ΤΕΛΟΣ!

Με αφορμή μια σχέση και έναν έρωτα που έφτασε στο τέλος του, αναρωτιέμαι τι στο καλό συμβαίνεaι.

Φταίει η μεγαλύτερη έκλειψη ηλίου της χιλιετίας;

Φταίει η φθορά του χρόνου;

Φταίνε οι τρίτοι και τα λόγια που βάζουν;

Φταίει ο έμμεσος τρόπος που επιλέγουν μερικοί να λήξουν καταστάσεις;

Έχει σημασία θα μου πείτε;

Όχι, δεν έχει.

Από το αποτέλεσμα κρινόμαστε.

Και το αποτέλεσμα είναι ένα.

Όταν ο ένας εκ των δύο απομακρυνθεί από την πόλη που μεγάλωσε και ζει, τότε σίγουρα δε φταίει παρά το άτομο που δεν έχει τη δύναμη να πει αυτό που πραγματικά σκέφτεται και απλά αφήνει τον άλλο να πάρει τις αποφάσεις για να μην έχει το κρίμα στο λαιμό του.

Φταίνε οι οικονομικές συνθήκες, φταίει έλλειψη αξιοκρατίας, φταίνε όλα, αλλά όχι αυτός!

Όταν όλη η Ελλάδα έρχεται στην Αθήνα για να βρει δουλειά, κάποιος επιδιώκει να βρει δουλειά στην επαρχία!

Όταν λοιπόν ο ένας κοιτά την πάρτη του, ο άλλος τι πρέπει να κάνει; Τον ηλίθιο; Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Όσο εγωιστής είναι ο ένας, τόσο πρέπει να γίνει και ο άλλος!

Και επέρχεται η ρήξη.

Κρίμα.

Ένας μεγάλος έρωτας (;) έριξε αυλαία.

ΤΑ ΠΗΡΑ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΟ!

Μπήκα στο μπλογκ του φίλου σπύρου 1000 και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι…

Πληρώνει η χώρα μας 55 ταξιάρχους, τρεις λιγότερους από τους αμερικανούς και ο βερύκειος, το έκανε θέμα τεραστίων διαστάσεων.

Επιπροσθέτως κάποιος παραπληροφορεί ότι οι ταξίαρχοι υποχρεωτικά διαμένουν σε υπηρεσιακά οικήματα, τρώνε δωρεάν σε λέσχες και διαμένουν δωρεάν σε θέρετρα όλο το καλοκαίρι.

Σωπάτε καλέ! Τι σκάνδαλο! Απορώ πως στέκεται στα θεμέλιά της η κοινωνία μας!

ΡΕ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ;;;;

Κατ’ αρχάς, δεν προσφέρεται σπίτι στους ταξιάρχους. Μπορεί σε κάποιους σχηματισμούς ο διοικητής να είναι ταξίαρχος και στο διοικητή παρέχεται σπίτι μέσα στη μονάδα. Για σκεφτείτε να είσαι ταξίαρχος άρα τουλάχιστον 48 με 50 ετών, με παιδιά στο λύκειο ή το πανεπιστήμιο και κάθε δυο χρόνια να φεύγεις από το ένα μέρος και να πηγαίνεις στο άλλο. Και να έχεις φροντιστήρια, ενοίκια και δάνεια να τρέχουν, που μυαλό να ασχολείσαι με τα όσα συμβαίνουν στις μονάδες. Για να προσφέρουν τουλάχιστον ψυχική ηρεμία, οι μονάδες για τους διοικητές έχουν σπίτι. Αλλά και πάλι όχι όλες. Χώρια που πρέπει να είναι ο διοικητής κοντά στη μονάδα και ανά πάσα στιγμή να μπορείς να τον βρεις άμεσα. Είναι πρακτικοί λόγοι που συμβαίνει αυτό. Αφορούν και τη μονάδα και το διοικητή.

Δε συζητώ ότι δεν έχω φάει ποτέ σε λέσχη και κάθε μήνα μου κρατάνε χρήματα για τη λέσχη! Αν γίνω ταξίαρχος και πάω μια και μόνη φορά και μου κάνουν το τραπέζι, που δε συμβαίνει αλλά ας το υποθέσουμε, χαλάλι μου! Θα το έχω χρυσοπληρώσει όλα αυτά τα χρόνια.

Και όποιος πει ότι διαμένουμε στα οικήματα των θέρετρων δωρεάν, θα του δαγκώσω τον καρίτσαβλο που λέμε και στην Καρδίτσα! Έλεος. Με τις ανακρίβειες που ακούω κάθε φορά. Πληρώνουμε. Μπορεί να μη χρεώνεται 80 ευρώ το δωμάτιο τη βραδιά, αλλά δεν είναι και σαν τον αστέρα. Ένα υποτυπώδες δωμάτιο με δυο κρεβάτια, μια κουζινούλα μικρή με τραπέζι και δυο καρέκλες, και μπάνιο. Δεν πηγαίνει κανείς στα θέρετρα για τις παροχές, αλλά για την ασφάλεια του να αφήνεις τα παιδιά σου ελεύθερα σε φυλασσόμενο χώρο. Για να παίζουν τα παιδιά στο δρόμο με τα ποδηλατάκια τους χωρίς να τρέχουν σαν παλαβοί κάποιοι με τα καινούργια πειραγμένα αυτοκίνητα των 1000 κυβικών. Χωρίς να κινδυνεύουν από παιδεραστές, από κλέφτες, από σωματεμπόρους. Γι αυτό πηγαίναμε στα θέρετρα. Για να ευχαριστηθούν τα παιδιά μας. Για τους γονείς ταλαιπωρία είναι!

Επιπροσθέτως, οι αμερικανοί αν έχουν 58 ταξιάρχους, τους έχουν μόνο στο στρατό ξηράς. Εμείς τόσους έχουμε σε όλους τους κλάδους.

Και γιατί ο βερύκειος κάνει θέμα το ότι πληρώνουμε τόσους ταξιάρχους και όχι γιατί πληρώνουμε τους ξεφτίλες της ΕΡΤ που οι μηνιαίες αποδοχές τους είναι όσα δηλώνω εγώ όλο το χρόνο;;;

Αλλά κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει. Δε θα χτυπήσει τους ομοίους του για να μην πιάσουν και αυτόν στο στόμα τους.

Δεν είναι κραυγαλέο να πληρώνεσαι αδρά για να έρχεσαι τελευταίος στις μετρήσεις της AGB;;;

Γιατί δεν πιάνουν τον Ευαγγελάτο, την Τατιάνα, τον Τριανταφυλλόπουλο και πιάνουν τις αποδοχές των ταξιαρχών; Το ίδιο έργο παράγουν;

Έχετε δει εσείς ταξίαρχο, να διαμένει σε βίλα πεντακοσίων τετραγωνικών και να έχει τζιπ 3000 κυβικών; Εδώ και η τελευταία τρύπα του κλαρίνου σε πρωινάδικο, αμείβεται όσο το τετράμηνο ένας ταξίαρχος!

Η κοινωνία δεν κινδυνεύει από τους μισθούς των ταξιάρχων, ούτε η οικονομία θα πέσει έξω από τις 2.200 ευρώ που παίρνει ένας ταξίαρχος. Από τις 15.000 που παίρνουν μηνιαίως κάτι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι υποφέρει! Κάτι μεγαλοσχήμονες στη ΔΕΗ, κάτι ειδικοί σύμβουλοι σε υπουργεία, κάτι σε κάτι επιτροπές και πάει λέγοντας.

Κάτω τα χέρια από το στρατό και γενικότερα τις ένοπλες δυνάμεις. Δεν είστε άξιοι να συγκριθείτε μαζί τους και μη λοιδορείτε αυτούς που καθημερινά μάχονται πάνω από τα νησιά του Αιγαίου, στα ανοιχτά της Λήμνου ή στον Έβρο για να κοιμάστε εσείς ελεύθεροι και ήσυχοι…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΩΡΟ ΜΟΥ.

Να τα χιλιάσεις να σε χαίρομαι!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΧΡΟΝΟ

Μου ήρθε σήμερα με μήνυμα στο κινητό μου και το βρήκα πολύ έξυπνο και ωραίο!

ΕΥΧΟΜΑΙ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥΣΤΗΣ ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΛΙΟΣ ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΕ!!!

Εύχομαι υγεία, ευτυχία, ειρήνη στη μέση ανατολή και τα τρίδυμα ανήψια της φίλης μου Μαρίας να γυρίσουν από τη Βοστώνη θεραπευμένα εντελώς και να μην κινδυνεύουν να μείνουν τυφλά...

Για όλους εσάς, φίλους, γνωστούς, απλούς αναγνώστες εύχομαι ότι επιθυμείτε να το πάθετε. Προσέχετε όμως τι εύχεστε!

Καλή χρονιά!

ΕΠΕΙΔΗ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Και επειδή η ζωή είναι όλο εκπλήξεις, πάρτε μια φωτό του αγίου Βασίλη που θα μας φέρει δώρα σε μερικές μέρες...

Αλλά επειδή υπάρχουν και άλλες εκδοχές, δείτε και αυτή!

UPDATE

Επειδή το ζητήσατε!

φωτογραφία μπόνους!!!

(χρόνια πολλά)

ΧΜΜΜ, ΩΡΑΙΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ!

Έχω από το πρωί πυρετό, βήχω σαν το γερο-Δήμο, φτύνω σαν τη χαλυβουργική και καπάκι έκανα και ένα τέλειο βρογχόσπασμο και άρχισα κορτιζονούχο εισπνεόμενο. Παίρνω ήδη, δυο αντιβιοτικά γιατί επειδή δουλεύω σε νοσοκομείο μπορεί κάτι να τσίμπισα...

Ακόμα και που ανασαίνω, κουράζομαι.

Ωραίες γιορτές θα περάσω!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΑΣΙΟ

Θυμάσαι τι μέρα είναι σήμερα?

ΒΙΤΡΙΝΑ...

Έρχονται γιορτές. Εσείς έχετε καταλάβει ότι έρχονται γιορτές;

Οι δρόμοι είναι πήχτρα στα σκουπίδια. Μέχρι προχτές το κέντρο ήταν κλειστό από τις φασαρίες. Τα νοικοκυριά είναι καταχρεωμένα. Τα σχολεία είναι κλειστά λόγω «γρίπης» ή κατάληψης.

Και καπάκι σε όλα αυτά, με το κράτος στα πρόθυρα της πτώχευσης, να βλέπεις παντού φωτάκια να αναβοσβήνουν.

Υποτίθεται ότι το ρεύμα είναι πανάκριβο. Ότι η γη υποφέρει και εμείς την καταστρέφουμε καθημερινά. Υποτίθεται ότι ανακυκλώνουμε για προστασία του περιβάλλοντος. Υποτίθεται ότι κλείνουμε όλα τα φώτα για δέκα λεπτά και αφήνουμε τη γη να αναπνεύσει ξαφνικά, από το Νοέμβριο βλέπεις στολισμένα τα πάντα. Φώτα, γιρλάντες, αηβασίλιδες, έλκηθρα και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, σε μπαλκόνια, βεράντες, βιτρίνες και πολυκατοικίες. Το απόλυτο κιτς. Τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι. Αντί να πληρώνουν οι δήμοι τόσα χρήματα κάθε χρόνο στη ΔΕΗ, γιατί δε δίνουν τα χρήματα αυτά σε φτωχές πολύτεκνες οικογένειες; Γιατί αντί να πληρώνει το κράτος τόσες φιέστες όπως τα στολίσματα με μπάντες και λοιπές βλακείες, δεν προσφέρει τα χρήματα αυτά σε ορφανοτροφεία;

Και το κερασάκι στην τούρτα… αυτό το κωλοτράγουδο το last christmass, πόσα χρόνια ακόμα θα το ροκανίζει τα οστάρια του αυτιού μας; Μας έχει πρήξει τόσα χρόνια ο ναρκομανής που το ερμήνευε με την κλαψομουνίασή του όταν έφαγε το κέρατο. Τι διάολο εορταστικό βρίσκουν σε αυτό το τραγούδι και μας γανώνουν τα νεύρα;

Αισθάνεστε εσείς κάτι διαφορετικό; Εγώ δε θλίβομαι για να με θεωρήσετε θύμα της εορταστικής κατάθλιψης. Δε με πιάνει μια εορταστική χαρά. Μόνο νεύρα για την εκμετάλλευση της κατάστασης.

Διαφημιστικά σποτ με παιδάκια για να μας χτυπήσουν στο συναίσθημα και να ξεσηκώσουμε τα μαγαζιά με τα παιχνίδια για τα παιδιά μας, τα ανίψια μας, τα βαφτιστήρια μας. Θυμόμαστε τα ορφανά, τα άρρωστα, τους ηλικιωμένους, τους φτωχούς, τους μετανάστες τους φυλακισμένους. Με μια φορά το χρόνο δε γίνεται τίποτα. Αν τους θυμόμασταν κάθε μήνα ίσως να μην εκνευριζόμουν τόσο. Όλο το χρόνο κάνουμε την πάπια και ξαφνικά για δεκαπέντε μέρες γινόμαστε όλοι φιλάνθρωποι και με κοινωνική συνείδηση. Βρε άι στο διάολο, φιλόπτωχοι του κώλου!

Αγοράζετε σκυλάκια και γατάκια και ιγκουάνα και ψάρια στα βλαστάρια σας για να είστε οι καλοί και σε δυο μήνες τα σκυλιά και τα γατιά σας τα παρατάτε γιατί θέλετε να φύγετε τριήμερο και δεν έχετε που να τα αφήσετε! Φιλόζωοι του κώλου επίσης!

Όλοι κλαίγονται για την οικονομική κρίση και ξαφνικά βλέπεις στο δρόμο κυράτσες και κυριούληδες να παραπατάνε από το βάρος των δώρων που έχουν αγοράσει. Εορτοδάνεια και πιστωτικές και προκαταβολές, βαράνε κόκκινο. Κατά τα άλλα έχουμε κρίση. Κρίση κρίση, αλλά στη λίμνη Πλαστήρα δε βρίσκεις ούτε κοτέτσι για τριήμερο. Και ας είναι αντικειμενικά πανάκριβα! Κρίση κρίση αλλά δε βρίσκεις εισιτήρια για Λονδίνο, Βερολίνο, Παρίσι… κρίση κρίση, αλλά όλα τα κοσμηματοπωλεία είναι γεμάτα! Τι διάολο, μόνο εγώ έχω να πληρώσω λογαριασμούς, κάρτες, το σήμα του αυτοκινήτου και χίλια δυο άλλα έξοδα; Όλοι οι άλλοι τα έχουν σουρωτά τα λεφτά;;;

Εορτές, ρεβεγιόν, φιέστες και πρέπει να παρευρισκόμαστε, να είμαστε καλοντυμένοι, να χαμογελάμε. Το ότι έχουμε να μιλήσουμε ουσιαστικά με την οικοδέσποινα τρεις μήνες δεν έχει σημασία. Το ότι κάθε πρωί ακούτε τα παράπονα της για το σόι της, τον άντρα της και τα παιδιά της, δεν παίζει ρόλο στην εικόνα της ευτυχισμένης συζύγου και μάνας που παρουσιάζει στο ρεβεγιόν. Το ότι τρώει το κέρατο αβέρτα, δε φαίνεται στο φιλί που ανταλλάσει με το σύζυγό της την πρωτοχρονιά μπροστά σε όλους. Το ότι σκάει γιατί άργησε να έρθει ο εραστής της με τη γυναίκα του, δε φαίνεται στο χαμόγελό της όταν τους καλωσορίζει στη μικρή γιορτή της. Το ότι έχει να πληρώσει τους μισούς υπαλλήλους τρεις μήνες, ο κύριος δεν το δείχνει όταν η σαμπάνια ρέει και το χαβιάρι γεμίζει τα καναπεδάκια τους και τα βολοβάν που σερβίρουν…

Και μετά να μην εκνευρίζομαι για την εκμετάλλευση λόγω των ημερών; Και θα νευριάζω και θα θυμώνω και θα τα χώνω επίσης!

Μια βιτρίνα είμαστε…

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕ ΔΥΝΑΤΟ ΗΧΟ

Δέστε το παρακάτω βίντεο, πολύ γέλοιο εγγυημένο!

Γιατί η μέρα που δε γελάσαμε, είναι μια χαμένη μέρα!

Και αυτό:

Και φυσικά τανγκό που το λατρεύω

Ε, αυτό είναι το κάτι άλλο!

ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑ ΜΕ ΓΡΙΠΗ Ή ΕΧΩ ΤΗ ΓΟΥΡΟΥΝΟΓΡΙΠΗ;;;

Η θερμοκρασία μου κυμαίνεται από 37,8 μέχρι 38,2...

Βήχω σαν το γέρο με το τσιμπούκι...

Με πονάει όλο το κορμάκι μου

Και το τέστ μου για τη γρίπη βγήκε θετικό σε γρίπη τύπου Α!!!

Είμαι δύο μέρες σε αυτό το χάλι, έχω πιει τόνους σούπας που μου φτιάχνει ο Ιάσιος, έχω χαλάσει δυο ρολά χαρτί υγείας για το φτύσιμο...

Δε βολεύομαι πουθενά, όλα μου φταίνε.

ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑ ΜΕ ΓΡΙΠΗ Ή ΕΧΩ ΤΗ ΓΟΥΡΟΥΝΟΓΡΙΠΗ;;;

ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΜΟΥ!

Το τρίτο πρόσωπο.

Με αφορμή μια φίλη μου, θα σας εξομολογηθώ τις σκέψεις μου για τη γυναίκα που αποτελεί το τρίτο πρόσωπο σε μια σχέση.

Ξεκαθαρίζω τη θέση μου λέγοντάς σας, ότι ποτέ δε θα γινόμουν το τρίτο πρόσωπο. Θεωρώ ότι είναι ότι πιο εξευτελιστικό για μια γυναίκα. Και επιπλέον δε συνάδει με τις αρχές μου.

Όμως, λυπάμαι τη φίλη μου. Τη λυπάμαι ακόμα και όταν κάθε εβδομάδα τρώει με το «πρόσωπο». Ακόμα και όταν μεσοβδόμαδα πηγαίνει εκδρομές με όλα πληρωμένα από το «πρόσωπο». Ακόμα και όταν μου δείχνει τα δώρα που της κάνει.

Τη λυπάμαι, γιατί όταν πήγε να κάνει έκτρωση, ήταν μόνη της. Μπορεί να είχε σούπερ λουξ σουίτα για τις 36 ώρες που έμεινε στο σικ, ιδιωτικό πάντα, νοσοκομείο, αλλά κανείς δεν ήταν στο πλάι της. Εγώ πήγα να τη δω και να την πάρω να την πάω σπίτι της.

Τη λυπάμαι γιατί σε όλες τις γιορτές που κατά κανόνα είναι οικογενειακές, αυτή είναι μόνη της. Μα εντελώς μόνη! Χριστούγεννα κάνει με την τηλεόραση. Πρωτοχρονιά με την τιβί. Ανάσταση με τον πρόεδρο της δημοκρατίας στο κουτί.

Πάντα υπ’ ατμόν μην τυχόν και της τηλεφωνήσει ότι μπορεί να ξεκλέψει δυο τρεις ώρες το «πρόσωπο» και να την επισκεφθεί. Πάντα στην πένα, με το μαλλί άψογο, την αποτρίχωση πρόσφατη, ποτέ κακοδιάθετη.

Μόνη να κάθεται στο σπίτι και να περιμένει αν και εφόσον, ίσως και πιθανόν…

Μπορεί να βλέπει το «πρόσωπο» στα καλύτερά του, πάντα φρέσκο, ξεκούραστο, κεφάτο, ορεξάτο, χωρίς προβλήματα από τη δουλειά, χωρίς άγχη για την καθημερινότητα, πεντακάθαρο, μυρωδάτο, εύθυμο, αλλά ποτέ δε θα κοιμηθεί μαζί του όλη τη νύχτα όταν αυτή θα έχει ανάγκη να τον δει και να ακουμπήσει στον ώμο του. Ποτέ δε θα του τηλεφωνήσει μέσα στη μαύρη νύχτα έτσι για να του πει σ’ αγαπώ ή απλά για να ακούσει τη φωνή του.

Δεν μπορεί να φύγει από την Αθήνα για το πατρικό της γιατί μπορεί να θέλει να φάνε μαζί. Μπορεί να θέλει να τη δει, μπορεί να πάει κανένα ταξιδάκι και να τη θέλει μαζί του.

Ρυθμίζει τη ζωή της ανάλογα με τις ανάγκες κάποιου άλλου ή για να είμαστε ειλικρινείς, κάποιας άλλης. Αυτής που οι ανάγκες της ρυθμίζουν τη ζωή του.

Επιλογή της θα μου πείτε, και θα έχετε και απόλυτο δίκιο. Όμως όπως λέει και αυτή κάθε φορά που της λέω να χωρίσει, η καρδιά δεν επιλέγει με τα κριτήρια του μυαλού…

Είναι ήδη 40 χρονών, έχει ξεγράψει την προοπτική της οικογένειας, έχει πάρει απόφαση ότι θα είναι μόνη. Η μητρότητα που πήγε να της χτυπήσει την πόρτα, βρέθηκε σε ένα σωλήνα αναρρόφησης. Συντροφιά της είναι τα βιβλία και οι ταινίες. Έχει κλειστεί μόνη της σε μια αόρατη φυλακή. Δε βγαίνει σε μέρη που ενδεχομένως πηγαίνει η «νόμιμη». Δε διατηρεί επαφή με κανέναν από τους κοινούς γνωστούς που είχαν πριν συνάψουν σχέση. Δεν πηγαίνει σε κινηματογράφο, θέατρο, ρεστοράν με παρέες γιατί συχνά μας έχει παρατήσει γιατί χτύπησε το τηλέφωνο και έπρεπε να φύγει για να τον υποδεχτεί στο σπίτι της.

Πιο πολύ μου θυμίζει πετ, παρά άνθρωπο. Έρχεται, την πηδάει, άντε να πιει και ένα ποτό μαζί της και φεύγει. Της ξεπληρώνει τις ώρες αναμονής με ακριβά δώρα. Που θα μπορούσε και μόνη της να αγοράσει. Έχει φάει η έρμη στα πιο απόμερα εστιατόρια. Έχει πάει σε κάθε κατσικοχώρι που είναι κοντά στο σημείο που θα ταξιδέψει αυτός.

Έχει χάσει τη ζωή της…

ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ!

Με αφορμή την εκπληκτική ελληνική ταινία "Ο φίλος μου ο Λευτεράκης" που έδειξε η τηλεόραση πριν λίγες μέρες, βρήκα αυτό το υπέροχο τραγούδι και το μοιράζομαι μαζί σας.

Γράψτε μου και σεις ποια είναι τα αγαπημένα σας τραγούδια από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο!

ΑΝΤΕ ΠΑΛΙ ΦΑΣΑΡΙΕΣ-ΦΩΤΙΕΣ-ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΙ

Και ξαφνικά διαπιστώνω ότι έρχεται η επέτειος του πολυτεχνείου.

Άντε ταλαίπωρε ελληνικέ λαέ να μην κατεβαίνεις κάτω στο κέντρο, να μην αφήνεις το αυτοκίνητό σου στο δρόμο αλλά πλήρωσε πάρκινγκ, αν μένεις στο κέντρο ή τα εξάρχεια να μην ανοίγεις παράθυρα λόγω των δακρυγόνων…

Και όλα αυτά γιατί;;;

Για το τι έγινε εκείνη την περίοδο, δε θα το γράψω εγώ, το έχουν γράψει άλλοι και με περισσότερες γνώσεις από μένα.

Και όλοι καταλήγουν στο ότι έχουν διαστρεβλωθεί τα πάντα.

Εμένα με απασχολεί ότι βρίσκουν αφορμή να καταλύσουν τα πάντα μερικοί. Βρίσκουν ευκαιρία να καθίσουν και να χαβαλεδιάσουν οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές. Βρίσκουν ευκαιρία να μας κοροϊδέψουν οι δημοσιογράφοι.

Και θα μου πείτε τι με απασχολεί εμένα το όλο αυτό παραμύθι;

Με απασχολεί γιατί εκείνες τις μέρες χειρουργείται ένας φίλος μου με καρκίνο στο νεφρό και το νοσοκομείο είναι στο κέντρο της Αθήνας, κοντά στο πολυτεχνείο. Γιατί δε θα μπορώ να πάω να συμπαρασταθώ στον ίδιο και τη γυναίκα του. Γιατί δε θα μπορώ να πάω να μείνω κοντά του για να πάει η γυναίκα του να ξεκουραστεί. Γιατί ούτε ο Ιάσιος θα είναι εύκολο να πάει στο νοσοκομείο που δουλεύει (το ίδιο νοσοκομείο είναι). Γιατί για ένα τίποτα αναστατώνεται όλη η πόλη χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους μερικοί, ότι υπάρχουν προβλήματα που τα επιδεινώνουν.

Με απασχολεί και το θέμα διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία. Ο Σαμαράς που φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις να προηγείται, ήταν αυτός που έριξε τη Νέα Δημοκρατία από την κυβέρνηση το 1993, ο Αβραμόπουλος είχε φύγει από το κόμμα και είχε κάνει δικό του. Η έρμη η Ντόρα που πάντα ήταν στην πρώτη γραμμή, φαίνεται ότι θα χάσει την αρχηγία. Κρίμα. Τελικά είχε δίκιο ο Παπαδόπουλος (ο συνταγματάρχης Παπαδόπουλος της επταετίας) που είπε «αν ήξερα πόσο ανόητος είναι ο ελληνικός λαός, θα τον κυβερνούσα από υπολοχαγός»…

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ

8 Νοεμβρίου σήμερα, γιορτάζει η Πολεμική Αεροπορία. Μια τέτοια μέρα δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτούς που έβαψαν με το αίμα τους τα φτερά της...

ΛΙΓΟ ΑΠ' ΟΛΑ

Το ξέρω χάθηκα.

Δούλευα όμως σερί εδώ και δεκαπέντε μέρες με ένα μικρό διάλειμμα μιας μέρας χθες και έπρεπε να κάνω ένα σωρό δουλειές.(είναι που δουλεύουμε λίγο εμείς οι στρατιωτικοί!)

Θέλω πολλά να πω.

Τόσα πολλά, που δεν ξέρω από πού να αρχίσω.

Ας ξεκινήσω από την επίθεση έξω από το αστυνομικό τμήμα την παραμονή της εθνικής μας εορτής.

Αν πέντε αστυνομικοί πυροβολούσαν εν ψυχρώ στα εξάρχεια ή όπου αλλού μαζεύονται αναρχικοί και αντιεξουσιαστές, τι θα γινόταν???

Όχι είμαι περίεργη να ακούσω τις απόψεις σας.

Αν έμπαιναν πέντε ζητάδες στο πολυτεχνείο και άρχιζαν να πυροβολούν τους αναρχικούς την ώρα που καίνε και καταστρέφουν την περιουσία του ελληνικού λαού, θα καιγόταν η Αθήνα για κανέναν μήνα ή όχι???

Αυτοί οι καημένοι οι αστυνομικοί που για τη μαλακία του καθενός τρέχουν ότι ώρα και να είναι, τι έφταιγαν να γίνουν τα παπάκια της σκοποβολής στο λούνα παρκ των αντιεξουσιαστών???

Οι αστυνομικοί είναι η μόνη ομάδα επαγγελματιών που πηγαίνουν στη δουλειά τους και δεν ξέρουν αν θα επιστρέψουν σώοι. Είναι μια από τις τρεις ομάδες που έχουν άλλο όνομα από το κανονικό. Δεν είναι αστυνομικοί, είναι μπάτσοι, μπασκίνες, γουρούνια. Αυτούς όμως καλείς αν ο γείτονας παρκάρει μπροστά από το πάρκινγκ σου. Αυτούς καλείς όταν τσακώνεσαι με τον άντρα σου, αυτός έρχεται όταν ακούς φωνές στο διπλανό διαμέρισμα ή βλέπεις κάποιον περίεργο έξω από το σχολείο του παιδιού σου. Αυτόν τηλεφωνείς όταν ο από πάνω κάνει πάρτι και σε ενοχλεί.

Και τι σεβασμό του δείχνεις? Τον χλευάζεις και του βγάζεις παρατσούκλια. Οι αστυνομικοί μπάτσοι, οι στρατιωτικοί καραβανάδες και οι ταξιτζήδες ταρίφες. Μόνο που οι «μπάτσοι» υπάρχουν για να μας προστατεύουν. Εμείς γιατί δεν τους προστατεύουμε???

Ας περάσω στην παρέλαση. Τι χάλι ήταν αυτό???

Είναι η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση και παρέλασε η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα πριν περάσουν οι ένοπλες δυνάμεις!

Τι οι σχολικοί τροχονόμοι, τι οι γύφτοι περαχωρίου (μοίραζαν και λουλούδια, να τα κάνει αλοιφή το άρμα, να γλιστράνε τα τμήματα), τι τα παιδιά με σύνδρομο ντάουν (κοινώς μογγολάκια).

Πήγε ο πρόεδρος να παρακολουθήσει τη στρατιωτική παρέλαση και με τι θράσος πέρασαν μπροστά του αυτοί που στο πανό έγραφαν ΕΠΟΝ ΕΑΜ ΕΛΑΣ? Γιατί αν θυμάμαι καλά, αυτοί δεν ήταν που μετά την απομάκρυνση των στρατευμάτων κατοχής, πολεμούσαν τους έλληνες για να εντάξουν τη χώρα μας στο ανατολικό μπλοκ? Αυτοί δεν ήταν που έφυγαν και πήγαν με τη θέλησή τους στη Ρωσία την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και όπου στο διάολο ήθελαν, αλλά οι ίδιοι δεν ήταν που επέστρεψαν από τις χώρες αυτές όταν τελικά τους επέτρεψε το καθεστώς που οι ίδιοι επέλεξαν να επιστρέψουν? Αν ήταν καλά εκεί, γιατί γύρισαν?

Όχι γιατί πολλές μαλακίες έχουμε ακούσει μέχρι τώρα. Πήγαν με τη θέλησή τους, και έφυγαν για να γυρίσουν πάλι εδώ τρέχοντας. Είδαν την εφαρμογή του κουμμουνισμού και λάκισαν με την πρώτη ευκαιρία. Και τώρα παρελαύνουν, γιατί??? Επειδή μάζεψαν παιδιά από τις μανάδες τους και τα πήγαν να μεγαλώσουν ορφανά κάπου που τα ίδια δεν επέλεξαν??? Γιατί πολεμούσαν τους πατριώτες τους για να γίνει η Ελλάδα όπως είναι η Βουλγαρία, η Πολωνία, η Ουγγαρία και όλες οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ όπως είναι σήμερα???

Και έχουν μούτρα και το παινεύονται που πήγαν να καταστρέψουν τη χώρα και σκότωναν κιόλας γιαυτό???

Ας σταματήσω εδώ γιατί αν συνεχίσω, θα γίνουμε μαλλιά κουβάρια!