Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Το ξέρω πως άργησα να απαντήσω, αλλά είχα πολλά να κάνω και κυρίως να γράψω. Η απάντηση στο ερώτημα της προηγούμενης ανάρτησης, είναι η παρακάτω. 

H υπογεννητικότητα, σύμφωνα με το λεξικό, είναι ο μειωμένος αριθμός γεννήσεων σε μία χώρα, ιδιαίτερα όταν αυτός ο αριθμός είναι μικρότερος ή όχι σημαντικά μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο αριθμό των θανάτων

Η υπογεννητικότητα σε συνδυασμό με την αύξηση του προσδόκιμου της ζωής οδηγεί στη γήρανση του πληθυσμού. Μια χώρα που γηράσκει είναι η ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεια που έδωσε στη δημοσιότητα η Eurostat. Είναι ενδεικτικό ότι το 2012, ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά 5,5% της στιγμή ποηυ ο πληθυσμός της ΕΕ αυξήθηκε κατά μέσο όρο 2,2%. Στην Ελλάδα, ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 60,5 χιλιάδες το 2012 και την 1η Ιανουαρίου του 2013, έφτασε στους 11,161 εκατομμύρια κατοίκους. Το 2012 στη χώρα μας καταγράφηκαν 100.400 γεννήσεις και 116.700 θάνατοι, ενώ την ίδια χρονιά εγκατέλειψαν τη χώρα μας πάνω από 44.000 κάτοικοί της και όλοι τους στην πιο παραγωγική, οικονομικά,  τους ηλικία. Για να διατηρηθεί ο πληθυσμός σε μια χώρα, χρειάζεται ένα ποσοστό γονιμότητας, 2,1 ειδικά στην Ευρώπη. Το ποσοστό γονιμότητας στην Ελλάδα από το 2003 ως το 2008 ήταν περίπου 1,34. Εάν αυτός ο τύπος γονιμότητας συνεχιστεί για πολλά έτη, θα δούμε μια αιχμηρή πτώση στον πληθυσμό των ελλήνω. Το ποσοστό γονιμότητας για το Αφγανιστάν είναι πάνω από 7,1 ενώ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ τους είναι 758 δολάρια. Το κατά κεφαλήν εισόδημα στη χώρα μας είναι 30.535 δολάρια. 

Και μετά από τα παραπάνω στοιχεία, έρχεται μια υπουργική απόφαση, που τιμωρεί τα στελέχη θηλυκού γένους που έχουν τεκνοποιήσει. Που έχουν δώσει ένα ή και περισσότερα παιδιά που θα στρατευτούν, θα εργαστούν και θα πληρώνουν φόρους και κατ' επέκταση τις συντάξεις όλων αυτών που θα κάθονται στα εξοχικά τους... Στερεί, από τις γυναίκες αξιωματικούς τη δυνατότητα εξέλιξης και ανέλιξης, στους ανώτατους βαθμούς γιατί ως αξιωματικοί καριέρας, πήραν άδειες κυήσεως! 

σημείωση...

σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα παιδικού καρκίνου. ας το θυμόμαστε, όχι μόνο τη χθεσινή μέρα του αγίου βαλεγδύνω...

ΣΚΑΛΙ, ΚΑΛΕ ΜΟΥ, ΣΚΑΛΙ…

…που λέει και το λαϊκό άσμα!

Το περασμένο Σάββατο, κόπηκε το ρεύμα στη διπλανή πολυκατοικία και στη δική μου και την απέναντι, κόπηκε στους μισούς ορόφους.

Ο Τζίμι Χέντριξ του απέναντι ρετιρέ, είχε όμως ρεύμα και από τις δέκα και μισή το βράδυ ως τις δώδεκα και κάτι, μας τάραξε.

Δε μας έφτανε που δεν είχαμε ρεύμα, τηλέφωνο, ίντερνετ, είχαμε και τον ροκά τροβαδούρο που έπαιζε με το παιχνιδάκι του!

Το ρεύμα δεν ερχόταν, εγώ κοιμήθηκα και ξύπνησα πάλι χωρίς ρεύμα. Ήρθε κάποια στιγμή το μεσημέρι και ξεβρομιστήκαμε αλλά το ασανσέρ δεν πήρε μπρος.

Εγώ όμως δεν το ήξερα. Παραγγέλνω να φάω, έρχεται το φαγητό, αλλά η κάτω πόρτα ήτο κλειδωμένη. Οπότε πάω να την ανοίξω. Μόνο που πήγα με τα πόδια. Και ξανανέβηκα με τα πόδια. Και το ίδιο έγινε και τη Δευτέρα. Και την Τρίτη. Αισίως την Τετάρτη που γύρισα από τη δουλειά, είχαμε ανελκυστήρα. Ουάου! Τέτοια χαρά ούτε όταν πήραμε το γιούρο στην Πορτογαλία δεν έκανα!

Και την Πέμπτη ξυπνώ από τις πέντε τα χαράματα να ετοιμαστώ γιατί θα πήγαινα στην ορκωμοσία των πρωτοετών της ΣΤΥΑ. Στο Τατόι.

Έλα όμως που πονάω παντού. Τα πόδια μου, οι μηροί μου, οι γλουτοί μου και ο λαιμός μου. Και φταρνίζομαι. Και βουΐζουν και τα αυτιά μου. Και τρέχουν και οι μυξούλες μου.

Αλλά έπρεπε να πάω. Δεν υπήρχε 

περίπτωση να μην πάω. Ορκιζόταν μια φίλη του γιου μου που η μαμά της είχε πεθάνει στα χέρια μου στο νοσοκομείο τρία χρόνια πριν. Θα πήγαινα και με πυρετό. Και από αυτόν είχα, αλλά αυτός ξεπερνιέται εύκολα.

Πήρα δυο ντεπόν, έφτιαξα και ένα ζεστό καφέ, μπανιαρίστηκα, χτενίστηκα, βάφτηκα, ντύθηκα και πήρα το δωράκι που πήρα στο κοριτσάκι και πήγα στο Τατόι.

Ευτυχώς ο καιρός δε μας ταλαιπώρησε. Είχε λιακάδα που την ένιωθα πολύ ευεργετική στην πλάτη μου. Με ανακούφιζε. Επέστρεψα στο σπίτι στη μία το μεσημέρι.

Δεν είχα κουράγιο όχι να φάω, ούτε να ξεβαφτώ. Έπεσα για ύπνο και ξεράθηκα. Ξύπνησα στις έξι, στις εννιά, στις δυο τη νύχτα, στις τέσσερις το πρωί. Πονούσα παντού, ο λαιμός μου ήταν σα να είχε αγκάθια. Παίρνω άλλα δυο ντεπόν, φτιάχνω και ένα ζεστό και ετοιμάστηκα για τη δουλειά.

Και πάω στη δουλειά και δεν έχω φωνή. Έχει γίνει οίδημα στις φωνητικές χορδές από τα ζεστά και τη φλεγμονή και ακούγομαι σα να είμαι σε τύμβο.

Χαρά τα παιδιά που δε θα ακούγανε τη φωνή μου, δεν περιγράφεται!

Μέχρι τις δώδεκα ήμουν εντελώς βραχνοκόκκορας. Μετά δίψασα και ήπια δυο πορτοκαλάδες όχι κρύες αλλά ούτε και σε θερμοκρασία δωματίου. Απλά δροσερές. Και ω του θαύματος, έγινε αγγειοσύσπαση και υποχώρησε το οίδημα και είχα φωνή.

Παρέλαβα στο γραφείο γιατί είμαι υπηρεσία το σαββατοκύριακο και επέστρεψα σπίτι αργάμιση. Και έπεσα ξανά μανά ξερή. Ξύπνησα πριν λίγο. Και θα ξανακοιμηθώ.

Βαριές οι ιώσεις αυτήν την περίοδο… και δεν είμαι και μπεμπέκα!

ΤΟ ΕΦΤΙΑΞΑ ΤΟ ΡΗΜΑΔΙ.

Το έφτιαξα το ρημάδι. 
Είχα τόσον καιρό που δεν έβαζε τις αναρτήσεις μου στο μπλογκρολ. Αλλά τώρα εντάξει. Το πόσο το χάρηκα δε λέγεται. Και τώρα θα σας ταράξω στις αναρτήσεις. Έχω και ένα σεντόνι έτοιμο για το λογοτεχνικό σάββατο!

Φιλούδια!

ΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΕΣΠΑΣΑ;;; update

Αυτό που ζω όλον τον Ιούλιο, δεν περιγράφεται.

Έχω κάνει του κόσμου τις ζημιές.

Χάλασα χίλια δυο πράγματα.

Έχω σπάσει ότι μπορείτε να φανταστείτε.

Έχω πάθει ένα σωρό ατυχήματα.

Έκοψα το δάκτυλό μου.

Κάηκα με το μάτι της κουζίνας.

Στραμπούλιξα τον αστράγαλό μου.

Το αποκορύφωμα ήταν χθες το απόγευμα. Έπεσα στο μπάνιο. Το αριστερό γόνατο οιδηματώδες και ωραιότατο μπλε! Το αυτόν ο δεξιός αγκώνας και μόνο να πονά, ο δεξιός ώμος!

Πες τε μου πως πονάω δεξιά αφού έπεσα αριστερά;;;

Δεν έχω κοιμηθεί από τον πόνο. Τι έβαλα τρία μαξιλάρια κάτω από το γόνατο. Τι πήρα παυσίπονα. Τι το έτριψα. Αυτό εκεί.

Το έχω λυγισμένο, πονάει, το έχω τεντωμένο, πονάει. Λέτε να έχει κανένα ράγισμα;;;

Από τις πέντε σηκώθηκα, έκανα μπάνιο, ντύθηκα, για να προλάβω να είμαι στην ώρα μου. Και φυσικά, θα δω και έναν ορθοπεδικό. 

Ακτινογραφία, αξονική, ρωγμώδες κάταγμα κνημιαίου πλατώ. Νάρθηκας και ξεκούραση...
Ποιος με γλωσσοτρώει, ποιος;;;

ΕΦΗΒΕΙΑ...

Γαμώ την εφηβεία σας γαμώ!

Αυτόν τον έξυπνο που ανακάλυψε τον όρο εφηβεία και έδωσε άφεση αμαρτιών σε όλους παραλογισμούς τους, δε θα τον τσακώσω; Θα τον τσακώσω. Έεεε και να τον πιάσω στα χέρια μου. Θα τον κάνω τ’ αλατιού! Έχουμε τώρα τη λύση, η εφηβεία. Μη χέσω… όλο το θράσος, η ξεδιαντροπιά, η αυθάδεια, τα νεύρα, το άγχος, έχουν την εξιλέωσή τους. Εφηβεία… πφφφ.

Εφηβεία δεν είχαν τα παιδιά του μεσοπολέμου; Δεν είχαν τα παιδιά της κατοχής; Είχαν. Αλλά άμα σε απασχολεί το βιοποριστικό, δε σκέφτεσαι τι άλλοθι θα δώσεις στις ιδιοτροπίες των νέων!

Μόλις λύσαμε όλα τα άλλα προβλήματα, εφηύραμε και την εφηβεία. Λες και ο ανθρώπινος οργανισμός και η υπερέκκριση ορμονών, είναι πρωτοφανές φαινόμενο και μόνο της εποχής μας.

Αμ καλά έλεγε η μακαρίτισσα η γιαγιά μου η Ρία. Δουλειά δεν είχε ο διάολος…

Ρε απολειφάδια, ποια νομίζετε ότι είστε και μας μιλάτε με τέτοιο τρόπο;

Έχετε υπ’ όψιν σας, ότι η ζωή δεν είναι αυτό που νομίζετε εσείς, αλλά αυτό που βιώνουμε εμείς;

Πάρτε το χαμπάρι, βιώνετε μια εικονική πραγματικότητα.

Ζείτε σε ένα προστατευμένο περιβάλλον.

Δε σας έχει απασχολήσει ποτέ αν υπάρχει ζεστό νερό, αν υπάρχει ρεύμα, αν υπάρχει νερό, πόσο ήταν τα κοινόχρηστα.

Γιατί φρόντιζε άλλος για να τρέξει στις δημόσιες υπηρεσίες να πληρώσει τους λογαριασμούς.

Δε σας έχει απασχολήσει ποτέ το εργασιακό ή φορολογικό ή συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο.

Δε σας έχει απασχολήσει ποτέ το πώς θα βγάλετε το μήνα με τα 890 ευρώ και να πληρώνετε και ενοίκιο.

Ε, λοιπόν, δεν είναι η πραγματική ζωή αυτή που ζείτε!

Η ζωή δεν είναι μόνο το συναισθηματικό κομμάτι της που πιστεύετε.

Η ζωή έχει και οικονομικό, και κοινωνικό, και επαγγελματικό, και ερωτικό, και οικογενειακό χαρακτήρα.

Όλα αυτά είναι έξι. Τα άλλα πέντε, τα περνάτε στο ντούκου.

Βάλτε το καλά στο μυαλό σας, η ρεαλιστική πραγματικότητα που όλοι θέλετε να αλλάξετε, επηρεάζετε από χίλιους δυο παράγοντες και δεν έχει σχέση με το ουτοπικό παραλήρημα που έχετε κατά νου! Γι αυτό και εκατομμύρια πριν από εσάς δεν τον άλλαξαν τον κόσμο. Γιατί κάποια στιγμή συνειδητοποιούν ότι η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή και οι γονείς τους είχαν πολύ περισσότερο δίκιο από όσο νόμιζαν όταν ήταν έφηβοι…

Ρε μυγοφτύματα, μην νομίζετε ότι επειδή πέντε αποτυχημένοι γιατροί και δικηγόροι κατάφεραν να γίνουν καθηγητές και σας φλομώνουν το μυαλό φούμαρα, ότι είστε οι φωτεινοί παντογνώστες. Ξυπνήστε. Δεν έχετε το αλάθητο του πάπα, δεν είστε αυθεντίες, δεν είστε διάνοιες. Άντε γιατί πολύ σας ανεχτήκαμε και πολύ υπομονή κάναμε.

Αν θέλετε να συνεχίσετε να ζείτε στην οικογενειακή θαλπωρή και ασφάλεια, ρίξτε τους τόνους γιατί όπως λέτε και εσείς, η υπομονή έχει τα όριά της!

Αφορμή της ανάρτησης, ήταν οι συζητήσεις που άκουσα όλες τις μέρες των πανελλαδικών έξω από το εξεταστικό κέντρο που έδινε εξετάσεις το βλαστάρι μου. Το τι έχω ακούσει αυτές τις μέρες, ούτε που το φαντάζεστε! Το τι κοινά έχουμε όλες οι μάνες με τα έφηβα παιδιά μας, καλύτερα να μη σας το πω και σας  και κάνετε βολβοστροφή…

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ; ΔΕ ΛΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΠΟΥΡ...Α!

Δε θυμάμαι σε ποιο μπλογκ διάβασα ότι τα ετήσια έξοδα για αποκατάσταση των φθορών που προκαλούν οι εισβολείς σε πανεπιστήμια και άλλα ΑΕΙ, ξεπερνούν τα 3,2 δις ευρώ!

Και εδώ θα ξυπνήσει μέσα μου ο τύραννος. Πως ανευρίσκονται ακριβώς αυτά τα χρήματα; Από τη φορολογία.

Ε λοιπόν, εγώ που φορολογούμαι, δεν έχω καταστρέψει ποτέ, ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ κανένα κτήριο. Γιατί θα πρέπει να πληρώνω τις φθορές και τις καταστροφές μερικών ανεγκέφαλων; Γιατί δεν τους μπαγλαρώνουν να επιδιορθώσουν μόνοι τους τις καταστροφές που προκάλεσαν;

Αλλά τα πανεπιστήμια είναι άσυλα. Δεν έχω ακούσει μεγαλύτερη μαλακία. Είναι άσυλα ιδεών όχι αναρχικών, κλεφτών, καταστροφέων, ναρκομανών!

Γίνονται τα ίδια πράγματα στο εξωτερικό;

Όχι. Γιατί άραγε;

Μήπως γιατί απαγορεύεται η είσοδος σε όσους δεν είναι φοιτητές; Μήπως γιατί δεν είναι δωρεάν;

Όταν κάτι στο χαρίζουν χάνει την αξία του. Αν δεν αγωνιστείς και δεν το πληρώσεις δεν το εκτιμάς. Αν δεν το πληρώσεις δεν το πονάς.

Οι φοιτητές μας πάνε στο πανεπιστήμιο λες και γυρνάνε από πενθήμερη. Άπλυτοι, αξύριστοι, αδιάβαστοι, και με την παρέα τους. Δε σχολιάζω τα ρούχα, είπα να μη μου ανεβάσω την πίεση πρωί πρωί!

Άσε το διάβασμα. Αιώνιοι φοιτητές. Φεύγεις, ρε ρεμάλι, από την Άνω Περδικοραχούλα γιατί πέρασες στο ΤΕΙ υδατοκαλλιεργητών Λεστινίτσας. Χαρά οι δόλιοι οι γονείς σου! Εσύ θα ξεφύγεις από την αμάθεια και τη σκληρή εργασία της γης. Κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να σε σπουδάσουν. Νοικιάζεις σπίτι, πληρώνεις λογαριασμούς με λεφτά που σου στέλνουν οι γονείς σου. Εσύ μόνο να διαβάζεις θέλουν. Κινητό, μηχανάκι, λάπτοπ αγοράζονται την πρώτη χρονιά. Και τα μαθήματα του πρώτου έτους παίρνονται εύκολα. Μετά αρχίζουν οι πολιτικές νεολαίες να σε πλησιάζουν. Και τσιμπάς. Και το όνειρο του πτυχίου απομακρύνεται. Μετά αρχίζουν οι έρωτες. Και δε μιλάω για ξεπέτες. Μιλάω για να δαγκώσεις τη λαμαρίνα για τα καλά! Να μην μπορείς να φας, να κοιμηθείς, να μην μπορείς να διαβάσεις… και προστίθεται και άλλη μια χρονιά παραπέρα. Και μετά για να το ξεπεράσεις θα αρχίσεις τα πάρτυ, τις εκδρομές και πάει λέγοντας. Και φτάνουν αισίως τα έξι και εφτά χρόνια και οι ταλαίπωροι οι γονείς πληρώνουν και ελπίζουν. Μετά τα δέκα χρόνια, το παίρνουν απόφαση, κατεβάζουν το κεφάλι, συνεχίζουν να δουλεύουν, να στέλνουν λεφτά, να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι, γνωρίζοντας όμως ότι ο κανακάρης τους πτυχίο δε θα πάρει ποτέ…

Αν όμως στο πανεπιστήμιο πλήρωνες, αν σου δίνανε κάρτα εισόδου με μαγνητικό μηχανισμό για να ανοίξει η πόρτα του για να μπεις, αν σου είχανε κάμερες παντού και αν δεν την κοίταζες, η εσωτερική πόρτα δεν άνοιγε, αν υπήρχαν φύλακες και σεκιουριτάδες, αν επέστρεφες τα βιβλία σου κάθε χρόνο και αν ήταν ιδιαίτερα φθαρμένα θα τα πλήρωνες όσο στοιχίζουν στα βιβλιοπωλεία, αν υπήρχε όριο φοίτησης, τότε, θα ήταν διαφορετικά.

Ένας φίλος μου, γιατρός, πήγε στην Αγγλία. Εκεί έγινε καθηγητής πανεπιστημίου. Στις προφορικές εξετάσεις, είχε πολύ κρύο και φόρεσε παντελόνι πουκάμισο γραββάτα και δερμάτινο σακάκι. Και ο πρύτανης τον έστειλε πίσω να αλλάξει γιατί ήταν πολύ κάζουαλ ντυμένος. Έχασε τρεις ώρες και επέστρεψε να εξετάσει. Και παρακαλώ, σχεδόν όλοι οι φοιτητές ήταν κουστουμαρισμένοι, κουρεμένοι…

Εσείς θεωρείτε ότι οι καταστροφές που γίνονται κάθε χρόνο, είναι σωστό να πληρώνονται από εμάς τους πολίτες και όχι από τους γονείς των καταστροφέων και τους ίδιους τους καταστροφείς; Στο κάτω κάτω της γραφής, ο δικός μου πατέρας μου έμαθε να μην καταστρέφω την ξένη περιουσία. Οι δικοί τους δεν τους το έμαθαν, ας πληρώσουν την αμέλειά τους ως γονείς! Εγώ που δεν καταστρέφω, γιατί να πληρώσω;;; εγώ τα λεφτά που δίνω στην εφορία θέλω να γίνουν νοσοκομεία, δρόμοι, συντάξεις. Όχι καινούργια τζάμια και πόρτες στο πολυτεχνείο!

Και να σας πω; Κάθε χρόνο αυτό το πολυτεχνείο, το κάνουν καλοκαιρινό. Το φτιάχνουν και του χρόνου πάλι τα ίδια. Γιατί το φτιάχνουν; Ας καταστρέψουν μια, δυο, πέντε φορές, μετά τι σκατά θα καταστρέφουν; Χώμα θα το έχουν κάνει.

Αφορμή για την ανάρτηση είναι ο

προπυλακισμός του νομπελίστα Watson στο πανεπιστήμιο Πατρών. Ξεφτυλιστήκαμε διεθνώς. Ντροπή μας! Πηγή είναι το μπλογκ

Είδα φως και μπήκα...

Kαι εδώ το βίντεο της ντροπής. Η απόλυτη ξεφτίλα της ελληνικής κοινωνίας. Δε μιλάμε για τον οποιοδήποτε, μιλάμε για το νομπελίστα που με τον Kρηκ, ανακάλυψαν τον τρόπο που είναι δομημένη η αλυσίδα του DNA.

http://www.youtube.com/watch?v=DouJCVaokXg

ΑΓΩΓΗ;

Η νέα γενιά δεν έχει σεβασμό. Δεν έχει αρχές.

Δεν ξέρει να ξεχωρίζει απλά πράγματα και καθημερινά. Δεν έχει ούτε καν τρόπους.

Ναι, ναι, ναι, δεν έχει τρόπους. Δεν ξέρω αν φταίνε οι γονείς τους που δεν τους διαπαιδαγώγησαν σωστά ή αν τα σχολεία δεν το κατάφεραν, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Άκου, σκατό 25 χρονών, απλή νοσηλεύτρια διετούς, τηλεφωνώ να ενημερωθώ και μου λέει ΄΄δεν έχω όρεξη για κουβέντα πρωί πρωί΄΄ και μου κλείνει το τηλέφωνο!!!

Λές και την έπαιρνε η κολλητή της να μιλήσουν για γκόμενους! Σεβασμός στην ηλικία, τη θέση, τον άγνωστο που είναι στην άλλη γραμμή του σύρματος, καμία. Καμία. Μετρημένα είναι τα ψωμιά της!

ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΛΑΘΗ

Πόσα χρόνια θα μας βασανίζουν τα λάθη του παρελθόντος;

Πόσες φορές θα μετανιώνουμε για τις επιλογές μας;

Πόσο θα λοιδορούμε τον εαυτό μας για την ευπιστία μας;

Τα λάθη είναι ανθρώπινα.

Μαθαίνουμε από αυτά.

Τα λάθη, μας διδάσκουν να αποφεύγουμε τις κακοτοπιές.

Πρέπει σε τελική ανάλυση να μάθουμε να ζούμε με αυτά.

Αλλά τι γίνεται όταν αυτά μας κυνηγούν;

Όταν στοιχειώνουν την καθημερινότητά σου;

Όταν δε σε αφήνουν να απολαύσεις το παραμικρό;

Όταν ξεφυτρώνουν από το πουθενά;

Δε λυγάς. Δε φεύγεις.

Πολεμάς και κατατροπώνεις.

Δε χαρίζεσαι πια.

Καιρός να φοβηθούν μερικοί μερικοί!