ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Χρειάζεται να το πω?

Μήπως δεν το ξέρεις?

Μήπως δεν το νιώθεις?

Δεν το έχω αποδείξει τόσα χρόνια?

Καλά παραπονιάρη μου...

Σ' ΑΓΑΠΩ!

ATITΛΟ

Υπάρχουν στιγμές που οι άμυνές μας καταρρέουν.

Η αδικία, η ζήλεια και η προσωπική εμπάθεια υπερνικούν το αίσθημα της δικαιοσύνης και της ηθικής δικαίωσης.

Και λες να τα παρατήσεις. Να πάνε όλα στην ευχή. Να σηκωθείς και να φύγεις.

Και από το πουθενά, υπάρχουν άνθρωποι που σε στηρίζουν. Που σου δίνουν δύναμη και πιστεύουν στο δίκαιο αγώνα σου περισσότερο από σένα την ίδια.

Και σε ξυπνούν από τη νάρκη που σε κάνει να ξεχνάς.

Σε σπρώχνουν αγόγγυστα μέχρι την κορυφή.

Σε στηρίζουν με νύχια και με δόντια.

Και σου βρίσκουν διεξόδους και λύσεις όταν εσύ λόγω συνθηκών δεν μπορείς να κινηθείς.

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι οι δικοί μας άνθρωποι.

Που είναι δίπλα μας πάντα, σε καλά και σε κακά. Πιο πολύ στα κακά.

Και τότε καταλαβαίνεις ότι μπορεί να έχασες ένα στήριγμα, αλλά υπάρχει κάποιο άλλο.

Που δεν το περίμενες, αλλά είναι εκεί.

Και σου δίνει δύναμη, κουράγιο και αυτοπεποίθηση.

Ευχαριστώ αδέρφι μου!

ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΠΡΟΤΑΣΗ!

Κάνοντας την καθιερωμένη βόλτα μου στα μπλογκ, πέτυχα στο μπλογ του φίλου Locus Publicus μια αναφορά για το Λας Βέγκας. Στο τέλος ο φίλος μας, είχε μια πολύ καλή ιδέα και θα ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας.

...Το μυαλό μου τρέχει στην Ελλάδα. Θα μπορούσαμε να φτιάχναμε κάτι τέτοιο στην πατρίδα; Ενα "θέμα ελληνικό", μια "Αρχαία Ελλάδα", κάπου σε ένα νησί, κάτω απο τον ηλιόλουστο ουρανό της Μεσογείου; Μια νέα Ακρόπολη, κάποιες νέες Μυκήνες; Με σεβασμό, να αποτυπώναμε τη ζωή ενός κόσμου που χάθηκε, μιας αισθητικής που δεν υπάρχει πια. Να δίναμε στους αρχιτέκτονες και τους μηχανικούς μας τη δυνατότητα της δημιουργίας μιας αρχαίας πολης, στους καλλιτέχνες μας έναν καμβά να ζωγραφίσουν, στους ιστορικούς και δασκάλους μας, την δυνατότητα να φτιάξουν ταινίες και μουσειακό υλικό. Να δημιουργούσαμε ενα εκατομμύριο νέες δουλειές, πλούτο για τη νέα γενιά, χρήμα για την κοινωνία μας. Να φέρναμε εδώ όλην την Ευρώπη, όλο τον κόσμο. Και ενώ θα τους δείχναμε με σεβασμό το δημιούργημά μας χρησιμοποιώντας το δυνατότερο διαχρονικό μας όπλο, τον ιστορικό πολιτισμό μας, συγχρόνως θα κάναμε και κέρδος για τις σύγχρονες ανάγκες μας. Χρειάζεται αγάπη για τις επιχειρήσεις, τεχνογνωσία επιπέδου, μαστοριά και γνώση ακόμη και για την απομίμηση. Χρειάζεται συνείδηση παροχής υπηρεσιών, σεβασμός προς τον πελάτη, αστυνόμευση του χώρου.

Θα θέλαμε; Σίγουρα θα προσκρούαμε στο κλασσικό πρόβλημα της «πολιστικής κληρονομιάς». Και σωστά θα ήταν να το σκεφθούμε. Θα μας μείωνε; Οι Αμερικανοί έφτιαξαν το Βέγκας, αλλά κράτησαν την Ουάσινγκτον αλώβητη, πνιγμένη στα μουσεία, τα πάρκα και τις λεωφόρους, και στην κλασσική και μοντέρνα αρχιτεκτονική του συμβολισμού. Οι Γάλλοι έφτιαξαν το Disney Land αλλά κράτησαν το Παρίσι ένα πανέμορφο μουσείο.Κάπου στην Ασία, κάποιοι άλλοι κατασκεύασαν απο το μηδέν την πόλη της Σιγκαπούρης. Τελευταία, οι βεδουίνοι Αραβες μπήκαν στο χορό με την δική τους ιδέα, της φουτουριστικής πόλης του Ντουμπάι.

Δε θα ήταν καθόλου άσχημα, να φτιάξουμε τη δική μας πραγματικότητα για την αρχαιότητα που τόσο περηφανευόμαστε. Η επιτυχία του εγχειρήματος θα ήταν εξασφαλισμένη. Εδώ οι τρελλοτουρίστες αγοράζουν πέδιλα δερμάτινα που σε καμιά περίπτωση δε θα φορέσουν στην παγερή Σουηδία μόνο και μόνο για να νιώσουν πιο κοντά στην αρχαία Ελληνική πραγματικότητα. Αν είχαμε λοιπόν, κάτι που να τους κάνει να ζουν σαν αρχαίοι Ελληνες θα έκαναν ουρά να το βιώσουν!

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ

Μου ήρθε με e mail η προσπάθεια ενός συγγραφέα από τη Θεσσαλονίκη.

Του εύχομαι κάθε επιτυχία στο βιβλίο του και με την πρώτη ευκαιρία θα το προμηθευτώ, οπότε θα σας πω και τη γνώμη μου!

Επί του παρόντος πάρτε μια γεύση από το πόνημα του Νίκου Χιδίρογλου.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ

Μυθιστόρημα

Συγγραφέας: Νίκος Χιδίρογλου

Εκδόσεις Ερωδιός (τηλ. 2310 282782)

ISBN 978-960-454-040-2

Σελ. 205

Δελτίο Τύπου

Ελλάδα, σωτήριο έτος 2020 μ. Χ. Η επικράτηση μιας κάστας πολιτικών που πρεσβεύουν ένα κράμα νεοφιλελεύθερων και σοσιαλδημοκρατικών ιδεοληψιών, έχει αλλάξει ριζικά το πολιτικό τοπίο. Η πολιτισμική ομογενοποίηση λυγίζει τις αντιστάσεις του μέσου πολίτη, οδηγώντας τον στην αδράνεια. Η χαλάρωση των ηθών και η εφαρμογή των θετικών διακρίσεων, οδηγούν στην απόλυτη φιλελευθεροποίηση των κοινωνικών σχέσεων και φέρνουν την ελληνική κοινωνία στο χείλος του γκρεμού. Η πολυπολιτισμική κοινωνία, δείχνει να λυγίζει κάτω από το βάρος των ανομιών της και των αφύσικων και ανήθικων συμβάσεών της. Όμως, κάποιοι υπολόγιζαν χωρίς τη νεολαία, που ξεσηκώνεται, αντιδρώντας στο γκρέμισμα των εκκλησιών και στην εξάλειψη κάθε τι του ελληνικού. Οι παλιοί τρόποι κερδίζουν οπαδούς και ο λαϊκός αυθορμητισμός επιστρέφει και ξεσπά, απειλώντας ως ασταμάτητος χείμαρρος το σύστημα, που κλυδωνίζεται. Την ίδια ώρα, ο πολιτικός ριζοσπαστισμός εξαπλώνεται και κερδίζει τις καρδιές και την ψυχή των νέων, των απόκληρων και των περιθωριοποιημένων, αλλά και όσων αδυνατούν να συμβιβαστούν με την κοινωνική εξαχρείωση και αναζητούν όραμα και ελπίδα. Ο ήρωάς μας, έχοντας βρεθεί από το ζενίθ στο ναδίρ, δεν έχει πλέον τίποτε να χάσει. Από πετυχημένος επαγγελματίας και ομοτράπεζος του συστήματος, καταλήγει δραπέτης και άστεγος, ζώντας προσωρινά μια άσκοπη καθημερινότητα. Όμως, ξυπνάει από το λήθαργο, μαζεύει τα κομμάτια του και οργανώνεται στις γραμμές της «Μάχης», πολεμώντας για την Ελευθερία και γράφοντας το προσωπικό του έπος.

ΝΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΠΡΩΤΙΑ!!!

Κυριακή, 18 Ιανουάριος 2009

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΣΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΒΑΘΜΟ ΤΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΠΛΕΟΝ ΣΚΛΗΡΗ, ΔΥΣΚΟΛΗ, ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ…ΤΗΝ RED FLAG!

ΤΟ 2008 ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΣΗΜΑΔΙΑΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ (Π.Α.) ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΕΛΑΒΕ ΜΕΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΛΕΟΝ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ, ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ RED FLAG, ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ Η ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ[USAF].

H AEΡΟΠΟΡΙΑ ΜΑΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ, ΤΗΝ 343 ΜΟΙΡΑ, ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΠΟ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΕΩΣ 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ..ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΗΤΑΝ ΑΚΡΩΣ ΟΔΥΝΗΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ: Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ ΕΛΗΞΕ ΜΕ ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ 11 – 0 ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΑΧΗΤΙΚΩΝ, ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ F15, F16 ΚΑΙ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΑ F15 ΜΕ ΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΠΛΕΟΝ ΙΚΑΝΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΤΕΣ ΤΗΣ USAF ΤΗΣ 64ΗΣ ΜΟΙΡΑΣ AGGRESSORS .

ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΜΕΡΑ [ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΑΝ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΜΕΙΚΤΩΝ ΠΑΚΕΤΩΝ] ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΟΤΙ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ, ΔΗΛΑΔΗ ΣΥΝΟΛΙΚΑ 13 ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ 4 ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΣΑΝ ΤΑ ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ. ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ,ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ, ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ USAF: 6 ΚΑΤΑΡΡΙΨΕΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΑΕΡΟΣΚΑΦΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΜΟΛΙΣ 3 ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΟΥ ΜΑΧΟΝΤΑΝ ΣΕ ΑΝΑΛΟΓΙΑ…3,2 ΠΡΟΣ 1 !!!!!!.

ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΔΗΛΑΔΗ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΠΕΡΙ ΑΣΚΗΣΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΥΡΑ, ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΘΑ ΘΡΗΝΟΥΣΑΝ 17 ΑΕΡΟΣΚΑΦΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΙΣΤΕΣ, ΕΝΑΝΤΙ 3 ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ !!!!!!!

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ RED FLAG ΥΠΗΡΞΕ ΤΕΤΟΙΑΣ ΕΥΡΕΙΑΣ ΕΚΤΑΣΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΞΕΝΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ AΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΠΑΝΙΑ Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΔΙΑΦΟΡΑ.

Η ΑΣΚΗΣΗ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΒΑΣΗ ΝΕLLIS ΤΗΣ ΝΕΒΑΔΑ, ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ Η ΠΛΕΟΝ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΗ.

ΣΑΡΩΣΕ ΤΑ ΟΣΚΑΡ!

Σε μια λαμπρή τελετή όπου έδωσαν το παρόν όλα τα μεγάλα ονόματα, απονεμήθηκαν τα βραβεία.

Οι τουαλέτες όλες ήταν των μεγαλύτερων σχεδιαστών, τα κοσμήματα λαμπερά με διαμαντοκοτρολίθαρα, τα σμόκιν ραμμένα πάνω στα σφριγηλά κορμιά τους!

Χλιδή, σελέμπριτις, ματαιοδοξία και σνομπ.

Φώτα, μουσική, μπαλλέτα και γκλάμουρ.

Το κόκκινο χαλί πατήθηκε από στρατιές Manolo Blahnik και Jimmy Choo.

Ο παρουσιαστής έλαμπε κάτω από τους προβολείς και ο φάκελος έκρυβε το πολυπόθητο όνομα.

Η μουσική σε καθήλωνε, τα φώτα χαμήλωσαν και η φωνή του παρουσιαστή για λίγο έπαψε να ακούγεται.

Και μετά ακούστηκε. Το όνομα. ΤΟ όνομα!

ΡΙΑ!

Και μετά ξύπνησα!!!

Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι τα βραβεία Proximidade στα μπλογκ!

Και επειδή οι σκέψεις πήραν τρία, ένα από τον καφέ, ένα από τη θεία ντόννα και ένα από την απόδραση, οφείλω να δώσω με τη σειρά το βραβείο σε οκτώ άλλους bloggers και όχι δεκαέξι!

Το βραβείο αυτό σημαίνει ότι το blog επενδύει και πιστεύει στην εγγύτητα – την εγγύτητα στο χώρο, το χρόνο και τις σχέσεις.

Αυτό το blog είναι εξαιρετικά γοητευτικό.

Αυτοί οι bloggers προσπαθούν να βρουν και να γίνουν φίλοι.

Δεν ενδιαφέρονται σε βραβεία για την προσωπική τους άνοδο!

Η ελπίδα μου είναι όταν κοπούν οι κορδέλες των βραβείων αυτών, να αναπαραχθούν ακόμη περισσότερες φιλίες.

Με τη σειρά μου τώρα, δίνω το βραβείο στα παρακάτω blog :

Ιάσιος, γιατί έχω μάθει άπειρα πράγματα μέσα από αυτό το blog .

Πεντάεδρον, για τις φοβερές σειρές που προβάλει.

Σκουπιδιάρης, για τις ταινίες και το sex and the city, δεν είναι αρκετό αυτό?

Ιεροφάντης, για όλα αυτά τα ανεξήγητα που συμβαίνουν και επιχειρούνται προσεγγίσεις τους.

Ελλήνων Χώρος, για την υπέροχη σειρά Το σύμπαν που αγάπησα.

Θεία Ντόννα, γιατί αν εξαιρέσεις ότι η θεία είναι επαγγελματίας μάγειρας, είναι πολύ αληθινή και γήινη.

Ναπολέων, δε έχω βρει άλλον blogger τόσο σύντομο, σαφή και περιεκτικό.

Κώστα Βρακά, γιατί η καψούρα του για την Κάρμεν, άγγιξε και τον πιο αναίσθητο blogger !

Με τις υγείες σας οι βραβευθέντες!

ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑΤΡΟΣ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ

Είμαστε καθόλου καλά???

Μάλλον όχι!

Στη Λάρισα «προοδευτικοί» γρονθοκόπησαν μαθητή λυκείου γιατί θεώρησαν ότι έγραψε εθνικιστικά συνθήματα.

Στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, γράφτηκαν συνθήματα που έλεγαν «Ψόφα Διαμαντή, Άντε ψόφα».

Αλλοδαποί ισχυρίζονται ότι έκαψαν την Αθήνα.

Ένα ζευγάρι δολοφόνησε εν ψυχρώ έναν άντρα στον Πειραιά.

Και μεις τι κάνουμε?

Καθόμαστε και ασχολούμαστε με την υπόθεση Παναγόπουλου που στο κάτω κάτω δε θα έπρεπε να αναφέρεται καν στις ειδήσεις για να μην ενημερώνονται οι απαγωγείς για τις έρευνες της αστυνομίας.

Καθόμαστε και ασχολούμαστε με το Ρέμο και τη Μακρυπούλια.

Παρακολουθούμε αγωνιωδώς την πορεία της υγείας του Σιανίδη...

Στενοχωριόμαστε για τις αποχωρήσεις από το Xfactor!

Και μετά μας φταίνε οι άλλοι. Αντί να διαβάσουμεκανένα βιβλίο, αντί να πάμε μια βόλτα, αντί να πιάσουμε το κέντημά μας και να ακούσουμε κανένα cd, έστω και με την Μπεζεντάκου, παρακολουθούμε τα σκουπίδια που μας σερβίρει η τηλεόραση.

Αν δεν μπορείτε χωρίς τηλεόραση, δέστε μουσικά κανάλια. Βάλτε μια ταινία στο dvd. Δέστε ένα ντοκυμαντέρ.

Είναι ανάγκη να αυξάνεται τα νούμερα των ηλιθίων/βλακωδών/εξευτελιστικών εκπομπών της τηλεόρασης?

Μα δεν καταλαβαίνουμε ότι με αυτόν τον τρόπο αναζωογονούμε αυτού του είδους τα σκουπίδια?

Δε φταίνε οι νέοι που δε σέβονται την περιουσία, τον κόπο και την ελευθερία του συνανθρώπου τους. Φταίνε οι γονείς που αντί να νουθετούν τα βλαστάρια τους, δε χάνουν επεισόδιο από τις δυο ζωές (ή όπως αλλιώς το λένε). Φταίνε οι μανάδες που αντί να διδάσκουν αρχές στα παιδιά τους, ρουφούν το παραλήρημα κάθε ξανθιάς με μίνι που κάνει καλές ... πίτες!

Δε μας φταίει η αστυνομία. Μας φταίει το μυαλό μας. Αφού δεν είμαστε σε θέση να ζήσουμε σε μια μη αστυνομοκρατούμενη πολιτεία γιατί δεν έχουμε μάθει να ζούμε με τρόπο που να δείχνει σεβασμό στο συνάνθρωπό μας, θα δεχτούμε την αστυνομία που έχουμε. Έχουμε την αστυνομία που μας αξίζει. Όπως υπάρχουν λαμόγια σε κάθε επάγγελμα, έτσι θα υπάρχουν και στους κόλπους της αστυνομίας.

Έντιμοι αστυνομικοί υπάρχουν. Είναι η συντριπτική πλειοψηφία.

Έντιμοι δημοσιογράφοι και παρουσιαστές υπάρχουν? Γιατί αν υπάρχουν, δεν τους είδαμε. Έχουν περάσει τόσες μέρες από τη μέρα που κοινοποιήθηκε το πόρισμα της βαλιστικής. Είδατε κανένα κανάλι να αναφέρει ότι η σφαίρα εξοστρακίστηκε?

Είδατε κανέναν από όλους αυτούς που καταδίκασαν τον αστυνομικό να βγει και να ζητήσει συγνώμη?

Δημοσιογράφοι που απαλλάχθηκαν από το στρατό λόγω ψυχιατρικών νοσημάτων, οπλοφορούν και το λένε δημόσια κιόλας.

Ηθοποιοί που συνελήφθησαν σε κότερο με κιλά κοκαΐνης και κατηγορούνται για ομοφυλοφιλία, δικάζουν και καταδικάζουν εργαζόμενους, πτυχιούχους, άμεμπτους πολίτες.

Γιατί αυτά τα άτομα επιβιώνουν και επιπλέουν στο τηλεοπτικό στερέωμα?

Γιατί εμείς οι ίδιοι τους δίνουμε βήμα. Αν αλλάξουμε κανάλι μόλις εμφανιστούν τα νούμερα που υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, αν αντί να περιμένουμε την Τρίτη με τις εκπομπές του τσανακογλύφτη που από έλλειψη επιχειρημάτων αρχίζει και λοιδορεί ότι δεν μπορεί να φτάσει πάμε μια βόλτα, αν αντί να δούμε τις μινιφορούσες που αναλύουν τα νούμερα που έπιασε το κάθε κανάλι πάμε στο γυμναστήριο ή μια βόλτα στα μαγαζιά, όλα αυτά θα εκλείψουν από τις οθόνες μας.

Αλλά μας αρέσει να γκρινιάζουμε, να παραπονιόμαστε, να κατηγορούμε χωρίς να κάνουμε κάτι.

Είναι πιο εύκολη η κριτική από τη δράση. Δεν είμαστε διατεθημένοι να σηκωθούμε από τον καναπέ μας και να πάμε να πιάσουμε ένα βιβλίο. Προτιμάμε να χαζεύουμε το χαζοκούτι. Κανένας δεν ξέρει ποιος είναι ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής. Ξέρουν όμως όλοι τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη. Κανείς δεν ξέρει την Χ. Σαατσόγλου – Παλιαδέλη, γνωρίζουν όμως τη Σάσα Μπάστα.

Έχουμε χάσει αξίες και αξίες. Σήμερα είναι πιο τρέντυ να είσαι δημοσιογράφος παρά καθηγητής. Τραγουδιστής από γιατρός. Μοντέλο αντί δικηγόρος!

Δημοσιογράφος. Όποιος απέτυχε στα άλλα κατέληξε δημοσιογράφος. Και μετά πάει στη γυναίκα του σκοτωμένου και τη ρωτάει πως αισθάνεστε που σκοτώθηκε ο άντρας σας!!!

(Έχετε δει ποτέ το δυσκοίλιο που παρουσιάζει μια εκπομπή στο Αλτερ και λέει για διάφορες δολοφονίες? Τι προσπαθεί να παραστήσει? Η δικαιοσύνη στις περισσότερες φορές δεν έχει αποφανθεί. Αυτός τι κάνει? Δικάζει και καταδικάζει? Αλλά φταίνε και οι χαροκαμένοι που αντί να θρηνήσουν τον άνθρωπό τους, τρέχουν να εκμεταλλευτούν την ατυχία τους! Να βγάλουν μερικά χρήματα και να δείξουν τις καινούργιες ανταύγειες στα μαλλιά τους. Μου έκανε εντύπωση μια μάνα από το Αγρίνιο που ο γιος της πέθανε πριν μερικούς μήνες θύμα δολοφονικής ενέργειας και το μαλλί της ήταν φρεσκοβαμμένο! Ποια μάνα που έχασε το παιδί της κοιτά να δείχνει νέα? Ποιος σκέφτηκε αυτήν την φρικτή εκπομπή? Σειρά τι έχει? Οι τελευταίες μέρες ηλικιωμένων? Ζευγάρια να κάνουν έρωτα? Άνθρωποι να κατουράνε?)

Το έχουμε παραχέσει!

Χρειαζόμαστε επειγόντως όχι έναν, αλλά ολόκληρη ομάδα ψυχιάτρων, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών και ερευνητών για να αποφανθούν για την κατάντια μας!

Ενημερωτικά, η κυρία Χ. Σαατσόγλου – Παλιαδέλη, είναι η διευθύντρια της πανεπιστημιακής ανασκαφής στη Βεργίνα.

ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΟ ΛΕΓΑΝΕ, ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΣ!

Στην εποχή μας που τόσοι και τόσοι αγώνες γίνονται για τα δικαιώματα, όλα τα δικαιώματα μας καταπατούνται.

Το δικαίωμα του να έχεις άσυλο στο σπίτι σου. Καθημερινά, τα άσυλά μας προσβάλλονται. Πανέξυπνοι έλληνες και αλλοδαποί, βρίσκουν πιο εύκολο να διαρρήξουν μια πόρτα, να σκαρφαλώσουν σε μπαλκόνια να αιωρηθούν στο κενό για να παραβιάσουν το σπίτι μας, παρά να εργαστούν.

Το δικαίωμα της εργασίας. Ξεκινάς να πας στη δουλειά σου και είναι αδύνατο να φτάσεις. Πορείες, απεργίες μεταφορικών μέσων, καταλήψεις, φτάνεις στη δουλειά σου με τρεις ώρες καθυστέρηση.

Το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, διαφημιστές, περιοδικά, παπάδες μας επιβάλλουν το πως θα σκεπτόμαστε «ορθώς».

Το δικαίωμα να εκφράζεις τις απόψεις σου. Αν τολμήσεις και εκφράσεις διαφορετική άποψη από της κοινής γνώμης, είσαι αντιδραστικός, φασίστας, εκτός τόπου, γραφικός.

Το δικαίωμα να κυκλοφορείς ελεύθερος. Απαγωγές (καινούργιο φρούτο αυτό στον τόπο μας), ληστείες μέρα μεσημέρι, ψεύτικα ατυχήματα στην καρδιά της Αθήνας, σε κάνουν να κλειστείς στο σπίτι σου και να μην ξεμυτάς ούτε για τσιγάρα.

Το δικαίωμα του να επιλέξεις το επάγγελμα της αρεσκείας σου. Γίνεσαι αστυνομικός, στρατιωτικός, παπάς, δικηγόρος? Σε κυνηγάνε ένα σωρό αφορισμοί. (Παρεμπιπτόντως, όλοι αυτοί που λοιδορούσαν την αστυνομία πριν ένα μήνα, μερικούς μήνες πριν της έδιναν συγχαρητήρια που είχε εξιχνιάσει την απαγωγή του μακεδόνα επιχειρηματία, χθες κρέμονταν από τα χείλη της για τις λεπτομέρειες της απαγωγής και σήμερα της κόβουν τα πόδια. Παρά την απαίτησή της να διεξαχθούν οι έρευνες για τον απαχθέντα εφοπλιστή με μυστικότητα, οι δημοσιογραφίσκοι της πεντάρας, ενημερώνουν τους απαγωγείς για το πως να φυλάσσονται!)

Στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, αντρειεύει ο χειρότερος φασισμός. Η χούντα των δημοσιογράφων. Στο βωμό της τηλεθέασης, θυσιάζονται αξίες, πατρίδα, ανθρωπιά, λογική και αξιοπρέπεια...

Λυπάμαι.

ΑΠΟΡΙΑ

Αδαμάντιος Μαντζούνης.

Μήπως ξέρετε ποιος είναι; Σας ενόχλησε ποτέ; σας έκανε ποτέ κακό; Γνωρίζεται ποσα χρήματα έπαιρνε; Γνωρίζατε που γεννηθηκε που μεγάλωσε, τι υποχρεώσεις είχε;

Είναι ο αστυνομικός που πυροβολήθηκε σήμερα τα ξημερώματα σε ενέδρα έξω από το υπουργείο πολιτισμού. Πυροβολήθηκε από ένα καλάσνικωφ, ένα πολυβόλο(!) και του πέταξαν και μια χειροβομβίδα...

Τώρα που ένα παιδί 21 ετών, που έκανε τη δουλειά του, για 700 ευρώ, που δεν έκαψε το αυτοκίνητο κανενός, που δεν άφησε άνεργο κανένα συνάνθρωπό του, που έκανε τη νυχτερινή βάρδια του, που στην ουσία είναι δημόσιος λειτουργός και που στην πραγματικότητα είναι σκληρά εργαζόμενος πολίτης, θα βγει κανένας στο δρόμο να διαδηλώσει για την άνανδρη εκτέλεσή του;

Θα βγει κανένας καθηγητής πανεπιστημίου να καταδικάσει το γεγονός; Θα βγει ο «αδέκαστος» Μάκης και ο «γελοίος» Λάκης να πουν τίποτα;

Θα γίνει καμια πορεία προς τα εξάρχεια όπως γίνονται κάθε μέρα στην Ισραηλινή πρεσβεία;
Άντε, γιατί πολύ το έχουμε παραχέσει. Ασχολούμαστε με χίλια πράγματα, εκτός από την πραγματικότητα που βιώνουμε.

Δυο φορές μέσα στο 2008 οι κλέφτες ήταν έξω από την πόρτα μου. Δυο φορές άκουσα ξένους ψύθηρους έξω από το σπίτι μου και δυο φορές οι άντρες της αστυνομίας έφτασαν σε χρόνο ρεκόρ και κυνήγησαν τους κλέφτες. Δυο φορές οι αστυνομικοί, στις δύο και μισή και τέσσερις παρά τέταρτο, έσωσαν το άβατο της οικίας μου.

Το ίδιο θα έκαναν και ίσως έκαναν και για σας.

Δεν είδα όμως να διαδηλώσετε για τον άδικο τραυματισμό ενός νέου εργαζόμενου αστυνομικού.
Κάποιοι έγραψαν όταν καιγόταν ο αστυνομικός από μολότωφ, ότι μυρίζει μπέηκον. Ντροπή τους. Γιατί να που οδήγησαν όλες αυτές οι «ευαισθησίες» σας.

Σήμερα αυτό το παιδί, αύριο εσείς οι ίδιοι και εμείς. Αφορμή δώσατε με όσα γράφατε τόσον καιρό. Και ιδού τα αποτελέσματα...


(σας είχα γράψει και τότε : Θλίβομαι που ο θάνατος ενός παιδιού, έγινε αφορμή για να δράσουν όσοι ψάχνουν τέτοιες ευκαιρίες για να καταλήσουν θεσμούς, όμως κανείς δεν του είχε δώσει σημασία... να τα αποτελέσματα τώρα)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ???

Δεν είναι ιδιαίτερα χαρούμενο το πρώτο ποστ της χρονιάς που μόλις μπήκε, αλλά με τα γεγονότα της Παλαιστίνης, μόνο χαρούμενο δεν μπορεί να είναι! Δε θα γράψω τίποτα πάνω στο θέμα. Υπάρχουν τόσα μπλογκ που κάνουν εξονυχιστικές αναλύσεις και αναμεταδίδουν τα γεγονότα άμεσα.

Να σας θυμήσω μόνο, μια παροιμία από τις εξωτικές Καρδιτσίους νήσους, "όταν τα ακούς στη γειτονιά σου, περίμενέ τα στη γωνιά σου"!

Ένα τραγούδι βρήκα να ταιριάζει στις πρόσφατες εξελίξεις της μέσης ανατολής...

ΕΥΧΕΣ

Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση του σωτηρίου έτους 2008.

Για το νέο έτος 2009, σας εύχομαι ολόψυχα υγεία, υ γ ε ί α, και Υ Γ Ε Ι Α !!!

Όλα τα άλλα έρχονται και τα παλεύουμε αν έχουμε υγεία και τους ανθρώπους που μας αγαπούνε κοντά μας!

Και για να μη με λέτε και τσιγγούνα, σας έχω ένα δωράκι που όλοι θα εκτιμήσετε!

(κάντε κλικ στην εικόνα να τη δείτε πιο καθαρά)

Η ευχή αφορά όλους μας, τον πλανήτη μας, την πολιτική και την οικονομία της χώρας μας!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ...

Σα σήμερα...

Ήμουν χάλια. Ψυχολογία στο μηδέν. Ο καλύτερός μου φίλος, ο Οδυσσέας, ήρθε και με πήρε από το σπίτι για να πάμε στην κολλητή μου (?) που εφημέρευε.

Λίγο πριν τα χριστούγεννα. Η πόλη στολισμένη γιορτινά. Εγώ μισούσα εκείνη τη στιγμή τα πάντα. Ήθελα όλα να είναι σκοτεινά σαν την ψυχή μου. Ο Οδυσσέας έκανε τα πάντα να μου φτιάξει τη διάθεση. Ο δρόμος ανοιχτός και ο ουρανός ξάστερος!

Φτάσαμε στο νοσοκομείο σε χρόνο ρεκόρ. Ο Οδυσσέας έφυγε γιατί έπρεπε να μπει σε ένα έκτακτο χειρουργείο. Εγώ έμεινα στο πάρκινγκ του νοσοκομείου να τον βλέπω να φεύγει.

Πήρα μια βαθειά ανάσα, κοίταξα ψηλά τον ουρανό και είδα ένα αστέρι να «πέφτει», έκανα μια ευχή: θέλω να μου χαρίσεις κάτι!

Εκείνη τη στιγμή αυτό είχα ανάγκη. Κάτι που να μου χαριστεί, να μου αλλάξει τη διάθεση.

Και η διάθεσή μου άλλαξε. Δε θα έβριζα τη φίλη μου, απλά θα της εξηγούσα ότι εγώ ποτέ δε θα έμπαινα σε ένα ζευγάρι για να γίνω το τρίτο πρόσωπο. Εγώ ποτέ δε θα έκανα σχέση με παντρεμένο. Εγώ ποτέ δε θα χαλούσα μια σχέση. Θα της εξηγούσα τα αυτονόητα. Δε θα τη ρωτούσα γιατί μου έκρυψε το γεγονός ότι ο φίλος της που μου γνώρισε και έκανε τα αδύνατα δυνατά να συνάψω σχέση μαζί του, ήταν παντρεμένος. Όλος ο θυμός μου έξανεμίστηκε στη διαδρομή για να φτάσω στο γραφείο της. Μου έμεινε η πικρία που η καλύτερη φίλη μου, όπως νόμιζα, δε σεβάστηκε τις αρχές μου. Γιατί ρε φιλενάδα, ήσουν δίπλα μου 10 χρόνια και δε με ακούμπησες στο μικρό μου δακτυλάκι! Με εξουδετέρωσες σε ντε τε! Πέταξες μια φιλία τόσων ετών, για μια αρρωστημένη πλάκα.

Την ώρα που της έλεγα αυτά, χτύπησε η πόρτα και μπήκες εσύ. Το ίδιο διακριτικά μπήκες και στη ζωή μου. Και έκανες κατάληψη. Και διαπίστωσα ότι το αστέρι, μου εδωσε το δώρο μου. Μου χάρισε κάτι. Εσένα.

Και το ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ!

Και σένα σε ευχαριστώ.

Που με ανέχεσαι.

Που με διδάσκεις.

Που με αγαπάς.

Που είσαι δίπλα μου να με πιάσεις όταν πέφτω.

Που με κουβαλάς στην πλάτη σου όταν είμαι ντίρλα.

Που μου βγάζεις το αυτοκίνητο από τα χιόνια.

Που μου λες τις σκέψεις σου, τα όνειρά σου, τις χαρές και τις λύπες σου.

Που με θες στο μικρό σου κήπο

Πέντε χρόνια μετά, σ’ αγαπώ το ίδιο και συνεχίζω να είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί σου.

Μη ρωτάς τι έκανε η πατρίδα σου για σένα, αλλά τι έκανες εσύ για αυτήν!

Τι κάνουμε εμείς για αυτήν την πατρίδα? Την καίμε, την καταστρέφουμε, τη λεηλατούμε.

Δεν την αγαπήσαμε ποτέ. Ή μάλλον, εσείς δεν την αγαπήσατε.

Γιατί εγώ θλίβομαι για τα γεγονότα των τελευταίων τεσσάρων ημερών.

Θλίβομαι που καταστράφηκαν μνημεία, κτήρια και πολιτισμικοί θησαυροί.

Θλίβομαι που χάθηκαν οι μόχθοι τόσων χρόνων και επιχειρηματίες βρίσκονται σε απόγνωση.

Θλίβομαι που εκατοντάδες συνάνθρωποί μας μείναν άνεργοι χρονιάρες μέρες και δε θα μπορέσουν να προσφέρουν στα παιδιά τους τα ελάχιστα.

Θλίβομαι που καίγεται η πόλη μου.

Θλίβομαι που για να πάω στη δουλειά μου έκανα δύο ώρες και σαράντα πέντε λεπτά.

Θλίβομαι που ο θάνατος ενός παιδιού, έγινε αφορμή για να δράσουν όσοι ψάχνουν τέτοιες ευκαιρίες για να καταλήσουν θεσμούς.

Θλίβομαι που οι σοβαροί πολίτες κλείνονται στα σπίτια τους και παρακολουθούν με σκεπτικισμό τα γεγονότα.

Θλίβομαι που τα λεφτά που δίνω για φόρους αντί να πάνε για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, αντί να βοηθήσουν να αγοραστεί το καινούργιο μηχάνημα ακτινοβολίας για το νοσοκομείο παίδων, αντί να γίνουν έργα υποδομής, θα πάνε για να αποκατασταθούν οι ζημιές στο πολυτεχνείο για πολλοστή φορά.

Θλίβομαι που οι γονείς αυτών που καταστρέψαν ολόκληρες περιοχές της Αθήνας δε θα πληρώσουν τίποτα από τα όσα προκάλεσαν οι κανακάρηδές τους.

Θλίβομαι που οι γονείς δε διδάσκουν πλέον στα παιδιά τους ότι ελευθερία τους σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου.

Θλίβομαι που νέοι που κανονικά θα έπρεπε να σπουδάζουν και να προσπαθούν να κάνουν καλύτερη τη χώρα μας και το μέλλον τους, τη λεηλατούν και διαλύουν σε σύννεφα καπνού το παρόν όσων έτυχε να έχουν ένα αυτοκίνητο ή μια επιχείρηση στο διάβα τους.

Θλίβομαι που για να γλιτώσουν οι καθηγητές και οι μαθητές των σχολείων λίγες ώρες μαθήματος, έκλεισαν τους δρόμους εμποδίζοντας εργαζόμενους πολίτες να μετακινηθούν, κάνοντας τους να χάσουν το μεροκάματο και κάποιοι τη δουλειά τους.

Θλίβομαι που δε βλέπω μορφωμένους ανθρώπους να καταδικάζουν τα γεγονότα καταστροφής και λεηλασίας αλλά να διατυμπανίζουν ότι καλά κάνουν και κατακαίνε το σύμπαν.

Θλίβομαι που η ανευθυνότητα και η παρορμητικότητα ενός ηλιθίου έκανε τη χώρα έρμαιο των αναρχικών και αντιεξουσιαστικών στοιχείων.

Θλίβομαι που η έλλειψη ικανότητας διαχείρησης κρίσεων ενός, ευνούχισε την αστυνομία της χώρας μου.

Θλίβομαι που δεν έχει κανένας τα κότσια να βάλει ένα τέλος σε αυτό το χάος.

ΕΛΑ, ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ! ! !

Μην ακούσω κανένα να λέει ότι υπάρχει ανεργία, τον έφαγα.

Όταν υπάρχει ανεργία, ο κόσμος άμα βρει δουλειά, δουλεύει.

Την κρατάει με νύχια και με δόντια τη δουλειά. Δεν παρουσιάζεται, δουλεύει δυο μέρες και μετά φεύγει. Γιατί δε μένει ικανοποιημένος!

Όπως έχω αναρτήσει και παλιότερα, έχω πιάσει και δεύτερη δουλειά. Επί δυο μήνες ψάχνουμε νοσηλευτές. Διετούς και τριετούς εκπαίδευσης. Με πλήρη απασχόληση, μισθό ανάλογα με τις τριετίες τους, με ασφάλιση, με δώρα, άδειες, προσαυξήσεις και γενικά με καθόλα νόμιμες διαδικασίες. Ε, λοιπόν, δε θα το πιστέψετε. Έρχονται, βλέπουν το χώρο εργασίας, δουλεύουν δυο μέρες και φεύγουν.

Όσοι έχουν έρθει από το νοσοκομείο και είδαν το νέο εργασιακό μου χώρο καθώς και το είδος δουλειάς που καλούνται να ασκήσουν οι εργαζόμενοι εκεί, έπαθαν την πλάκα τους. Με παρακαλάνε να έρθουν να δουλέψουν έστω και παρτ τάιμ. Και δε μιλάω για συνθήκες εργασίας. Μιλάμε για κολλέγιο. Σε περιβάλλον άριστο. Όποιος έρχεται, δεν του κάνει καρδιά να φύγει. Με όλες τις ανέσεις που προσφέρει η τεχνολογία. Με υπερεπάρκεια υλικών. Με την παραμικρή ένδειξη για αγορά κάποιου αντικειμένου/συσκευής/υλικού, σε δυο μέρες το έχουμε για χρήση.

Και δε βρίσκουμε προσωπικό!

Και πες τους φαίνεται βαρύ να καθαρίζουν ένα κατακεκλιμένο. Είδαν ποτέ τι κάνει μια νοσηλεύτρια διετούς σε δημόσιο νοσοκομείο? Είδαν κάτω από τι συνθήκες εργάζονται στο δημόσιο και τα λοιπά ιδιωτικά? Είδαν ποτέ τι ελλείψεις έχουν τα δημόσια?

Άντε, νοσηλευτές δε βρίσκουμε γιατί ο κλάδος δεν έχει ανεργία (αυτό είναι ανέκδοτο και όχι απλά γελάμε, αλλά κατουριόμαστε στα γέλια!), ρεσεψιονίστ γιατί δε βρίσκαμε?

Το περιβάλλον, όπως προείπα, άριστο. Η δουλειά της πλάκας. Το ωράριο ευέλικτο. Μισθός ανάλογα την προϋπηρεσία, δώρα, άδειες, υπερωρίες, ασφάλιση όλα σούπερ. Τι στο καλό συμβαίνει?

Ήρθε ένα πολύ καλό παιδί. Ευγενικό, πρόθυμο και σε τέσσερις μέρες έφυγε. Τον συναντώ τυχαία και τον ρωτάω γιατί. Γιατί, διευθύνουσα, εγώ σπούδασα στο ΤΕΙ να φτιάχνω κτήρια στον υπολογιστή (αλλιώς μου το είπε αλλά όταν τον ρώτησα τι εννοεί, αυτήν την εξήγηση έδωσε) και δεν σπούδασα πέντε χρόνια για να σηκώνω τηλέφωνα και να ανοίγω πόρτες (με το τηλεκοντρόλ την πόρτα του περιβόλου γιατι όλες οι άλλες είναι με φωτοκύτταρα) και να ρωτάω αν θέλουν καφέ οι επισκέπτες.

Τι να του πεις? Ότι άν ήσουν καλός σε αυτό που σπούδασες θα είχες ήδη δουλειά στο αντικείμενό σου? Ότι είσαι τριάντα χρονών και δεν έχεις δουλέψει ποτέ στο αντικείμενό σου? Ότι ανέχεσαι να σε τρέφει η μάνα σου? Ότι άν αγαπούσες αυτό που σπούδασες δε θα το έκανες πέντε χρόνια αλλά άντε το πολύ να έχανες ένα εξάμηνο?

Δεν είπα τίποτα.

Είναι η ηλίθια νοοτροπία μας που θέλουμε να κάνουμε το ακριβώς αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και μόνο αυτό. Και ας τρέχουν οι λογαριασμοί, ας μένουμε ακόμα στο πατρικό μας, ας ζητάμε από τη μαμά μας λεφτά για τσιγάρα/έξοδο/προφυλακτικά!

Όλα αυτά είναι πρόλογος για την κάτωθι ανακοίνωση.

Ζητούνται νοσηλευτές διετούς και τριετούς εκπαίδευσης για οικία υποστηριζόμενης διαβίωσης στο Γέρακα Αττικής, για πλήρη απασχόληση.

Ζητείται κυρία για πλύσιμο και σιδέρωμα με όλα τα σύγχρονα διαθέσιμα μέσα, σε οικία υποστηριζόμενης διαβίωσης στο Γέρακα Αττικής, για πλήρη απασχόληση.

Μοναδική προϋπόθεση η διάθεση μέσου μετακίνησης γιατί από τη στάση του λεωφορίου η μονάδα αυτή είναι δυο χιλιόμετρα μακριά και σε ανηφόρα!

Αυτά τα ολίγα για απόψε και τα λέμε αύριο. Φιλούθια!

(όποιος ενδιαφέρεται, ας μου στείλει μέηλ στην ηλεκτρονική διεύθυνση κάτω από το προφίλ μου)

Ή αν ξέρετε κανένα άνεργο νοσηλευτή, δώστε του το μέηλ μου να επικοινωνήσει μαζί μου, η κατάσταση είναι απελπιστική. Είναι 13 οι νοσηλευτές και δυο οι προϊστάμενες, χρειάζονται τουλάχιστον 3 ακόμα άτομα για να παρέχεται η ιδανική νοσηλευτική φροντίδα στους ενοίκους που συμπληρωματικά αναφέρω, είναι περιπατιτικοί, απλά έχουν ανάγκη παρακολούθησης των ζωτικών και των τριχοειδικών τους!

Αντε ρε παιδιά, βοηθήστε με, στείλτε κανένα νοσηλευτή να το κάνω πρότυπο νοσηλευτικής παρακολούθησης!!!