Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον η πατρίς εστί και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ' ανθρώποις τοις νουν έχουσι.
ΠΛΑΤΩΝΟΣ «ΚΡΙΤΩΝ», 12
Ξεκινώντας χθες για την αδερφή μου που μένει έξω από την Αθήνα, ήμουν όλο χαρά.
Φτάνοντας στο ύψος της αμερικάνικης πρεσβείας με σταματάει ένας αστυνομικός. Αμάν, σκέφτομαι, τι στο καλό έκανα;
Απλά είχε ξεφουσκώσει ένα λάστιχο και έπρεπε να το αλλάξω.
Απλό για έναν άντρα. Για μένα ήταν τουλάχιστον εφιάλτης. Προθυμοποιήθηκε ένας κύριος να με βοηθήσει. Και το έκανε. Σε πέντε λεπτά το είχε αλλάξει και μου είπε ότι έπρεπε αμέσως να πάω να φτιάξω το λάστιχο γιατί η ρεζέρβα μου, ααααα, αυτό δε σας το είπα! Δεν είναι κανονική, είναι σαν ρόδα από μοτοποδήλατο και άσπρη! Ναι. Έχω και τέτοιο πράγμα…
Θυμήθηκα την πρώτη φορά που είχα τέτοιο ατύχημα. Ήμουν στο νοσοκομείο Υγεία που εφημέρευε ο τότε σύντροφός μου. Είχα τσακωθεί μαζί του και έφυγα αποφασισμένη να του κρατήσω μούτρα και μάλιστα να το χοντρύνω αρκετά. Αλλά δε μου έκατσε. Βλέποντας το υπέροχο ροδάκι μου να είναι εντελώς φλατ, του τηλεφώνησα, ήρθε και με έβαλε να κρατήσω τη λευκή ρόμπα. Μέχρι να βρω στο μάνιουαλ που είναι η ρεζέρβα, την είχε βρει και ξεβίδωνε το λάστιχο. Το έφτιαξε και μου λέει άντε πάρ΄ το και πήγαινε να βρεις βουλκανιζατέρ. Τι στο καλό ήταν αυτό, τότε το έμαθα. Κοιτάω και βλέπω τρεις μαύρες ρόδες και μια άσπρη και αδύνατη. Έπαθα ένα σοκ, δεν μπορώ να πω! Εννοείτε ότι φίλησα το σύντροφό μου τον ευχαρίστησα και πήγα εκεί που με έστειλε και μου έφτιαξαν το λάστιχο και το άλλαξαν…(ήταν και κωλόφαρδος, δεν του κράτησα μούτρα τότε ούτε και άλλοτε, γιατί πάντα κάτι γινόταν και αναγκαζόμουν να του μιλήσω η να του τηλεφωνήσω).
Χθες το σοκ το έπαθε ο κυριούλης που με βοήθησε. Όταν του έδειξα που είναι η ρεζέρβα με κοίταξε περίεργα. Δεν πίστευε ότι θα άντεχε το βάρος του αυτοκινήτου. Τον διαβεβαίωσα ότι το έχω τσεκάρει, πως αλλιώς άλλωστε θα ήξερα πώς να βγάλω τη ρεζέρβα η οποία βρίσκεται κάτω από το πορτμπαγκάζ και όχι μέσα σε αυτό! Πείστηκε ο άνθρωπος (ήταν ατράνταχτο επιχείρημα). Έκανε την καλή πράξη της ημέρας και δε δέχτηκε να τον κεράσω έναν καφέ για να βγω από την υποχρέωση. Παραδόξως, μου έδωσε την κάρτα του. Γιατί; Άμα ξαναπάθω λάστιχο να έρθει να το αλλάξει;;;
Σήμερα το πρωί βγαίνοντας βόλτα στα μαγαζιά, παρκαρισμένο έξω από το σπίτι μου ήταν ένα καρπουζί παλιό αυτοκίνητο μάρκας Hyundai μοντέλο 2000! Έπαθα ένα κάτι τις. Γιατι;;; Σας το εξηγώ παρακάτω.
Πέρισυ τέτοιο καιρό, πέτυχα στο δρόμο το δικό μου πρώτο αυτοκίνητο. Ένα καρπουζί Hyundai που έκανε την καρδιά μου να σταματήσει για λίγο…
Το αγόρασα με τα χρήματα που είχα στην προικοδότηση. Δεν ήξερα ότι υπήρχε τέτοια μάρκα αυτοκινήτου και σε μια βόλτα με το αυτοκίνητο του μπαμπά μου στην παραλιακή, είδα ένα τέτοιο μαύρο και το ακολούθησα γιατί είχε εκπληκτικά για την εποχή (1992) κωλοφάναρα. Με πήγε μέχρι τη Βάρκιζα, έγραψα τη μάρκα και ρώτησα τον μπαμπά μου για αυτή.
Δύο μήνες μετά, ο μπαμπάς μου με πήγε βόλτα πεζή στη λεωφόρο Συγγρού και μου είπε να έχω και την ταυτότητά μου μαζί. Ήμουν ψόφια από την κούραση αλλά δεν του χαλούσα ποτέ χατίρι. Μετά από μια ώρα ποδαρόδρομο, με βάζει μέσα σε μια αντιπροσωπεία Hyundai, μου δίνουν να υπογράψω κάτι χαρτιά. Μετά μου δίνουν ένα κλειδί και με βγάζουν σε ένα παράδρομο που είχε το καρπουζί μου με έναν τεράστιο φιόγκο στο καπώ του! Μου το είχε κάνει δώρο ο μπαμπάς μου, αλλά επειδή το θεωρούσα άδικο για την αδερφή μου, του έδωσα τα χρήματα της προικοδότησης.
Από τότε, τι δεν πέρασα μέσα σε αυτό το μικρό κόκκινο αυτόματο κουκλί! Μέσα στο αυτοκίνητο αυτό μου είχε κάνει πρόταση γάμου ο πατέρας του γιου μου, μέσα σε αυτό έκλαψα όταν τον άκουσα να κλείνει ραντεβού με μια πωλήτρια και να της δίνει το τηλέφωνο του σπιτιού μας, μέσα σε αυτό είπα στο γιο μου ότι χωρίζω με τον μπαμπά του, μέσα σε αυτό έμαθα για την αδερφή μου πως είχε μια μάζα στο συκώτι. Μέσα στον καρπουζί κορεάτη μου έμαθα ότι η αδερφή μου δεν είχε κάτι το ανησυχητικό. Έκλαψα όταν το πούλησα, το είχα δέκα χρόνια. Μύριζε τυρίλα γιατί ο μικρός έκανε εμετό κάθε πρωί που τον πήγαινα στον παιδικό και όσο και να έπλενα την ταπετσαρία, αυτή η μυρωδιά είχε ποτίσει τα πάντα. Μέχρι και ένα νεογέννητο κατσικάκι είχα βάλει μέσα γιατί ο γιος μου αρνιόταν να το αφήσει στη μαμά του. Το πήγα βόλτα και όταν άρχισε να βελάζει συνεχώς, ευτυχώς ο μικρός φοβήθηκε και το επιστρέψαμε στο κοπάδι του θείου μου του λυκειάρχη. Ήθελα να του βάλω μια μαύρη μεγάλη πιτσιλιά που ήταν της μόδας αλλά δε με άφηναν γιατί το θεωρούσαν κιτς. Του είχα βάλει μια μικρή άσπρη στο καντράν και με κορόιδευε ο γιος μου. Με τον Παύλο το πήγαμε στη μάντρα.
Το είχε ένας κύριος. Το ακολούθησα. Στο φανάρι άνοιξα το παράθυρο να του μιλήσω αλλά μίλαγε μια άγνωστη γλώσσα στο τηλέφωνο και δεν είπα τίποτα. Δε θα με καταλάβαινε. Το είχε τρακάρει σε δυο τρία σημεία. Προσπέρασα.
Η ζωή συνεχίζεται. Εξελίσσεται και αλλάζει. Μου θύμισε περιόδους που ήθελα να ξεχάσω αυτός ο καρπουζί κορεάτης… αλλά μου έφερε και χαμόγελα. Το είπα στο γιο μου και συγκινήθηκε και αυτός. Χαίρομαι που το θυμάται το πρώτο μου αυτοκινητάκι...
Δεν παρακολουθώ το Λιακόπουλο, αλλά, δεν μπορεί, κάτι μας ρίχνουν. Θες στο νερό, θες από αέρος, κάτι μας ρίχνουν. Και για να μη νομίζετε ότι κάτι έχω πάθει, θα σας διηγηθώ μερικά περιστατικά και θα καταλάβετε ότι ο κόσμος δεν πάει καλά.
Μασκώτ στην κλινική μου ήταν ένα γλυκύτατο κοριτσάκι από την Πάρο που νοσηλευόταν με οστεόλυση στο κεφάλι και που όλοι νομίζανε ότι το μικρό είχε καρκίνο και το είχαμε στα ώπα ώπα. Ευτυχώς μετά το χειρουργείο έρχεται η βιοψία και το μικρό ξεμπέρδεψε με ένα μικρό κομμάτι ατσαλιού στο κεφαλάκι του. Πριν λίγες μέρες έρχεται στο νοσοκομείο με κόκκινη την περιοχή γύρω από το δεξί αυτί. Πάμε μαζί στον ΩΡΛ που την κοιτά και τι βγάζει από μέσα;;; ένα βαμβάκι από μπατονέτα! και φυσικά της έκανε μια περιποιημένη ωτίτιδα με αντιβίωση από το στόμα και ωτικές σταγόντες.
18 χρονών κοπέλα, καθάρισε τα αυτιά της και δεν κατάλαβε ότι της έμεινε μέσα στο αυτί για δέκα ημέρες το βαμβακάκι από την μπατονέτα;;;
Άλλο περιστατικό. Γιαγιά 96 ετών, φυτό εδώ και 7 χρόνια, έρχεται στο νοσοκομείο προφανώς για πάρκινγκ γιατί ήταν και το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Γάτες οι γιατροί, σε δυο μέρες την έχουν ρυθμίσει και τη στέλνουν σπίτι της. Και αυτό ήταν. Επί καθημερινής βάσεως ότι ώρα και να είναι, χτυπάει εξωτερική γραμμή στο γραφείο μου και η κόρη της γιαγιάς ρωτάει εμένα αν οι οδηγίες των γιατρών είναι σωστές. Επειδή το τηλέφωνο στο γραφείο έχει αναγνώριση και δεν το σήκωνα, βρήκε, στο Θεό σας, το τηλέφωνο του σπιτιού μου, το οποίο δεν έχει ο τηλεφωνικός κατάλογος εδώ και έξι χρόνια. Πως κατάφερε και το πήρε από την ασφάλεια της μονάδος, ένας Θεός ξέρει. Ευτυχώς και στο σπίτι έχω αναγνώριση και έβαλα και το γιο μου να της πει ότι κάνει λάθος μπας και γλιτώσω.
Άλλο περιστατικό. Είμαι στο Βασιλόπουλο με του πουλιού το γάλα και είμαι στα ψαρικά. Από εκεί παίρνω σούσι. Την ώρα που πάω να φύγω ακούω φωνές. Γυρνάω και βλέπω μια κυρία με τη δούλα πίσω της να τσακώνεται με τον άνθρωπο που είναι υπεύθυνος εκεί. Και γιατί παρακαλώ; Γιατί δεν είχε συσκευασία σούσι μόνο με τα κομμάτια που ήθελε αυτή και είχε μόνο αυτά που είχε πάντα. Αυτή ήθελε μόνο με φύκι και τα μπωλ είχανε και άλλα μέσα. Ούρλιαζε ότι είχε τραπέζι το βράδυ και ήθελε 100 κομμάτια και να της τα βρούνε αμέσως. Αλήθεια σας λέω, άφησα κάτω το καλάθι και άρχισα να τη χαζεύω. Μαζεύτηκαν όλοι οι υπεύθυνοι και ο διευθυντής και της εξηγούσαν, η τύπισσα ακάθεκτη, απαιτούσε να της φτιάξουν μπωλ με αυτά που ήθελε. Πέρασα ένα πεντάλεπτο βλέποντας το θέατρο του παραλόγου και μετά βαρέθηκα και συνέχισα τα ψώνια μου. Μέχρι να κατέβω από τον επάνω όροφο, βάλτε κανένα τέταρτο, και να φτάσω στο ταμείο, αυτή εκεί. Είδα ακόμα κόσμο μαζεμένο στα ψαρικά.
Έτερο σύμπτωμα της ανθρώπινης ανοησίας. Πηγαίνω στην αδερφή μου και στη Μεσογείων στο ύψος του νομισματοκοπείου βρίσκω κίνηση. Οπλίζομαι με υπομονή και περιμένω. Η ώρα δε δικαιολογούσε τόση κίνηση αλλά δε βαριέσαι, Αθήνα είναι εδώ. Μπορεί να έγινε και κανένα ατύχημα. Αλλά δεν είχε γίνει ατύχημα. Μια ξανθιά έχει αφήσει το αυτοκίνητο αναμμένο στη μεσαία λωρίδα, έχει βγει από το αυτοκίνητο, έχει αφήσει ανοιχτή την πόρτα και μιλάει στο κινητό της. Για την ακρίβεια ουρλιάζει. Κόβει βόλτες και κάνει και χειρονομίες στους οδηγούς που της κορνάρουν. Μπροστά ο δρόμος ανοιχτός. Τη βλέπω από μακριά να σηκώνει το μεσαίο δάκτυλο στους άλλους οδηγούς και να τρώει τις μούντζες βροχή. Μέχρι να φτάσω να κάνω δεξιά να την προσπεράσω ακούω ένα βροντερό «Αει γαμήσου» και κλείνει το τηλέφωνο, μπαίνει στο αυτοκίνητο και ξεκινάει μαρσάροντας!
Επιστρέφω βράδυ από τη δουλειά στο σπίτι. Η ώρα είναι 23:30 και ο δρόμος δεν έχει κίνηση γιατί είναι και καθημερινή. Λίγο πιο κάτω από το Χίλτον ένα μηχανάκι με δυο νεαρά παιδιά, που κάνουν οχτάρια στο δρόμο. Πριν το φανάρι, ο τύπος γυρνά, δε φορά κανείς τους κράνος και φιλά τη συνεπιβάτιδά του στο στόμα και φυσικά δε βλέπει ότι το φανάρι είναι κόκκινο και περνά με το μηχανάκι ενώ από αριστερά έρχονται αυτοκίνητα. Κορναρίσματα και φωνές τον έκαναν να τελειώσει με το φιλί και να αρχίσει να μοιράζει φάσκελα!
Και τώρα πέστε μου ότι δε μας ρίχνουν κάτι στο νερό ή από αέρος!!! Τόση βλακεία πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί;
Το ότι είμαι άσχετη με τα αυτοκίνητα είναι γεγονός. Πριν μερικές μέρες, πάω να βάλω βενζίνη στο βενζινάδικο που βάζω πάντα.
Μου λέει η κοπέλα πολύ ευγενικά, ότι έχουν και δωρεάν έλεγχο των λαδιών. Εντάξει λέω και βγάζω το μάνιουαλ να δω πως ανοίγει το καπώ. Γελάει λίγο η κοπέλα και βγαίνω από το αυτοκίνητο και το ανοίγει αυτή. Ελέγχει τα λάδια και μου λέει ότι χρειάζεται συμπλήρωμα. Δε βαριέσαι λέω. Ας το κάνω. Ένα μπιτονάκι συμπλήρωσε, 80 ευρώ έδωσα και φεύγω…
Το παρκάρω στο σπίτι και το πρωί που φεύγω για το νοσοκομείο, βλέπω ένα τεράστιο λεκέ λαδιών στα πλακάκια της πυλωτής!
Το πάω στο συνεργείο, μου λένε ότι φταίει η τάπα αλλά επειδή δεν έχουν τέτοιο που το σηκώνει ψηλά το αυτοκίνητο, με πάνε σε ένα άλλο της ίδιας εταιρείας. Πληρώνω 15 ευρώ και φεύγω.
Την επομένη φεύγω για την Καρδίτσα γιατί πέθανε μια μακρινή ξαδέρφη ετών 24 και ενώ κατεβαίνω από το βουνό βλέπω το καπώ να βγάζει καπνό. Τα χρειάστηκα. Ειδοποιώ την αντιπροσωπεία στην Καρδίτσα, με περιμένουν και πέντε χιλιόμετρα έξω από την πόλη σταματώ στην BMW. Το κοιτούν, μου φτιάχνουν καφέ, μου αλλάζουν την τάπα δίνω 20 ευρώ και ξεκινώ για Αθήνα. Μετά τη Λαμία, ανάβει ένα λαμπάκι που έχει ένα λαδωτήρι!!!
Τηλεφωνώ ξανά στην αντιπροσωπεία, μου λένε ότι μάλλον κάηκε κανένα λαμπάκι και να μη δίνω σημασία. Πράγματι καμιά άλλη ένδειξη στο καντράν. Φτάνω στην Αθήνα, ελέγχω ότι δεν έχει διαρροή λαδιών και συνεχίζω κανονικά το πρόγραμμά μου. Σε δυο μέρες ανάβει ένα λαμπάκι που έχει μια φούσκα. Ξανακοιτάω το μάνιουαλ, ή ο αερόσακος είναι του συνοδηγού ή το πυράκι της ζώνης συνοδηγού. Δεν του δίνω σημασία. Το πρωί ξεκινάω να πάω για δουλειά και βλέπω το καντράν γεμάτο αναμμένα φωτάκια σε διάφορους χρωματισμούς. Κίτρινα, κόκκινα, πράσινα, σα χριστουγεννιάτικο δέντρο το καντράν!
Βάζω μπρος, λειτουργούσε κανονικά, πάω στη δουλειά και περιμένω να πάει δέκα η ώρα για να τηλεφωνήσω στο συνεργείο της BMW. Επικοινωνώ, πάω στο συνεργείο, βάζουν το γέλιο τρελό, και μια και ήμουν εκεί κάνω και το μεγάλο σέρβις. Η βλάβη που έκανε το καντράν να λαμποκοπά πολύχρωμα στοίχιζε μόνο 8 ευρώ. Το σέρβις μόνο 592!!! Έδωσα το 600άρι και έφυγα. Όλα ξεκίνησαν γιατί είπα να τσεκάρουν τα λάδια. Μπέρδεψαν κάτι και κάηκαν οι λυχνίες (όχι ότι το κατάλαβα, το μήνυμα το πήρα πάντως). Και από τότε το αυτοκίνητο δεν έχει φωτάκια να αναβοσβήνουν, το πορτοφόλι μου όμως άναψε κόκκινο στο άδειο!
Χθες, ήταν η πρώτη μέρα μετά από οκτώ εβδομάδες συνεχούς εργασίας που δεν είχα να ξυπνήσω στις 05:30. Δούλευα με ένα ρεπό την εβδομάδα και οι αντοχές μου είχαν εξαντληθεί.
Αλλά άμα είσαι άτυχη, είσαι άτυχη. Από τις 07:30 το τηλέφωνο δε σταμάτησε να χτυπά. Έτσι στις έντεκα είπα τέρμα οι ξάπλες και σηκώθηκα. Με το ένα μάτι κλειστό, έφτιαξα καφέ και από την κρεβατοκάμαρα άπλωσα την ατέλειωτη κορμάρα μου στον καναπέ. Σε κανένα μισάωρο άνοιξε και το άλλο μάτι και είπα να δω ποιος τηλεφωνούσε από τα χαράματα. Και οποία έκπληξις!!! Δεν ήταν κανένα τηλεφώνημα σημαντικό.
Αποφάσισα να βγω στα μαγαζιά γιατί την τελευταία φορά που πήγα, ήταν η παραμονή της πρωτοχρονιάς και πέρα από ένα ρολόι, που δεν ήταν και για μένα, δεν είχα αγοράσει κάτι!
Μετά από τρεις ώρες περπάτημα, χάζεμα στις βιτρίνες και 500 ευρώ ελαφρότερο το πορτοφόλι μου, ανέβαινα την ανηφόρα για το σπίτι μου.
Εδώ και μερικά χρόνια παρακολουθούσα ένα μαγαζάκι που πριν δέκα χρόνια ήταν παπουτσάδικο (μάλιστα είχα γίνει φίλη και με την ιδιοκτήτρια), να αλλάζει συνεχώς. Τη μια ήταν φωτογραφείο, την άλλη ψιλικατζίδικο, μετά ίντερνετ καφέ… αυτό είχε αντέξει δυο χρόνια και δεν έκλεισε αμέσως. Χθες διαπίστωσα ότι είχε αλλάξει πάλι και ήταν καφέ – μπαρ.
Σταμάτησα λίγο στην πόρτα προκειμένου να δω πως διαμορφώσανε το χώρο και μου έκανε εντύπωση το γούστο που είχε. Και πριν προλάβω να σχολιάσω μέσα μου το πόσο χαριτωμένο, είναι ακούω να με φωνάζουν από μέσα! Κοιτάζω και τι να δω! Η φίλη μου η Στέλλα, που είχε αρχικά το μαγαζί με τα παπούτσια, το είχε αποφασίσει τελικά και το έκανε αυτό που πάντα ονειρευόταν! Ένα art-café!!!
Εννοείται ότι τις επόμενες τρεις ώρες τις πέρασα εκεί ακούγοντας μουσική και γευόμενη υπέροχα σπιτικά κουλουράκια που φτιάχνει μόνη της η Στέλλα.
Ο χώρος είναι ζεστός, περιποιημένος με φοβερή εξυπηρέτηση και φυσικά φιλικός προς τον καπνιστή! Στους τοίχους υπάρχουν έργα ελλήνων ζωγράφων που μπορούν να πουληθούν, υπάρχει έκθεση χειροποίητου κοσμήματος και τα τραπεζάκια είναι διακοσμημένα με αφίσες από παλιές ελληνικές ταινίες.
Χάρηκα πάρα πολύ που το όνειρο της Στέλλας έγινε πραγματικότητα και που πάει και τόσο καλά.
Το όνομα του μαγαζιού είναι passepARTout, παρακάτω σας έχω και μερικές φωτογραφίες. Βρίσκεται στην οδό Ιππάρχου στο Νέο Κόσμο και πραγματικά είναι μια όαση στην καθημερινότητά μας.
Τα νεύρα με τη hol θα τα πληρώσει η γιουροβίζιον. Θα τους θάψω όλους.
ΑΖΕΡΜΠΑΙΤΖΑΝ: αχ αυτό το γάντι του μακαρίτη του Τζάκσον, έγινε μόδα σε όλα τα χρώματα και τα σχέδια! Δεκαεπτά χρονών κοριτσάκι δεν μπορούσε να κουνηθεί λίγο; Αγκύλωση είχε; Το αγκάλιαζαν το χάιδευαν, αυτό τίποτα εκεί, άντε κούνησε κανένα χέρι και ευτυχώς έκανε τη δουλειά του το αεράκι, πετούσαν τα μαλλιά! Παραλίγο να πέσει. Το ήξερε γι αυτό και δεν κουνιόταν Σχετικά καλό άσμα.
ΙΣΠΑΝΙΑ: κάτι τοσοδούλι όνομα και πράγμα, παρότι επιστράτευσαν τον Τσαϊκόφσκι όλον. Ωραίο για μουσικό κουτί, για το λούνα παρκ, άντε και για να μάθει και Τατιάνα βάλς στο ντάνσινγκ, αλλά όχι για να πάει τη γιουροβίζιον στη Μαδρίτη. Βέβαια, πολύ καλύτερο από άλλες συμμετοχές της εν λόγω χώρας.
ΝΟΡΒΗΓΙΑ: εντάξει, το καταλάβαμε, δε θέλετε και του χρόνου το διαγωνισμό στη χώρα σας. Αλλά μπορούσατε να στείλετε κάτι που να μη μας στείλει κατ’ ευθείαν για εσπρέσο για να μην κοιμηθούμε! Ευτυχώς φώναζε και μας κρατούσε τα μάτια ανοιχτά…(φωνάρα ο τύπος).
ΜΟΛΔΑΒΙΑ: πυροτεχνήματα, σαξωφωνίστας και μια πουτάνα στη σκηνή! Φασαρία αλλά μουσική όχι. Βαβούρα έπρεπε να λεγεται το συγκρότημα.
ΚΥΠΡΟΣ: θα πατώσει, θαύμα ήταν που περασε στον τελικό, φίλη χώρα, δωδεκάρι μας δίνει, αλλά μάπα το καρπούζι. Ας μην κοροϊδευόμαστε!
ΒΟΣΝΙΑ ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗ: γεωμετρικά σχήματα, ροκ ρυθμός, καλό για πάρτυ δεκαπενταχρονων, αλλά για εκπροσώπηση σε διεθνή διαγωνισμό δε θα το έλεγα… Η οικονομία τους πρέπει να είναι σε χειρότερη μοίρα από τη δική μας. Χάλια τα κοστούμια και τα εφέ! Ποντάραν στη ροκιά, άσχημο τέλος και απότομο.
ΒΕΛΓΙΟ: αυτός και η κιθάρα του και τίποτα άλλο. Ωραίο να το μάθουν οι νεαροί να το παίζουν τα βράδια στην παραλία δίπλα από τη φωτιά αλλά τίποτα πέρα από αυτό. Ωραία, σιδέρωσα μια φούστα, έβγαλα τα πιάτα από το πλυντήριο. Μπα, τέλειωσε κιόλας;
ΣΕΡΒΙΑ: εδώ παίζει Μπρέγκοβιτς. Εμένα προσωπικά, μου αρέσει η μουσική του Μπρέγκοβιτς, αλλά λίγο φτηνή η παρουσίασή του κομματιού με τα ξέκωλα που σήκωναν τις φούστες να δούμε τα μπούτια τους και το νούμερο με το κούρεμα που του έκανε η μαμά του (του έβαλε το τάπερ στο κεφάλι και ότι περίσσευε τα έπαιρνε με το ψαλιδάκι των νυχιών). Βαλκάνια με τα όλα τους. Μπέογκραντ έλεγε, δηλαδή Βελιγράδι, μην μπερδευτείτε!
ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ: όλοι emo είναι στη λευκορωσία; Φανταχτερά φουστάνια, ένας πιανίστας που ξέφυγε από το τέξας, μαλλιά που έμιαζαν με αυτιά (της ξανθιάς), οι πεταλούδες πέταξαν πολύ πολύ μακριά! Τρεις άντρες και δυο δίδυμες είπαν, μήπως μια από τις κοπέλες ήταν χειρουργημένη;;;
ΙΡΛΑΝΔΙΑ: πετυχημένη συνταγή, η τύπισσα είχε ξαναπάει και μάλιστα νίκησε. Χαρακτηριστική χροιά φωνής, μπαλάντα (άλλη μια απόψε) πολύ λιτή παρουσία, δίνει βάρος στο τραγούδι, αλλά θα μπορούσαν να της δώσουν κάτι που να την κολακεύει την παχουλοκομψή.
ΕΛΛΑΔΑ: αλήθεια, πληρώθηκε η χορογράφος;;; τόσο ρυθμικό και ξεσηκωτικό τραγούδι μπορούσε να έχει τέλεια χορογραφία. Αυτά τα μοσχάρια μόνο τα πόδια τους άνοιγαν και έλεγαν χου και όπα! Η έκπληξη ήταν ο Αλκαίος χωρίς το σκουφί. Ωραίος είναι. Νόμιζα ότι θα έκρυβε φαλάκρα στρεμμάτων! Το κόλπο με τα φώτα και τα ταμπούρλα δε φαίνεται να έπιασε.
(πάντως μέχρι στιγμής είναι το καλύτερο)
ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ: πάλι διάσημοι συνθέτες, μόνο στους βρετανούς όμως αυτό τους ακούστηκε καλό! Βγήκε το παιδί από το κουτί, μουσική σαπουνόπερας, μύτη πίτα διπλή και με σουβλάκι. Άντε βρε, με μεγαλύτερη επιτυχία στη ρινοπλαστική! Πάντως οι βρετανοί το θέλουν πολύ να κερδίσουν. Εφέ, διάσημοι συνθέτες, εντυπωσιακή χορογραφία. Το πήραν ζεστά το θέμα!
ΓΕΩΡΓΙΑ: ωραία τουαλέτα η ξυπόλυτη! Άλλη μια μπαλάντα. Αμάν πια. Και δεν εχει και μελωδία. Μου αρέσει που την είχαν και φαβορί! Σε μας έκλεισε το μάτι, αλλά δε φαίνεται να το κατάλαβαν οι ψηφοφόροι! Οι πλωτάρχες δεν πρόσεξα, και αυτοί ξυπόλυτοι ήταν; Δεν πολύ-έλαμψε η Γεωργία!
ΤΟΥΡΚΙΑ: μάγκα ξε-μάγκα, το παλικάρι μοιάζει μόλις να βγήκε από τις σελίδες ενός βιβλίου για τους κακούς πασάδες που βασανίζανε απλούς χωρικούς, παρεμπιπτόντως, λίγο χαριτοδιπλωμένος και κουνιστός μου φάνηκε. Τα τέρατα που βγήκαν στην Ελλάδα πρώτοι, χωρίς τα κουστούμια, εκπροσώπησαν τη γείτονα χώρα! Το ρομποτάκι τι το ήθελαν; δεν κατάλαβα…Τους είπε κανείς ότι δεν παίζουν σε ρέηβ πάρτυ;
ΑΛΒΑΝΙΑ: ζήλεψαν από τον περσινό νικητή και έφεραν ένα βιολιστή στη στέγη, παρντόν στη σκηνή να υποβοηθήσει, αλλά δεν το βλέπω, (σαν τρελός επιστήμονας ήταν), ρυθμικό το κομμάτι ωραίο μπορώ να πω, αλλά από κοστούμια, ας μην το σχολιάσω γιατί θα πω οι εξωγήινοι ξανάρχονται!
ΙΣΛΑΝΔΙΑ: η νταρντανοτραγουδίστρια δεν κινδυνεύει από ψύχος. Έχει στρώματα και στρώματα λίπους να προστατευτεί. Κάτι μου θύμιζε, άσπρο είναι, πέφτει σε χειμέρια νάρκη και κινδυνεύει με αφανισμό. Νομίζω πολική αρκούδα το λένε. Μια ιρλανδή με ελληνικό όνομα που τραγουδά αγγλικά ένα τραγούδι με γαλλικό τίτλο (τι να πει κανείς!). Εμένα μου άρεσε πάντως!
ΟΥΚΡΑΝΙΑ: τόσα λεφτά έχουνε οι ουκρανοί (λεμε και καμιά βλακεία να περνάει η ώρα), δεν μπόρεσαν να ντύσουν την τραγουδίστριά τους που βγήκε στη σκηνή με το καπότο του παππού της και κουρέλια; Έσκουζε και τσίριζε από το κρύο, δεν το πρόσεξαν;;; τς, τς, τς… (φωνάρα η τσούπρα και με ωραίο μακιγιάζ)
ΓΑΛΛΙΑ: το μοχίτο μας στο χέρι να λικνιζόμαστε στο μπαράκι και να παρακαλούμε να τελειώσει το μονότονο γαλλικό ντίρι ντίρι. Ευχάριστο στην αρχή, μετά καταντάει μονότονο. Μάλλον αυτό θα βγει.
ΡΟΥΜΑΝΙΑ: οι μαύρες κίσσες υποτίθεται ότι έκαναν φωνητικά στους δυο τραγουδιστές με το διάφανο πιάνο που πήρε φωτιά έτσι που το καταντήσανε. Συμπέρασμα, οι ρουμάνοι (οι άντρες) δε βλέπονται. Συμπαθητικό τραγουδάκι.
ΡΩΣΣΙΑ: ο καημένος ο ρώσος, πρέπει να έμεινε πολλές μέρες άστεγος, αξύριστος, ατημέλητος, με κακά αγγλικά, με κακούς συντραγουδιστές, προσπαθούσε να αναστήσει τις μπαλάντες που άκουγε μικρός από τα προπαγανδιστικά κομμουνιστικά κανάλια της πατρίδας του. Πολύ κακομοιριά!
ΑΡΜΕΝΙΑ: το ταλαίπωρο το κορίτσι το έζωσαν να αντέξει να πει αυτό το νανούρισμα/τσιφτετέλι/ροκ/χορευτικό! Το μύδι στο φόντο, η χοντρή να το κρύβει, άντε πάμε παρακάτω. Τελικά δεν ήταν μύδι, βερίκοκο ήταν!!!
ΓΕΡΜΑΝΙΑ: μπιτάτο το τραγουδάκι, χαριτωμένο το κοριτσάκι που το έλεγε, αλλά μια γερμανίλα την είχε. Σα να άκουγα τη Μέρκελ ένα πράμα. Δορυφόρος η μικρή αλλά δεν το βλεπω και πολύ πολύ μπροστά!
ΠΟΡΤΟΓΑΛΛΙΑ: μπαλαντίτσα χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον πέραν της γλώσσας που δεν ήταν αγγλικά, αλλά μάλλον αν πάτε κατά Λισσαβόνα μεριά μην ψωνίσετε ρούχα. Έχουν μείνει στο 1800 συν πλην.
ΙΣΡΑΗΛ: αρχικά νόμιζα ότι ήταν η γαλλική συμμετοχή. Ωραίο χαμόγελο το παιδί αλλά με το μικρόφωνο δε φαινόταν. Μάλλον τον στένευαν τα παπούτσια γιατί αλλιώς γιατί να σκούζει και να κλαίει;;; μας κοίταζε και με μια κακία, σκιάχτηκα!
ΔΑΝΙΑ: ωραίο τραγούδι, χαζά ρούχα, ακόμα πιο χαζά χτενίσματα. Κάτι μου θύμιζε το άσμα αλλά δεν είναι και το δυνατό μου σημείο τα τραγούδια. Λίγο ΑΒΒΑ και POLICE μου έκανε και βγήκα και αληθινή, το θυμήθηκε και η παρουσιάστρια, νομίζω η Ρίκα Βαγιάνη ήταν.
Η ανάρτηση έγινε πριν βγουν τα αποτελέσματα. Μετά απλώς θα αλλάξω τον τίτλο της ανάρτησης να πάει σετ με το αποτέλεσμα.
Οι χώρες της ευρώπης αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και έδωσαν την πρωτιά στη Γερμανία...
Δεν την άξιζε αλλά δε θα τα βάψουμε και μαύρα. Αυτό της τουρκίας, πως έφτασε τόσο ψηλά δεν κατάλαβα.
Αποφάσισα να αλλάξω παροχέα στο ίντερνετ γιατί η Hellas On Line, να μην πω τι κάνει γιατί είμαι καλό κορίτσι και δέχομαι προτάσεις τι να προτιμήσω. Από Δευτέρα πρωί τρέχω για να αλλάξω εταιρία. Αν κάποιος είναι πραγματικά ικανοποιημένος και έχει διαπιστώσει ότι από αυτά που του έταξαν όταν υπέγραψε το συμβόλαιο, τα περισσότερα του τα προσφέρουν, αν κάποιος έχει διαπιστώσει ότι το ίντερνετ στις τρεις και μισή τη νύχτα δε σέρνεται και έχει γρήγορη ταχύτητα, να μου πει την εταιρεία να την προτιμήσω.
Σας παρακαλώ βοηθήστε με. Έχουν γίνει τα νεύρα μου κρόσσια την τελευταία εβδομάδα με τα κόλπα της hol!
Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, έκανα 30 δευτερόλεπτα για να μπω σε αυτήν τη σελίδα για να γράψω πέντε αράδες...
Παρότι είχα δικό μου αυτοκίνητο, πήγα στην κηδεία του θείου μου με τον μπαμπά μου και το δικό του αυτοκίνητο.
Στο δρόμο πριν τη Λαμία, ένα σκυλί πετάχτηκε στο δρόμο μπροστά μας. Τρέχαμε λίγο, μας ακολουθούσαν άλλοι με μεγάλη ταχύτητα επίσης και δεν υπήρχε δυνατότητα αλλαγής λωρίδας. Ο μπαμπάς φώναξε κρατηθείτε και με ένα τρομερό γντουπ, ο σκύλος πήγε να συναντήσει το δημιουργό του. Μόλις μπορέσαμε, σταματήσαμε να δούμε τη ζημιά. Το φτερό αλώβητο, ο προφυλακτήρας αριστερά με μια γούβα νααααα! Φτάνουμε στην Καρδίτσα και αντί να πάμε στο σπίτι του νεκρού θείου, σταματάμε στην αντιπροσωπεία της ΤΟΥΟΤΑ, δείχνουμε τον προφυλακτήρα και μας λένε ότι σε δυο ωρίτσες θα το φτιάξουν. Όχι λέει ο μπαμπάς, θα βάλεις καινούργιο προφυλακτήρα. Αύριο τότε θα είναι έτοιμο, λέει ο μάστορας. Εντάξει λέει ο μπαμπάς, θα έρθουμε τέτοια ώρα αύριο να πάρουμε το αυτοκίνητο. Πήγαμε με ταξί στην κηδεία, με ταξί στο χωριό, με ταξί στην καρδίτσα την άλλη μέρα.
Ο μπαμπάς μου με τα αυτοκίνητά του είχε μια περίεργη σχέση. Το πρώτο του αυτοκίνητο, ένα SIMCA 1300, είχε περάσει τα πάνδεινα μαζί μας. Στο σεισμό του 1982, μας κοίμιζε όλους μέσα του, η μαμά και ο μπαμπάς στις μπροστινές θέσεις, η αδερφή μου στις δυο πίσω και εγώ στο πορτ μπαγκάζ!
Το VOLGSWAGEN JETTA που πήρε μετά, είχε πέσει σε γκρεμό, το είχε διαλύσει το γκρέιντερ γιατί ήταν σκεπασμένο με χιόνια, συγκρούστηκε με ένα λεωφορείο, αλλά όταν το αντικατέστησε, ο μηχανικός το βρήκε σχεδόν καινούργιο!
Το ΤΟΥΟΤΑκι, το είχε πάρει για μένα, αλλά το είχα βρει πολύ συντηρητικό και το κράτησε αυτός. Όταν πέθανε ο μπαμπάς μου, το είχε μόνο δυο χρόνια. Εγώ το πήγα στην Καρδίτσα να το πουλήσω. Σε όλο το δρόμο, ένιωθα τον πατέρα μου δίπλα μου να με καθοδηγεί στο δρόμο που ήταν παγωμένος. Δάκρυσα όταν το έδωσα στον φίλο του να το πουλήσει. Έφυγα χωρίς να δω πίσω μου. Ήξερα πόσο το αγαπούσε ο μπαμπάς μου.
Προχθές, γυρνώντας το βράδυ από τη δουλειά, ακριβώς μπροστά μου είδα το αυτοκίνητο του μπαμπά μου, όταν είδα την πινακίδα κάτι ένιωσα. Στο φανάρι ήταν δίπλα μου. Άνοιξα το παράθυρο, μίλησα με την οδηγό και καταλήξαμε να πίνουμε ουζάκι στην Καισαριανή. Αγόρασαν το αυτοκίνητο από την Καρδίτσα και μένουν στη Μυτιλήνη. Βρέθηκαν τυχαία στην Αθήνα. Ο πωλητής τους είχε μιλήσει για τον μπαμπά μου και θα ήθελαν πολύ να μάθουν περισσότερα γι αυτόν. Η κυρία που το οδηγούσε (γιατί δε σας είπα ότι όλα τα αυτοκίνητα μας ήταν αυτόματα γιατί έτυχε το πρώτο να είναι και μετά, γιατί να ταλαιπωρούμαστε;), είχε να το λέει ότι πέντε χρόνια, δεν της έβγαλε καμιά βλάβη και είναι σαν καινούργιο μηχανολογικά…
Γύρισα σπίτι με ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Από τη μια χαιρόμουν που το αγαπημένο εργαλείο του μπαμπά μου είχε περάσει σε ένα ζευγάρι τόσο καλό που το πρόσεχαν όπως ο αυτός, και από την άλλη μια απέραντη θλίψη που έλειπε ο μπαμπάς μου. Τον έχω τόση ανάγκη αυτήν την περίοδο…
Καιρός να απαντήσω στο ερώτημα που έθεσα σε προηγούμενη ανάρτηση.
Το ερώτημα ήταν τι θα έπρεπε να λάβει σε απάντηση ή ως ανταμοιβή κάποιος που σε μια σχέση έδωσε αγάπη, στοργή, τρυφερότητα, συμπόνια, υποστήριξη, κατανόηση και αποδοχή.
Εγώ, ως τρυφερή και ονειροπόλα υποστήριξα ότι τουλάχιστον τα ίδια θα έπρεπε να λάβει ως εκτίμηση των δικών του παροχών.
Η δημοσιογράφος φίλη μου είπε. Βία. Και εξηγεί.
Η αγάπη είναι ένα ανιδιοτελές συναίσθημα που σε κάνει να δίνεις τα πάντα στο αντικείμενο της αγάπης σου. Όμως σε μια τέτοια περίπτωση, παραμελείς κάτι που είναι πιο σημαντικό από όλα. Τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν προσφέρεις στοργή, τρυφερότητα, συμπόνια, κατανόηση, αποδοχή, σημαίνει ότι δε θέτεις όρους. Όρους που θα προστατεύσουν τον ίδιο σου τον εαυτό από τον άλλο. Όρους που θα τον/την κάνουν να πορεύεται εντός πλαισίων.
Όταν επιδεικνύεις στοργή σε κάποιον, αυτόματα χάνεις το ρόλο του συντρόφου και ενστερνίζεσαι την αντίστοιχη γονεϊκή φιγούρα. Παύεις να είσαι αντικείμενο πόθου, γίνεσαι το λιμανάκι που θα καταφύγει στα δύσκολα. Αλλά ενώ αυτό δε θα έπρεπε κατ’ ανάγκη να είναι κακό, γίνεται γιατί εσύ μετά δεν μπορείς να έχεις δικά σου προβλήματα. Διαιωνίζεις το παιδί μέσα του/της και δεν επιτρέπεις εσύ μετά, να ενηλικιωθεί.
Η τρυφερότητα είναι καλή για λίγο πριν ή μετά το σεξ, αλλά σε ανύποπτη στιγμή του/της εδραιώνει την παιδικότητα μέσα του/της και στα παιδιά επιτρέπονται τα πάντα. Έτσι χάνεις από χέρι το παιχνίδι.
Όταν συμπονάς κάποιον και τον παρηγορείς, του στερείς το δικαίωμα να αναγνωρίσει τα ίδια του τα λάθη ώστε να μην τα ξανακάνει. Ειδικά αν αυτά σχετίζονται με εσένα.
Η υποστήριξη είναι πολύ περίπλοκη. Αν υποστηρίζεις το αντικείμενο της αγάπης σου σε μια δίκαιη και σωστή περίπτωση όσο δύσκολη και αν είναι αυτή, δικαιώνεσαι στο τέλος τουλάχιστον όσον αφορά το δικό σου ηθικό κώδικα τιμής. Όταν όμως στηρίζεις τις αποφάσεις του/της ακόμα και αν δεν συμβαδίζουν με το δικά σου πρέπει και κανόνες, δημιουργείς ένα μικρό δικτάτορα που νομίζει ότι έχει τις δυνατότητες να κάνει τα πάντα γιατί έχει οπαδούς, εν ολίγοις τον/την αποκόπτεις από την πραγματικότητα.
Όταν δείχνεις κατανόηση για κάτι χωρίς να το περιορίσεις, τότε θα δείξεις κατανόηση και στην απιστία. Και αν κάνεις το σφάλμα να το καταπιείς μια φορά, τότε πολύ απλά αφήνεις στο σύντροφό το δικαίωμα να θεωρήσει ότι μπορεί άνετα να το ξανακάνει και θα κατανοήσεις επίσης.
Όταν αποδέχεσαι τις ιδιοτροπίες κάποιου που είναι ανώδυνες φαινομενικά, αποδέχεσαι και την ιδιοτροπία του να σου μιλά άσχημα και υποτιμητικά όταν και όποτε ο ίδιος θέλει. Μπροστά σε φίλους του, στους δικούς σου, στο κοινωνικό σας περιβάλλον.
Ως το τέλος, έχεις δημιουργήσει ένα αυτιστικό χαρακτήρα, που νομίζει ότι το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από αυτό το άτομο. Έχεις ένα πρόσωπο που νομίζεις ότι είναι δίπλα σου ενώ στην πραγματικότητα μόνο εσύ είσαι δίπλα σε αυτό. Έχεις καταφέρει να χάσεις την αλήθεια, γιατί σε πείθει τελικά ότι εσύ έχεις άδικο παρότι είσαι 100% σωστός άνθρωπος με αρχές. Έχεις ένα μικρό εγωιστικό, αχάριστο σύντροφο που ποτέ δε θα έχει χρόνο/χρήμα/διάθεση να ασχοληθεί με εσένα. Θα έχεις χάσει χρόνια από τη ζωή σου μέχρι να ξυπνήσεις και να ακούσεις ένα πολύ ωραίο «είσαι αυτή/ος που είσαι γι’ αυτό και δεν…». Και μπορεί να αργήσεις, αλλά θα κατανοήσεις ότι είσαι ένα κακοποιημένο πλάσμα. Όχι κατ’ ανάγκη γιατί έχεις φάει ξύλο, αλλά γιατί το να χτυπά κάποιος το συναίσθημα και τον ψυχισμό σου, την αξιοπρέπεια και την αυτοεκτίμησή σου, είναι βία.
Η πραγματική απάντηση που έδωσε η φίλη δημοσιογράφος ήταν: «Όχι. Το τρίτο το μακρύτερο θα πάρει κάποιος που δίνει σε μια σχέση αυτά που προανέφερα». Ακριβώς αυτά ήταν τα λόγια της, αλλά μετά κατέληξε στη βία και προτίμησα να βάλω αυτό γιατί είμαι κορίτσι από σπίτι!
Σήμερα θα κάνω μια ανάρτηση για την οποία θα με ευγνωμονείτε όλοι.
Θα σας δώσω μια μαγική συνταγή για να εξαφανίσετε τις κατσαρίδες.
Είναι οικολογικό και πάμφθηνο.
Το έμαθα εδώ και χρόνια και έχω διαπιστώσει και μόνη μου πόσο αποτελεσματικό είναι.
Λοιπόν, γράψτε τα υλικά:
- 100 γραμμάρια βορικό οξύ (το παίρνουμε από τα φαρμακεία, ούτε 2 ευρώ δεν έχουν τα 100 γραμμάρια)
- ένα αυγό ωμό
- μια βραστή πατάτα μεγάλου μεγέθους
Εκτέλεση (όνομα και πράμα)
Αναμιγνύουμε τα υλικά μέχρι να γίνουν ένα, φτιάχνουμε μικρά μικρά μπαλλάκια και τα σκορπάμε στο σπίτι και όπου έχουμε δεί τα απαίσια μαμούνια...τα αφήνουμε δυο τρεις μέρες και μετά εξαφανιζόλ οι κατσαρίδες!
ΠΡΟΣΟΧΗ
Αν στο σπίτι υπάρχουν μικρά ζώα, γάτες ή σκυλάκια ή παιδιά, προσέχουμε γιατί αν τα φανε, την κάτσαμε τη βάρκα.
Σου ζήτησα την άδεια να αναδημοσιεύσω ένα άρθρο σου γιατί βρήκα πολύ εντυπωσιακή τη ζωή σου και το ξέσπασμά σου. Μου άρεσε η διαρκής προσπάθειά σου ανεξαρτητοποίησης από όλα και γι αυτό θα ήθελα να μοιραστώ την αγανάκτησή σου και με τους δικούς μου αναγνώστες.
Δυστυχώς όμως, τα σχόλια έπαψαν να είναι, από ένα σημείο και μετά, σχετικά με την ανάρτηση και άρχισαν να περιστρέφονται γύρω από προσωπικά θέματα και κόντρες στις οποίες δε θέλω να έχω καμιά συμμετοχή.
Λυπάμαι ειλικρινά, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να σταθώ μακριά από αυτή τη διένεξη.
Του διάσημου βραζιλιάνου ογκολόγου και συγγραφέα Drauzio Varella:
Στις μέρες μας δαπανώνται πέντε φορές περισσότερα χρήματα στην έρευνα για την ανδρική ανικανότητα και την προσθετική στήθους στις γυναίκες, σε σχέση με αυτά που δαπανώνται για τη θεραπεία της νόσου Alzheimer.
Ως εκ τούτου σε λίγα χρόνια θα έχουμε ηλικιωμένους με τέλεια στύση και
ηλικιωμένες με μεγάλα βυζιά.
που όμως κανείς τους δε θα θυμάται σε τι χρησιμεύουν!!!
Μια χώρα χωρίς οίκτο για τους ίδιους της τους πολίτες. Πολίτες δυο ταχυτήτων. Οι έρμοι οι φορολογούμενοι και ο κλήρος και η εκκλησία ως μεγαλοπρούχοντες, αφορολόγητοι και με τη συνεχή ανάγκη τους για λεφτά. Ωραία χριστιανική θρησκεία. Βουτήξτε το λαό στην ανέχεια αλλά εμείς οι ρασοφόροι, ο Ιάσιος τους αποκαλούσε Μαύρη Λαίλαπα, θα τρώμε με χρυσά κουτάλια και σαράντα μασέλες. Κωλοπαπαδαριό! Μα κανένας πολιτικός να μην τιμάει τα παντελόνια του και να απαιτήσει το χρυσό της εκκλησίας;;;
.gif)
