ΜΑΥΡΗ ΜΑΓΕΙΑ

Δε χρειάζονται λόγια...

ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΩ...

Με τα μαλλάκια της να έχουν πέσει από τις χημειοθεραπείες, και με το οξυγόνο στο τέρμα, αγκομαχούσε να πάρει τη μια ανάσα μετά την άλλη. Η μητέρα της δίπλα έκανε την καρδιά της πέτρα για να μην καταλαβαίνει η κόρη της ότι μετράει ώρες.

Τα χειλάκια της και τα νυχάκια της μελάνιαζαν αργά αργά.

Έσβησε το βράδυ.

Ο Θωμάς καθόταν απ’ έξω. Σε μια βδομάδα θα αρραβωνιάζονταν. Τα είχαν ετοιμάσει όλα, την αγαπούσε τόσο που όταν του είπε ότι δεν ξέρει αν θα ζήσει, αυτός της έπιασε το χέρι και της είπε ότι ό,τι και να είναι, θα το αντιμετωπίσουν μαζί…

Τώρα αναπαύεται δίπλα στον μπαμπά μου που είμαι σίγουρη ότι θα την προσέχει.

Αν η Χρυσανθούλα ζούσε, θα έκλεινε τα 31 σήμερα. Έφυγε στα 27.

Τέσσερα χρόνια η θεία μου, δεν έλειψε μια μέρα από τον τάφο της. Τέσσερα χρόνια που της τηλεφωνώ κάθε μέρα, έχω φτάσει να καταλαβαίνω, από τον τόνο της φωνής της, αν την πετυχαίνω στο σπίτι, ή στο νεκροταφείο. Αν πηγαίνει, ή αν έρχεται.

Τέσσερα χρόνια, τη μαλώνω κάθε μέρα που υποβάλει στον εαυτό της το μαρτύριο της επίσκεψης στη Χρυσανθούλα… με χιόνια, με βροχή, με αέρα ή καύσωνα, είναι πάντα εκεί.

Τώρα τελευταία, μου λέει ότι της έβαλε στο χέρι μια χρυσή λίρα και στα επτά χρόνια να κανονίσω να την ξεθάψω, αν αυτή πάθει κάτι και δεν είναι εκεί να φροντίσει την κόρη της. Τώρα τελευταία μοιράζει πράγματα και με κάνει να ανησυχώ.

Δε θέλω να πηγαίνω στο χωριό γιατί και μόνο που τη βλέπω όταν γυρνάει από το νεκροταφείο, μου σπαράζει την καρδιά.

ΕΛΛΑΔΑ Ή ΓΕΛΑ-ΔΑ;;;

Χμμμμ.

Είμαστε ένα κράτος ρεζίλι…

Δε μιλώ για το γεγονός ότι προσφεύγουμε στο διεθνές νομισματικό ταμείο, ενώ θα μπορούσαμε να λύσουμε το πρόβλημα της χώρας χωρίς να θιγεί κανένας πολίτης. Θα μπορούσαμε να φορολογήσουμε την εκκλησία ως φυσικό πρόσωπο, θα μπορούσαμε να απαιτήσουμε το χρυσό που κρύβει σε μοναστήρια και το άγιο όρος. Δεν είναι τυχαίο ότι δε χρησιμοποιώ κεφαλαία γράμματα για το άγιο όρος.

Αλλά ανέκαθεν, η εκκλησία αποτελούσε την αχίλλειο πτέρνα του ελληνισμού. Οι κωλοπαπάδες έφταιγαν που έπεσε η Κωνσταντινούπολη. Οι κωλοπαπάδες φταίνε και σήμερα για το χάλι της οικονομίας. Είναι χρήματα του λαού αυτά που μαζεύουν οι κωλότραγοι και τα στοιβάζουν σε χοντρές ράβδους χρυσού ή ολόχρυσες επισκοπικές ράβδους για να τις κρατάνε, ενώ θα έπρεπε ο ίδιος ο λαός να τους τις χώσει στο απευθυσμένο τους!

Υπάρχουν άλλοι, πολύ πιο αρμόδιοι από εμένα να μιλήσουν για την κατεστραμμένη οικονομία μας. 

Εγώ θα αναπτύξω μιας άλλης μορφής εξευτελισμού του έθνους μας και των εθνοπατέρων μας.

Πήγε το απόλυτο τίποτα στη βουλή. Και τί έκανε;;; ζήτησε να δει τον πρωθυπουργό. Και δε βρέθηκε ένας να τιμήσει την ψήφο των οπαδών του και να της απαγορεύσει την είσοδο. Δε βρέθηκε ένας να της απορρίψει το αίτημα πάραυτα! Μόνο φώναζαν ο ένας τον άλλο να φωτογραφηθούν με την πουτάνα!!!

Και άστο αυτό. Γιατί μπορεί να είναι εκπρόσωποί μας, αλλά δεν έλεγξε και κανείς το δείκτη ευφυΐας τους.

Βγήκε το απόλυτο τίποτα και έκανε διάγγελμα στον ελληνικό λαό. Και η  απόλυτη ξεφτίλα των μμε, το μετέδωσε σε όλα τα κανάλια. Έστω και αν το έκαναν λοιδορώντας το. Από τη στιγμή που μεταδίδεται, είναι μήνυμα. Και πες το σταρ, χαρακτηρίζεται από την έλλειψη σοβαρότητας ως κανάλι. Ο αντέννα, το μέγκα;;;

Είμαι αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι την ιταλίδα πορνοστάρ Τσιτσολίνα να λέει ότι θυσιάζει το κορμί της στο Σαντάμ Χουσεΐν για τον πόλεμο του κόλπου.

Ήταν σημαδιακό. Κόλπο είχε και αυτή!

Τώρα, μια άλλη έχουσα κόλπο και χρησιμοποιώντας τον επικερδέστατα, έρχεται να τον δουλέψει για την οικονομία και τους άνεργους.

Μπράβο βρε! Οι άνεργοι που δεν έχουν λεφτά για να πληρώσουν γκόμενα ή πουτάνα, θα γαμήσουν τζάμπα. Είναι όσο και να πεις, ένα βήμα στον κοινωνικό αγώνα της  τΣούλιας.

Μα ειλικρινά, υπάρχει κόμμα που θα έβαζε το απόλυτο τίποτα στο ψηφοδέλτιό του;;;

Μην παίρνετε και όρκο ότι είναι διαφημιστικό κόλπο. Τόση μαλακία στον εγκέφαλο δεν έχει το λαμέ κασκέτο… όλο και κάποιος θα του έβαλε την ιδέα.

Αφού το απόλυτο τίποτα ενδιαφέρεται για την οικονομία της χώρας, πως πηγαίνει αφιλοκερδώς, όπως υπογράφει στα αστυνομικά τμήματα της επαρχίας, και παράλληλα ζητάει τα μαλλιοκέφαλα των ιδιοκτητών κέντρων που εμφανίζεται;;; αυτή δεν είπε ότι οι αρπαχτές είναι πολλών εκατομμυρίων. Που στο διάολο είναι το ΣΔΟΕ;;;

Γιατί δεν τη βάζει μέσα, να δουν χαρά στα σκέλια τους και οι θαμώνες των κρατητηρίων;;; αυτή δε θυσιάζεται για τους μη προνομιούχους, ας κάτσει λοιπόν στους συλληφθέντες αλβανούς, πακιστανούς και λοιπούς λαθρομετανάστες που συνωστίζονται στα κρατητήρια…

Θα μου πεις, Ρία, εσύ το είδες το διάγγελμα; Ναι το είδα. Και να μην ήθελα δε γινόταν, κάναμε επίσκεψη στους ασθενείς και σε όλα τα κανάλια το έδειχναν. Είχε βέβαια και τα καλά του. Γέλασε μια νεαρή κοπελίτσα που το είδε και είχε να σταματήσει το κλάμα δυο μέρες όταν της είπαν ότι ίσως και να είχε καρκίνο στο οστέινο τμήμα του κεφαλιού της και έπρεπε να χειρουργηθεί για να το στείλουν το κόκαλο για βιοψία.

Το απόλυτο τίποτα, δεν ξέρει ούτε να διαβάζει. Το χαρτί στα μάτια της μπροστά είχε και έκανε και λάθη. Άντε τώρα να προσπαθήσει να πει κουβέντα που δεν περιστρέφεται γύρω από το αιδοίο της, από μνήμης!

Είμαστε όχι για το διεθνές νομισματικό ταμείο, για το διεθνές ψυχιατρικό ιατρείο!

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΧΑΛΙ ΜΑΣ

Εν μέσω οικονομικής κρίσης, ας ξεχαστούμε με καλή μουσική.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΑΓΩΝΙ

Επειδή είμαι και ξανθιά, έχω μερικές ερωτήσεις να κάνω.

Αυτός που ζωγραφίζει, δε λέγεται ζωγράφος;

Αυτός που τραγουδάει και πουλάει σιντί με τα τραγούδια του, δε λέγεται τραγουδιστής;

Αυτός που διδάσκει τα παιδιά μας γράμματα, δε λέγεται δάσκαλος;

Υποθέτω ότι θα μου πείτε, ναι.

Ε, τότε, αυτή που γυρίζει πορνό και το πουλά στα περίπτερα και παίρνει και χρήματα αρκετά, δε λέγεται πορνοστάρ;;;

Όχι τίποτ΄ άλλο, αλλά και ο καημένος ο

Παπαδημούλης, τον ίδιο συνειρμό με εμένα έκανε και ο έρμος τώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη…(λέμε τώρα!)

Θα μου πείτε, ότι είναι διαφημιστικό κόλπο και ότι όλα αυτά γίνονται για να ασχολούνται με το απόλυτο τίποτα. Δεκτόν. Αλλά ρε παιδιά, έλεος.

Έχουν καταλυθεί τα πάντα.

Και άλλες φορές έχω γράψει ότι το μυαλό έχει φυράνει τώρα τελευταία, αλλά στην προκειμένη περίπτωση, η ανοχή του κόσμου έπαψε να υφίσταται.

Τα έβαλε με τους γονείς της το απόλυτο τίποτα. Τα έβαλε με την αδερφή της που δεν την είχα ακούσει ποτέ, αλλά διαπίστωσα ότι κράτησε μια αξιοπρεπέστατη στάση. Τα έβαλε με τη λαίδη. Ποιά λαίδη;  Την ΄Αντζελα ρε παιδιά, την Άντζελα Δημητρίου. Δεν είμαι φαν της, αλλά δε θα βγει και η πορνοστάρ, να πει ότι είναι χειρότερο που η Άντζελα τραγουδούσε στην εθνική από το να γυρίσει τσόντα!!! Τα έβαλε και με το βουλευτή του ΚΚΕ, κύριο Παπαδημούλη. Τουλάχιστον εσείς που με διαβάζετε, ξέρετε ότι μόνο το ΚΚΕ δε θα υποστήριζα. Αλλά όσο και να είναι, είναι μερικά πρόσωπα που αξίζουν και το σεβασμό μας για τη στάση τους, το λόγο τους και τις γνώσεις τους. Είναι ένας πτυχιούχος που ειδικεύεται στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας και την εφαρμογή τους σε κτήρια ώστε να είναι φιλικά προς το περιβάλλον. Αυτόν τον άνθρωπο, χιλιάδες τον υποστηρίζουν με την ψήφο τους, μιας και εκλέγεται στη Β’ Αθηνών. Και έρχεται μια όμορφη, αλλά τίποτ’ άλλο, κοπέλα και τον μηνύει γιατί την είπε πορνοστάρ!!! Η οποία κοπέλα, δεν έχει ταλέντο ούτε στο τραγούδι, ούτε στο να προωθηθεί, ούτε όμως και να @#μηθεί! Αν δεν είχε το όνομα που έχει, ποιος θα έδινε 20 ευρώ για να πάρει την τσόντα που γύρισε; Και δε λέει και τίποτα, καμιά σχέση με αυτό που λέγεται τσόντα. Ένα αγγούρι που παίζει με ένα μπουκάλι και έναν άντρα…

Αλλά, ας κοιμίσω τον Τιμογιαννάκη που ξύπνησε μέσα μου.

Το ξέρω πως είναι διαφημιστικό κόλπο, αλλά με έχει κουράσει η δικομανία του δίδυμου απόλυτο τίποτα/κασκέτο με πούλιες!

Δικαίως θα μου γράψετε στα σχόλια ότι με αυτά που κάνει το δίδυμο, μέχρι και εγώ ασχολήθηκα με το τίποτά τους!

Δεν είναι έτσι όμως! Δείχνει την κατάντια της κοινωνίας μας. Δε μας απασχολεί που η οικονομία του κράτους πάει κατά διαόλου, αλλά αν τον παίρνει, πως τον παίρνει  και από ποιον τον παίρνει το απόλυτο τίποτα!

Το απόλυτο τίποτα που δεν έχει συναίσθηση του τι είναι, τι κάνει και πως το βλέπει ο κόσμος. Που προκαλεί με το ντύσιμο, τα λόγια, τις ενέργειές του. Και βγαίνει και η Τατιάνα και την κάνει είδωλο της νεολαίας! Ποιος διεστραμμένος νους συνέλαβε αυτήν την εκπομπή με το απόλυτο τίποτα, δεν μπορώ να καταλάβω!

Τι πρότυπα περνά στην  κοινωνία μας η εκπομπή; Τι ιδέες μπαίνουν στα μυαλά των έφηβων κοριτσιών; Τι μηνύματα παίρνουν όλα τα παιδιά που διαβάζουν νυχθημερόν  για  τις πανελλαδικές; Ότι πρέπει να κάνουν δίαιτα να αποκτήσουν ωραίο σώμα, να γίνουν τραγουδίστριες και ας κράζουν σαν παγώνια, ότι θα πάνε σε ένα διαγωνισμό ομορφιάς (;) και μετά θα πηδιούνται για τα λεφτά! Ξέρετε πόσα κοριτσάκια έρχονται στο νοσοκομείο με νευρική ανορεξία; Πάρα πολλά…

Το απόλυτο τίποτα, είναι σαν το παγώνι.

Υπέροχο όταν ανοίγει την ουρά του, με εντυπωσιακά χρώματα και σχέδια… αλλά από ήχο και φωνή, $#@ησέ τα! Σκέφτηκε κανείς όμως γιατί το αρσενικό παγώνι είναι τόσο εντυπωσιακό και όχι το θηλυκό; Γιατί πρέπει το αρσενικό να τραβήξει την προσοχή στους θηρευτές γιατί το θηλυκό μεγαλώνει τα μικρά και η φύση προνόησε να το προστατεύει και με τον τρόπο αυτό να υπάρχει συνέχεια και στη ζωή του είδους…

Κάπως έτσι είναι και με τη ζωή. Οι πραγματικοί άνθρωποι είναι άφαντοι. Έχουν καλό καμουφλάζ. Η εμφάνιση δεν προκαλεί και πιστέψτε με, αν βάφονταν μερικά κορίτσια που πάνε στις 06:30 το πρωί στη δουλειά τους, σκόνη θα κάνανε το απόλυτο τίποτα! Η Μαρινέλα, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη που έχουν φωνή, είδατε να βγουν στην πίστα με τα εσώρουχά τους; Όχι, γιατί δε χρειάζεται να τραβήξουν την προσοχή των άλλων από τη φωνή τους. Το απόλυτο τίποτα, αν δεν κάνει και καμιά μήνυση, ποιος θα ασχοληθεί μαζί της;;; Εκτός από το ΣΔΟΕ, ποιος θα της δώσει σημασία;

Κατανοητό μεν, δύσκολο να το καταπιείς δε. Και με ενοχλεί, ρε παιδιά, η έλλειψη ήθους. Δε διδάχτηκε αρχές από την οικογένεια. Να το δεχτώ αλλά γιατί η αδερφή της είναι τελείως διαφορετική σε συμπεριφορά; Είναι νέα και ωραία. Τι άλλο όμως είναι το απόλυτο τίποτα; Η Άντζελα μεγάλωσε ένα παιδί μόνη της, φωνή έχει, έχει κάνει και κορδελιάστρα μέχρι να τραγουδήσει και να γίνει η λαίδη. Και είναι μεμπτό που πετάει μαργαριτάρια, αλλά τουλάχιστον δεν πήγε και σχολείο. Αυτό το τίποτα που πήγε και μεγάλωσε σε αξιοπρεπές περιβάλλον, γιατί πετάει κοτρώνες;

Αισθάνομαι μόνο εγώ ότι ζούμε σε μια κοινωνία υπνωτισμένων και καθοδηγούμενων πολιτών; Μόνο εγώ ενοχλούμε που ένα τίποτα σε τρία χρόνια παίρνει σπίτι αξίας ενός εκατομμυρίου ευρώ ενώ εργαζόμενοι σκληρά σε αντίξοες συνθήκες μένουν σε τριάρια με ενοίκιο; Μόνο εγώ διαπιστώνω μια κατρακύλα όχι της οικονομίας αλλά των αξιών, των αρχών και των προτύπων; Μεγαλώνουμε παιδιά, τι θα τους πούμε; Γύρνα μια τσόντα παιδί μου, αφού πηδάς και πηδάς, ας βγάλουμε και φράγκα από αυτό; Παλιότερα οι πουτάνες, έκρυβαν το επάγγελμά τους. Τώρα το τίποτα το κάνει σημαία και κανείς δε δείχνει να ενοχλείται!

Τελικά δεν είναι μόνο το απόλυτο τίποτα χαλασμένο. Και η κοινωνία μας είναι σάπια…

ΚΛΕΜΜΕΝΟ (ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΑ)

Για  να μην ξεχνάμε και όλον αυτόν τον κόσμο που φορά στολή και καθημερινά αγωνίζεται για όλα αυτά που εσείς θεωρείτε δεδομένα, δανείστηκα από το μπλογκ  

http://hellenicrevenge.blogspot.com/2010/04/blog-post_4749.html , είναι ένα γράμμα που έγραψε προφανώς κάποιος ένστολος που έφτασε στα όριά του με τα όσα ακούει τον τελευταίο καιρό. Στο τέλος έχει και τα αρχικά του ονόματός του.

Είμαι ο ίδιος. Όταν πετάω στους αιθέρες του Αιγαίου, όταν βυθίζομαι στα καταγάλανα νερά του, όταν τρέμει το χώμα των συνόρων από το άρμα μου, όταν πάνω σε μια μηχανή, ή σε ένα περιπολικό τριγυρίζω άγρυπνος τη νύχτα, όταν μπαίνω στη φωτιά, όταν βουτάω στις χαράδες να βρω φούντες, όταν παλεύω με το λιοπύρι και το αγιάζι ...στα λιμάνια.

Πιλότος, Ναύτης, Στρατιώτης, Αστυνόμος, Πυροσβέστης, Λιμενικός. Μπήκα στις Ένοπλες Δυνάμεις σχεδόν 17 χρονών ή και παραπάνω. Δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα γιατί διάβαζα σαν σκυλί για να περάσω τις Πανελλήνιες, ήμουν αθλητικός και πέρασα τα αθλητικά τεστ εύκολα, κι ήμουν συνειδητοποιημένος κι έξυπνος αρκετά για να περάσω τα ψυχολογικά τεστ στα οποία υποβλήθηκα. Μα ένα πράγμα με δυσκόλεψε τότε. Πώς να καταφέρω να πείσω τον πατέρα μου να υπογράψει για να μπω στη Σχολή; Πώς να καταφέρω να του κρύψω ότι από τους 80 που τελικά θα μπαίναμε στη Σχολή, στατιστικά οι 11 δεν θα ζούσαν μετά από μια 15ετία! Σήμερα είμαι σχεδόν 47.

Γενιά του 67.

Δεν ξέρω αν θα γυρίσω στην οικογένειά μου το μεσημέρι, αν έχω οικογένειά. Ποτέ δε ρωτάω αν θα γυρίσω πίσω απ’ όπου με στέλνεις. Με παλιά μηχανήματα, κακοσυντηρημένα, με κατεστραμμένα αυτοκίνητα, με ό,τι κι αν μου δώσεις. Με την μέση θρύψαλα από τα G, με τα χέρια γδαρμένα από τους ιμάντες του αλεξίπτωτου, με τη ματιά στη θάλασσα και το δάκρυ στη φωτογραφία της οικογένειας δίπλα απ’ την εικόνα του Αη Νικόλα κάπου στ’ ανοιχτά της Σομαλίας, με τις πληγές μου ανοιχτές έξω από το Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, με τις παλάμες σάπιες απ’ την αρμύρα να βγάζω απ’ τα νερά τα παιδιά εκείνων που ξεβράζουν οι διακινητές στ’ ακρονήσια. Αχ αυτά τα μάτια όταν σώζονται πως σε κοιτάζουν. Σ’ απογοητεύω πολλές φορές. Το ξέρω.

Αλλά κι εσύ δεν ήρθες στην κηδεία μου. Δεν μου άναψες ένα κερί. Δεν έκανες μια γιορτή για μένα στα σχολειά. Δεν κράτησες ένα δάκρυ για μένα όταν έπεφτα απ’ τα ουράνια, ούτε όταν μ’ ένα ελικόπτερο πάλευα εκείνη τη Νύχτα μες’ στο σκοτάδι και στην αντάρα των Ιμίων, ή του Σισμίκ, ούτε με έκρυψες για να μη με δει ο Τούρκος από τις τηλεοράσεις σου. Δεν ήρθες στο νοσοκομείο μου δίπλα στο κρεβάτι να μου κρατήσεις λίγη συντροφιά όταν με καίγανε οι σφαίρες και οι μολότωφ που σφηνώθηκαν πάνω μου. Τώρα ούτε σε παρέλαση δε θες να με βλέπεις.

Και η σημαία μου έχει σταυρό πάνω και μπορεί να σε ενοχλεί. Και για τα παιδιά μου; Την οικογένειά μου; Δε νοιάστηκες όταν γκρεμιζόμουν, όταν πνιγόμουν, όταν με έλιωναν οι ερπύστριες, όταν καιγόμουν στη φωτιά. Ποτέ δε με ρώτησες τον καιρό της αφθονίας αν χρειάζομαι κάτι. Έδινες στους άλλους κι εγώ σε περίμενα. Εσένα σ’ ένοιαζε η εξουσία και εάν θα πάρει ο αέρας την σημαία.

Μη μιλάς μου λες. Μη ζητάς. Είσαι Στρατιώτης. Αλλά κι εγώ ήμουν πολύ μακρυά για να μ’ αφουγκραστείς. Στα σύνορα, στον ουρανό, στη θάλασσα. Μέσα στη φωτιά να παλεύω με τις μάνικες και τα Καναντέρ. Καμιά φορά από κει μακρυά άκουγα να με φωνάζεις “καραβανά” και “μπάτσο” και “ταβλαδόρο”. Γελούσα και χαιρόμουν, γιατί κι εγώ αυτήν την ελευθερία υπερασπίζομαι. Να μου λες ό,τι θες κι εγώ να είμαι εκεί. Ακοίμητος και Άγνωστος. Τώρα με βγάζεις στα κανάλια και στα ραδιόφωνα.

Μου λες βάλε πλάτη, βόηθα κι εσύ να περάσουμε τη φουρτούνα. Δώσε κι εσύ να καβατζάρουμε τη χρονιά. Μου λες ότι μ’ έχεις γεμίσει επιδόματα και σπίτια και νοσοκομεία και λέσχες, όλα δικά μου. Δε λες την αλήθεια, αλλά δεν με πειράζει. Όταν σου έχω δώσει τη ζωή μου λες να με πειράξουν τα λίγα χρήματα; Όταν έχω σκοπό να μείνω με την Ελλάδα στην αιωνιότητα λες να με απασχολεί η 25ετία; Αλλά ξέρεις κάτι; Μου ‘χεις δώσει το μεγαλύτερο προνόμιο απ’ όλα, όταν μου είπες ότι με χρειάζεσαι διαθέσιμο 24 ώρες το 24ωρο, κάθε μέρα της ζωής μου:

Όταν σκοτώνομαι είναι για την Πατρίδα. Όταν τραυματίζομαι είναι για την Πατρίδα. Δεν βγαίνω στη σύνταξη. Μπαίνω στην Εφεδρεία. Δεν πεθαίνω. Πάω να γίνω ένα με τον Ηλιάκη και το Σιαλμά. Τον Γιαλοψό, τον Καραθανάση και τον Βλαχάκο. Γιατί εγώ το ξέρω καλά.

ΕΔΩΚΑΝ ΟΙ Η Ρ Ω Ε Σ καλη σπορα-σπορα στην Ελληνιδα Μανα!!!!!!!!!

Και ενα (βολι) απο αυτους ειμε και εγω !!!!!Έλληνας απο ελληνες...!!!!

Ελληνας Γεννηθηκα και Ελληνας θα πεθανω!!!

Θ.Θ.

ΚΑΤΟΠΙΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ...

Επειδή το ζήτησε η φίλη Φούλη που στενοχωριόταν με την προηγούμενη ανάρτηση, σας παρουσιάζω τα δέκα πιο περίεργα πράγματα που πουλήθηκαν από το Ebay, έτσι για να πάει καλά η επιστροφή στη δουλειά.

Πάει και το Πάσχα, τώρα το επόμενο τριήμερο θα είναι στις 25 Μαΐου του Αγίου Πνεύματος!

Το διάλειμμα τέλος, τα κεφάλια μέσα...

ΟΣΑ ΦΕΡΝΕΙ Η ΩΡΑ ΔΕΝ ΤΑ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Βρέθηκα σε ένα φιλικό σπίτι. Εκεί βρισκόταν και ένας φίλος του ζευγαριού, όχι και τόσο τυχαία, υποπτεύομαι.

Την ώρα που έφευγα, αντί να με συνοδεύσει στην εξώπορτα η οικοδέσποινα όπως συνηθίζεται, με συνόδευσε ο φίλος. Την ώρα που περιμέναμε να ανοίξει η οικοδέσποινα την αυλόπορτα για να βγάλω το αυτοκίνητο, σκύβει ο άνθρωπος στο τζάμι του αυτοκινήτου και μου κάνει νόημα να το κατεβάσω. Και τι μου λέει;

- Κυρία Α….., μου αρέσει ο τρόπος που κινείστε, που γελάτε, το χιούμορ σας και φυσικά ως εμφάνιση και θέλω να σας γνωρίσω καλύτερα.

Κόκαλο εγώ. Τέτοια ευθύτητα για άντρα!

- Μου αρέσει η ευθύτητά σας κύριε Δ….., αλλά ξέρετε, εγώ πολύ πρόσφατα βγήκα από μια σχέση έξι ετών και δεν είμαι και ότι καλύτερο για παρέα…

- Δεν πειράζει, μαζί θα το ξεπεράσουμε!

Μπράβο αυτοπεποίθηση ο τύπος! Άψογος. Ωραίος, πλούσιος, δυναμικός, επιστήμων και με αυτοπεποίθηση!

- Ε, τότε ας το δοκιμάσουμε. Και του δίνω μια κάρτα μου. Και μου δίνει και μια δικιά του.

Μέχρι να φτάσω στην Αθήνα, μου τηλεφωνεί στο κινητό. Σταματάμε τον πληθυντικό και αρχίζουμε να μιλάμε στον ενικό. Μιλάμε μέχρι να φτάσω σπίτι μου, μέχρι να πάει η ώρα δύο τη νύχτα.

Κανονίζουμε ραντεβού τη Δευτέρα το βράδυ σε ένα ρόταρυ κλαμπ, για να δειπνήσουμε.

Πράγματι, κύριος στο δείπνο, κύριος και μετά που πήγαμε για ένα ποτό με άλλα δυο ζευγάρια και φυσικά γύρισα σπίτι μετά τις τρεις.

Την Τρίτη, μου έστειλε στη δουλειά ένα κόσμημα που σχολίασα ότι μου άρεσε στην τηλεόραση! Τρελλάθηκα. Ωραίος, πλούσιος, δυναμικός, επιστήμων, με αυτοπεποίθηση και κάνει και ωραία δώρα! Χμμμ…

Του τηλεφώνησα να τον ευχαριστήσω. Μου είπε να πάμε στο Σούνιο για ουζάκια το απόγευμα. Του εξήγησα ότι πριν τις εφτά δεν μπορώ και ότι έχω αρνητικό ισοζύγιο ύπνου τις τελευταίες μέρες και θα προτιμούσα να κοιμηθώ το βράδυ, αν δεν τον πείραζε.

Φυσικά δεν κοιμήθηκα. Από τις επτά και μισή μιλούσαμε ως τις δύο για άλλη μια φορά. Κανονίστηκε ουζοκατάνυξη για την επομένη στις έξι.

Πράγματι περάσαμε υπέροχα με άλλα τρία ζευγάρια. Εννοείτε ότι μετά όλοι μαζί πήγαμε για φαγητό, μετά για ποτό και μετά για κρέπες (μας είχε πιάσει μια λιγουρίτσα!). Γύρισα πάλι στις τρεις και, σπίτι μου.

Την Πέμπτη, έφυγα από τη δουλειά νωρίς, και μιλώντας στο τηλέφωνο με τον Μ…., με πήρε ο ύπνος.

Την Παρασκευή είχε κλείσει τραπέζι στην Ιθάκη για ψαράκι.

Εννοείτε ότι ξάπλωσα στις τρεις πάλι! Το Σάββατο με ξύπνησε να μου πει ότι η παρέα του έλεγε να πάμε για σούσι και για περισσότερες πληροφορίες θα μου τηλεφωνούσε μόλις τέλειωνε το ιατρείο και αν δεν πήγαινε στο νοσοκομείο να δει κάτι ασθενείς, γύρω στο μεσημεράκι.

Τρελλαίνομαι για σούσι! Μπορώ να τρέφομαι μόνο με σούσι!

Ξανακοιμάμαι για να είμαι φρέσκια γιατί αυτή η νύχτα θα ήταν μακριά, ετοιμάστηκα, (τα κορίτσια καταλαβαίνουν τι εννοώ) και χάζευα στο ίντερνετ μέχρι να μου τηλεφωνήσει ο Μ.

Στις έξι, βλέπω το τηλέφωνο του ιατρείου να με καλεί. Ήταν η Μαρίνα η κοπέλα που έχει στο ιατρείο. 

- Κυρία Α…, άκυρο το ραντεβού με το γιατρό για απόψε.

- Καλά, κορίτσι μου, εγώ έπρεπε να στεναχωρηθώ, όχι εσύ.

- Α, μην το λέτε. Δε θέλετε να μάθετε το λόγο;

- Πιστεύω ότι θα μου τηλεφωνήσει για να μου πει ο ίδιος.

- Μπα, δε θα το κάνει.

- Γιατί κορίτσι μου, μετοίκησε;

- Ναι, σε τόπο χλοερό! Επειδή το τηλέφωνο έδειχνε κατειλημμένο α από τις δυο το μεσημέρι, υπέθεσα ότι μίλαγε μαζί σας και επειδή μένω δυο δρόμους πιο πάνω, πήρα το μικρό το παιδί και ήρθα να τον ρωτήσω τι ώρα να έρθω τη Δευτέρα! Τον βρήκε ο γιος μου πάνω στο γραφείο νεκρό, με το ακουστικό στο χέρι…

Την επόμενη Τετάρτη έγινε η κηδεία…

200;;; ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ!!!

Εδώ και πάρα πολύ καιρό, διαπίστωσα ότι ένα από τα πρώτα σχόλια (για να μην πω το πρώτο πρώτο), που παίρνω στις αναρτήσεις μου, είναι από τον Hfaistiwnas.

Ο Ηφαιστίωνας, παρότι είχε ένα πολύ άσχημο συμβάν στην οικογένειά του, πάντα ασχολείται με τα μπλογκς και δε βαριέται να σχολιάζει και να αφήνει την καλημέρα του.

Η αλήθεια είναι, ότι με ευχαριστεί ιδιαίτερα που ένα νέο παιδί, με δουλειά, υποχρεώσεις και προσωπικό δράμα, διαβάζει το μπλογκ μου.

Βέβαια υπάρχουν και άλλοι πιστοί φίλοι και αναγνώστες, παλιοί και καινούργιοι όπως ο φίλος negentropist που όχι μόνο κάνει εύστοχα σχόλια αλλά μου αφήνει και ένα δωράκι μουσικό κάθε φορά. Ευχαριστώ Σταύρο και για τη βοήθειά σου στις επαναλαμβανόμενες αναρτήσεις.

Ο spyros1000 είναι ο πρώτος πρώτος αναγνώστης που μου άφησε σχόλιο όταν πρωτοξεκίνησα να ασχολούμαι με το μπλογκ και παρέμεινε ένας πολύ πιστός φίλος. Σπύρο να σου ζήσει η γλυκιά ζουζούνα και ο γιος που πρόσφατα απέκτησες.

Η xeimwniatikhliakada είναι μια καινούργια φίλη και μέλος του κλαμπ. Έχει φοβερό ταλέντο στη φωτογραφία και μια υπέροχη φωνή. Εννοείται βέβαια ότι την ξέρω και προσωπικά.

Ο Ευρύνοος και η Savvina είναι ένα ζευγάρι πραγματικά καλλιτεχνών (ο καθένας στον τομέα του), που πρόκειται να συναντηθούμε τις επόμενες μέρες (αν μου το επιτρέψουν οι δυο δουλειές που έχω και τα κληρονομικά στις εξωτικές καρδιτσίους νήσους).

Η ΦΟΥΛΗ είναι μια σχετικά νέα φίλη από την υπέροχη Σύρο. Αν ήταν και Ολυμπιακός αντί για ΑΕΚ, θα ήταν τέλεια!

Η ισπανίδα φίλη που λατρεύει την Ελλάδα VERÓNICA MARSÁ είναι μια υπέροχη προσωπικότητα, φοβερά δυναμική και έχουμε ανταλλάξει άπειρα μέηλς σε μια δύσκολη φάση της ζωής μου.

Η sofia bin παρά το γεγονός ότι μεγαλώνει μόνη της την κόρη της και διατηρεί και ένα πολύ εμπνευσμένο ανθοπωλείο στις Σέρρες, πάντα βρίσκει χρόνο να αφήνει την καλημέρα της και μια καλή κουβέντα.

Ο Panos Konstantinidis είναι ένας πολύ ευαίσθητος νέος άντρας που δυστυχώς όμως δεν καταφέραμε να συναντηθούμε όταν επισκέφθηκα το Λονδίνο που διέμενε μόνιμα εκείνη την περίοδο.

Ο kanivallos είναι ένας καινούργιος φίλος που τυγχάνει και πρώην συνάδελφος, έχει μια πανέμορφη κόρη και δεν ξέρεις, μπορεί να γίνει και συμπέθερος! (τις εξετάσεις, πότε θα έρθεις να τις πάρεις;;;)

Ο Mistirios είναι εξπέρ στους υπολογιστές και πάντα μου στέλνει φοβερά χιουμοριστικά και όχι μόνο μέηλς.

Η stella είναι μια θεογκόμενα από τη Θεσσαλονίκη, έχουμε ρίξει πολλά τηλεφωνήματα και μου έχει σταθεί πολύ.

Οι ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ είναι πατριώτης από τις εξωτικές Καρδιτσίους νήσους που παρότι τώρα τελευταία είμαι στα πάτρια εδάφη πολύ συχνά, δεν έχουμε καταφέρει να πιούμε ακόμα έναν καφέ από κοντά.

Ο JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS πάντα περνάει να αφήσει τις ευχές του και μας χαρίζει πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις.

Το Skouliki έχει ένα πολύ ενδιαφέρον μπλογκ και πολύ έντονη διαδικτυακή δραστηριότητα.

Το athinovio είναι μια πανέμορφη και ευγενάστατη κυρία με αισθησιακή φωνή (έκανε εκπομπή στο ράδιο Πρέβεζα) και που με ξενάγησε στην πόλη της με πολύ ενθουσιασμό.

Ο φίλος Locus Publicus είναι ένας φοβερά μορφωμένος και ήρεμος άνθρωπος που αγαπάει την Ελλάδα παρότι ζεί μόνιμα στην Αμερική. Μαζί του είχαμε δει με τον Ιάσιο μια πανέμορφη πανσέληνο και έκλειψη σελήνης!

Η Μάγισσα Κίρκη, είναι μια πολύ νέα γυναίκα, με χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα!

Ο φίλος ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ, με τις εξτρεμιστικές απόψεις που θα χτυπήσουν το κατεστημένο και θα τις εκδώσει σύντομα.

Άλλοι σχολιαστές που κατά καιρούς περνούν από δω είναι οι Radio Marconi, Σουζάνα Xατζηνικολάου (περιμένουμε το βιβλίο φιλενάδα, μην ξεχάσεις να μας ενημερώσεις για την παρουσίαση), BLUEPRINTS, KitsosMitsos, Vrakas Kostas, Γουφ, Μάτα, Polykarpos, Iανος, Z., kwlogria, Το παιδί της πλατείας, Aristodimos, Olga (τι έγινε κοριτσάκι, γέννησες ή ακόμα;), kostaslogh, VASILIKI, Geysser, Yannis (που χάθηκες ρε συνάδελφε;), Aunt Donna, ο πατριώτης ???? με τα πολιτικοποιημένα ιστολόγια και πολλοί άλλοι, που μεταξύ πταρμού και βλεννης δε θυμάμαι τώρα.

Με την ευκαιρία των 200 αναρτήσεων θέλω να σας ευχαριστήσω όλους από τα βάθη της καρδιάς μου και πραγματικά θα ήθελα να συναντηθούμε κάποια στιγμή!

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ

Επειδή προφανώς κάποιος με γλωσσοτρώει, είχα ένα ατύχημα και έβγαλα το νύχι από το μικρό μου δακτυλάκι. Ήμουν όμως υπηρεσία και τελευταία στιγμή δεν μπορούσα να την αλλάξω και έτσι πήγα κανονικά για δουλειά. Εννοείται πως κόλλησε το καλσόν στην πληγή, μάτωσε και έγινε χάλια. Το βράδυ έκανα δυο ώρες να ξεκολλήσω το καλσόν και τη γάζα από το δάκτυλο και επειδή είχε έρθει η κυρία που καθαρίζει το σπίτι την ώρα που έλειπα, άφησε ανοικτά τα παράθυρα και εγώ από τον πόνο και την εξάντληση δε σηκώθηκα να τα κλείσω και κοιμήθηκα με ανοικτή μπαλκονόπορτα. Αποτέλεσμα; ένα ωραιότατο κρύωμα, καταρροή και δέκατα!

Ε αφού δεν είχα και τι άλλο να κάνω, είδα μερικές ταινίες. Σας προτείνω ανεπιφύλακτα την παρακάτω. Είναι χωρίς υπότιτλους, στα αγγλικά και έπεσα τυχαία πάνω της.

Εδώ είναι το τρέιλερ...

...και εδώ η ταινία!

ΛΑΛΙΣΑΜΕ

Δηλαδή, δεν ξέρω τι να σκεφτώ.

Η πανσέληνος δεν είναι.

Ανάδρομος ο Ερμής δεν είναι...

Μια χαροκαμένη μάνα, αποφάσισε να αυτοκτονήσει και μαζί της αυτοκτόνησε και η κόρη της και αδερφή του σκοτωμένου.

Μια καθηγήτρια συνελήφθει να διακινεί ναρκωτικά.

Βιομήχανος έδειρε νομαρχιακό σύμβουλο.

Χώρισε η Κοκκίνου, (γι αυτή λυπήθηκα, μου είναι συμπαθής αυτή η κοπελίτσα!)

Το τραγουδάκι είναι της Κοκκίνου και από την Κοκκίνου.

Για όλες τις Χιονάτες, τις γυναίκες που διαπίστωσαν ότι οι άντρες τους υπήρξαν νάνοι!!! (πολύ μικροί στο χαρακτήρα και το ανάστημα)

ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΤΕΡΙΑ!!!

Φτου ξελευτερία!

Είχαμε τρία χρόνια να πούμε αυτή τη φράση.

Έλεος. Κάποιοι άνθρωποι γαντζώνονται σε με καρέκλα και παρακαλάνε νυχθημερόν να βγάλει ρίζες η καρέκλα και να τους αγκαλιάσει ώστε να μη φύγουν από τη θέση τους ποτέ.

Τέλος οι αδικίες, τέλος οι υστερίες, τέλος οι βρισιές, τέλος το άγχος γιατί δεν ήξερες και σε ποια φάση του κύκλου ήταν!

Τέλος ο φόβος!

Και το ωραίο είναι η ξεφτίλα του να μην μπορείς να το συνειδητοποιήσεις! Να γυρνάς πίσω και να νομίζεις ότι ακόμα λύνεις και δένεις. Να γυρνάς και να αρχίζεις καινούργιες υστερίες  και φωνές αλλά να μη σου δίνει κανείς σημασία πια! Να μη θυμάσαι ότι δεκαπέντε μέρες τώρα, είσαι παρελθόν!

Βέβαια άμα γεννάς φόβο κάθε μέρα εδώ και τρία χρόνια, κάτι μένει. Πέρα από την απαίσια υστεροφημία σου, η απόλυτη εκδίκηση των καταπιεζομένων, ο φόβος θα αργήσει να φύγει. Άμα ξεφτιλίζεις καθημερινά άτομα καταξιωμένα, ξεχνούν να σου πουν ότι πλέον δεν έχεις δικαίωμα να ελέγχεις να μαλώνεις και κυρίως να κάνεις κήρυγμα.

Δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις κήρυγμα για ήθος όταν εσύ για τρία συναπτά έτη, μόνο ήθος δεν είχες. Έπαρση, ναι. Αλαζονεία, αναμφισβήτητα. Καταπάτηση αξιοπρέπειας των άλλων, αιτία να φύγουν αξιολογότατα στελέχη γιατί δεν άντεχαν τον καθημερινό εξευτελισμό τους από σένα. Και μιλάς εσύ για ήθος όταν έχεις πατήσει επί πτωμάτων! Μας μιλάς για ήθος όταν είσαι η απόλυτη απόδειξη της αήθους συμπεριφοράς σε άμεσα πρώην συνεργάτες σου;

Φτου ξελευτερία επιτέλους!

ΑΓΡΥΠΝΙΕΣ (Συμπληρωματικά Σχόλια 2)

ΑΓΡΥΠΝΙΕΣ

Άλλη μια βραδιά που με κατακλύζουν οι σκέψεις. Άλλη μια βραδιά που το σπίτι δεν μπορεί να με κρατήσει μέσα.

Ξέρω πως θα γαληνέψω. Μπαίνω στο αυτοκίνητο. Κάνει ψύχρα. Όλοι βρίσκονται στα κρεβάτια τους τέτοια ώρα. Δεν έχω ντυθεί καλά. Δε με νοιάζει. Λεφτά πήρα μαζί μου και ένα καινούργιο cd που έγραψα πριν μερικές μέρες.

Βενζίνη έχω. Δε σκοπεύω να πάω πολύ μακριά. Μόνο να οδηγήσω. Να τρέξω. Πιο γρήγορα από τις σκέψεις και πιο ξαφνικά από τον πόνο.

Κατεβαίνω τη Βουλιαγμένης. Λίγα τα αυτοκίνητα που συναντώ. Πολλά τα φώτα στους δρόμους. Δε μου αρέσει. Θέλω να είναι σκοτεινός ο δρόμος όπως η ψυχή μου. Στρίβω στην παραλιακή. Τρέχουν κι άλλοι μέσα στη νύχτα. Από κάτι προσπαθούν και αυτοί να ξεφύγουν.

Η μουσική δυνατά. Τα τσιγάρα δίπλα μου και το φεγγάρι να συντροφεύει τη νυχτερινή μου απόδραση. Βγαίνω από τη Βάρκιζα και δεν υπάρχει ψυχή στο δρόμο. Η θάλασσα λαμπυρίζει που και που όταν το φεγγάρι καθρεφτίζεται μέσα της.

Ο δρόμος είναι όλο στροφές αλλά αυτό είναι καλό. Με βοηθά να κρατώ το μυαλό μου στο δρόμο και όχι αλλού.

Η μουσική μου θυμίζει γιατί αντί να είμαι στο ζεστό κρεβατάκι μου είμαι στην παραλιακή με κατεύθυνση στο Σούνιο.

Ο ναός του Ποσειδώνα λάμπει στο φως του φεγγαριού. Στέκεται πάνω από τη θάλασσα αιώνες. Πέρασε λάμψη, παρακμή, φωτιές, πολέμους, αμφισβητήσεις και όμως θαυμάζεται ακόμα. Έχει κάτι το διηνεκές αυτός ο ναός όπως και η Ακρόπολη. Σε κάνουν να σκέφτεσαι πιο ώριμα, πιο αισιόδοξα, πιο σωστά. Ίσως όχι σοφά, αλλά πιο σωστά. Δεν είναι πάντα σοφό το σωστό. Φτάνω μέχρι επάνω και γυρνώ πίσω.

Δυο ώρες οδήγηση κατάφεραν να με ηρεμήσουν. Η πόλη αρχίζει να έχει κίνηση. Καλοδέχομαι για άλλη μια φορά τα φώτα τα πόλης. Καλοδέχομαι την κίνηση στο δρόμο. Σε λίγο πρέπει να ντυθώ για το νοσοκομείο και να θυμηθώ τα ρούχα για την άλλη δουλειά.

Φτάνω στο σπίτι αναζωογονημένη, δε με πειράζει που δεν κοιμήθηκα και αυτήν τη βραδιά. Δεν είναι η πρώτη άλλωστε. Προλαβαίνω να πιω ένα καφεδάκι. Φοράω το παλτό και βγαίνω στη βεράντα. Η Ακρόπολη αρχίζει να λάμπει στο αχνό ροζ της αυγής. Λατρεύω τη θέα από τη βεράντα μου. Όσο περνούν τα λεπτά και ο ήλιος ανεβαίνει πιο ψηλά, τόσο πιο όμορφη μου φαίνεται. Ζω στην πιο όμορφη πόλη και οι δικές μου μαύρες σκέψεις δεν έχουν τόπο εδώ. Της στέλνω το χαιρετισμό μου και φεύγω για το νοσοκομείο. (μόλις αναρτήσω τον απολογισμό της νύχτας που πέρασε).

ΑΓΡΥΠΝΙΕΣ (Συμπληρωματικά Σχόλια 1)