Έφυγε κορίτσι μου… προσεχε πως οδηγείς μην πάθεις τίποτα.

Τι άλλο να πάθω? Σε έχασα.

Έπρεπε να σε προλάβω. Και δε σε πρόλαβα. Ούτε να σε φιλήσω. Ούτε να σε χαιρετήσω.

Δεν πρόλαβα να σου πω τόσα πράγματα.

Δεν πρόλαβα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ.

Δεν πρόλαβα να σου πω πόσο σ’ευχαριστώ για ότι με έκανες.

Δεν πρόλαβα να σου πω ευχαριστώ για ότι έκανες για τον Παύλο.

Δεν πρόλαβα να σου πω ότι φοβάμαι χωρίς εσένα…

Δεν πρόλαβα να σου πω ότι κάθε μέρα σε χρειαζόμουν και πιο πολύ.

Δεν πρόλαβα να σου πω συγνώμμη.

Ήθελα να σε έχω απτό δίπλα μου. Να γέρνω το κεφάλι μου στον ώμο σου. Να κάνουμε τις πλάκες μας. Να μου γκρινιάζεις γιατί είμαι σπάταλη. Να με μαλώνεις για το παιδί. Να μου τα χώνεις κάθε φορά που αργούσα και δεν τηλεφωνούσα. Σε ήθελα εδώ. Να μιλάμε πολιτικά. Να βλέπουμε τους αγώνες. Να περπατούμε ως το Σύνταγμα. Να παρακολουθούμε ντοκυμαντέρ. Να διαβάζουμε συνωμοσιολογικά βιβλία. Να με πειράζεις. Να σε πειράζω. Να πειράζουμε μαζί τη μαμά. Να ξέρω πως είσαι εκεί και ας μην κάναμε κάτι.

Με πρόλαβες όμως εσύ. Με εξέπληξες. Έφυγες τόσο ξαφνικά, τόσο αναπάντεχα. Τόσο άκαιρα.

Είχα σκοπό να σου τα πω όλα αυτά. Και να σου δώσω και χαρές.

Όταν πήρα το ξίφος, πήγα να σου τηλεφωνήσω για να μοιραστείς τη χαρά μου. Οι συνάδελφοι με σταμάτησαν.

Όταν πήρα προαγωγή το ίδιο. Πήγα να σου τηλεφωνήσω για να είσαι ο πρώτος που θα το μάθαινε.

Ήθελα να σου δώσω και άλλες χαρές εκτός από τον Παύλο.

Ήθελα να τον δεις να μεγαλώνει και να παίρνει το όνομά σου.

Ήθελα να τον καμαρώνεις και να τον χαίρεσαι.

Ήθελα να ήσουν εδώ.

Δεν μπορώ ακόμα, μετά από τρία χρόνια να το συνειδητοποιήσω ότι δεν είσαι εδώ κοντά μου.

Μου λείπεις. Τα πρωινά τηλεφωνήματα για να με ξυπνήσεις για τη δουλειά. Να σου τηλεφωνώ για να σε ρωτήσω πως γράφεται μια λέξη. Τα τηλεφωνήματα για να δεις αν έφαγα το μεσημέρι ή τι θέλω να μου μαγειρέψεις. Τα τηλεφωνήματα αργά το βράδυ για να δεις αν γύρισα. Τα τηλεφωνήματα για να δω κάτι στην τηλεόραση. Τα τάπερ που έβρισκα έξω από την πόρτα μου όταν αργούσα στη δουλειά. Οι ξαφνικές σου επισκέψεις στο νοσοκομείο. Οι καφέδες μας στην ένωση αποστράτων. Τα τηλεφωνήματα για να μου πεις πόσο σε χαροποιούσαν τα καλά λόγια που έλεγαν οι συνάδελφοί σου για μένα όταν τους είχα ασθενείς. Η φράση σου: δέκα χρόνια ζωής μου χάρισες σήμερα. Που είναι αυτά τα χρόνια; Που; Έφυγες. Με άφησες να περπατώ μόνη, και δεν ήταν ακόμη ώρα…

 

 

 

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ

Το παρακάτω κομμάτι το έγραψε η φίλη μου η σπαρκ, ναι αυτή με τα σπαμ, το λάτρεψα και το μοιράζομαι μαζί σας!(περιμένω τη γνώμη σας).

Ο ήλιος τρύπωνε στο δωμάτιο ανάμεσα από τα κενά των παραθυρόφυλλων. Μισάνοιξε τα μάτια και ξαπλωμένη στο κρεβάτι χάζευε τη σκόνη να αιωρείται πάνω στις αχτίδες του σαν να μαχαιρωνόταν η συνήθεια πέφτοντας σε μία λάμα από φως, χωρίς φιλί, δίχως μια στάλα αίμα. Περίμενε. Ούτε ένας αναστεναγμός δεν ξεβράστηκε σε τούτη τη σιωπή. Σηκώθηκε και στάθηκε πίσω τους. Δεν ήξερε τι ώρα ήταν. Εδώ στο νησί, δεν είχε ποτέ σημασία, ούτως ή άλλως. Μερικές γραμμές θάλασσας μόνο και η μυρωδιά της ερωμένης, που όλο απλώνεται και δίνεται, μα κανένας δεν ξέρει τι και ποιον θα αρπάξει ξαφνικά για να τα κρύψει στα σπλάχνα της.

Την αγαπούσε την θάλασσα. Όταν έφευγαν όλοι, εκείνη επέστρεφε. Στο ίδιο πάντα δωμάτιο, τις ίδιες ημερομηνίες, χωρίς κινητά, υπολογιστές και ταυτότητες. Μόνη. Χρόνια τώρα στεκόταν πίσω από αυτό το παραθυρόφυλλο με τα κουρτινόξυλα αποκαθηλωμένα στο πλάι και τις κουρτίνες να σέρνονται στο πάτωμα.

Ακούμπησε το μέτωπο στο μπλε ξύλο και εκείνο οπισθοχώρησε ελαφρά. Μέσα από τη σχισμή είδε τον ήλιο να καθρεφτίζεται στη θάλασσα. Η παραλία έρημη και ένα αεράκι να φυσάει απαλά, να ταξιδεύει την αλμύρα. Άνοιξε τα χέρια και κόλλησε τη γύμνια της πάνω στα παραθυρόφυλλα, πασχίζοντας να κρατήσει τα μάτια ανοιχτά στην αντανάκλαση του ήλιου, που την τύφλωνε. Το κρύο αεράκι έκανε το κορμί της να ανατριχιάσει. Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της και έριξε όλο το βάρος της στα μισάνοιχτα παραθυρόφυλλα. Να και κάτι λοιπόν που την άντεχε ακόμη, τόσα χρόνια μετά. Χαμογέλασε και έκανε μεταβολή.

Το δωμάτιο ήταν γεμάτο καμβάδες, πινέλα και χρώματα. Κόκκινο, κίτρινο, μπλε, άσπρο και μια στάλα μαύρο να λάμπει το άσπρο περισσότερο. Τοποθέτησε ένα λευκό τελάρο στο καβαλέτο, το μετέφερε δίπλα στα μισάνοιχτα παραθυρόφυλλα και άρχισε να ζωγραφίζει. Χωρίς πληρωμή, δίχως παραγγελία, μόνο για κείνη. Ζωγράφιζε μέχρι να τελειώσουν τα χρώματα, οι καμβάδες, ή ο καημός (ανάλογα ποιό ξοδεύονταν γρηγορότερα) και μετά τα μάζευε και τα έκαιγε όλα μαζί το τελευταίο βράδυ πριν φύγει στην παραλία.

Ζωγράφιζε παθιασμένα λες και πάλευε να φυλακίσει ή ίσως και να απελευθερώσει κάτι αλλά το τελάρο εκείνη τη μέρα δεν την έφτανε. Ξαφνικά το ποτήρι με το νερό που ήταν πάνω στο τραπέζι έπεσε και έσπασε στο πάτωμα. Σταμάτησε και τότε αντίκρυσε το χέρι της να στέκεται μετέωρο στον αέρα με το πινέλο. Τις αχτίνες του ήλιου και την σκόνη να πέφτει πάνω του.

Στάθηκε για μια στιγμή εκεί,ικέτιδα γυμνή στο μαχαίρι του ήλιου που δεν την έκοβε, μα ούτε τη ζέσταινε. Μια στιγμή μόνο και μετά άρχισε να ζωγραφίζει το κορμί της. Απ’ άκρη σ’ άκρη. Όλη του την ιστορία, όλα του τ’ αγγίγματα και όλες του τις θύμησες. Όταν τέλειωσε, σηκώθηκε και στάθηκε ξανά στο παραθυρόφυλλο. Το άνοιξε και βγήκε στο μπαλκόνι. Φυσούσε μα δεν την ένοιαζε. Γύρισε και κοίταξε πίσω. Ο καμβάς της, να μείνει κάτι απ’ το όνειρο. Έκανε μεταβολή και άρπαξε το σεντόνι. Το τύλιξε γύρω της.

Ο ήλιος ορμούσε στο δωμάτιο, η καθρέφτης την παρακολουθούσε καθώς το πετούσε στο πάτωμα και έπεφτε στο κρεβάτι ζωγραφίζοντας με το κορμί της τον δεύτερο καμβά της. Όταν τελείωσε, ανακάθισε και κοίταξε τη θάλασσα. Μια ανάσα βαθιά στο παγωμένο αεράκι. Άρπαξε τα σεντόνια, άνοιξε την πόρτα και έτρεξε προς την παραλία με τα πολύχρωμα πέπλα να κρέμονται στα χέρια της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και με ένα μακροβούτι χάθηκε στη θάλασσα.

----

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΙ???

Περνάει και όλοι τρέμουν στο περασμά της.

Η κάθε υπόδειξη είναι διαταγή.

Έχει φτάσει στο υπέρτατο σημείο εξέλιξης... και όμως, αντί να ικανοποιηθεί με τα όσα πέτυχε, να αφήσει κακίες και μικρότητες πίσω της, νομίζει ότι τώρα μπορεί να ελέγξει τα πάντα. Τουλάχιστον εκεί.

Για πόσο όμως? Ένα χρόνο? Δύο? Άντε με τη βία, τρία.

Μετά? Τίποτα. Το απόλυτο τίποτα.

Θα περνά και δε θα δίνει σημασία κανείς. Θα παρακαλεί να της δώσουν λίγη προσοχή.

Και θα της δίνουν? Ή η μνήμη των όσων έχει κάνει, το πόσο μείωνε, πλήγωνε ή πρόσβαλε με τη συμπεριφορά της τους άλλους, θα την ακολουθεί?

Το ξέρει ότι σήμερα είναι στο ζενίθ. Το ότι αύριο θα είναι στο ναδίρ, το έχει συνειδητοποιήσει?

Έχει καταλάβει πόσο εφήμερη είναι η δύναμή της?

Πως πριν προλάβει να το καταλάβει, θα είναι από την άλλη μεριά και η παντοδυναμη εξουσία της θα είναι ένδοξες αναμνήσεις?

Έχει καταλάβει ότι αν θέλει να διατηρήσει λίγο από το γόητρό της, θα πρέπει από τώρα να ενεργεί για την υστεροφημία της?

Η εκδικητικότητα, η ειρωνεία, η έλλειψη εντοπισμού της ουσίας και η προσκόλληση στη λεπτομέρια είναι τα μόνα που θα θυμίζουν την παρουσία της.

Αμεροληψία, αντικειμενικότητα, έπαινος και κυρίως ανθρωπιά, δε θα ταυτίζονται με το άτομό της!

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

I dont wanna talk
About the things weve gone through
Though its hurting me
Now its history
Ive played all my cards
And thats what youve done too
Nothing more to say
No more ace to play

The winner takes it all
The loser standing small
Beside the victory
Thats her destiny

I was in your arms
Thinking I belonged there
I figured it made sense
Building me a fence
Building me a home
Thinking Id be strong there
But I was a fool
Playing by the rules

The gods may throw a dice
Their minds as cold as ice
And someone way down here
Loses someone dear
The winner takes it all
The loser has to fall
Its simple and its plain
Why should I complain.

But tell me does she kiss
Like I used to kiss you?
Does it feel the same
When she calls your name?
Somewhere deep inside
You must know I miss you
But what can I say
Rules must be obeyed

The judges will decide
The likes of me abide
Spectators of the show
Always staying low
The game is on again
A lover or a friend
A big thing or a small
The winner takes it all

I dont wanna talk
If it makes you feel sad
And I understand
Youve come to shake my hand
I apologize
If it makes you feel bad
Seeing me so tense
No self-confidence
But you see
The winner takes it all
The winner takes it all......

ΧΜΜΜ, ΜΗΠΩΣ ΜΟΥ ΚΑΝΑΝΕ ΒΟΥΝΤΟΥ???

Είμαι άρρωστη. Ξύπνησα χθες το πρωί με πυρετό και το στέρνο μου να με καίει και να βράζει. Κρύωνα απελπιστικά. Έβαλα θερμόμετρο και είχα 38,1 πρωί πρώι. Ειδοποίησα στη δουλειά μου ότι δεν ήμουν καλά και ότι δεν μπορούσα να πάω στο νοσοκομείο.

Με αντικατέστησαν χωρίς δεύτερη κουβέντα και δεν είχαν την ευγένεια να με πάρουν ένα τηλέφωνο να δουν αν ζω ή άν πέθανα.

Μόνο ο διευθυντής της κλινικής μου τηλεφώνησε χθες να δει πως είμαι και μόλις με άκουσε χάλια, πήρε τη γυναίκα του και ήρθαν να με δουν. Με ακροάστηκε, μου έγραψε φαρμακευτική αγωγή και μου ειπε να καθίσω στο κρεβάτι για τρεις τουλαχιστον μέρες.

Σήμερα ημουν υπηρεσία. Τους τηλεφώνησα ότ ι δε γινεται να πάω. Και πιάσανε το θεό από τα μαλιά!

Τι φωνές, τι φασαρίες, τι γιατρό να ρθεί να με δει. Όλα τα κάνανε. Και καπάκι να μην πιστεύουν οτι είμαι άρρωστη.

Η μαλακία σε όλο της το μεγαλείο! Και όχι οτι τους δημιουργώ προβλήματα, απλά δε θελουν να βγαίνουν από το πρόγραμμά τους. Όταν όμως εγώ τους ξελασπώνω σε κάθε στραβή, όταν εγώ δε λέω όχι σε ότι μου ζητάνε, δεν είδα να γινεται τίποτα. Δεν περιμένω ευχαριστώ. Να μη με πρήζουν όταν είμαι άρρωστη ήθελα. Και φυσικά δεν πρόκειται να γίνει κάτι, γιατί ο πατέρας μου είχε πει κάτι πολύ σοφό: όπου τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός! Και το βλεπω τώρα στο πετσί μου.

Ήρθε ασθενοφόρο με γιατρό, με εξέτασε, αύξησε τη φαρμακευτική αγωγή και με έβγαλε τέσσερις μέρες ελεύθερη υπηρεσίας! Εγώ δεν είχα προβλημα να βγω μονο δυο για να συνέλθω.

Αλλά, δεν τους άρεσε αυτό! Θέλανε γιατρό σπίτι. Και το ωραίο. Η γιατρός παραπονιόταν που ήρθε σπίτι μου, γιατί άφηνε τους ασθενείς στο νοσοκομείο! Ρε Ελένη, αυτοί είναι πάνω από εβδομήντα χρονών και με χίλια προβλήματα, εγώ είμαι σαραντα και έχω δώσει τη ζωή μου εκεί μέσα, και σύ μου λες ότι τους άφησες? Τι να μου πει, με εξέτασε και συμφωνησε μαζί μου. Και δεν φτανουν τρεις μέρες αλλά πέντε για να ανανήψω!

Ευτυχώς σήμερα έχω μόνο δέκατα και καταλαβαινω τι μου γίνεται!

Συγνώμη που σας χάλασα τη μέρα, αλλά νευρίασα και ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου!

Η ΡΙΑ ΠΙΑΝΕΙ ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΗΛΟ

Ωραίος και παραπλανητικός τίτλος!

Πρακτικά σημαίνει ότι δέχτηκα να απαντήσω σε τρία ερωτήματα και είναι, όπως φυσικά μαντέψατε, μπλογκοπαιγνιδο, στο οποίο με κάλεσε ο φίλος μπλογκούλης!

Το εν λόγω μπλογκοπαίγνιον, απαιτεί να γράψω το αγαπημένο μου ποίημα, το αγαπημένο μου ρητό, και να σας δείξω τον αγαπημένο μου πίνακα, όχι οπωσδήποτε με αυτή τη σειρά!

Λοιπόν, ο αγαπημένος μου πίνακας, δεν είναι ένας, είναι δυο. Είναι τελείως διαφορετικής τεχνοτροπίας, αλλά με μαγεύουν εξίσου και οι δύο. Πρόκειται για έναν πίνακα με νούφαρα του Μonet και το στοχαστικό τριαντάφυλλο του Dali.

Το αγαπημένο μου ποίημα είναι του νομπελίστα Σεφέρη:

Ω να μπορούσαμε να αγαπήσουμε

τουλάχιστον σαν τις μέλισσες

όχι σαν τα περιστέρια

τουλάχιστον σαν τα κοχύλια

όχι σαν τις σειρήνες

τουλάχιστον σαν τα μερμήγκια

όχι σαν τα πλατάνια...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ (στίχοι 34-40)

Το αγαπημένο μου ρητό, είναι του Αριστοτέλη:

H ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕ ΓΕΛΑΣΑΜΕ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΜΕΡΑ!

Και τώρα τελευταία, έχω χάσει πολλές...

ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΥΣΙΠΟΝΑ!!!

Χθες στον ύπνο μου είδα ότι περπατούσα σε ένα χωριό που οι δρόμοι ήταν από χώμα. Τα σπίτια από πέτρα και ξύλο και καθώς έπεφτε το σκοτάδι δεν διέκρινες ούτε τα παπούτσια σου. Και όταν έσκυψα να τσεκάρω τα παπούτσια μου, ήταν φλατ, χωρίς τα τακουνακια μου, έστω μια πλατφορμίτσα. Τίποτα. Χώμα, σόλα, πόδι Ρίας! Και ίδια με αυτά που πουλάνε στο Μοναστηράκι. Δερμάτινα, με λουριδίτσες και δετά ψηλά από τον αστράγαλο. Και χωρίς τακούνι, δεν ξέρω αν σας το είπα αυτό!

Και εκεί που λέω σε τί κατσικοχώρι είμαι η έρμη, νάσου σηκώνω το βλέμμα μου γιατι κάτι μου φώτιζε και λαμπύριζε από μακριά. Και βλέπω την Ακρόπολή. Όχι όπως τη βλεπουμε τώρα, σαν γριά ξεδοντιάρα. Αλλά με τα όλα της. Με το χρυσό της, τα χρώματά της, τα ελγίνειά της...

Ριούλι μας την πέσανε και είμαστε στην αρχαία Αθήνα, σκέφτηκα.

Αμάν, δεν έχει εφευρεθεί ο νες καφέ, οι τουαλέτες εντός των σπιτιών, τα ψηλοτάκουνα. Κορίτσι μου, τη βάψαμε, ξανασκέφτηκα.

Ο ήλιος άρχισε να δύει για τα καλά και το σκοτάδι σκέπαζε τη ζαφειρόπετρα στης γης το δακτυλίδι. (μεταξύ μας, με τόσο χώμα, αυτός που το είπε πρέπει να ήρθε από καμιά τρύπα στη Σαχάρα).

Σκοτάδι πίσσα. Και από μακριά κάτι φέγγει. Αμυδρά. Σαν αστεράκι στον ουρανό της Αθήνας αμα είσαι δεκαπενταύγουστο στην παραλία του Σουνίου. Και το φώς να μεγαλώνει και να κουνιέται πέρα δώθε. Ναυτία μου ήρθε.

Και πλησιάζοντας περισσότερο βλεπω ένα λεχρίτη, ένα κοπρίτη, ένα λέτσο, με ένα φανάρι και ένα ιμάτιο που ίσα που τύλιγε και έκρυβε το τοπίο της φρίκης από τα ευαίσθητα ματάκια μου.

Παρντόν μεσιέ, τον ρωτώ. Μήπως μπορείτε να μου πείτε που θα βρώ ένα αξιοπρεπές ξενοδοχείο? Με κοιτά με το τσιμπλιασμένο μάτι του και σηκώνει το φανάρι του. Και φεύγει. Κύριε, εγώ από πίσω. Σταματά. Με κοιτά ξανά με το φανάρι του. Εσείς που πάτε τον ρωτώ. Ψάχνω έναν άνθρωπο μου λέει και μην ένοχλεις το Διογένη. Εκεί εγώ. Με την ερώτηση στο στόμα. Και τον βρήκατε καλέ?

Και αρχίζω να μεταμορφώνομαι σε ένα καπνό. Σε ένα άυλο πράγμα. Και βρίσκομαι να περνάω από ένα στενό, άλλο πράμα. Σα δυο νούμερα μικρότερο μπούστο! Και καθώς περνώ από το στόμιο, είμαι και ανοικονόμητη η γυναικάρα, σα να απλώνομαι.

Σα να σκορπιζομαι και όταν σχεδόν έχω βγει όλη, βλέπω μια θείτσα πίσω από κει που έβγαινα εγώ, το στενό ντε. Έχει τα μάτια κλειστά, το κεφάλι πίσω και ένα τουρμπάνι σαν αυτά που φόραγε η Λάσκαρη όταν έκαψε το μαλί από τα ντεκαπάζ. Και ένα μακιγιάζ, χάλια. Και η τουνίκ της ελεεινή. Ακόμα και στη λαική καλύτερη θα έβρισκε. Και τι στο καλό είναι αυτό το στρόγγυλο που εχει μπροστά της και φωτίζεται περίεργα?

Μαντάμ, καλέ μαντάμ. Μούγκα αυτή. Όχι και πολύ μουγκα. Όλο μμμμμμμμμμμ κάνει. Σα γελάδα σε οίστρο! Σα μέντιουμ με κάνει.

Ε, τι χαζή είμαι? Μια που τη βρήκα μπόσικη θα τη ρωτήσω το κατιτίς μου γιατί θα μου έρθει και τζάμπα! Καλέ μαντάμ, για πέτε μου, θα πραγματοποιηθούν τα όνειρά μου?

Και να σου ένα φσσσσσσστ και βρίσκομαι σε ένα πάρκο.

Πολύ μεγάλα τα δέντρα. Και τα παγκάκια. Αφού εγώ που είμαι και νταρντάνα, δεν μπορώ να σκαρφαλώσω πάνω τους.

Και τι στο καλό είναι αυτό που με χτύπησε?

Ένας υπερφυσικός μπόμπιρας!

Παναζία μου παναζία μου!

Τι είναι τούτο? Ένα νήπιο γίγαντας.

Όχι καλέ, εγώ είμαι μικρή. Χμμμμμ. Μη μου τραβάς καλέ το πόδι. Σα γνωστός μου φαίνεσαι καλέ!!!

Ουπς, ίδιος ο γιος μου στα τρία!

Βρε, για να σου πω, θα με αγαπάς και όταν θα είσαι και σύ γονιός?

Και με μιας βρίσκομαι στη βεράντα του σπιτιού μου μαζί του. Με το μεγάλο μου έρωτα. Σιωπή. Κάθεται αντίκρυ στην Ακρόπολη που λατρεύει.

Δε μιλά. Δε μιλώ. Θέλω να τον αγκαλιάσω, να τον πνίξω στα φιλιά. Να του πω πόσο μου έλειψε.

Αντί γιαυτό, τον ρωτώ. Είσαι ευτυχισμένος τώρα?

Και εκεί ξύπνησα. Ιδρωμένη, αγχωμένη, τρομαγμένη.

Σηκώνομαι και πάω στο μπάνιο.

Με κοιτάζω καλά στον καθρέπτη. Φτου σου κοπελάρα μου, μου λέω. Με κοιτάζω λοξά, με κοιτάζω ανφάς, με θαυμάζω και ρώτάω τον καθρέφτη (μου έμεινε κουσούρι δεν εξηγείται αλλιώς): εσύ βλέπεις πίσω από το χαμόγελό μου?

Υ.Γ. για όσους δεν κατάλαβαν, είναι η απάντησή μου στο παιχνίδι πέντε ερωτήσεις που με καλεσε το μανιταράκι να παίξω!

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ!

Λόγω κουλαμάρας και κρυώματος, κάθισα στο σπίτι δυο μέρες. Για να είμαι ειλικρινής, τις περισσότερες ώρες κοιμόμουν.

Το Σάββατο το βράδυ, ξύπνησα γύρω στις δέκα γιατί ο βήχας δε με άφηνε να ησυχάσω. Μετά από λίγο που συνήλθα, τι διαπίστωσα?

Η τηλεόραση, έδειχνε ένα καινούργιο, δεν ξέρω και πως να το ονομάσω, που έψαχναν τραγουδιστές. Κάποια στιγμή, μεταξύ ζεστού γάλακτος, χαρτομάντηλων και βήχα, διαπιστώνω ότι τραγουδάει μια κοπέλα που στο μπλουζάκι της εχει το νούμερο 42.000 κάτι! Ναι ναι ναι. Την πρώτη μέρα που έδειχναν το πρόγραμμα, είχαν πάει 42000 νούμερα και βάλε να γίνουν τραγουδιστές! Μετά, το παρακολουθούσα με περισσότερο ενδιαφέρον. Ήθελα να δω τι άνθρωποι πηγαίνουν σε τέτοιες οντισιόν. Και τι δεν είδαν τα ματάκια μου! Φοιτητές του πολυτεχνείου (και μετά σου λένε ότι οι θετικοί επιστήμονες έχουν μυαλό!), κομμωτές και κομμώτριες (τέρμα τα ωδεία, τα νέα φυτώρια τραγουδιστών είναι τα κομμωτήρια), φοιτήτρια θεολογίας που μάλιστα κάθε βράδυ τραγουδούσε σε σκυλάδικο (δηλαδή αν δεν κάνει καριέρα αυτή ως αοιδός, μεθαύριο θα διδάσκει σε σχολείο και δε σας περιέγραψα και πως ήταν ντυμένη, γιατί το μίνι έφτανε στις αμυγδαλές!!!), δεκαεξάχρονα που αντί να κάθονται πάνω από το βιβλίο να χαράσουν την πορεία τους στη ζωή, ξημεροβραδιάζονται στον καθρέφτη και μιμούνται τη Βανδή και το Ρουβά!

Που έφτασε αυτή η κοινωνία? Οι τραγουδιστές και οι ηθοποιοί, ξεκίνησαν το μεσαίωνα ως γελοτοποιοί των φεουδαρχών! Και σήμερα, οι τραγουδιστές είναι τα «φωτεινά» παραδείγματα των νέων μας! Δεν άκουσα κανένα από τους φίλους του γιου μου να λέει θέλω να γίνω σαν τον Μπαμπινιώτη, την Κιουρί, άντε τον Μπιλ Γκέιτς, παρά ακούω, για τον Ρουβά, το Μακρόπουλο, τη Σάσα Μπάστα (Μπάστα λεγόταν η φίλη μου η παιδίατρος που θήλαζα και το δικό της παιδί και τώρα πέθανε, αλλά Λίλλυ όχι Σάσα, αυτή τι στο καλό είναι???)

Μέχρι τώρα θύμωνα με το γιο μου που εκτός της νομικής δεν υπάρχει άλλη σχολή γι’ αυτόν, τώρα όμως δε με νοιάζει.

Χάθηκαν τα πρότυπα. Χάθηκαν οι αξίες. Χάθηκαν οι ρήσεις του τύπου μάθε τέχνη και άστηνε και άμα πεινάσεις πιάστηνε! Τώρα μόνο το εύκολο κέρδος και η αναγνωρισημότητα έχουν πέραση και επηρεάζουν τους έφηβους που καλούνται σε αυτήν την ευαίσθητη ηλικία να επιλέξουν τι θέλουν να κάνουν στη μετέπειτα ζωή τους.

Δε ακούς θελω να γίνω μαθηματικός, γιατρός, δάσκαλος, παρά ακούς θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής, τραγουδιστής, μοντέλο!

Δε φταίνε όμως τα παιδιά, αλλά εμείς, που αγοράζουμε σαν τρελλοί κάθε έντυπο που δείχνει γνωστά ξέκωλα που υποτίθεται ότι τραγουδούν. Γιατί ακολουθεί το παράδειγμα μιας κιτρινοφυλλάδας όλος ο περιοδικός τύπος και αναγκαστικά, οι έφηβοι αυτά βλέπουν ως πρότυπα. Ποτέ δε φταίνε μόνο τα παιδιά. Οι ευθύνες είναι κυρίως των μεγάλων που δε φρόντισαν να εμφυσήσουν ιδανικά και αρχές στα παιδιά.

Καλή μέρα και καλή εβδομάδα. Ανάρτηση που θέλει γράψιμο, θα ξανακάνω όταν αφαιρέσω το νάρθηκα. Από τις πέντε το πρωί γράφω το κείμενο αυτό που δεν έχει ούτε 500 λέξεις. Μα με ένα χέρι, άλλα θέλω να γράψω και άλλα γράφω. Ευχαριστώ για την κατανόησή σας, και ζζζζμααατς!!!

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Πρόταση 1. περί έρωτα

Έξυπνος άνδρας + έξυπνη γυναίκα

= ειδύλλιο

Έξυπνος άνδρας + χαζή γυναίκα

= δεσμός

Χαζός άνδρας + έξυπνη γυναίκα

= γάμος

Χαζός άνδρας + χαζή γυναίκα

= εγκυμοσύνη

Πρόταση 2. περί εργασίας

Έξυπνο αφεντικό + έξυπνος υπάλληλος

= προκοπή

Έξυπνο αφεντικό + χαζός υπάλληλος

= παραγωγή

Χαζό αφεντικό + έξυπνος υπάλληλος

= προαγωγή

Χαζό αφεντικό + χαζός υπάλληλος

= υπερωρίες

Πρόταση 3. περί αγοράς

Ένας άνδρας πληρώνει € 2 για

ένα αντικείμενο που χρειάζεται και κοστίζει € 1.

Μια γυναίκα πληρώνει € 1 για

ένα αντικείμενο που δε χρειάζεται και κοστίζει € 2.

Πόρισμα:

Μια γυναίκα ανησυχεί για το μέλλον

μέχρι να βρει σύζυγο.

Ένας άντρας ποτέ δεν ανησυχεί για το μέλλον,

παρά μόνο όταν βρει σύζυγο.

Γενίκευση:

Επιτυχημένος άνδρας είναι εκείνος που βγάζει περισσότερα απ' όσα μπορεί να ξοδέψει η γυναίκα του.

Επιτυχημένη γυναίκα είναι κάποια που μπορεί να βρει έναν τέτοιο άντρα.

ΤΙ ΓΕΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ

ΟΜΑΔΑ ΑΝΤΡΩΝ:

ΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΥΛΗΚΟΥ ΔΙΟΤΙ:

- Κανείς παρά μόνο ο δημιουργός τους καταλαβαίνει τη λογική με την οποία λειτουργούν.

- Η γλώσσα την οποία χρησιμοποιούν για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, είναι κάτι που κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει.

- Ακόμη και το παραμικρό λάθος που θα κάνεις, αποθηκεύεται στη μνήμη τους και σε ταλαιπωρεί και πολύ καιρό.

- Μόλις καταφέρεις να αποκτήσεις ένα δικό σου, ξοδεύεις για συντήρηση και αξεσουάρ μια περιουσία.

ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ:

ΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΑΡΣΕΝΙΚΟΥ ΔΙΟΤΙ:

- Σε περίπτωση που θέλεις να κάνεις οτιδήποτε μαζί του, πρέπει πρώτα να το ανάψεις.

- Έχουν πάρα πολλά δεδομένα αλλά δεν μπορούν να τα επεξεργαστούν από μόνα τους ούτε να πάρουν αποφάσεις.

- Υποτίθεται ότι ο ρόλος τους είναι να σε βοηθούν να επιλύσεις προβλήματα αλλά συνήθως δημιουργούν πολύ περισσότερα απ΄ όσα επιλύουν.

- Μόλις αποκτήσεις ένα, συνειδητοποιείς ότι αν περίμενες λίγο, θα μπορούσες να αποκτήσεις ένα καλύτερο μοντέλο.

ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΥΣ

Μάνες και κόρες! Μια πολύ δύσκολη σχέση. Γυναίκες, μεγαλωμένες με τα ίδια βιώματα, με τις ίδιες αρχές, με τα ίδια πρότυπα. Τότε, που χαλάει η συνταγή και τρώγονται? Τι τις κάνει να έχουν τυπικές σχέσεις και μόνο? Τι είναι αυτό που σπρώχνει κάθε κόρη να λέει στις φίλες της: ότι αν γίνω σαν τη μάνα μου, πνίξτε με??? Τι είναι αυτό που κάνει τις μανάδες να μισούν και να ανταγωνίζονται τις ίδιες τους τις κόρες?

Άσε τα προσωπικά βιώματα, που είμαι 40 χρονών γυναίκα και δεν έχω ακούσει καλή κουβέντα από το στόμα της μάνας μου ποτέ. ΠΟΤΕ. Βλέπω τις φίλες μου, βλέπω τις συναδέλφους μου, βλέπω τις κόρες των ασθενών στο νοσοκομείο. Σαν το σκύλο με τη γάτα.

Δεν υπάρχει σημείο επαφής. Λατρεύεις την κουζίνα και ασχολείσαι εντατικά με τη μαγειρική, είσαι θαμένη στις κατσαρόλες και χάνεις το τραίνο της ζωής. Είσαι καριερίστα γιατί σ’ αρέσει αυτό που κάνεις, έχεις γίνει αντρογυναίκα και θα μείνεις στο ράφι. Παντρεύεσαι, τώρα θα δεις τι θα πει νοικοκυρά. Αγοράζεις σπίτι, κάνεις έξοδα και βάζεις θηλιά στο λαιμό σου.

Τι στο καλό θέλουν οι μανάδες μας? Τι τέλος πάντων, πρέπει να κάνουμε οι κόρες, για να είστε ευχαριστημένες? Δεν είναι δυνατό να γίνουμε κλώνοι σας, πάρτε το χαμπάρι. Σταματήστε να μας κριτικάρετε για ότι κάνουμε. Πάψτε να μας γεμίζετε ενοχές και τύψεις για το οτιδήποτε. Μη συνεχίζεται την γκρίνια ακόμα και μετά που ενηλικιωθήκαμε. Βαρεθήκαμε τις πικρόχολες συμβουλές, βαρεθήκαμε να απολογούμαστε για τις προσπάθειές μας. Αφήστε μας χώρο να αναπνεύσουμε. Ας κάνουμε τα δικά μας λάθη. Μην προσπαθείτε να μας προστατεύσετε γιατί το παρακάνετε και μας πνίγετε. Θέλουμε να σας έχουμε αποκούμπι, να μπορούμε να σας εμπιστευτούμε τα πάντα, όχι να φοβόμαστε ακόμα και νας πούμε τις επιτυχίες μας! Θέλουμε να ξέρουμε ότι θα υπάρχει ένα αυτί που πρόθυμα θα μας ακούσει χωρίς να μας κατακρίνει.

Μπορεί να μη γίναμε αυτό που πάντα ονειρευόσασταν για μας, όμως υλοποιούμε τα δικά μας όνειρα και όχι τα δικά σας. Μπορεί να μη γίναμε κλώνοι της Λωξάντρας αλλά δεν ήταν ποτέ το δικό μας πρότυπο. Αποδεχτήτε το γεγονός ότι η ζωή είναι δική μας και ότι το να μας μέμφεστε για το κάθε τι, δυναμιτίζει την αγάπη και τη στοργή που οφείλουμε να έχουμε στους γεννήτορές μας.

Για τα υπόλοιπα χρόνια που θα περάσουμε μαζί, θέλουμε αναχωχή. Θάψτε το τσεκούρι του πολέμου και αγκαλιάστε μας γιαυτό που είμαστε και μη μας γκρινιάζετε γιαυτό που δε γίναμε. Αγαπήστε μας και δείτε σε μας το κοριτσάκι που του πλέκατε κοτσίδες όταν ήταν μικρό. Πάντα μας λείπει εκείνο το χάδι...

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΡΤ ΤΟΥ

Προς όλους τους άντρες:

Αγαπητοί μου αρσενικοί, μπορεί να κλαίμε, να μιλάμε πολύ, να λέμε ψέμματα αλλά έχουμε και καλά χαρακτηριστικά.

Κατ’ αρχάς έχουμε πολύ δυνατή και ελαστική μνήμη.

Και εξηγούμαι. Μπορεί να καβγαδίζουμε και να γίνονται όλα γης μαδιάμ, αλλά με την πρώτη καλη κίνηση που θα κάνετε, θυμόμαστε όλα τα καλά που μας έχετε προσφέρει και δεν εννοώ υλικά και ξεχνάμε ότι στραβό έχετε κάνει.

Είμαστε μεγαλόκαρδες. Συγχωρούμε τα πάντα και τα ξεχνάμε με πολύ μεγάλη ευκολία. Προσπερνούμε όσα μας κάνετε γιατί σας αγαπάμε.

Και όταν λέω αγαπάμε,

το εννοώ από το πρώτο ως το τελευταίο γράμμα! Σα σύντροφο και γινόμαστε ερωτικές, σαν παιδί και γινόμαστε στοργικές, σαν ένα σπάνιο λουλούδι και γινόμαστε τρυφέρες, σαν κόσμημα και γινόμαστε κτητικές.

Σας υποστηρίζουμε, σας συντροφεύομε, σας συμβουλεύουμε, σας προσέχουμε.

Ενισχύουμε την αυτοπεποίθησή σας, καλλιεργούμε το εγώ σας, είμαστε η φωνή της συνείδησής σας.

Είμαστε δίπλα σας και στα καλά και στα κακά που θα σας συμβούν. Θα χαρούμε διπλά από σας για τις επιτυχίες σας και θα λυπηθούμε περισσότερο από εσάς, έστω και αν δε σας το δείχνουμε για να μη σας καταβαραθρώσουμε, στις αποτυχίες σας.

Θα σας παρηγορήσουμε στο συνάχι, στον καβγά με τους φίλους σας και τους διαπληκτισμούς σας με τους συναδέλφους σας.

Σας ενθαρύνουμε σε κάθε νέο σας ξεκίνημα. Βρίσκουμε λύσεις σε κάθε πρόβλημα που μας εμπιστεύεστε.

Μα πάνω απ’ όλα, είμαστε εκεί για να σας ακούσουμε, να σας χαϊδέψουμε, να μοιραστούμε μαζί σας τα πάντα. Αρκεί εσείς να μας ανοίξετε την καρδιά σας!

Υ.Γ. για το μπλογκούλη που το περίμενε εναγωνίως!

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ...

Προς άπαντες τους άντρες!

Μην προσπαθείτε να μας καταλάβετε. Το μυαλό μας δουλεύει σε διαφορετικό μήκος κύματος από το δικό σας.

Λατρεύουμε τα χρώματα! Για μας το λευκό έχει τουλάχιστον τέσσερις αποχρώσεις. Για σας όλα είναι άσπρα!

Κλαίμε. Σας νευριάζει, σας σμπαραλιάζει το νευρικό σύστημα αλλά οι δακρυϊκοί αδένες μας είναι λίγο πιο ευαίσθητοι από τους δικούς σας.

Μιλάμε. Πολύ. Πάρα πολύ. Για τα πάντα. Για τη δουλειά μας, για τα οικογενειακά μας, για τα ψώνια που κάναμε. Και φυσικά για σας. Αν μας κλείσει το μάτι ένας άγνωστος, σε έξι ώρες το έμαθαν οι φίλες μας όλες. Αν μας κάνει κομπλιμέντο ένας γνωστός σας, σε τρεις ώρες το ξέρουν άπασες. Αν υπάρχει καινούργιο φλερτ στον ορίζοντα, βγάζουμε απλά, έκτακτο παράρτημα.

Θέλουμε να αναλύουμε. Γιατί μας στραβοκοίταξε η διευθύντρια, γιατί δε βρήκαμε το παπούτσι της αρεσκείας μας, για τη σχέση μας, για τα πάντα!

Μας αρέσει το σέξ. Πρώτον γιατί αποτελεί πηγή ικανοποίησης, δεύτερον γιατί δείχνει ότι σας αρέσουμε και τρίτον γιατί αποτελεί μοχλό πίεσης για ότι χατήρι δε μας κάνετε. Μην έρχεστε στο θέατρο μαζί μας, μη θέλετε να φάτε με τη μαμά μας την Κυριακή, μη μας παίρνετε ότι ζητήσαμε και οι πονοκέφαλοί μας θα διαρκέσουν μέχρι τον άλλο δεκαπενταύγουστο!

Μας αρέσουν τα ψώνια. Ακόμα και στο σούπερ μάρκετ να πάμε, για μας είναι εκδρομή. Δε μιλάμε για το ΙΚΕΑ ή την Ερμού. Αυτό είναι διακοπές!

Λέμε ψέματα. Δε θα παραδεχτούμε ότι φταίγαμε εμείς στο τρακάρισμα. Δε θα πούμε την αλήθεια γιατί τσακωθήκαμε με την κολλητή μας (άντε να εξηγήσεις ότι καυγάδισες για τα μάτια του πωλητή παπουτσιών). Και σίγουρα δε θα μάθετε ποτέ την πραγματική αξία του καινούργιου φορέματός μας (άμυνα για να μην καταληξετε με εγκεφαλικό, για σας το κάνουμε). Και φυσικά δε θα παραδεχτούμε ΠΟΤΕ οτι έχουμε πει τα πάντα για σας στις φίλες μας.

Για τους παραπάνω λόγους και για μερικές εκατοντάδες ακόμα, καλό θα ήταν να πάψετε να στίβετε το μυαλό σας προκειμένου να καταλάβετε τι γίνετε στο χαριτωμένο και άκρως ερεθιστικό κεφαλάκι μας!

Αγαπήστε μας έτσι όπως είμαστε. Πολύπλευρες, κυκλοθυμικές, γκρινιάρες, κουτσομπόλες. Γιατί αν δε σας αγαπούσαμε δε θα μέναμε μαζί σας. Απλά θα σας είχαμε αντικαταστήσει.

Υ.Γ. έχουμε και καλά χαρακτηριστικά που θα τα αναφέρω σε άλλη ανάρτηση. Αυτά για σήμερα και καλό βράδυ.!

ΧΜΜΜ... ΣΑ ΝΑ ΒΑΡΙΕΜΑΙ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ!

Δεν έχω διάθεση για τίποτα. Γι’ αυτό, άλλωστε, και άργησα να κάνω νέα ανάρτηση.

Λίγο ο καιρός που παίζει με τα νεύρα μας, λίγο η διευθέτηση των εκκρεμμοτήτων που αφήσαμε πηγαίνοντας διακοπές, λίγο ο φόρτος εργασίας λόγω φθινοπώρου, βάρεσα μπιέλα!

Και καπάκι μου έκαναν μια πρόταση για δεύτερη δουλειά την οποία αποδέχτηκα. Πολύ καλή ευκαιρία, ικανοποιητικός ο μισθός, λίγες ώρες απασχόλησης και τα καθήκοντα απόλυτα διευθυντικά, θα ήταν ηλίθιο εκ μέρους μου να μη δεχτώ. Και έτσι τώρα θα έχω και δικαιολογία για να αποφεύγω τις δουλειές του σπιτιού!

Σα να μην έφτανε η σπαρίλα που είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα, έμαθα και κάτι που μου σμπαράλιασε τη διάθεση που ούτως ή άλλως ήταν χάλια. Θύμωσα, νευρίασα, φώναξα, έκλαψα, αλλά δεν ένιωσα καλύτερα. Μόνο χειρότερα. Και απογοητεύτηκα. Πολύ.(Τελικά είναι πολύ μικρός ο κόσμος!)

Ίσως φταίει η αυριανή πανσέληνος, ίσως οι διακοπές δεν έφτασαν για να με ξεκουράσουν. Το αποτέλεσμα όμως δεν παύει να είναι ότι δεν έχω διάθεση για τίποτα.

Ελπίζω να μου περάσει σύντομα γιατί δεν ταιριάζει και στην ιδιοσυγκρασία μου.

«Σε ευχαριστώ Τζένιφερ»

Η επιστολή αυτή είναι αληθινή.

Μια γυναίκα από το Όρτσαρντ των ΗΠΑ έχει μόλις ανακαλύψει ότι ο άντρας της την «κεράτωσε». Και επειδή η επιστολή θα κάνει το γύρο του κόσμου σε λίγα 24ωρα τη δημοσιεύουμε για να το μάθετε πρώτοι: Φοβού τις γυναίκες. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιο καλό κείμενο ή βίντεο θα κάνει το γύρο του... ίντερνετ, από υπολογιστή σε υπολογιστή. Η επιστολή «Σε ευχαριστώ Τζένιφερ» είναι μια τέτοια περίπτωση. Γι' αυτό, όταν έπεσε στα χέρια μας δεν σκεφτήκαμε δεύτερη φορά για να τη μεταφράσουμε και να τη δημοσιοποιήσουμε αυτούσια.

Πρόκειται την επιστολή που έγραψε μια ανώνυμη γυναίκα στην ερωμένη του συζύγου της όταν διαπίστωσε ότι έπεσε θύμα απιστίας. Όπως θα διαπιστώσετε ο σύζυγος εισέπραξε κάτι ψιλές, έχασε τα ρούχα του, και εξοστρακίστηκε από τη οικογενειακή στέγη. Η ερωμένη όμως έλαβε κάτι πολύ πιο οδυνηρό. Μια πληρωμένη απάντηση. Η ιδιαιτερότητα της επιστολής και ο λόγος που επιλέξαμε να την προβάλουμε δεν είναι -μόνο- ο σφιχτός και μεστός της λόγος. Ούτε η ακτινογραφία των συναισθημάτων της γυναίκας που το έγραψε. Το διαμάντι αυτό του γραπτού λόγου είναι η επιτομή της γυναικείας εκδίκησης σε δυο μόλις σελίδες. Ούτε ξεμαλλιάσματα, ούτε ξεκατινιάσματα, ούτε αιματοχυσίες. Απλά, γλώσσα που τσακίζει κόκαλα. Απολαύστε την.

Αγαπητή Τζένιφερ,

σε ευχαριστώ...

...για τις δαγκωματιές που άφησες χθες βράδυ στο στήθος του άντρα μου. Κυριολεκτικά, σε ευχαριστώ. Δεν έχεις ιδέα από τι γλίτωσες τα παιδιά μου και εμένα. Για να σου ανταποδώσω τη χάρη σου προσφέρω το σύζυγο μου. Μπορείς να τον κρατήσεις για «πάρτη» σου. Αν δεχτείς την προσφορά μου, υπάρχουν ορισμένοι κανόνες:

1. Θα πρέπει να τον συντηρείς. Το λέω αυτό γιατί έχουμε 2 παιδιά -το ξέρεις φυσικά αυτό- και έτσι θα πρέπει να ξεχάσει ένα μεγάλο μέρος του μισθού του για να τα συντηρήσει όπως τους αξίζει. Επίσης να ξέρεις ότι θα πρέπει να μου πληρώνει διατροφή, αφού με δική του πρόταση, τα τελευταία 11 χρόνια δεν είχα δουλειά και έμενα σπίτι για να προσέχω τα παιδιά. Γι' αυτό ξέχνα και εσύ τα χρήματά του. Είναι δικά μου.

2. Θα πρέπει να τον ντύσεις. Βλέπεις, όταν βγήκε από το μπάνιο μας, μπάνιο μου πλέον, γυμνός και βρεγμένος, είδα τις δαγκωματιές σου. Σαν από θαύμα, την ίδια στιγμή, μια γιγαντιαία μαύρη τρύπα εμφανίστηκε στο σπίτι και ρούφηξε σχεδόν όλα του τα ρούχα. Γι' αυτό θα σου έρθει σχεδόν γυμνός. Και επειδή ουδέν κακό αμιγές καλού, θα έχεις την ευκαιρία να τον ντύσεις όπως θες. Μπορείς να του πάρεις ένα λουρί, μια φετίχ στολή ή ένα φορεματάκι.

3. Θα πρέπει, επίσης, να τον αποχωρίζεσαι. Kάθε δεύτερο σαββατοκύριακο θα επισκέπτεται τα παιδιά του. Και αφού, όπως δήλωσε ανοιχτά και μπροστά σε άλλους, είσαι μια ηλίθια και μπεκρού τσούλα, που γνώρισε σε ένα στέκι με «πρεζάκια», σου απαγορεύεται να συμμετάσχεις για την ασφάλεια των παιδιών. Αυτός είναι και ο λόγος που οι επισκέψεις του θα είναι περιορισμένες. Στο κάτω κάτω, τι γύρευε σε ένα «στέκι τοξικομανών»;

4. Δεν θα έχεις ποτέ μια κανονική ερωτική ζωή. Ξέρω ότι χθές δεν τον πηδ...ς. Μετά τον τραυματισμό του στην πλάτη, πριν από 4 χρόνια, ο π...ος του δεν έχει λειτουργήσει ποτέ όπως πρέπει. Κρίμα, γιατί πριν από αυτό, το σεξ ήταν καταπληκτικό και γ...σταν όλη την ώρα. Πιθανότατα να απογοητευτείς με το μισοσηκωμένο κ...ί του που δουλεύει μόνο με βιάγκρα. Μην ξεγελαστείς. Το μπλε χάπι σημαίνει ότι θα τελειώνει μέσα σε δυο λεπτά και μετά βίας θα προλαβαίνεις. Γι' αυτό κράτα τις μπαταρίες σου γεμάτες και τους (άλλους) παρτενέρ σου κοντά. Παρεμπιπτόντως, όχι δεν διορθώνεται. Είναι βλάβη στα νεύρα, γλύκα μου, και πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό.

5. Δεν πρόκειται να τον δεχτώ πίσω. Απλώς, δεν πρόκειται να μου τον επιστρέψεις. Τα γ...σε όλα τη στιγμή που σε άγγιξε. Ήμουν πάντα μια καλή σύζυγος και είχαμε κάτι καλό οι δυο μας. Μην εκπλαγείς αν δεν μπορέσεις να με φτάσεις, γιατί απλώς δεν θα μπορέσεις. Και θα κατηγορεί εσένα γι΄ αυτό.

6. Θα σε κατηγορεί για όλα. Όπως μου είπε, με δάκρυα στα μάτια, του είπες:«Εύχομαι να τις δει η γυναίκα σου». Δεν ξέρω αν το είπες και δεν με ενδιαφέρει. Αν όμως το είπες, να ξέρεις ότι η ευχή σου έπιασε τόπο. Και τις δαγκωματιές είδα και την οργή του. Είναι τόσο θυμωμένος που έκανες αυτό το σχόλιο που, όταν του έριξα μπουνιά στο μάτι, μου ζήτησε συγνώμη. Ναι, το ξέρω. Η βία είναι λάθος και, για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα χτυπήσει κανέναν πριν από αυτό. Ωστόσο, δεν λυπάμαι και, αν ήταν να το ξανακάνω, απλώς θα σημάδευα χαμηλότερα.

7. Αυτό δεν είναι κανόνας, αλλά μια φιλική ειδοποίηση. Θα φροντίσω να τον απασχολώ με τα πιο ηλίθια πράγματα που μπορώ να βρω για να στη «σπάσω». Θα το κάνω χόμπι μου να πονέσω αυτόν κι εσένα όσο ακριβώς πονάνε τα παιδιά μου αυτή τη στιγμή. Να ξέρεις ότι θα τα δεχτεί όλα με χαμόγελο. Ήμουν μαζί του 12 χρόνια και τον ξέρω καλύτερα. Και ναι, νιώθω ότι οι πράξεις μου είναι δικαιολογημένες. Αυτό σε περίπτωση που αναρωτιέσαι. Σε ευχαριστώ λοιπόν Τζένιφερ, χαζή μπεκρού τσούλα από το σπίτι με τα «πρεζάκια», για τις δαγκωματιές που άφησες στο στήθος του άντρα μου χθες και που μου έδειξες ότι 11 χρόνια και δυο παιδιά δεν συγκρίνονται μαζί σου. Σε συγχαίρω, τον κέρδισες με την άξια σου. Είναι όλος δικός σου παλιό γ...λα.