ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ...

Με αφορμή μια ανάρτηση της φίλης Μελανίας, θυμήθηκα μια κυρία που πριν χρόνια είχαμε τρόπον τινά, οικότροφη στο σπίτι μας.

Επρόκειτο για μια ηλικιωμένη γυναίκα από την Κωνσταντινούπολη που είχε πολλά χρόνια πριν χάσει τον άντρα της.  Παιδιά δεν είχαν, έμενε στο ισόγειο της πολυκατοικίας μας σε ένα δυαράκι.

Τη βοήθησε μια φορά η μαμά μου να ανεβάσει το καροτσάκι της λαϊκής στα σκαλιά και αυτή ως ανταπόδοση, μας έφερε το μεσημέρι ένα πιάτο από ένα πολίτικο φαγητό που έφτιαξε.

Η μαμά μου το θεώρησε υποχρέωση, της πήγε πίτα, αυτή μας έφερε κάτι άλλο και πήγαινε σκοινί κορδόνι.

Αρχικά το θέμα έμενε μόνο στα πήγαινε έλα των πιάτων. Μετά ήρθε για ένα καφέ και τέλος ερχόταν μόλις ξύπναγε και έφευγε πριν κοιμηθεί.

Εξαιρετικά διακριτική, οφείλω να το ομολογήσω, πολύ γενναιόδωρη, βιβλία με συνταγές, μπιμπλό από μεγάλες μάρκες του εξωτερικού, μια λάμπα Galle που της είχα αδυναμία και έσπασε στο σεισμό του 1999, ήταν λίγα από τα πράγματα που έφερνε στη μαμά μου.

Χώρια που της έμαθε ένα σωρό συνταγές που στις εξωτικές καρδιτσίους νήσους δεν είχαμε. Πχ, ντολμαδάκια γιαλαντζί. Οικογενειακώς τα λατρέψαμε. Γυρνούσα από τη σχολή και την έβρισκα με τη μαμά να τυλίγουν ντολμαδάκια. Της μαμάς λίγο πιο μεγάλα, της κυρίας Ιωάννας μικρά σαν το δακτυλάκι μου και τέλεια δεμένα.

Μάλωνε τη μαμά μου που ήταν τόσο αυστηρή μαζί μας. Της έμαθε μυστικά για τις γαρδένιες της μαμάς που ακόμα εδώ και σαράντα χρόνια ανθίζουν κάθε χρόνο στη βεράντα μας. Όταν πήγε στους Αγίους Τόπους, έφερε ένα σωρό πράγματα στη μαμά μου και στη γιαγιά μου που έμενε μαζί μας.

Επέμενε χρόνια να δώσει ένα κλειδί στη μαμά μου του σπιτιού της. Η μαμά μου δεν ήθελε, παρότι η κυρία Ιωάννα είχε το δικό μας για να ποτίζει τα λουλούδια όταν λείπαμε. Και ποτέ δε πήρε.

Όταν γυρνούσα από τη σχολή, νευρίαζα που ήταν πάλι εκεί. Κλεινόμουν στο δωμάτιό μου και μιλούσα στο τηλέφωνο με τις ώρες μέχρι να έρθει η ώρα να βγω. Γυρνούσα δύο τη νύχτα, η μαμά με περίμενε στη βεράντα με την κυρία Ιωάννα. Η μαμά μου φώναζε, η κυρία Ιωάννα την ηρεμούσε και με έστελνε για ύπνο. Μπορεί η κατάσταση να ήταν υπέρ μου, αλλά αυτή η ανάμειξη στα οικογενειακά μας, με έβγαζε από τα ρούχα μου.

Τι ήθελε μια ξένη και ανακατευόταν 

στη μάνα μου και εμένα; Μου γύρναγε το μάτι. Αν ήθελε η μάνα μου να με κατσαδιάσει, είχε κάθε δικαίωμα, η άλλη τι ανακατευόταν; Γιατί δεν άφηνε τη μαμά να καταλάβει μόνη της τι έπρεπε να κάνει και τη συμβούλευε όλη την ώρα; Μιλάμε, ευχαρίστως την έπνιγα κάτι τέτοιες ώρες.

Όταν αποφοίτησα, επέστρεφα με τα πόδια από το νοσοκομείο. Έκανα μια ώρα και σαράντα λεπτά τα 8 χιλιόμετρα που ήταν το ΓΝΑ από το σπίτι μου. Αυτή κοίταγε από τη βεράντα. Μόλις με έβλεπε, το έλεγε στη μαμά, στρώνανε τραπέζι και με περιμένανε να φάω. Μου είχε πάντα ένα γλυκό. Το καζάν ντιπί από αυτήν το  έμαθα. Όση ώρα η μαμά μου καταπιανόταν με τις δουλειές, η κυρία Ιωάννα μου έκανε παρέα γιατί δε μου άρεσε να τρώω μόνη μου. Μου έλεγε για τις αδερφές της, τον άντρα της, αυτή μου είπε και την ιστορία που είχα γράψει για τις δυο αδερφές που άλλαξαν θέση  και το είχα κάνει ανάρτηση στο λογοτεχνικό Σάββατο. Και κάπως έτσι, άρχισα να τη συμπαθώ.

Την είχα φέρει στο ΓΝΑ για εξετάσεις, το θεώρησε τόσο μεγάλη υποχρέωση που μου έκανε δώρο ένα δακτυλίδι της που είχε μια τεράστια πέτρα με άκουα μαρίνα. Στα γενέθλιά μου, μου έδωσε το μενταγιόν που ήταν ασορτί και τα Χριστούγεννα τα σκουλαρίκια. Ποιος πούστης τα χαίρεται τώρα; Στον κώλο του να τα βάλει! Παρένθεση ήταν αυτό.

Μου είχε μάθει να ξεχωρίζω τους λίθους και μου είχε δώσει την πρώτη μου λούπα.

Και από αυτή ανακάλυψα πως είχα αλλεργία σε οτιδήποτε ήταν κάτω από 14 καράτια χρυσό! Μου είχε δώσει ένα δακτυλίδι με διαμάντι ακατέργαστο, που ήταν δεμένο στην Οδησσό αλλά σε οκτάρι χρυσό και το δάκτυλό μου γέμισε μικρά σπυράκια. Εγώ το καθάρισα (το δακτυλίδι) και το ξαναφόρεσα. Αλλά το δάκτυλο γέμισε όλο σπυριά. Το έβγαλα. Φύγανε σε δυο μέρες. Μετά το ξανάβαλα, πάλι το ίδιο. Επέμενε και έκανα το τεστ και όντως είχε δίκιο. Το είχε ξανακούσει στην Πόλη αυτό, γιατί ο άντρας της είχε κοσμηματοπωλείο και δούλευε και αυτή εκεί. Είχε μια πελάτισσα που ήταν αλλεργική και έτσι το κατάλαβε.

Με τούτα και με κείνα, την είχα συμπαθήσει. Πέντε χρόνια ήταν αναπόσπαστο μέλος της οικογένειάς μας. Μόνο στο χωριό δεν ερχόταν ποτέ. Δεν ξέρω γιατί. Πολλές φορές προσπάθησα να την πείσω. Δε δεχόταν.

Όταν οι δικοί μου ήταν όλο το καλοκαίρι στο χωριό και εγώ δούλευα, έβρισκα κάθε μέρα μαγειρεμένο φαγητό στο τραπέζι. Το τραπέζι στρωμένο, η σαλάτα κομμένη, και ένα λουλουδάκι σε ένα ποτήρι. Εγώ έπαιρνα παγωτό και της πήγαινα που το λάτρευε.

Και το φθινόπωρο πήγα διακοπές. Και γύρισα και δεν την είδα σπίτι. Που είναι; Ρώτησα τη μαμά.

Πέθανε μου λέει.

Είχε δυο μέρες να φανεί. Η μαμά κάλεσε την αστυνομία και άνοιξαν την πόρτα του σπιτιού της. Τη βρήκαν στο κρεβάτι της με το νυχτικό της. Είχε ένα γράμμα στο τραπέζι με ημερομηνία  σχεδόν ένα χρόνο πριν. Εκεί εξηγούσε σε ποιο συμβολαιογράφο είχε τη διαθήκη της και πόσα χρήματα για την κηδεία της. Που να ταφεί και χρήματα για τα μνημόσυνα. Τέτοια οργάνωση.

Η μαμά μου δε μου το είπε για να μη στενοχωρεθώ. Τα κοσμήματά της τα είχε δωρίσει. Εμένα μου είχε αφήσει αρκετά μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια. Και στη μαμά μου.

Στη μαμά μου είχε αφήσει και ένα σάβανο που είχε φέρει από την Ιερουσαλήμ για να της βάλουν όταν θα πέθαινε, η μαμά μου δεν ήθελε να το κρατήσει σπίτι μας και η κυρία Ιωάννα της έλεγε κάθε μέρα που το είχε στο σπίτι της και την παρακαλούσε να μην το ξεχάσει και δεν της το φορέσουν. Το σπίτι της το άφησε σε ένα ίδρυμα.

Ο συμβολαιογράφος είπε στη μαμά μου να διαλέξει ότι ήθελε από το σπίτι να κρατήσει γιατί αυτό ήθελε η κυρία Ιωάννα, αλλά η μαμά δεν ήθελε κάτι.

Η κυρία Ιωάννα της είχε πει πολλές φορές να κατέβει να διαλέξει αλλά πρώτη φορά μέσα στο σπίτι της η μαμά μου μπήκε όταν ήρθε η αστυνομία…

Εγώ είχα πάει πολλές φορές. Και είχα εκθειάσει τη λάμπα και τελικά μου την έφερε για το γραφείο μου. Να βλέπω να διαβάζω καλύτερα έλεγε…

Ήταν μόνη. Πολύ μόνη. Είχε μια ζωή εξαιρετικά γεμάτη, με χαρές και λύπες. Με ευτυχία αλλά και μοναξιά. Ταξίδεψε πολύ αλλά έφυγε διωγμένη από το σπίτι της και την πόλη της. Ήρθε σε έναν ξένο τόπο που για μας εδώ ήταν τουρκάλα, για τους τούρκους ήταν ελληνίδα… από αυτήν έμαθα να μην εμπιστεύομαι τους γείτονές μας και να μη θέλω ποτέ να επισκεφτώ ούτε την Αγία Σοφία…

Δεν έκανε παιδιά. είχε δυο αποβολές και μετά το πήραν απόφαση με τον άντρα της και ξέραν ότι θα ήταν οι δυο τους. Αυτός έφυγε από εγκεφαλικό τρία τέσσερα χρόνια πριν μετακομίσει στην πολυκατοικία μας. Και δεν είχε συγγενείς κοντινούς. Στα πέντε χρόνια που ζούσε πρακτικά μαζί μας, κανένας δεν την επισκέφτηκε, ποτέ.

Θύμωσα με τη μαμά μου που δε μου είπε για το θάνατό της, αλλά είχε καλή δικαιολογία. Ήμουν στην Κρήτη και της τηλεφωνούσα δυο φορές την εβδομάδα. Δεν υπήρχαν κινητά τότε. Και της μίλησα το ένα βράδυ, την άλλη τη βρήκαν και μετά έγινε η κηδεία. Δε θα περίμεναν εμένα δέκα μέρες για να τη θάψουν. Και εγώ δε ρώτησα για να είμαι ειλικρινής για την κυρία Ιωάννα.

Και να σας πω και κάτι; Έχω τύψεις…

Άντε καλή σας ημέρα!

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Έχω πολλές φορές πει, πόσο άσχετη είμαι με την τεχνολογία.
Σήμερα όμως ξεπέρασα τον εαυτό μου.
Κατάφερα και έσβησα τα πάντα, ΤΑ ΠΑΝΤΑ όμως, από το κινητό μου.
΄Οποιος λοιπόν, έχει το κινητό μου, ας μου στείλει ένα μήνυμα με το όνομά του για να το αποθηκεύσω. Αν δε γνωρίζω το νούμερο, δεν το σηκώνω. 
Σας παρακαλώ, εσείς οι φίλοι που με διαβάζετε, κάντε το... αν θέλετε βέβαια να απαντώ στις κλήσεις σας!!!

ΤΙ ΤΡΑΒΑΜΕ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΤΑ ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΚΟΡΙΤΣΑ!!!

Την Πέμπτη το πρωί, φεύγοντας για τη δουλειά, διαπίστωσα ότι το προηγούμενο βράδυ, δεν είχα πατήσει το κουμπί έναρξης του πλυντηρίου πιάτων, οπότε, πατάω το κομβίο και αναχωρώ για την εργασία μου…

Μέχρι εδώ ουδέν το αξιοπερίεργο. Κανονίζω στη δουλειά και τέσσερις το απόγευμα θα ερχόταν ένας φίλος να με επισκεφτεί με μια φίλη μου.

Ε, λέω ας φύγω από τη δουλειά νωρίς να είμαι στην ώρα μου στο σπίτι.

Φτάνω, μπαίνω στο σπίτι και αντικρίζω τη λίμνη Πλαστήρα. Προφανώς της έλειψα και ήρθε να με επισκεφτεί, έχω να πάω στο εξοχικό από τον περασμένο Οκτώβριο.

Γδύνομαι και αρχίζω να μεταμορφώνομαι από κυρά σε δούλα. Βλέπεις, η δούλα έρχεται κάθε σαββατοκύριακο για να είμαι και εγώ εκεί. Και που χρόνος να περιμένω να έρθει!

Μαζεύω τα νερά, σφουγγαρίζω, αδειάζω το ντουλάπι κάτω από το νεροχύτη και διαπιστώνω πως έχει φύγει ένα κομμάτι σωλήνα και αναπαύεται πάνω στα μπουκάλια με το λάδι!

Και εκεί χτυπάει το κουδούνι 

και έρχονται οι φίλοι μου. Τους περνώ στη βεράντα, φτιάχνω καφέ, και εξιστορώ το πάθημά μου. Κύριος ο φίλος, πάει και ρίχνει μια ματιά. Φυσικά όλα έλαμπαν γιατί τα είχα καθαρίσει. Μύριζαν και πορτοκάλι γιατί έβαλα τέτοιο αρωματικό στο νερό που έπλενα το ντουλάπι. Κάνει κάτι μαγικά και μου λέει: χάλασε η τσιμούχα (;)  και στάζει το σιφώνι (;) και θέλει και σιλικόνη (;)! (γιατί; Έχει σκληρές άκρες και δε στρώνει η κουπ;)

Και παίρνει την τσιμούχα να αγοράσει άλλη να έρθει να την αλλάξει το πρωί πριν πάει στην Ελευσίνα που δουλεύει την επομένη το πρωί στις πέντε παρά τέταρτο το πρωί.

Και μετά, όπως μου είπε, θα είναι όλα τέλεια…

Το ίδιο βράδυ είχα μια μάζωξη στον πύργο με τέσσερις όχι κούκλους, καρακούκλαρους άντρες και μια γυναίκα θύελλα και γύρισα σπίτι στις τρεις και μισή!

Ξύπνησα όμως στις πέντε παρά τέταρτο και περίμενα σαν την άδικη κατάρα το φίλο να φτιάξει τη βλάβη.

Εσείς ήρθατε; Ούτε αυτός!!!

Έφυγα για τη δουλειά, κομμάτια από την αϋπνία, δούλευα με σκοπό να φύγω στις δύο για να κοιμηθώ.

Έλα όμως που η μάνα της κολλητής μου έπαθε πνευμονία από εισρόφηση και την έφερε στο τμήμα μου! Έφυγα για χάρη της φιλενάδας, στις πέντε μισή. Φτάνω σπίτι στις έξι, κάνω ένα ντουζ και πέφτω για ύπνο.

Και ξυπνώ σήμερα Σάββατο στις έξι παρά δέκα. Κοιτώ το ρολόι, παθαίνω ένα πατατράκ, νόμιζα πως ήταν Παρασκευή και άργησα να ξυπνήσω για τη δουλειά. Κάνω μπάνιο, ντύνομαι, πάω να βαφτώ, ας ανάψω φως γιατί δεν έβλεπα, φως γιοκ!

Χωρίς φως. Γαμώτο… κοιτώ στο διάδρομο φως δεν έχουν. Το ασανσέρ όμως έχει φως αλλά δε λειτουργεί.

Κατεβαίνω στον έβδομο, χτυπώ το κουδούνι, χτυπάει. Το δικό μου δε χτυπούσε. Πάω στον έκτο, ούτε εκεί χτυπά το κουδούνι.

Ανεβαίνω πάλι στον όγδοο και πάω να πάρω το κινητό το οποίο έχει κλείσει γιατί δεν είχε μπαταρία. Ακούω και τις καμπάνες να χτυπούν, μου έρχονται τα γίδια και καταλαβαίνω πως είναι Σάββατο, οπότε γδύνομαι γιατί φορούσα τη στολή, βάζω το νυχτικό και κάθομαι στη βεράντα.

Πάει η ώρα οκτώ. Κατεβαίνω στο διαχειριστή, φτάνω στον έκτο, βγαίνει η γυναίκα με ρωτά αν έχω ρεύμα. Κάνουμε ένα μίνι κουσκουσάκι…

Πάω στον πέμπτο έχει φως κανονικά. Πάω στον τέταρτο, δεν έχει. Έχει όμως τηλέφωνο και έχει ειδοποιήσει και τη ΔΕΗ.

Ξανανεβαίνω στον όγδοο. Στις εννέα, έρχεται το ρεύμα. Βάζω το κινητό να φορτίσει και ετοιμάζομαι για να πάω να ψωνίσω.

Έπρεπε και να λειτουργεί το ασανσέρ, πώς να ανεβάσω στον όγδοο κρέατα, ψάρια και λαχανικά;;;

Τέλος πάντων, φτιάχνεται το ασανσέρ, πάω να ψωνίσω και περνάω και από ένα υδραυλικάδικο!

Μπαίνω με έναν αέρα μέσα και λέω του ανθρώπου ότι χάλασε η τσιμούχα στο σιφώνι κάτω από το νεροχύτη και θέλω ανταλλακτικό και σιλικόνη. Με κοιτά ο υδραυλικός και με ρωτά αν κατάλαβα τι είπα. Ούτε λέξη, του λέω. Βάζει τα γέλια. Μου δίνει ένα πραγματάκι τόσο δα και μου λέει πάρ’ το. Το κοιτώ σα να είναι εξάρτημα από δορυφόρο!

Του λέω, μου στέλνεις έναν 

υδραυλικό να μου το φτιάξει; Βάζει ξανά τα γέλια. Πήγαινε σπίτι και θα έρθει, μου λέει. Πάω σπίτι και περιμένω. Έρχεται το παιδί, κοιτάει μου λέει θέλει δυο ώρες δουλειά και να μη ρίξω νερό για οκτώ ώρες!

Δούλεψε ο άνθρωπος σα σκυλί, μου καθάρισε και τις βρωμιές και πήρε μόνο 70 ευρώ. Χαλάλι του!

Τώρα το έφτιαξε. Η κουζίνα είναι βομβαρδισμένη αλλά αύριο θα έρθει η δούλα (Φούλη, η δούλα έγραψα, ξέσκισέ με!) και θα την κάνει κουκλί πάλι!

Τώρα ηρέμησα και κάθισα να ξεκουραστώ. Και να μοιραστώ την περιπέτειά μου! Μαζί σας.

Πατσελούι!!!

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΙΣΤΟΡΙΑ !!!

Kατά  τη διάρκεια μιας ένοπλης ληστείας στην πόλη Γουανγκτσού στην Κίνα, ο ληστής φώναξε στους πελάτες: "ΜΗ ΚΙΝΗΘΕΙΤΕ! ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ! Η ΖΩΗ ΣΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΣΑΣ ΟΜΩΣ!"
Όλοι ξάπλωσαν κάτω ήσυχα. Αυτή η μέθοδος, ονομάζεται "Mind Changing Concept", ελληνιστί  σημαίνει ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ.

         Τότε, μια πελάτισσα στήθηκε κάπως προκλητικά σε ένα τραπέζι, περιμένοντας ίσως κάτι διαφορετικό από τους ληστές να της κάνουν. Ο ένας ληστής λοιπόν, της λέει. "Σοβαρέψου κυρία μου, πρόκειται να σας ληστέψω, όχι να σας βιάσω!"
Αυτή η συμπεριφορά ονομάζεται "Being Professional" ελληνιστί επαγγελματισμός, δηλαδή να εστιάζεις την προσοχή σου σε αυτό που έχεις εκπαιδευτεί.

         Όταν οι ληστές γύρισαν σπίτι με τα εκατομμύρια που έκλεψαν ο μικρός αδελφός, με πτυχίο μάστερ παρακαλώ,

λέει στο μεγάλο αδελφό, απόφοιτο δημοτικού. "ΕΛΑ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΡΠΑΞΑΜΕ!" Ο μεγάλος αδελφός του Δημοτικού του λέει. "Είσαι βλάκας! Είναι πολλά τα χρήματα και θα κάνουμε ώρες να τα μετρήσουμε! Το βράδυ στις ειδήσεις, που θα ανακοινώσουν τη ληστεία, θα πουν και το ακριβές πόσον που κλάπηκε!" Αυτή η συμπεριφορά ονομάζεται "Experience." ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Είναι σαφέστατα χρησιμότερη στις μέρες μας από τα πτυχία μάστερ.

       Όμως στην τράπεζα, μετά τη ληστεία, ο ταμίας φωνάζει στο διευθυντή να καλέσει την αστυνομία. Ο διευθυντής του λέει. "Μην τηλεφωνήσεις ακόμα! Ευκαιρία είναι, κοντά στα 20 εκατομμύρια που μας έκλεψαν, να πάρουμε άλλα 10 εμείς και κοντά στα 70 που έχουμε καταχραστεί, να πούμε ότι μας έκλεψαν 100!" Αυτή η μέθοδος ονομάζεται "Swim with the tide." Ελληνιστί, χρησιμοποιούμε μια δυσάρεστη κατάσταση προς όφελος μας.

        Ο ταμίας λέει "Μακάρι να έχουμε μια ληστεία κάθε μήνα!" Αυτό λέγεται "Killing Boredom." Ελληνιστί, σημαίνει ότι η προσωπική ευτυχία, είναι πιο σημαντική από τη δουλειά σου.

  Το βράδυ, στις ειδήσεις, ανακοινώθηκε ότι εκλάπη το ποσόν των 100 εκατομμυρίων. Οι καημένοι οι ληστές, μετρούσαν και ξανά  μετρούσαν, αλλά το ποσόν που είχαν στα χέρια τους ήταν 20 εκατομμύρια. Θυμωμένος, λοιπόν, ο ένας ληστής λέει:  "ΡΙΣΚΑΡΑΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ 20 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ, ΕΝΩ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΟΥΜΠΙΟΥ ΠΗΡΕ 80 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ! ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΕΡΔΕΣ ΚΑΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΑΡΑ ΛΗΣΤΗΣ !!!" Αυτό λέγεται "Knowledge is worth as much as gold!" Ελληνιστί, η γνώση αξίζει όσο ο χρυσός!

       Ο διευθυντής της τράπεζας ήταν πολύ χαρούμενος, που κάλυψε τις κλοπές του, εξαιτίας της ληστείας. Αυτό λέγεται "Seizing the opportunity." Daring to take risks!"  Ελληνιστί, σημαίνει, ΑΡΠΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΡΙΣΚΟ!!!

ΤΟ ΑΣΧΗΜΟΠΑΠΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΥΚΝΟΣ

Είκοσι χρόνια πέρασαν από εκείνη τη μέρα.

Δέκα ώρες Χρόνια πολλά κοιλοπονούσα και τελικά έκανα καισαρική.

Γέννησα ένα μικρό παπάκι που είχε μεγάλο στόμα, ατίθασα μαλλιά και το ένα μάτι κλειστό. Μακρύ μακρύ σαν Χρόνια πολλά άντερο και αδυνατούλη. Μαύρο από την ταλαιπωρία και ζαρωμένο.

Μόλις το είδα, είπα, είναι δυνατό να γέννησα παπάκι;

Την άλλη μέρα, Χρόνια πολλά όταν μας έφεραν τις φωτογραφίες που βγάζουν αμέσως μόλις γεννιέται ένα μωρό, λέω της μαμάς να τις αγοράσει για να μην τις δουν άλλοι και πουν το παιδί μου παπί! Χρόνια πολλά

Η μάνα μου, όλο καμάρι έδειχνε παντού Χρόνια πολλά  τις φωτογραφίες.

Τέσσερις μέρες μετά την έξοδό μου από το μαιευτήριο, ήρθε η θεία μου από τη Λάρισα να Χρόνια πολλά  μας δει. Η μαμά μου ως αξιοπρεπής χαζογιαγιά, έδειχνε τις φωτογραφίες στην αδερφή της Χρόνια πολλά  όλο καμάρι.

«Να σας ζήσει, να είναι γερό και να  το καμαρώσετε όπως επιθυμείτε…» έλεγε τις ευχές η θεία.

Η μαμά μου Χρόνια πολλά εστίασε στο ότι δεν της είπε ότι είναι όμορφο. Σκέφτηκε, ζηλεύει που η δική της κόρη έκανε κοριτσάκι…

Έρχονται να με επισκεφτούν. Το παπί Χρόνια πολλά είχε μεταμορφωθεί σε έναν κατάλευκο κύκνο. Είχαν ανοίξει και τα δυο ματάκια του, είχαν Χρόνια πολλά  στρώσει τα μαλλάκια του, είχε ασπρίσει, είχαν φουσκώσει τα μαγουλάκια του, είχε πάρει και 300 γραμμάρια μέσα σε επτά ημέρες,Χρόνια πολλά ήταν ένα αφράτο, κάτασπρο Χρόνια πολλά μωρό με μαύρα μαλλάκια που είχε όμορφα στρουμπουλά και γεμάτα χειλάκια…

Το βλέπει Χρόνια πολλά η θεια μου, «Καλέ, είναι πολύ όμορφο το μωρό σας, στις φωτογραφίες έδειχνε πολύ άσχημο, Χρόνια πολλά σαν παπάκι ήταν!».

Η μαμά μου Χρόνια πολλά παρεξηγήθηκε. Φεύγουν άρον άρον και λίγη ώρα μετά, έστειλε το φωτογράφο της γειτονιάς Χρόνια πολλά να βγάλει νέες φωτογραφίες το γιο μου για να τις δείχνει και να είναι κούκλος!!!

Ακόμα γελάμε Χρόνια πολλά με την αντίδρασή της…

Χρόνια πολλά Αγόρι μου, να είσαι πάντα υγιής, να είσαι ευτυχισμένος και να πετύχεις όλους τους στόχους σου. Χρόνια πολλά Παπί ή κύκνος, εγώ σε λατρεύω. Χρόνια πολλά

η κουκουβάγια το κουκουβαγιάκι της το βλέπει πανέμορφο, το δικό μου βέβαια είναι και αετόπουλο!!!

ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ ΤΑ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Δεν πάμε καλά. 

Δεν πάμε καθόλου καλά!

Έκλεισε η ΕΡΤ, η ΝΕΤ, η ΕΤ3. Σιγά τα ωά τα δίκροκα!!! Εκπομπές και εκπομπές, αναρτήσεις στο διαδίκτυο σε φόρουμ και εφημερίδες, αναρτήσεις σε μπλογκ και κλαυθμός και οδυρμός για τους 2600 εργαζομένους της κρατικής ραδιοτηλεόρασης.

Προσωπικά, σκασίλα μου. Εκτός από τις εκπομπές με το καλλιτεχνικό πατινάζ που τις έβαζε και μεταμεσονύχτια, το σαν σήμερα, και τον εθνικό ύμνο κάθε πρωί, τι άλλο είχε να επιδείξει ο κρατικός φορέας;

Όχι πες τε μου. Έκανε καμιά νέα παραγωγή τα τελευταία δέκα χρόνια;

Ολόκληρος ΑΝΤ1 και ολόκληρο MEGA,  που έχουν πανελλήνια εμβέλεια, δεν έχουν πάνω από τριακόσιους υπαλλήλους, δε χρηματοδοτούνται από τους έλληνες και είναι και επικερδείς επιχειρήσεις.

Όπως άκουσα χθες το πρωί, και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, μόνο εννέα εκατομμύρια έπαιρνε η ΕΡΤ από τις διαφημίσεις και τα υπόλοιπα τετρακόσια τόσα από τις εισφορές των πολιτών. Φυσικά. Αφού το ηλεκτρικό καντηλάκι που έχω στον μπαμπά μου στις εξωτικές καρδιτσίους νήσους, πληρώνει εισφορά στην ΕΡΤ,  γιατί να έχει πρόβλημα η ΕΡΤ!

Άντε από εδώ!

Τι σπούδασε η Μπίλιω και έπαιρνε τόσα λεφτά; Τι σπούδασε ο Σπύρος Παπαδόπουλος που δούλευε άπαξ εβδομαδιαίως και διαφήμιζε θεατρικές παραστάσεις και νυχτερινά προγράμματα και έπαιρνε παχυλό μισθό που το πλήρωνα εγώ;

Βάλτε όλοι το χέρι στην

καρδιά και πες τε μου, πότε είδατε τελευταία φορά κρατικό κανάλι;

Πότε;

Όταν είχε Eurovision, όταν είχε μουντιάλ, όταν είχε μπάσκετ. Ποτέ άλλοτε. Μην κοροϊδευόμαστε. Καλά έκαναν και την έκλεισαν. Λειτουργούσε όπως και η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ του Ωνάση,  ως φορέας διορισμού των ψηφοφόρων της εκάστοτε κυβέρνησης.

Γι αυτό έπεσε έξω η ολυμπιακή. Όχι γιατί δεν είχε έσοδα, αλλά γιατί τα έξοδά της ήταν πολλαπλάσια των εσόδων της. Όταν οι πτήσεις που έκανε της έδιναν χ έσοδα και οι μισθοί ήταν 15χ, σαφώς και θα έπεφτε έξω.

Ακριβώς το ίδιο έκανε και η ΕΡΤ. Διοριζόταν ο κάθε αφισοκολλητής και μετά τι έχουν τα έρμα και ψοφάν!

Δεν έκανε καμιά παραγωγή σοβαρή. Όλα τα ιδιωτικά κανάλια, ακόμα και εν μέσω κρίσης, ένα δυο σήριαλ ελληνικά τα δείχνανε. Η ΕΡΤ, έγραψε πάνω στις ταινίες με το «Χριστό ξανασταυρώνεται», εκπομπές της Μπίλιως. Που ένα πράγμα είχε να κάνει και ούτε τα ονόματα των καλεσμένων της δεν ήξερε. Και μη μου πείτε ότι δε βλέπατε τις γκάφες της στο Θέμο, δε θα σας πιστέψω! Και τα βλέπατε και γελάγατε. Αλλιώς, επειδή η εκπομπή του Θέμου είναι σε ιδιωτικό κανάλι, δε θα είχε ζωή πάνω από δέκα χρόνια!

Οι στρατιωτικοί έχουν υποστεί μέχρι στιγμής 40% μείωση των εσόδων μας. Δεν είδα στα κανάλια τόση προθυμία να επιλύσουν το οικονομικό μας ζήτημα. Ούτε όταν στα νοσοκομεία οι γιατροί και οι νοσηλευτές κάνουν απεργία. Το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, έχει σώσει και καμιά ζωή, η γραμματέας στην ΕΡΤ τι έχει κάνει, πέρα από το να βάφει νύχι και να λιγώνεται μπροστά σε κάθε κομψευόμενο παρουσιαστή;

Μήπως ξεχνάτε πως ξεκίνησε η Ρούλα Κορομηλά; Γραμματέας στην κρατική τηλεόραση ήταν, σύζυγος του εθνικού γκόμενου που μου διαφεύγει το όνομά του που τη δεκαετία του ενενήντα μας τον παρουσίαζαν ως το απόλυτο αντρικό πρότυπο και έτσι είχε πάρει την πρώτη της εκπομπή. Τι γνώσεις έχει η Ρούλα που έβγαζε εκατομμύρια κάθε μήνα;

Άντε γιατί έχουμε χάσει τις αξίες σήμερα!

Έπαιρνα δυο χιλιάδες μισθό το 2009, παίρνω σκάρτα 1400 σήμερα, με 29 χρόνια υπηρεσίας, με δυο μεταπτυχιακά και ένα μάστερ που το πλήρωσα μόνη μου, με πλήρες οχτάωρο κάθε μέρα και μέσα στα μικρόβια και τον πόνο του άλλου και δεν είδα κανένα να κάνει εκπομπές, αναρτήσεις, διαμαρτυρίες για μένα και κάθε έναν που φορά στολή.

Σκοτώθηκε ένας άνθρωπος, νέος, πατέρας, εν ώρα καθήκοντος στα Τρίκαλα, ένας αστυνομικός από πυρά δραπέτη φυλακών. Μόνο στο ίντερνετ το είδα. Η τηλεόραση μόνο με την ΕΡΤ ασχολείται.

Τρία έκτακτα δελτία ειδήσεων μέτρησα χθες το απόγευμα για την ερτ.

Κύριε Σαμαρά, κύριε Καμπουράκη, κύριε Οικονομέα, έχω και εγώ πρόβλημα αλλά δε σκύψατε πάνω από το δικό μου. Γιατί εγώ δεν είμαι του σιναφιού σας. Και δε σας αφορά.

Σας αφορά μόνο πόσα θα πάρετε. Για την πάρτη σας μόνο.

Τόσοι άνεργοι κάθε μέρα,

με προσόντα. Με προσόντα! Και δουλειά δεν έχουν. Και θα νοιαστώ για αυτούς που απολύθηκαν επειδή τους έβαλε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στην ΕΡΤ χωρίς κανένα πτυχίο ανάλογο της θέσης τους; Κόπτωνται γιατί πολύ απλά, με το νέο νόμο που θα είναι οι προσλήψεις στη ΝΕΡΙΤ με ΑΣΕΠ, θα μείνουν απ΄ έξω!

Έτσι έχουν τα πράγματα. Μας πρήξανε. Δεν αντέχω άλλο. Έκλεισε η ΕΡΤ, πολύ καλά έκανε η κυβέρνηση. Η έχουμε κρίση, ή δεν έχουμε. Και εσείς να κυβερνούσατε, αν είχατε ένα όχι απλά μη κερδοφόρο φορέα, αλλά τόσο επιζήμιο, το ίδιο θα κάνατε!

Όχι επειδή μας πιάνει το συναίσθημα και μπορεί να έχετε και μια γνωστή εκεί, να τα βάζουμε με την κυβέρνηση. Η πράξη τους σωστή ήταν, έτσι έπρεπε να γίνει πολλά χρόνια πριν, πολλά χρήματα θα εξοικονομούσαμε. Ίσως οι μειώσεις στους μισθούς να μην ήταν τόσες αν οι επιζήμιες εταιρίες κλείνανε…

ΑΛΛΑ ΑΝΤΙ ΑΛΛΑ, ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΟ ΓΑΛΑ!

Μη γελάσετε πολύ με αυτά που θα διαβάσετε!

Προχθές, ενώ ήμουν στη δουλειά, μου τηλεφώνησε η ξαδέρφη μου η άρρωστη.

Για να μιλήσω απερίσπαστη, μπήκα στο χώρο που κάνει διάλειμμα το νοσηλευτικό προσωπικό και επί τη ευκαιρία, άναψα και ένα σιγαρέτο!!!

Μίλησα λίγο και μετά έρχονται δυο νοσηλευτές και μου λένε πως δε βρίσκουν ένα άλλο νοσηλευτή. Τους είπα πως είχε πάει στο φαρμακείο να φέρει κάτι φάρμακα εκτάκτως.

Συνέχισα να μιλάω, αλλά κάποια στιγμή διαπιστώνω πως μιλάω κανένα μισάωρο. Κλείνω την ξαδέρφη, και πάω στο γραφείο μου. Ψάχνω με το μάτι το νοσηλευτή που είχε πάει στο φαρμακείο, δεν τον έβλεπα και πάω να πάρω το κινητό μου να του τηλεφωνήσω να δω που βρίσκεται.

Το είχα αφήσει στο χώρο ανάπαυσης του προσωπικού. Κάνω την κλήση μου και ακούω να χτυπάει ένα τηλέφωνο πίσω μου. Γυρνώ και βλέπω το τηλέφωνο κάποιου ή κάποιας συναδέλφου χύμα πάνω στο τραπεζάκι. Τι χαζά είναι,  σκέφτηκα, θα τους το κλέψουν, συνήθως εκεί μέσα δεν υπάρχει κόσμος και είναι πολύ εύκολο να μπει κάποιος και να βουτήξει ένα πορτοφόλι ή ένα κινητό. Μη σου πω και ολόκληρη τσάντα!

Εν τω μεταξύ, ο νοσηλευτής

δεν απαντά. Κλείνει το σάμσουνγκ, σταματά και το κινητό στο τραπεζάκι να λαλεί.

Επαναλαμβάνω την κλήση, την ώρα που καλώ εγώ, χτυπάει πάλι το κινητό στο τραπεζάκι. Μπράβο σύμπτωση! Σκέφτομαι.

Ξανακαλώ τρίτη φορά, καλώ εγώ, λαλεί το ί phone στο τραπεζάκι.

Επειδή δεν πιστεύω στις συμπτώσεις, κοιτώ το κινητό, έχει το νούμερό μου και έχει και όνομα.

Όχι όμως το δικό μου, γράφει «Δράκαινα».

Ω ναι, εγώ ήμουν. Το ρεμάλι, έτσι με είχε γραμμένη στο κινητό του.

Προσωπικά το βρήκα εξαιρετικό ως χιούμορ και έξυπνο. Γέλαγα και το πήρα έξω στο γκισέ. Το έδωσα σε έναν άλλο αξιωματικό, το κοιτούσε και το κάλεσα. Βλέπει ο άλλος το όνομα, γελάει και προσπαθεί να μου δικαιολογήσει το συνάδελφο.

Καπάκι φτάνει και ο χαμένος συνάδελφος που είχε επιστρέψει από το φαρμακείο, είχε τακτοποιήσει τα φάρμακα και είχε πάει να μετρήσει τα τριχοειδικά και δεν πήρε το κινητό μαζί του. Βλέπει το κινητό του στα χέρια των παιδιών, βλέπει εμένα να το καλώ και οι άλλοι να γελούν, γίνεται κατακόκκινος και προσπαθεί να δικαιολογηθεί.

Εγώ έχω σκάσει στα γέλια.

Του εξηγώ ότι το βρήκα πολύ χαριτωμένο, αλλά με κόβει η υλικονόμος του τμήματος που μου λέει, κάλεσε εμένα και δες το κινητό μου.

Με έχει γραμμένη ως «Βαλιντέ»!

Οι υπόλοιποι είναι πεζοί, "προϊσταμένη" με έχουν οι περισσότεροι, "Ρία" μερικοί, ένας "Γοργόνα" και ο διευθυντής «Bitch»!

Πάντως, μόλις έμαθαν πως βγήκα ελεύθερη υπηρεσίας, με έπρηξαν στα τηλέφωνα να δουν αν είμαι καλά ή αν χρειάζομαι κάτι. Δε με άφησαν να κοιμηθώ και το είχα τόσο ανάγκη…

ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΣΟΥ...

...και ας είναι μπαλωμένο!
Δεν ήξερα άλλη παροιμία με παπούτσια και ήθελα να σας εισάγω στο νέο παιχνίδι της φίλη μου Ζουζούνας, που μας καλεί να δείξουμε τα παπούτσια μας.

Σας παραθέτω το αγαπημένο μου ζευγάρι, είναι μόνο επτά εκατοστά ψηλό, άρα ευκολοφόρετο γιατί δε σε πονούν όταν τα φοράς πολλές ώρες. Είναι πολύ κομψά, χαριτωμένα και έχουν και τα στρασάκια, δίνουν μια δόση τσαχπινιάς! Δεν είναι ακριβα, αλλά όντως, είναι από τα πιο αγαπημένα μου. Βραδινό παπούτσι, αλλά πολύ όμορφο κατά την κρίση μου!!!

Καλή μου επιτυχία. (και πάλι)

ΠΑΡΑΔΟΧΗ

Παραδοχή.

Μια μικρή λέξη με ένα μεγάλο νόημα.

Μια κουβέντα που πρέπει κάποια στιγμή όλοι να καταλάβουμε. Ότι μερικές φορές, τα γεγονότα είναι έτσι και δεν παίρνουν αλλαγή όσο και αν θέλουμε εμείς να τα τροποποιήσουμε.

Κάποια στιγμή πρέπει να δεχτούμε ότι εξ ορισμού έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι τα πράγματα.

Και οφείλουμε να το αποδεχτούμε.

Μας αρέσει ή όχι.

Το θέλουμε ή όχι.

Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το συμβιβασμό αυτό. Να το πάρουμε απόφαση, να το κατανοήσουμε. Να πάψουμε να το πολεμάμε ή να ελπίζουμε.

Παραδεχόμαστε, αφηνόμαστε και εξελισσόμαστε.

Δε γίνεται αλλιώς.

Είναι ο ρους των γεγονότων.

Αν πραγματικά θέλουμε να πάμε μπροστά, πρέπει να παραδεχτούμε κάποια πράγματα. Να τα αποδεχτούμε και να κοιτάξουμε από εκεί και πέρα πως θα εξελιχθούμε.

Η παραδοχή είναι το πρώτο βήμα που οφείλουμε να κάνουμε για να φτάσουμε στον προορισμό μας, όποιος και αν είναι αυτός.

Δεν παραδεχτήκαμε, όλα μας τα βήματα θα γυρνάνε γύρω από ένα νοητό σημείο και το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να κάνουμε αέναους κύκλους γύρω από μια υποτιθέμενη κατάσταση που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα.

Είναι επώδυνο, είναι λυπηρό, αλλά δεν παύει να είναι αληθινό.

Ή θα παραδεχτούμε, ή θα ζούμε σε μια φανταστική πραγματικότητα δίνοντας αξία σε πράγματα που δεν έχουν την παραμικρή σημασία. Θα υποτιμούμε γεγονότα και θα υπερτιμούμε αμυδρές ενδείξεις.

Και θα δημιουργήσουμε μια εικονική πραγματικότητα που ουδεμία σχέση θα έχει με ότι είναι η αλήθεια.

Και όταν γκρεμιστείς από το όνειρο, απλά θα ξυπνήσεις με τραύματα. Άλλοτε βαριά, τις πιο πολλές φορές, άλλοτε ελαφρά, σπάνια…

Και η ανάρρωση θα είναι μακροχρόνια και επίπονη. Και ίσως μοιραία. Γιατί τα χρόνια περνούν, γιατί οι συνθήκες αλλάζουν. Γιατί παρέβλεψες, γιατί αξιολόγησες λάθος.

Και μετά θα αλλάξεις και εσύ. Θα γίνεις πικρόχολος, θα είσαι κυνικός, θα είσαι φοβισμένος και κυρίως, μόνος!

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ...

Η φίλη μου ζουζούνα, κάνει στο καφέ της ένα διαγωνισμό.
Και επειδή μου άρεσε, συμμετέχω.
Σας παραθέτω την κούπα που πίνω τον καφέ μου σπίτι, είναι δώρο της κολλητής μου, με το μήνα των γενεθλίων μου.

 

Μου άρεσε τόσο πολύ το δώρο της, που έχω αρχίσει και κάθε μήνα παίρνω και μια κούπα να φτιάξω το σερβίτσιο. ΄Εχουν το ίδιο κόψιμο αλλά διαφορετικά χρώματα ανάλογα με το μήνα...

Καλή μου επιτυχία!!!