ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΠΑΡΑΤΕΙΝΕΤΑΙ...

 

Τα παιδιά έδωσαν πανελλαδικές το Μάιο. Πήραν αρχές Ιουνίου τη βαθμολογία. Συμπλήρωσαν τα μηχανογραφικά, όλα ηλεκτρονικά, μέσα στον Ιούνιο. Και φτάσαμε αισίως στα μέσα Αυγούστου και μας λένε ότι οι βάσεις και τα ονόματα θα ανακοινωθούν μετά τις 22 τρέχοντος!

Δεν έχω πάρει ούτε μια μέρα άδεια.

Δεν έχω κάνει ένα μπάνιο, είμαι κουρασμένη, έχω φτάσει στις αντοχές μου!

Δεν μπορώ να φύγω πριν τις 12 Σεπτεμβρίου.

Αν ο υιός περάσει εκτός Αθηνών, πρέπει να πάω να βρω σπίτι, να βρω άτομα να το καθαρίσουν, να το επιπλώσω, να ζήσω για λίγο μέσα να δω τι λείπει. Αν όμως περάσει στην Αθήνα, θα έχω χάσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι. Και θέλω να τον πάω και στο Παρίσι για να μη στενοχωρηθεί που δε θα περάσει εκεί που θέλει! Αυτό βέβαια θα γίνει μάλλον αρχές Οκτωβρίου…

Από τη δουλειά, μπορώ να αποδεσμευτώ όποτε θέλω. Όμως δε γίνεται να αφήσω εκκρεμότητες σε άλλα άτομα να φτιάξουν το χάλι που δημιούργησα εγώ που ήθελα να κάνω γενική καθαριότητα στο τμήμα. Και όταν λέμε γενική, εννοούμε τα πάντα. Μέχρι και τα φώτα βγήκαν και καθαρίστηκαν τα πλαστικά καλύμματά τους. Έχει γίνει κουκλί ο όροφός μου! Αλλά μέχρι να ολοκληρωθεί η φασίνα, να διορθωθούν βλάβες, να γεμίσει υλικό η κλινική που το μοίρασα όπου το χρειάζονταν, έχει πολύ βαβούρα και δεν είναι σωστό να φορτώσω το κοριτσάκι που βρίσκεται κάτω από μένα να βάλει σε τάξη το χάος που δημιούργησα εγώ. Δεν είναι πρέπον και δεν έχω διάθεση να φταρνίζομαι εκεί που θα πάω επειδή θα με βρίζει κάθε στιγμή!

Οπότε, απλά θα γκρινιάζω που άργησαν τόσο πολύ οι βάσεις και οι επιτυχόντες. Μα σε ένα υπολογιστή τα έβαλαν, τόσο πολύ έκανε να δώσει τα αποτελέσματα; Γιατί το καθυστερούν τόσο; Μας έχουν και μας τσιτσιρίζουν. Πως γνωρίζουν οι εφημερίδες πόσο έπεσαν οι βάσεις; Προφανώς κάποιος από το υπουργείο θα το διέρρευσε. Γιατί δεν το ανακοινώνουν και στους υποψηφίους να ησυχάσουμε οι γονείς και τα ίδια τα παιδιά; Να δεχτώ ότι τις προηγούμενες χρονιές τα παιδιά δεν έδιναν τα μηχανογραφικά ηλεκτρονικά αλλά σε χαρτί. Οπότε ήθελε χρόνο να περάσει ηλεκτρονικά όλος αυτός ο χαρτοπόλεμος. Τώρα όμως, δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Θα έπρεπε να είχαν ήδη ανακοινωθεί τα αποτελέσματα.

Δεν μπορώ να κλείσω ξενοδοχείο ούτε στην Ελλάδα, ούτε στο Παρίσι. Δεν ξέρω πόσες μέρες άδεια να πάρω. Και δεν είμαι μόνο εγώ σε τέτοιο χάλι. Είμαστε πολλές μαμάδες έτσι! Εξ ου και η τσατίλα μου!

ΑΔΕΛΦΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ ΓΙΝΑΝΕ ΜΑΛΛΙΑ ΚΟΥΒΑΡΙΑ

(Δε βρήκα άλλη πιο κοντινή παροιμία για αυτό που θέλω να εκφράσω, δηλαδή, βρήκα μια, αλλά μετά θα έβαζε η γκούγκλ ένδειξη για ακαταλληλότητα του μπλογκ)

Έχουμε εκμηδενίσει τα πάντα.

Ή όπως λέει ο λαός, είμαστε ακριβοί στα πίτουρα και φθηνοί στο αλεύρι!

Έκανα δουλειές σήμερα, στον υπολογιστή, μη φαντάζεστε ότι φοράω φακιόλι και ποδιά, και παράλληλα άκουγα τηλεόραση γιατί περίμενα μια συγκεκριμένη διαφήμιση.

Και τι ακούω, ότι η χήρα του Καζαντζίδη έβγαλε σιντί, και το πουλά, και έχει και αποσπάσματα από δηλώσεις κάποιου για το μακαρίτη. Ουδέν το αξιοπερίεργο μέχρι εδώ. Εδώ έχει βγάλει σιντί η Μπεζεντάκου, ο Καζαντζίδης που είχε και φωνή δε θα έβγαζε; Αυτό που με ξένισε, ήταν μια δήλωση ότι ο Καζαντζίδης είναι η ακρόπολη, ο Παρθενώνας, δε θυμάμαι ακριβώς τι…

Αν ο Καζαντζίδης, ένας αγράμματος τραγουδιστής με καλή φωνή, ή έστω εξαιρετική φωνή, είναι ο Παρθενώνας, ο Δημήτρης Νανόπουλος, ο Ανδρέας Τζάκης, η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, τι είναι;;;

Όλοι οι επιστήμονες που διαπρέπουν στο εξωτερικό, τι είναι αν ένας τραγουδιστής είναι ο Παρθενώνας;

Σε κάθε πανεπιστήμιο της Αμερικής, υπάρχει τουλάχιστον ένας έλληνας καθηγητής. Σε κάθε νοσοκομείο της Αμερικής, υπάρχει τουλάχιστον ένας γιατρός έλληνας. Και εκεί, δεν κληρονομείς την έδρα ή τη θέση στο νοσοκομείο από τον μπαμπά σου ή τον πεθερό σου. Εκεί κάθε τρία χρόνια κρίνεσαι και αν δεν πληρείς τις προϋποθέσεις, πας σπίτι σου.

Το έχουμε χάσει το μυαλό. Δεχόμαστε ως φυσιογνωμία  τον Καζαντζίδη που ο θεός του χάρισε μια ωραία φωνή, οι κοπέλες της υδατοσφαίρισης που πήραν το παγκόσμιο κύπελο, τότε τι είναι; Αυτές δεν είχαν ένα χάρισμα και το εκμεταλλεύτηκαν, πάλεψαν, προσπάθησαν, κουράστηκαν και τελικά έγιναν αυτό που είναι. Δεν είχαν κάτι και με αυτό πορεύτηκαν, το δημιούργησαν. Τόσοι και τόσοι αθλητές έχουν κάνει περήφανη αυτή τη χώρα, αλλά ο Καζαντζίδης είναι η ακρόπολη. Κατά τη γνώμη  μου είναι εξαιρετικά υπερτιμημένος. Αλλά ο καθένας έχει τη δική του γνώμη και δεν προσπαθώ να πείσω κάποιον, όμως με ενοχλεί που ο κόσμος δεν ξέρει το Νανόπουλο και ξέρει τον Καζαντζίδη… δεν ξέρει ούτε τον Ανδρόνικο, θα μου πεις, τον Νανόπουλο  θα ήξερε;

TEΛΕΙΩΣΕ...

Κρίμααααα!

Πολύ κρίμα…

Έληξε η απεργία των ταξιτζήδων.

Τώρα θα αρχίσει πάλι το νέφος, πάλι η κυκλοφοριακή συμφόρηση, πάλι τα νεύρα την ώρα της οδήγησης.

Πάλι θα σταματούνε όπου να ΄ναι χωρίς να ανάβουν αλάρμ, ενώ πριν πήγαιναν με σαράντα χιλιόμετρα την ώρα και ξαφνικά ακινητοποιούνται.

Πάλι θα περιμένουμε στα φανάρια να γράψει το ταξίμετρο τα τρία λεπτά για να ξεκινήσουμε να πάμε στη δουλειά μας.

Πάλι θα μας κάνουν σφήνες στο δρόμο για να πλησιάσουν το πιθανό πελατάκι.

Όχι που θα διαρκούσε πολύ και θα ανασαίναμε καθαρό αέρα για κανένα μήνα.

Ας είναι. Υγεία να υπάρχει!

ΤΙ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟΥ ΨΩΡΙΑΡΗ; ΦΟΥΝΤΑ ΜΕ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ!

Ή αλλιώς, όλα τα είχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε!

Έχουμε λύσει τα προβλήματα όλα της κοινωνίας μας και το μόνο που μας είχε μείνει άλυτο, ήταν  η αποποινικοποιήση της καλλιέργειας χασίς όταν πρόκειται για προσωπική χρήση!

Είμαστε που είμαστε πρώτοι στην Ευρώπη στη χρήση ηρωίνης, είπαν να μας κάνουνε πρώτους και στο χασίς.

Μας υποσχέθηκαν ότι  θα μας κάνουν Ευρώπη και θα το κάνουν. Όπως στη Βρετανία, δεν αγοράζει κανείς κοτόπουλο ολόκληρο για να μαγειρέψει και παίρνει ένα μπουτάκι, έτσι και οι μισθοί μας φτάνουν πια για να αγοράσουμε μόνο μια φέτα από το καρπούζι. Πάνε οι καιροί που ξέραμε. Όπως οι Ελβετοί, δουλεύουν όλο το χρόνο για να μαζέψουν χρήματα για ένα ταξιδάκι στα ελληνικά νησιά, έτσι και εμείς θα δουλεύουμε όλο το χρόνο για μια εβδομάδα στην Αστυπάλαια και την Ικαρία. Όπως στην Ολλανδία, καπνίζουν το μαύρο τους και το καλλιεργούν στο μπαλκόνι τους για να ξεχνούν την έλλειψη ήλιου και τύχης, έτσι και εμείς, θα ξεχνάμε το οικονομικό χάλι της χώρας μας με μια φουντίτσα!

Μας σπρώχνουνε όλο και πιο κάτω στον πάτο του βαρελιού!

Με τις υγείες μας!

ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΤΩΝ ΔΡΟΜΩΝ...

... ξέρετε ποιοι είναι;

Οι ταξιτζήδες. Δεν είναι τυχαίο που τους αποκαλούν κίτρινη φυλή.

Αφού σταμάτησαν να κινούν όλο το 24ωρο τα παμπάλαια ΙΧ τους που τα έβαψαν κίτρινα, τους έβαλαν ένα ταξίμετρο και κράτησαν την επιδοτούμενη μερσέντες για προσωπικό αυτοκίνητο, αφού σταμάτησαν να εκπέμπουν τόσα και τόσα καυσαέρια, αφού άδειασαν επιτέλους οι δρόμοι, είπαν να τους σιχτιρίζουν όχι μόνο οι οδηγοί των ελληνικών δρόμων, αλλά και οι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα μας. Μαζεύουν μια ζωή λεφτά να κάνουν ένα ταξίδι στην κοιτίδα του πολιτισμού, των ολυμπιακών, της τραγωδίας, αλλά μένουν με τις φωτογραφικές στο χέρι! Και βιώνουν κανονικά την τραγωδία!

Και να έμεναν μόνο με τις φωτογραφικές στο χέρι, δε θα ήταν και τόσο το σιχτίρισμα που θα έτρωγαν. Αλλά, έλα που τους ανάγκασαν να σέρνουν  τις βαλίτσες τους στους δρόμους γύρω από το Ελ. Βελ, με σαράντα βαθμούς και τρέχοντας! Έλα που τους ανάγκαζαν να μη βγουν έξω από τα κρουαζιερόπλοια και όσοι το επιχείρησαν να μην μπορούν να ξεμυτίσουν από το λιμάνι. Οι κινέζοι των δρόμων το απαγόρευαν. Σε μερικές περιπτώσεις, έπεσε και ξύλο, αλλά δεν πρόλαβα να δω ποιοι έδερναν ποιους!

Την απεργία, εμείς, οι πελάτες τους, πρέπει να κάνουμε, όχι οι ταξιτζήδες. Να σταματήσουν αυτοί την απεργία τους και να μη πατάει άνθρωπος σε ταξί. Να τριγυρνούν στους δρόμους άδειοι και να μη σηκώνει κανείς το χέρι του για να τους καλέσει. Να κάνουν κρα για πελάτη και πελάτη να μη βλέπουν. Να δουν τι ωραία θα περάσουν! Όπως πέρασαν και αυτοί που έμειναν στη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου, όπως και αυτοί που αναγκάστηκαν να πάρουν την παλαιά εθνική οδό για τα ταξίδια τους στα χωριά τους...

Προσωπικά, πολύ την ευχαριστιέμαι την απεργία των ταξιτζήδων. Οι δρόμοι είναι άδειοι και πας όπου θες σε χρόνο ντε τε! Ας το καθυστερήσουν και άλλο. Πολύ με βολεύει! Μόνο που δεν ελπίζω… πόσο θα αντέξουν οικονομικά; Σε λίγες μέρες, θα σταματήσουν. Όχι νωρίτερα από την επομένη της παναγίας, αλλά αμέσως μετά, θα την διακόψουν την απεργία.


Οι μικρονοϊκοί αυτοί τύποι, δεν καταλαβαίνουν ότι οι ενέργειές τους έχουν κάνει τους απανταχού τουρίστες να διαγράψουν τη χώρα μας από τους μελλοντικούς προορισμούς τους. Βρε ηλίθιοι, αν δεν έρθουν τουρίστες, πως θα δουλέψετε; Όλοι έχουν δικό τους αυτοκίνητο. Με τους τουρίστες, θα κινηθείτε. Εκτός από ήλιο δεν εξάγουμε και κάτι άλλο. Αν δεν έλθουν οι τουρίστες, πως θα  ζήσετε εσείς και οι ξενοδόχοι και οι μαγαζάτορες και χίλιοι δυο άλλοι επαγγελματίες; Αν δεν υπάρχει χρήμα, δε θα υπάρχει και για ταξί, ανεγκέφαλοι!
Τέτοια προδοσία, δεν περίμενα. Ρεζίλι γίναμε διεθνώς. Αντί να μιλούν για τον ξένιο Δια, θα μιλούν για τον αφιλόξενο έλληνα ταξιτζή...

ΝΙΚΗ

Ο φτωχός ελπίζοντας, πεθαίνει χαίροντας, λέμε στις εξωτικές καρδιτσίους νήσους!

Καλό μήνα, με ένα εκπληκτικό κομμάτι που ονομάζεται νίκη, με την ορχήστρα Γιόχαν Στράους και ένα συγκρότημα με έγχορδα από την αγγλία τις BOND και φυσικά στη διεύθυνση της ορχήστρας είναι ο αγαπημένος μου Αντρέ Ριεού!

ΒΡΕ ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!!

Τι θα σας πω σήμερα!

Τι θα σας πω σήμερα!!

Θα σας ανοίξω τα μάτια, θα μάθετε πράγματα που δε σας πέρναγαν από το μυαλό. Ούτε από το δικό μου πέρναγαν, αλλά όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι «γηράσκω αεί διδασκόμενος»!

Λοιπόν, όταν κάποιος δεν μπορεί να βγει από το σπίτι για λίγες μέρες, του τηλεφωνούν πλείστοι όσοι. Μου τηλεφώνησε λοιπόν κάποιος, που μόλις σήκωσα το τηλέφωνο, τι μου είπε; Στο θεό σας, τι μου είπε;

«Εσύ μας έλειπες!»

Λες και του τηλεφώνησα εγώ. Ρε φίλε, αφού δεν ήθελες να μου μιλήσεις, γιατί το έκανες; Σε πήρα ποτέ εγώ τηλέφωνο; Ας είναι.

Μετά από ένα σωρό κουφά που άκουσα από το φωτεινό αυτό παντογνώστη, έμαθα ότι στα μπλογκς υπάρχει κύκλωμα. ΚΥΚΛΩΜΑ.

Άντε! Γιατί εδώ διακυβεύονται σοβαρά πράγματα. Ο ρόλος των μπλογκς είναι πρωταρχικός στην ελληνική και παγκόσμια κοινωνία…Πως είναι τα καρτέλ των ναρκωτικών; Πως είναι η μαφία που μεταφέρει όπλα και γυναίκες από τη μια μεριά του πλανήτη στην άλλη; Πως είναι το σύστημα προώθησης των νεαρών τραγουδιστριών; Ένα τέτοιο πράγμα (η παράγραφος είναι ειρωνική, μπορεί κάποιοι του κυκλώματος, να μην το αντιληφθούν!)

Και εγώ τώρα, θα κάτσω να σκάσω! Γιατί εδώ και τέσσερα χρόνια που άρχισα να γράφω στον ιστότοπό μου, είχα πρόθεση να γίνω νούμερο ένα! Είχα πρόθεση να γίνω αγαπητή, να μιλούν για μένα, να βγάζω λεφτά από το μπλογκ!(επίσης ειρωνικό και με στραβό μηδίαμα!) Ρε ειμαστε καλά;;; Επικοινωνείτε με τον εγκέφαλό σας ή μόνο με την έδρα σας;

Χέστηκα για τα κυκλώματα.

Χέστηκα για τη γνώμη του κυκλώματος για μένα.

Ειδικά για τη γνώμη τους, τι να σου πω! Σημασία δίνω στη δική μου γνώμη και μόνο σε αυτή. Όλων των άλλων δε με ενδιαφέρει. Αν είναι ένα άτομο που έχει κερδίσει το σεβασμό μου, το έχω δει ενεργά πως δρα, σκέφτεται, φέρεται, ίσως, ΙΣΩΣ, και να δώσω σημασία στη γνώμη του. Αλλά είμαι οπαδός του «όλες τις γνώμες άκουγε και τη δική σου κράτα»!

Αν δεν το έχετε καταλάβει να σας το ξαναματαπώ. Γράφω γιατί εγώ θέλω. Για να εκφράσω αυτό που θέλω. Για να καλύψω μια δική μου ανάγκη. Αν δε σας αρέσουν, το κουβαδάκι σας και σε άλλη παραλία. Δεν επεδίωξα να κάνω αυλή. Και ουδέποτε να μπω στο κύκλωμά σας. (Αν υπάρχει τέτοια μαλακία). Και τη γνώμη του κυκλώματος για εμένα, μπορείτε να τη βάλετε στο απευθυσμένο σας! Ίσως έτσι ικανοποιηθείτε!

Ααααα, μην ξεχάσω! Το αν είμαι ή όχι καλή στη δουλειά μου και τι επίπεδο γνώσεων έχω στο αντικείμενό μου, δε θα το κρίνει ένας αρχιτέκτονας που εργάζεται ως ψυχολόγος και μάλιστα στο εξωτερικό! Τη γνώμη του την έχω εγγεγραμμένη εκεί που έχω και τη γνώμη του κυκλώματος των ανέραστων γυναικών που έχει ως αυλή!

 

επίσης ειρωνική η φωτογραφία.

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΣΑΚΑΤΙΣΣΑ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ;;;

Παίζει παιχνίδια!

Ο Ηφαιστίωνας, έχει ένα καταπληκτικό παιχνίδι μπλογκικόν, που οι απαντήσεις είναι με φωτογραφίες.

Μου άρεσε και το παίζω και εγώ.

H ηλικία των επομένων γενεθλίων σας. (μα είναι ερώτηση αυτή για κυρίες;)

Ένα μέρος που θα ήθελες να επισκεφτείς.

Το αγαπημένο σας αντικείμενο.

 

Το αγαπημένο σας μέρος.

Το αγαπημένο σας φαγητό.

Το αγαπημένο σας ζώο.

Το αγαπημένο σας χρώμα.

Το μέρος που γεννηθήκατε.

Το μέρος που διαμένετε.

Το όνομα ενός κατοικιδίου που είχατε.

(Δεν είχα ποτέ ζωάκι...)

Το ψευδώνυμό σας στο μπλογκ.

Το πραγματικό σας όνομα.

Το όνομα της γιαγιάς σας από την πλευρά της μητέρας σας.

Το όνομα της γιαγιάς σας από την πλευρά του πατέρα σας.

Μια κακιά σας συνήθεια.

Οι αγαπημένες σας διακοπές.

Ένα προτέρημά σας.

'Ενα ελάττωμά σας.

Το αγαπημένο σας αμάρτημα.

Ένα άτομο που θαυμάζεις.

Και φυσικά σε όποιον αρέσει το παιχνίδι, μπορεί να παίξει.

ΛΕΤΕ ΝΑ ΤΟ ΕΣΠΑΣΑ;;; update

Αυτό που ζω όλον τον Ιούλιο, δεν περιγράφεται.

Έχω κάνει του κόσμου τις ζημιές.

Χάλασα χίλια δυο πράγματα.

Έχω σπάσει ότι μπορείτε να φανταστείτε.

Έχω πάθει ένα σωρό ατυχήματα.

Έκοψα το δάκτυλό μου.

Κάηκα με το μάτι της κουζίνας.

Στραμπούλιξα τον αστράγαλό μου.

Το αποκορύφωμα ήταν χθες το απόγευμα. Έπεσα στο μπάνιο. Το αριστερό γόνατο οιδηματώδες και ωραιότατο μπλε! Το αυτόν ο δεξιός αγκώνας και μόνο να πονά, ο δεξιός ώμος!

Πες τε μου πως πονάω δεξιά αφού έπεσα αριστερά;;;

Δεν έχω κοιμηθεί από τον πόνο. Τι έβαλα τρία μαξιλάρια κάτω από το γόνατο. Τι πήρα παυσίπονα. Τι το έτριψα. Αυτό εκεί.

Το έχω λυγισμένο, πονάει, το έχω τεντωμένο, πονάει. Λέτε να έχει κανένα ράγισμα;;;

Από τις πέντε σηκώθηκα, έκανα μπάνιο, ντύθηκα, για να προλάβω να είμαι στην ώρα μου. Και φυσικά, θα δω και έναν ορθοπεδικό. 

Ακτινογραφία, αξονική, ρωγμώδες κάταγμα κνημιαίου πλατώ. Νάρθηκας και ξεκούραση...
Ποιος με γλωσσοτρώει, ποιος;;;

ΦΡΙΧΤΟ ΤΕΛΟΣ

Σήμερα θα σας στενοχωρήσω. Δεν το θέλω και εγώ, αλλά έτσι είναι…

Κοριτσάκι, οι δικοί της την πούλησαν, όπως ακριβώς το γράφω, την πούλησαν σε μια θεια της μάνας της. Η νέα μητέρα, την αγάπησε, τη φρόντισε, τη μεγάλωσε, τη σπούδασε. Αλλά πέθανε νωρίς.

Τα πραγματικά της αδέρφια τη ζήλευαν γιατί ήταν σε καλύτερη μοίρα από αυτά. Γιατί έφυγε από το χωριό, γιατί σπούδασε. Και δεν την ένοιωσαν ποτέ αδερφή τους. Και το έδειξαν όταν τους δόθηκε η ευκαιρία.

Η ίδια έμεινε μόνη σε πολύ μικρή ηλικία. Παντρεύτηκε έναν άνθρωπο που της έφαγε το σπίτι και το αυτοκίνητο που της είχε αφήσει η «μάνα» της. Της έβαλε και ένα ωραιότατο χρέος καπέλο και εξαφανίστηκε. Το διαζύγιο βγήκε αργά λόγω οικονομικής δυσπραγίας.

Δούλευε. Ασταμάτητα. Αρρώστησε. Μόνο οι συνάδελφοι τη στήριξαν. Έγινε καλά. Ξεχρέωσε. Αγόρασε ένα μικρό διαμερισματάκι. Και ένα μικρό αυτοκινητάκι. Με δάνειο, κοιμόταν λίγο και δούλευε πολύ για να ξεχρεώσει.

Πάντα ευγενική, πάντα φιλική, πάντα γενναιόδωρη. Άοκνη, με χιούμορ, με κατανόηση.

Αλλά πάντα μόνη. Πολύ μόνη.

Πιο είναι το αποκορύφωμα της μοναξιάς; 

Το να πεθάνεις μόνη και να σε βρουν τρεις μέρες μετά. 

Το να ειδοποιήσουν τα αδέρφια σου και αυτά να αρνηθούν να ασχοληθούν ακόμα και τώρα μαζί σου.

Και να σε πετάξουν στα αζήτητα.

Και να κάνουμε έρανο στο νοσοκομείο για να σε θάψουμε…

Καλό ταξίδι Ολυμπία. Τώρα θα ξεκουραστείς. 

ΝΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΕΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΥΝΑΙΚEΣ

Σήμερα κλείνω τέσσερα χρόνια ως μπλόγγερ. Αναδημοσιεύω την πρώτη ανάρτηση που έκανα τέσσερα, χρόνια πριν και σας ευχαριστώ για τη βοήθεια, τη συμπαράσταση, την ανοχή και προπάντων, τη φιλία σας!

Άρχισε να κάνει ζέστη και τι πιο φυσικό από το να ψάξω να βρω κάποιο ρούχο πιο ελαφρύ. Έψαξα στο σπίτι και διαπίστωσα ότι πάνω στη φούρια του φθινοπώρου, μετέφερα τις βαλίτσες με τα καλοκαιρινά στην υπόγεια αποθήκη που έχει το σπίτι. Μέχρι εδώ τίποτα το παράξενο. Αμ δε! Και τώρα τι κάνουμε; Πως θα πάρω τα ρούχα; Ένας ψύχραιμος θα πει κατεβαίνοντας στην αποθήκη. Ένας άνδρας που δε με ξέρει θα το πει αυτό. Γιατί κάποιος που με ξέρει μάλλον θα γελάσει. Και σκασίλα μου βέβαια. Θα γελάσει γιατί όποιος με ξέρει, γνωρίζει ότι φρίττω και μόνο στην ιδέα να συναντήσω μία και μόνη κατσαρίδα. Οι φίλες μου αναγνωρίζουν τον τρόμο μου και την ανησυχία μου τώρα που πλησιάζει το καλοκάιρι γιατί δε διαφέρουν πολύ τα συναισθήματά τους από τα δικά μου και έστω και στο μιλητό συμπαραστεκόμαστε η μια στην άλλη.

Γυναίκες! Θα πουν οι εκπρόσωποι του ισχυρού φύλου. Ναι, γυναίκες. Φοβόμαστε όχι μόνο τις κατσαρίδες αλλά και τις αράχνες, τις σαρανταποδαρούσες, τα ποντίκια, τα τρυζόνια, τους γρύλους και πάσης φύσεως ζουζούνια… Δηλαδή εμείς δεν έχουμε δικαίωμα να φοβόμαστε; Επειδή εσείς σα μικρά παιδιά διασκεδάζατε με το να ξεκοιλιάζετε αθώα βατράχια και κυνηγώντας τζιτζίκια, πρέπει και εμείς που παίζαμε με κούκλες να είμαστε εξοικειωμένες με τα έντομα; Εσείς φοβάστε τη δέσμευση, το γάμο, την οικογένεια. Εμείς πάλι όχι. Παίζαμε τις μαμάδες από μικρές και τις νοικοκυρές άσχετα αν μεγαλώνοντας ούτε το ένα τρίτο από την παρέα των μικρών κοριτσιών ασκεί το σπορ της νοικοκυράς και μάλιστα κατ’ αποκλειστικότητα. Οι περισσότερες είμαστε part time χαρωπές νοικοκυρούλες. Αλλά ακόμα και έτσι δε φοβόμαστε να δεσμευτούμε και να είμαστε και εργαζόμενες και καριερίστες και γκόμενες και σύζυγοι και νοικοκυρές! Αν μπορείτε και εσείς οι άνδρες κάντε τα όλα μαζί και τόσο σωστά όσο εμείς!
Είμαστε ανίκανες, σύμφωνα με τους άνδρες, να συναρμολογήσουμε ένα μικρό επιπλο παρά τις αναλυτικές οδηγίες που το συνοδεύουν. Μπορεί. Προσωπικά δεν έδωσα ποτέ σημασία να μάθω ποια είναι η διαφορά του στραβοκατσάβιδου από τα άλλα. Μπορώ όμως να καταλάβω από μια και μόνη λέξη ή ένα βλέμμα αν ο άνθρωπός μου είναι καλά ή κάτι τον απασχολεί. Είναι τόση η ευαισθησία που εμείς οι γυναίκες έχουμε, που ακόμα και αν θέλετε να μας κρυφτείτε κύριοι εκπρόσωποι του ισχυρού φύλου, δεν μπορείτε. Ακόμα και το ένστικτό μας θα μας ενημερώσει για ότι σας συμβαίνει. Μπορεί να μη σκαμπάζουμε γρι από κατασκευές αλλά σκαμπάζουμε από καρδιές.
Αναστατώνεστε μπροστά σε μια μικρή πληγή που αιμορραγεί και χάνεται το χρώμα σας, μας κοροϊδεύετε που τρέχουμε σε όποιον μας χρειάζεται, αλλά είστε οι πρώτοι που μας αναζητάτε στην πρώτη γρατσουνιά και όταν το θερμόμετρο δείξει λίγο παραπάνω από 36,8.
Μας διακωμωδείται στους φίλους και τους γνωστούς μας αν σας κάνουμε νάζια και τερτίπια αλλά δεν καταλάβατε ποτέ ότι μόνο με αυτούς τους χαζοχαρούμενους τρόπους πετυχαίνουμε πάντα το δικό μας. Ακόμα και αν δεν το αντιλαμβάνεστε εμείς καθοδηγούμε όλες μα όλες τις ενέργειές σας. Από το τι παπούτσια θα αγοράσετε, μέχρι τη μάρκα των τσιγάρων σας. Από τον τρόπο που θα φερθείτε στον προϊστάμενο μέχρι τη μάρκα του αυτοκινήτου που θα αγοράσετε. Καταλάβετέ το, καθοδηγούμε το νού σας.
Δε θυμάμαι να άκουσα πολλές φορές για κάποιο γαμπρό που να έστησε στην εκκλησία τη λευκοφορούσα νύφη. Παρεπιπτώντος όμως πολλοί γαμπροί έμειναν μ… με την ανθοδέσμη στο χέρι στα σκαλιά της εκκλησίας περιμένοντας ματαια την καλή τους. Βλέπεται εμείς οι γυνάικες μπορούμε να ζήσουμε τον εαυτό μας χωρίς την απαστράπουσα παρουσία σας. Δεν πρόκειται να πάθουμε ταχυκαρδία μπροστά σε ένα γεμάτο νεροχύτη ούτε σε μια στοίβα ασιδέρωτα ρούχα. Και φυσικά ούτε λόγος για τα προς το ζην!
Να αναφέρω ότι λέει και το λαϊκό άσμα; Από μας γεννιόσαστε και μας παντρευόσαστε. Το ωραίο δεν είναι ότι μας παντρευόσαστε αλλά ότι εμείς γεννούμε. Ναι μπορεί να γκρινιάζουμε ότι χαλάει το σώμα μας και ότι μαστιγώνονται τα νεύρα μας από τις ορμόνες αλλά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το πρώτο σκίρτημα της νέας ζωής μέσα μας. Και ζηλεύετε. Ας μην το παραδέχεστε μερικοί. Αν δεν ήταν έτσι, δε θα ψάχνατε χρόνια και χρόνια τρόπους να τεκνοποιήσουν οι άνδρες!

ΟΥΦ...

Δε κινείται φύλλο! Ούτε μια μικρή αύρα αέρα να περάσει ανάμεσα από τις κουρτίνες. Τίποτα!

Και άναψα το κλιματιστικό. Σε λίγη ώρα το δωμάτιο είναι ανεκτά κρύο. Σε λίγο περισσότερο, είναι παγωμένο. Κλείνει μόνο του το καημένο. Σε λίγο ξανανοίγει. Μόνο που είναι εντελώς αθόρυβο και όταν ξανανάβει, κάνει ένα θόρυβο λίγο περίεργο. Την πρώτη φορά, κόντεψα να κατουρηθώ από το φόβο μου. Άναψα όλα τα φώτα, έκανα έλεγχο στο σπίτι και ξάπλωσα με το πορτατίφ αναμμένο. Τα είδα όλα.

Έπιασα να συνεχίσω να διαβάζω το βιβλίο που είχα αρχίσει. Ωραίο, καλογραμμένο, με εξαιρετική πλοκή, ανατροπές και εκπλήξεις. Και ο συγγραφέας ένας πολύ γνωστός και καταξιωμένος βρετανός.  Όχι σαν το βιβλίο που μου συνέστησε ένας συνάδελφος και που από τις πέντε πρώτες σειρές της πρώτης σελίδας φαινόταν τι πατάτα θα ήταν. Όταν το αγόρασα, μου λέει ο υπάλληλος του βιβλιοπωλείου: Ρία, είσαι σίγουρη ότι θες να αγοράσεις αυτό το βιβλίο; Δεν είναι το στυλ που σου αρέσει στο γράψιμο. Είναι πομπώδες, είναι αρρωστημένα λεπτομερές με επιθετικούς προσδιορισμούς αντικειμένου εξαιρετικά άσχετους. Για δεύτερη φορά δεν τον άκουσα το Γιώργο. Η πρώτη ήταν όταν έφυγα για την Πρέβεζα για το γάμο της ξαδέρφης του γιου μου. Τόσες ώρες μόνη μου, έπρεπε να έχω κάτι να διαβάζω. Πήρα ένα βιβλίο που το είχα δει σε πολλά περιοδικά να σχολιάζεται. Τσίμπησα και με το όνομα, ήταν και πιασάρικο το κείμενο στο οπισθόφυλλο που  το αγόρασα. Πατάτααααα!  Ευτυχώς που είχα διαβάσει την περίληψη στο οπισθόφυλλο και κατάλαβα για ποιο πράγμα μιλούσε το βιβλίο. Ξαναπέστε μου να διαβάσω βιβλίο αυτού του συγγραφέα και θα δείτε αντιδράσεις…

Το καινούργιο είχε τίτλο που παρέπεμπε σε αδύνατες καταστάσεις. Που σε μάγευε ως τίτλος. Και το πήρα χωρίς να ακούσω το Γιώργο. Αδιάβαστο πήγε. Μετά την πρώτη σελίδα που σε τριάντα πέντε γραμμές είχε δώδεκα βλακείες, το έκλεισα, το έβαλα στη βιβλιοθήκη και περιμένω κάποιον να του το χαρίσω. 

Τρίτη και τέταρτη φορά που την πατάω με βιβλία. Τέρμα οι κριτικές. Τέρμα οι συστάσεις. Τέρμα οι γνωστοί συγγραφείς που δεν τους έχω δοκιμάσει. Με κριτήριο τα δικά μου γούστα οι επόμενες αγορές.

Άρχισα σήμερα το βιβλίο που μου έστειλε ένας φίλος από την Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Εγώ το ζήτησα γιατί δεν μπορούσα να το αγοράσω από το άμαζον. Εκπληκτικό, ίσως να αργήσω να το τελειώσω γιατί είμαι με το λεξικό δίπλα, αλλά μέχρι τώρα είναι τέλειο.

Καλά θα πάει η επόμενη εβδομάδα…

ΡΟΖ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΦΤΕΡΑ...

Ποια είναι η χειρότερη ασθένεια;

Είναι ο σακχαρώδης διαβήτης, που φθείρει όλον τον οργανισμό αργά και βασανιστικά;

Είναι ο καρκίνος που σε μπλέκει σχεδόν πάντα σε έναν άνισο αγώνα, επίπονο και κουραστικό;

Είναι ο έρωτας που σκλαβώνει και το σώμα και την καρδιά και το πνεύμα;

Όχι.

Κατά τη γνώμη μου είναι οι ψυχικές νόσοι.

Αυτές που σε αλλάζουν. Δε  μιλώ μόνο για τη σχιζοφρένεια, τη διπολική διαταραχή και άλλα βαρύτατα ψυχικά νοσήματα. Μιλώ  ακόμα και για την κατάθλιψη.

Αυτή που σε κάνει να γίνεις διακόσια κιλά. Που σε κάνει να αρνείσαι την οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή παρότι έχεις δυσανεξία πλέον στη γλυκόζη. Αυτή που σε κάνει να αφήνεσαι στο κρεβάτι και στην καλοσύνη των άλλων. Που σε σπρώχνει σιγά σιγά με σίγουρα βήματα στο θάνατο. Που σε κάνει να αρνείσαι τη φαρμακευτική αγωγή που θα σε κάνει πιο συνεργάσιμη με το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό. Που σε κάνει να βγάζεις το ηλεκτρικό στρώμα από την πρίζα και ας ανοίγει το δέρμα σου σε εκατό μεριές. Αυτή που σε κάνει να πετάς τα αντιβιοτικά και να αρνείσαι την ενδοφλέβια αγωγή που μπορεί να σώσει το πόδι σου από την οστεομυελίτιδα.

Στενοχωριέμαι ρε παιδιά. Γιατί ενώ μπορεί κάποιος να σωθεί, θες από δικό του λάθος, θες  από λάθος αλλουνού, τώρα είναι στο κρεβάτι. Και ενώ μπορεί να σηκωθεί, κάνει ότι μπορεί για να  οριζοντιωθεί μόνιμα.

Θυμώνω, στενοχωριέμαι, απογοητεύομαι. Από τους ανθρώπους, το περιβάλλον τους, τις δυνατότητές τους, τις επιλογές τους, τις αντιδράσεις τους…

Είναι ψυχοφθόρο το επάγγελμά μου, αλλά σου δίνει και ικανοποιήσεις. Σου δίνει όμως και κάτι κατραπακιές, άλλο πράγμα!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Και επειδή δέχομαι πολλά μέηλ που ζητούν πληροφορίες για διάφορα ιατρονοσηλευτικά θέματα, ότι θέλετε να ρωτήσετε, μπορείτε ελεύθερα. Αν εγώ κάτι δεν το γνωρίζω, θα ρωτώ το σόι μου, μόνο γιατρούς έχει και αν δεν είναι της ειδικότητάς τους, θα ρωτώ στη δουλειά και θα σας απαντώ υπεύθυνα.

Υ.γ.  Ελένη, για τη γιαγιά σου, λεπτομέρειες θα δεις στο μέηλ σου, χονδρικά σου λέω ότι η πίεση σε συνδυασμό με το σάκχαρο, την κακή κυκλοφορία και την κορτιζόνη, σου έκαναν τη γιαγιά σουρωτήρι. Υποχρεωτικά πάρε της ένα στρώμα ηλεκτρικό, ρώτα στον ασφαλιστικό φορέα της αν το εγκρίνουν για να πάρεις κάποια από τα χρήματα που θα δώσεις πίσω. Αν οι πληγές είναι μαύρες, θα χρειαστείς ενδεχομένως χειρουργό που θα κάνει χειρουργικό καθαρισμό. Αν είναι πολύ μικρή η νέκρωση ίσως με ειδικές ουσίες, υπομονή και επιμονή να τη σπάσεις και να αρχίσει η επούλωση από μέσα προς τα έξω. Θέλει χρόνο, επιμονή, σχολαστική περιποίηση. Θα χρειαστείς, betadine 10%, N/S 0,9%, NaCl 15%, αποστειρωμένες γάζες και αυτά που σου γράφω στο μέηλ. Δε θα κάνουμε και τζάμπα διαφήμιση!!! Ότι άλλο θες, στείλε μέηλ.

ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΝ ΚΕΦΙΑ, ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ!

Χθες, έψαχνα μια εξαιρετική διαφήμιση, βραζιλιάνικη, για το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου. Και έπεσα πάνω σε μερικές εκπληκτικές διαφημίσεις.

Με χιούμορ,  έξυπνες, διαχρονικές. Μερικές είναι πολύ τρυφερές. Άλλες πάλι, σε κάνουν να δακρύζεις.

Πάρτε μια γεύση.

 Και αυτή που δεν είναι για γέλια, αλλά χτυπάει κατευθείαν κέντρο!

ΒΓΑΛΤΕ ΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΑΘΙ, ΤΩΩΩΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Δεν αποτελώ το μέσο όρο. Δεν μπορώ να μπω σε στατιστικές παρά μόνο σε πολύ γενικές.

Πχ, είμαι γυναίκα εργαζόμενη, διαμένω στην Αθήνα.

Είμαι γυναίκα, έχω περίοδο και στήθος αλλά δε μου αρέσει το μαγείρεμα, δεν είμαι αυτό που λένε νοικοκυρά.

Θα μου πείτε τι με έπιασε πρωί πρωί και αναφέρομαι σε τέτοια.

Μιλούσα με ένα φίλο και του είπα ότι αποφάσισα και εφήρμοσα, τη διακοπή καπνίσματος.

Και άρχισε: Είναι καλή εποχή γιατί τα χριστούγεννα δε θα μπορούσες γιατί οι στατιστικές λένε ότι αυτό δεν επιτυγχάνεται όταν όλοι είναι σε πάρτυ και πίνουν και καπνίζουν. Σε δυο χρόνια θα το ξαναρχίσεις. Οι χημικές ουσίες που έχεις αναπνεύσει είναι εθιστικές και όχι

η νικοτίνη...

 

Δεν είμαι αντιπροσωπευτικό δείγμα για να μπω σε στατιστικές. Άρχισα το κάπνισμα στα 30+ και το έκοψα μια και έξω. Δε νιώθω καμιά έλλειψη δε νιώθω νευρικότητα. Δε μου άνοιξε η όρεξη.

Είναι όμως λογικό να υποστηρίξεις κάποιον σε μια τέτοια προσπάθεια. Όχι να αρχίσεις όλα τα αρνητικά.

Είμαι κάθε μέρα στη δουλειά, όλοι οι άλλοι καπνίζουν, αλλά εγώ όχι. Πραγματικά με στηρίζουν τα παιδιά, εκτός από το φίλο αυτόν που αντί να μου πει μπράβο, μου είπε ένα σωρό αρνητικά και δεν πίστεψε ότι μπορώ να τα καταφέρω.

Ας είναι. Εγώ ξέρω τι κάνω. Και ως συνήθως, ποτέ δε με ενδιέφερε η γνώμη των άλλων. Δεν έκοψα το κάπνισμα για να μου πουν μπράβο, το έκοψα γιατί φοβήθηκα μέχρι θανάτου που χρειάστηκε να κάνω μια ακτινογραφία θώρακος. Φοβήθηκα που ένας πολύ φίλος μου έπαθε πνευμονία και έκανε πενταπλό σχήμα αντιβίωσης. Και το πήρα απόφαση. Και το πέτυχα. Και θα το διατηρήσω. Γιατί πολύ απλά το θέλω.

Απλά μη με βάζετε στο ίδιο καλάθι με τους άλλους ανθρώπους. Γιατί ποτέ δεν αποτέλεσα τυπικό δείγμα. Γιατί πάντα έκανα αυτό που εμένα ικανοποιούσε και ήθελα. Γιατί σε όλους τους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις και συνήθως ανήκω σε αυτές. Γιατί μου αρέσει να μην είμαι προβλέψιμη και να με έχουν σίγουρη. Ποτέ δεν ήμουν, ποτέ δε θα υπάρξω. Πάντα θα εκπλήσσω και αυτό μου αρέσει. Πάντα θα κάνω αυτό που θέλω.  Αααα, και αν αποφασίσω κάτι, δεν αλλάζω γνώμη. Ελπίζω να το έπιασε το υπονοούμενο ο παραλήπτης για τον οποίον το προορίζω.

Καλό σαββατοκύριακο.