονεμένο, χτυπημένο και με λύση της συνεχείας του δέρματος. Πόνος;;; ΠΟΟΟΟΝΟΟΟΟΣ! (η φωτό είναι μετά που άρχισε να ξεμπλαβιάζει! ιατρική ορολόγια βεβαίως βεβαίως!)

Αλλά δεν έδειξα τίποτα μπροστά στη μαμά για να μη θορυβηθεί.

Όταν γυρίσαμε σπίτι της το έδειξα και δεν πίστευε στα μάτια της!

Με τούτα και με εκείνα, πέρασαν οι μέρες, πέθανε και η μαμά μιας φίλης μου που θα κηδευτεί τη Δευτέρα και έχασα και δέκα τόσες μέρες άδειας. Από άδεια, θάλασσα και ξεκούραση θα το δούμε το έργο τέλος Αυγούστου και αρχές Σεπτεμβρίου!

Αυτά. Φιλάκια, ρίξτε και μια βουτιά για μένα που κάνω μπέιμπι σίττινγκ στη μαμά!

ΜΕ ΤΗ ΝΙΚΗ...

Φεύγεις με αγωνία.

Φεύγεις με ελπίδα.

Φεύγεις με τις ευχές όλων μας…

Φεύγεις για μια επίπονη διαδικασία. Που ίσως να είναι η τελευταία και να αποτελέσει αφορμή μιας νέας ζωής.

Μιας ζωής χωρίς πόνο, χημειοθεραπείες, επιπλοκές.

Έχεις ένα Γολγοθά.

Έχεις να περάσεις πόνους, ταλαιπωρία, ανησυχία, φόβο.

Είμαστε όλοι μαζί σου. Είμαστε όλοι κοντά σου.

Χρειάζεται δύναμη, κουράγιο και ελπίδα. Σου συμπαραστεκόμαστε νοερά.

Σε βλέπω να στηρίζεσαι στο χέρι του άντρα σου για να ανέβεις τις σκάλες του αεροπλάνου.

Το μαντήλι που τυλίγει το κεφάλι σου και κρύβει το χωρίς μαλλιά κρανίο σου, σε κάνει να ξεχωρίζεις παρά την απόσταση που μας χωρίζει.

Σε βλέπω να ορθώνεις το ανάστημά σου και είναι σα να ακούω την ανάσα σου να μπαίνει βαθειά στα πνευμόνια σου. Να γεμίζει με ελπίδα και κουράγιο το κορμάκι σου.

Σε βλέπω που γυρνάς και κοιτάς γύρω σου. Ένα βήμα ακόμα και θα χαθείς στην κοιλιά του σιδερένιου πουλιού που θα σε πάει στην ίαση…

Σ’ αυτό το ταξίδι έχουμε εναποθέσει όλες τις ελπίδες μας.

Σ’ αυτό το ταξίδι τα παιδιά σου παίζουν στα ζάρια το μέλλον με τη μητέρα τους ή όχι.

Σ’ αυτό το ταξίδι δεν είσαι μόνη.

Καλή επιτυχία.

Καλή επιτυχία στο δύσκολο και επίπονο χειρουργείο που σε περιμένει.

Καλή επιτυχία στον αγώνα σου.

Καλή επιτυχία μέσα από την καρδιά μας…

Θα περάσει.

Οι πόνοι, οι έμμετοι, οι ναυτίες, η αδυναμία, η ανορεξία, η μεταλλική γεύση, η αλωπεκία.

Θα περάσουν.

Θα γυρίσεις δυνατή, νικήτρια, υγιής.

Θα γυρίσεις για τα παιδιά σου. Για τον άντρα σου, για τους γονείς σου. Για όλους εμάς…

Θα γυρίσεις να γεμίσεις αισιοδοξία το σπίτι σου.

Για να γεμίσεις χαρά τα παιδιά σου.

Για να ξανακάνουμε τις οικογενειακές συγκεντρώσεις που τα γέλια και το κέφι δε θα είναι ψεύτικα…

Θα γυρίσεις και όλα αυτά θα είναι ένα κακό όνειρο. Μια παρένθεση.

Καλό ταξίδι… και με τη νίκη!

ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΜΠΤΟ ΟΡΟΦΟ...

…αφού απέτυχες στις πανελλαδικές και έπιασες τέτοια χαμηλή βαθμολογία! Άχρηστη… ανίκανη… κούτσουρο…αποτυχημένη… (θα δείτε παρακάτω γιατί το γράφω).

Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά που δίνουν πανελλαδικές.

Να γράψουν ψύχραιμα.

Δεν είναι δα, και το τέλος του κόσμου!

Είναι πρωταθλητισμός βέβαια, πρέπει να έχεις προετοιμαστεί κατάλληλα, αλλά δε χάθηκε και ο κόσμος. Μια αποτυχία δεν κρίνει το μέλλον σου.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΒΑΣΙΛΗ, είναι ένα παιδί που έχω στο τμήμα μου, δίνει εξετάσεις σε άλλη κατεύθυνση από αυτή που έδωσε για να περάσει στη Σ/ΣΑΝ, αλλά μπράβο του για το διάβασμα και την προετοιμασία του. Μπράβο για την επιλογή του να ξαναπροσπαθήσει για μια εντελώς διαφορετική σχολή από αυτή που του δίνει τα προς το ζειν. Προσωπικά, τον βοήθησα όσο μπορούσα. Τώρα το παλικάρι μου, έχει άδεια για να δώσει εξετάσεις. Μόνο πέντε μέρες. Τις άλλες τις έβαλα με ρεπό, εορταστικά, με διάφορες άλλες πατέντες για να μη χάσει την καλοκαιρινή του άδεια.

Ως προϊσταμένη, θα λυπηθώ αφάνταστα που θα μου φύγει, πρόκειται για εξαίρετο αξιωματικό, για άοκνο, φιλότιμο, αποτελεσματικό, με γνώσεις νοσηλευτή.

Ως Ρία, χαίρομαι που θα κάνει αυτό που θέλει, που δεν το βάζει κάτω, που προσπαθεί να βελτιωθεί.

ΒΑΣΙΛΗ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Πριν χρόνια, όταν έδινα

εγώ πανελλαδικές, η κολλητή μου, δεν τα πήγε καλά. Όταν μετά από ένα μήνα βγήκαν οι βαθμοί, εγώ περνούσα με τα τσαρούχια στη ΣΑΝ, αυτή όμως δεν τα πήγε καλά.

Μου τηλεφώνησε και έκλαιγε. Η μάνα της, της είπε να πέσει από τον πέμπτο που απέτυχε…

Έκλαιγε η φίλη μου, έκλαιγα και εγώ, με είδε ο μπαμπάς μου που έκλαιγα και την παρηγορούσα, μου παίρνει το τηλέφωνο και της λέει: Φύγε τώρα από εκεί και έλα να μείνεις μαζί μας. Τι δυο παιδιά, τι τρία. Και φέρε μου και τη μάνα σου στο τηλέφωνο. Της τραβά και μια κατσάδα της μάνας της φίλης μου.

Έρχεται η κολλητή και μένει σπίτι μας μερικές μέρες. Μετά πήγε στη γιαγιά της στην Άρτα. Εκεί θα περνούσε το καλοκαίρι της. Η μάνα της, ούτε φωνή ούτε ακρόαση… Εκεί, στης Άρτας το γιοφύρι, η φίλη μου γνώρισε κάποιον. 20 χρόνια μεγαλύτερό της. Απεγνωσμένη όπως ήταν, τον παντρεύτηκε μερικούς μήνες μετά. Με καλή δουλειά αυτός, ευκατάστατος, εμφανίσιμος, κύριος. Αλλά 20 χρόνια μεγαλύτερος. Έκαναν δυο παιδιά. Την επισκεπτόμουν και την επισκέπτομαι συχνά. Τα τρία τελευταία χρόνια, ο άντρας της λόγω εγκεφαλικού είναι κατάκοιτος και η φίλη μου, που δεν ήθελε να πάει στη σχολή νοσηλευτριών που είχε η Άρτα και θα την πλήρωνε ο μπαμπάς μου, περιποιείται σαν αποκλειστική όλο το 24ωρο τον άντρα της. Και όλα αυτά γιατί η μάνα της, της είπε να πέσει από τον πέμπτο που απέτυχε στις εξετάσεις.

Και αυτή έπεσε…