ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

    Η πρώτη ανάρτηση για το 2021, θα σας αποκαλύψει μια ακόμα πτυχή του χαρακτήρα μου. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα βγουν μόνοι τους έξω, εκτός αν είναι να πάω για ψώνια. Οπότε, όταν είμαι σπίτι διαβάζω ή βλέπω ταινίες. Ααα, και μια και διαβάζω, πήρα και το proficiency να μην πηγαίνει στράφι το διάβασμα. Και μετά είπα να βοηθήσω και κανέναν άνθρωπο, και έτσι ξεκίνησα να μεταφράζω ταινίες και σήριαλ, χωρίς να πληρώνομαι, για να βοηθήσω μια φίλη. Επειδή όμως πολλοί μεταφράζουν αγγλικά έργα, εμένα μου ανατέθηκαν τα κορεάτικα σήριαλ και ταινίες. 

    Και κόλλησα. Γιατί είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα. Και έμαθα και πάρα πολλά γι αυτήν τη μακρινή χώρα, και δοκίμασα και την κουζίνα τους (πολύ νόστιμη και καθόλου παχυντική), και όπως ήταν αναμενόμενο, για να γνωρίζω τις τάσεις του κοινού για τα έργα αυτά, έγινα μέλος σε κάποιες ομάδες με κορεατοσινεφίλ. Γνώρισα πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους και διασκεδάζω πολύ. 

    Και για αυτήν τη διασκέδαση θα σας πω. Μια μέρα, είδα κάποιους ηθοποιούς και τραγουδιστές που φορούσαν κάτι ανεκδιήγητα σύνολα και άρχισα να τα σχολιάζω στην ομάδα, γέλασα πολύ γράφοντάς τα και γέλασαν πολύ και όσοι τα διάβασαν, αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ τα γραφόμενά μου μαζί σας. 

    Επειδή όμως δε θεωρώ πως γνωρίζετε ποιοι είναι αυτοί, θα σας δίνω και πληροφορίες για τον καθένα που θα γράφω. Ξεκινώ καινούργια σειρά με την ετικέτα, κορεάτικη κολεξιόν.

  

 Το πρώτο μοντέλο μας είναι ο ηθοποιός Song Seung Heon. Γεννημένος το 1976 στη Σεούλ, έχει κύριο επάγγελμα την ηθοποιία και το μόντελιγνκ. Είναι επίσημος  πρεσβευτής της χώρας του για την εκμάθηση της κορεατικής κουλτούρας διεθνώς.

Έχει παίξει σε πολλές ταινίες που η παραγωγή τους είναι εκτός από κορεάτικη, αμερικάνικη, κινέζικη, ή ιαπωνική. Τα σήριάλ του χτυπάνε κόκκινο στην τηλεθέαση γιατί εκτός από όμορφος και με τέλειο σώμα, οι ρόλοι του έχουν μια δόση χιούμορ που αρέσει στους θεατές. Από τη δουλειά του κερδίζει πολλά και είναι δημιούργησε μια αλυσίδα με ρεστοράν ιταλικής κουζίνας και μερικά καφέ. Σας παραθέτω μερικές νορμάλ φωτογραφίες του για να δείτε και το σούργελο μετά. 

      Καλώς ήρθατε στην επίδειξη μόδας με τα ομορφότερα αγόρια και κορίτσια της Κορέας όλων των ηλικιών.Το πρώτο μοντέλο μας είναι ο γοητευτικός πρωταγωνιστής της τολμηρής ταινίας Obsessed, Song  Seung  Heon, που φοράει ένα see through μπλουζάκι noir για να φαίνονται οι κοιλιακοί του και ο κόπος που καταβάλει καθημερινά στα γυμναστήρια. Το κρύο όμως θα έκανε τις θηλές του μοντέλου να χαλάσουν το λεπτεπίλεπτο ύφασμα και γι αυτό ο στυλίστας έριξε ανέμελα στους ώμους του παίδαρου μια ετόλ ρενάρ στο χρώμα του εκάι να ζεσταίνει αλλά και να χαρίζει μια φινέτσα στην εμφάνιση.  Το ανσάμπλ συμπληρώνει πανταλόνι άνιμαλ πριντ σε λευκό μαύρο λεοπάρ για να ταιριάζει με την μπλούζα. Για τους άντρες που δε φοβούνται να προκαλέσουν, είναι κρυουλιάρηδες αλλά ταυτόχρονα και εκλεπτυσμένοι.

 ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

 

    Θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, τί με έπιασε πρωινιάτικα. Θα σας πω. Διάβαζα μια διαδικτυακή εφημερίδα για να ενημερωθώ κυρίως για το θέμα που απασχολεί την ανθρωπότητα, τον κορονοϊό. Κατεβάζοντας τον κένσορα προς τα κάτω είδα και άλλα θέματα αλλά  ένα μου έκανε εντύπωση. Μπήκε σήμερα ο Δεκέμβριο, Καλό μήνα κιόλας, και είπε ο συντάκτης του άρθρου να μας ενημερώσει πότε ξεκίνησαν να εορτάζονται τα Χριστούγεννα. Το 376 έγινε η πρώτη σοβαρή προσπάθεια, εντάθηκε το 386 από τις ομιλίες του Αγίου Ιωάννη του Χρυστοστόμου και επίσημη πραγματική αργία έγινε από το 529 όταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Ιουστινιανός, απαγόρευσε να εκτελούνται πάσης φύσεως εργασίες στις 25 Δεκεμβρίου.  (Όχι για να μη λέτε πως δε μαθαίνετε πράγματα στο ιστολόγιό μου!)

   

Αρχικά την ημερομηνία εκείνη εορταζόταν η γέννηση του Μίθρα, θεού τους φωτός στην Περσία, τη λατρεία του έφεραν Ρωμαίοι στρατιώτες στην Ρώμη και άλλο που δε θέλανε οι κάτοικοί της, γιορτάζανε έναν επιπλέον θεό που μάλιστα στη μέση του χειμώνα τους έδινε ευκαιρία για ξεφάντωμα και ελπίδα. Μέχρι εδώ όλα καλά με το άρθρο. Όμως παρακάτω μου το χαλάει. Σας παραθέτω ακριβώς τι γράφει το άρθρο:

    Γι’ αυτό οι πατέρες της Εκκλησίας βρήκαν ένα δοκιμασμένο μέσο, την «υποκατάσταση». Όρισαν δηλαδή την 25η Δεκεμβρίου σαν ημέρα γέννησης του Χριστού, δηλαδή του νέου Ήλιου που έδιωξε τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας, από τις ψυχές των ανθρώπων και τις πλημμύρισε με χριστιανικό φως. Έτσι στις 25 Δεκέμβρη ο ένας Ήλιος υποκατέστησε τον άλλο με αποτέλεσμα η ημερομηνία να οριστεί ως η επίσημη ημερομηνία γέννησης του Χριστού.

     Λοιπόν, τί σας κάνει εντύπωση στο παραπάνω κείμενο; να σας βοηθήσω. Στο κείμενο αναγράφεται ...που έδιωξε τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας... Σύμφωνα με το λεξικό: Ειδωλολατρεία, σύμφωνα με την επιστήμη της θρησκειολογίας, αποκαλείται η απόδοση λατρείας σε αγάλματα που εικονίζουν Θεούς, ενώ κατά το χριστιανισμό ως ειδωλολατρεία κρίνεται η απόδοση λατρείας σε οποιοδήποτε κτιστό αντικείμενο, δηλαδή σε οποιοδήποτε αντικείμενο είναι δημιούργημα του ακτίστου και αιωνίου Θεού, όπως μαρτυρείται και από την Παλαιά Διαθήκη. 

    Και αναρωτιέμαι η πτωχή πλην τίμια κορασίς: Όταν ο κόσμος λατρεύει εικόνες, τίμιες ζώνες, ή το λείψανο κάποιου που θεωρείται άγιος, αυτό τί ακριβώς είναι; Πριν μερικούς μήνες, βούιξε το σύμπαν από την περιφορά κάποιου σκηνώματος ενός μητροπολίτη, δε βάζω εικόνες αλλά μπορείτε να τις ψάξετε, γιατί δε μου είναι ευχάριστο το θέαμα. Όταν περιφέρονται στους δρόμους τα σκηνώματα των αγίων, αυτό τί είναι; Όταν έρχεται μια εικόνα από το οποιοδήποτε μοναστήρι και τρέχει ο κόσμος και προσκυνά και αφιερώνει και διάφορα πράγματα αξίας, αυτό τί είναι;

    Αλλά είπαμε, την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Αν αντί για χριστιανική η κοινωνία μας ήταν βουδιστική θα θεωρούσαμε τις μονοθεϊστικές θρησκείες ότι κοροϊδεύουν τον κόσμο. Οι καταστάσεις διαμορφώνονται από αυτόν που έχει τη δύναμη. Και ακόμη και σήμερα, η εκκλησία έχει δύναμη. Είπαν οι ιερείς ότι στην εκκλησία δε μεταδίδεται ο κορονοϊός, τίγκα στη γριά οι εκκλησίες, (τώρα βλέπουν τα ραδίκια ανάποδα αλλά θα μου πείτε άλλο αυτό).

Άρχισαν να νοσούν οι ιερείς, βρε σα να αρχίζουν να υπάρχουν φωνές λογικής από μερικούς (τους οποίους βέβαια οι γραίες θεωρούν αιρετικούς). Έχει τόση δύναμη η εκκλησία που βγήκε επιστήμων άνθρωπος και είπε πως δε μεταδίδεται στους ναούς και με τη μεταλαβιά ο ιός. Αναρωτιέμαι, την ώρα που τα έλεγε αυτά στους δημοσιογράφους, πώς να αισθανόταν ως επιστήμονας, δεν ντράπηκε; δε λυπήθηκε τα χρόνια που έφαγε στα θρανία και τις μελέτες; τί γραμμάτιο ξεχρέωσε;

    Αυτά, πάλι καλά που βρήκα λίγο χρόνο, μέσα στη λαίλαπα του κορονοϊού να κάνω μια ανάρτηση. Φιλάκια, να προσέχετε τον εαυτό σας, να φοράτε μάσκα, να πλένετε τα χεράκια σας πολλές πολλές φορές και να θυμάστε, πόμολα, διακόπτες και κουμπιά είναι οι ύπουλοι φορείς του ιού.(Μέχρι και τέσσερις μέρες σε μέταλλα και πλαστικά ο ιός παραμένει ενεργός...)

ΜΠΡΟΣ ΓΚΡΕΜΟΣ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΡΕΜΑ

Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτήν την παροιμία. Δεν πας  μπροστά γιατί μπορεί να πέσεις και δεν πας πίσω γιατί θα πνιγείς. (Πώς, στο διάολο, έφτασες εκεί;)

Δηλαδή να πας πλάγια, όχι σαν καβούρι, αλλά να στρίψεις 90 μοίρες δεξιά ή αριστερά και να προχωρήσεις δε γίνεται; Πρέπει να πας μόνο μπροστά ή πίσω; Που και εδώ έχεις επιλογές αλλά ας μην το αναλύσω.

Θα μου πείτε πως μου ήρθε έτσι ξαφνικά να τα βάλω με την παροιμία…

Να σας πω.  Ζούμε εν μέσω καραντίνας και σήμερα που είχα μια μέρα ρεπό, είπα να χαζέψω στο facebook. Και μου γύρισε το μάτι.

Γιατί; Γιατί δεν μπορούν οι κύριοι και οι κυρίες να καθίσουν στα σπίτια τους. Μη χέσω…  Κυρία μου, το σπίτι σου το επίπλωσες εσύ, είναι όπως το ονειρευόσουν από τότε που  ήσουν κοριτσάκι. Είναι η φωλιά σου, το κάστρο σου, το απάνεμο λιμάνι σου. Τι δε σου αρέσει και δεν μπορείς να καθίσεις μέσα; Τα έπιπλα; Εσύ τα διάλεξες. Οι άνθρωποι; Εσύ τους διάλεξες επίσης. Και το σύζυγό σου/ φίλο/σύντροφο. Κανείς δε σου τον έδωσε με το ζόρι. Αν δεν μπορείς να  ζήσεις με αυτόν τον άνθρωπο για δυο μήνες μόνοι σας χωρίς τρίτους, τότε φταις εσύ που ελαφρά την καρδία τον σπίτωσες. Τα παιδιά σου; Υπάρχει μια άλλη παροιμία που λέει: το παιδί σου και το σκυλί σου όπως τα μάθεις!  άρα δε φρόντισες να κάνεις τα παιδιά σου έτσι όπως τα ήθελες, δεν τα δίδαξες σωστά.

Αν ζούσατε κατά τη διάρκεια του 2^ου παγκοσμίου πολέμου που μετά τις δέκα έμενες υποχρεωτικά στο σπίτι  μέσα ή όταν απαγόρευαν την κυκλοφορία εντελώς, τι θα κάνατε; Τότε η μοναδική διασκέδαση ήταν το ραδιόφωνο.

Σήμερα έχουμε άπειρους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τηλεοράσεις, ίντερνετ. Δε σου αρέσουν; Δες μια σειρά, μια ταινία, μια παλιά ελληνική ταινία ή σήριαλ, διάβασε βιβλία που μπορείς να βρεις στο ίντερνετ, κάνε μια εικονική περιήγηση σε ένα οποιοδήποτε μουσείο του κόσμου. Δες ένα ντοκυμαντέρ για τις φάλαινες, τους ανθρακωρύχους, τον πολλαπλασιασμό του ιππόκαμπου. Μίλα μέσω skype ή messenger  με όλους τους γνωστούς σου, δες τους κιόλας και με το viber μπορείς να κάνεις το ίδιο όπου και να βρίσκονται. Και ρώτα τους πως περνούν, αν είναι στην Ιταλία ή τη Γαλλία ή την Αγγλία  για να καταλάβεις γιατί πρέπει να μείνεις σπίτι.

Δε θες να μιλήσεις; Γράψε. Σε χαρτί, στο laptop, στο facebook, στο blog σου. Φτιάξε ένα βίντεο για το youtube. Έχεις ένα σωρό πράγματα να κάνεις.

Δυο βδομάδες πριν κλαιγόσουν πως δεν έχεις χρόνο και τώρα που έχεις χρόνο τί κάνεις; Πέρα από το να γκρινιάζεις γιατί είσαι μέσα. Και ξέρεις γιατί είσαι μέσα;

Να σου εξηγήσω, γιατί φαίνεται πως τη θες μασημένη την τροφή σου.

Ο κορονοϊός είναι ένας ιός της φύσης, δεν τον έφτιαξαν τρελοί επιστήμονες στα εργαστήρια και τους ξέφυγε. Οι επιστήμονες δεν είναι ηλίθιοι. Αν είχαν τέτοια δυνατότητα θα έφτιαχναν έναν ιό να σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα, αλλά δυστυχώς δε γίνεται. Δε μας έχουν εξαπολύσει βιολογικό πόλεμο, γιατί δεν υπάρχει βιολογικός πόλεμος χωρίς αντίδοτο, γιατί αυτός που θα τον ξεκινούσε, θα ήξερε πως κόλλαγαν και οι δικοί του. Ξυπνάτε, που σας λένε μια μαλακία και την καταπίνετε αμάσητη, ενώ ότι είναι λογικό δεν το πιστεύετε.

Ο ιός αυτός χτυπάει τα υπέροχα και ροζ ροζ πνευμονάκια μας και τα κάνει σμπαράλια. Το πρώτο πρώτο σύμπτωμα είναι η έλλειψη όσφρησης. Μπορεί να είστε απλά φορείς, δηλαδή να έχετε τον ιό, να τον μεταφέρετε αλλά εσείς να μη νοσείτε. Αλλά άπαξ και χάσετε την όσφρησή σας, πάτε κατ’ ευθείαν στο νοσοκομείο, σκούρα τα πράγματα. (Μου εξήγησε ο παθολόγος το μηχανισμό επίθεσης του ιού και χέστηκα από το φόβο μου, καταστρέφει εντελώς τον ιστό. Σκεφτείτε, σχεδόν έκοψα το κάπνισμα, κάνω άντε 4-5 τσιγάρα το 24ωρο).

Αλλά δεν  είναι αυτός ο λόγος που μένουμε μέσα. Μένουμε μέσα γιατί ο ιός έχει φοβερή  μεταδοτικότητα και επιβιώνει στις επιφάνειες πολύ περισσότερο από άλλους κορονοϊούς (ναι οι κορονοϊοί είναι πολλοί, θυμάστε το  sars; Το mers; Τη γρίπη των χοίρων; Όλοι αυτοί κορονοϊοί ήταν). Αν, λοιπόν, συνεχίζουμε να κυκλοφορούμε όπως πριν (και να μην έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας), θα γίνει η μετάδοση του ιού καθολική. Τα άτομα με αδύνατο ανοσοποιητικό και  με χρόνιες παθήσεις θα νοσήσουν.

Αυτά τα άτομα είναι πολλά. Μην ξεχνάμε πως στη χώρα μας οι ηλικιωμένοι είναι περισσότεροι από τους νέους. Αν νοσήσουν θα πάνε στο νοσοκομείο και πάρα πολλοί θα χρειαστούν διασωλήνωση, άρα θα πρέπει να μπούνε στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας και στη χώρα μας δεν έχουμε πολλά κρεββάτια ΜΕΘ. Στόχος είναι, λοιπόν, να μη νοσήσουν όλοι μαζί για να μπορέσει να ανταπεξέλθει το σύστημα υγείας.  Και μην ακούσω μαλακίες πως πρέπει να φτιάξουμε νοσοκομεία περισσότερα, γιατί πριν τον κορονοϊό, μας έφταναν μια χαρά. Και μας φτάνουν αν μαζευτούμε σπίτια μας. Γιατί αν δε μαζευτούμε, όταν θα πας τη μαμά σου στο νοσοκομείο και ο γιατρός έχει ένα κρεβάτι ΜΕΘ, θα διαλέξει ένα νέο να βάλει και όχι τη μαμά σου και τη μαμά μου. Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει να στρώσεις τον κώλο σου και να μείνεις στο σπίτι σου; Για να μη φτάσουμε να κάνουμε επιλογή ασθενών για τις ΜΕΘ και τους αναπνευστήρες, για να έχουν όλοι την ευκαιρία που τους δίνεται να παλέψουν τον ιό με τη βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας. Αλλιώς, ότι κάνει η φύση και ο οργανισμός σου.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό. Ή βάζεις τον κώλο σου κάτω και μένεις μέσα χωρίς βόλτες και επισκέπτες ή βγαίνεις και αν νοσήσεις, ο Θεός μαζί σου!  Απλά πράγματα. Αν δεν τα κατάλαβες, βγες, φυσική επιλογή. Με την έλλειψή σου θα ανέβει τουλάχιστον μια μονάδα το μέσο iq της χώρας σου!

20 ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

 

Ω ναι, πέρασα 20 ημέρες στην πόλη του φωτός. Ο υιός έπρεπε να τακτοποιηθεί στη νέα πόλη, να φτιάξει το σπίτι και όλα τα σχετικά μιας μίνι μετακόμισης…

Και δίνει ο Θεός και φτάνουμε αισίως την 15^η Αυγούστου στο Ορλύ. Με τέσσερις βαλίτσες, κατάκοποι, γιατί πετούσαμε νωρίς το πρωί, χωρίς καφέ, γιατί από τις τέσσερις τα ξημερώματα, περνά ως τις δώδεκα το μεσημέρι η δράση της καφεΐνης, δεν προσφέρουν και καφέ στην easyjet, και είναι τα πάντα κλειστά.

Όταν λέω τα πάντα, εννοώ τα πάντα, σούπερ μάρκετ, φούρνοι, εστιατόρια, γιατί δε μέναμε και στην  καρδιά του Παρισιού, μέναμε λίγο παραέξω…

Έχει φτάσει η ώρα πέντε το απόγευμα να τακτοποιηθούμε στο δωμάτιο, και ψάχνουμε απελπισμένοι να βρούμε κάτι να τσιμπήσουμε, ένα σάντουϊτς, ένα χάμπουργκερ, ένα αγριογούρουνο βρε αδερφέ, αλλά φευ, όλα κλειστά…

Πέρα από την πλάκα, αν εξαιρέσεις την πείνα, η περιοχή ήταν φανταστική, μεγάλοι δρόμοι, πρασιές, άλση, πάρκα, ωραία ήταν. Και στάσεις λεωφορείου παντού με ηλεκτρονική πινακίδα που σου λέει σε πόση ώρα θα φτάσει το επόμενο λεωφορείο και ποιος είναι ο προορισμός του. Η πρώτη εντύπωση από το Παρίσι ήταν πολύ θετική. Μόνο που λόγω της ημέρας, τα δρομολόγια ήταν εξαιρετικά αραιά…

Βλέπουμε την πινακίδα, σε 45 λεπτά θα ερχόταν το λεωφορείο, ας περπατήσουμε λέμε και το παίρνουμε στην επόμενη στάση, 45 λεπτά περπάτημα και φτάσαμε δυο μόνο στάσεις πριν το μετρό. Και το εισιτήριο 2 ευρώ για τον καθένα. Φτάνουμε στο μετρό, άλλα δυο ευρώ ο καθείς, και μπαίνουμε στο βαγόνι, γεμάτο σκουπίδια από φαγητό.       

Και ο σταθμός να μυρίζει κατρουλήλες… δεν πειράζει, λέμε, είναι προάστιο και είναι χαλαροί στο θέμα αυτό. Μπα… φτάνουμε στο σταθμό που βγαίνοντας είσαι τσακ στην Παναγία των Παρισίων. Αλλά εκείνη τη  μέρα είχε λειτουργία γιατί ήταν της Παναγίας η γιορτή. Και ο δρόμος είναι αποκλεισμένος. Γύρω γύρω από την εκκλησία και για δυο τετράγωνα αποκλεισμένος ο δρόμος και γεμάτο τετράδες αστυνομικών και στρατού με τα όπλα και όχι να πέφτουν χαλαρά, αλλά με το δάκτυλο στη σκανδάλη.

Αλλά τα μαγαζιά ανοιχτά. Και βρίσκουμε ένα φαγάδικο και καθόμαστε τον πονεμένο πισινό μας και τα ταλαιπωρημένα πόδια μας να στυλωθούμε με το φαγητό. Πανάκριβο!!! Το χάμπουργκερ ταρίφα, 15,40 ευρώ παντού. Μια μίνι πίτσα και μια υποψία κρέπας με κοτόπουλο, 35

ευρώ. Και νερό να μη σου φέρνουν. Παίρνουμε δυνάμεις και πάμε μια βόλτα τριγύρω.

Ας καθίσουμε, λέμε, να πιούμε έναν καφέ για να πάρουμε δυνάμεις για το γυρισμό. Ωραίο το καφέ, νόστιμος ο καφές, νερό δε… Ζητάμε νερό και μου φέρνουν νερό σε ποτήρι που στην Ελλάδα το λέμε κρασοπότηρο. 8,5 ευρώ ο καφές και 3 ευρώ ο χυμός κράνμπερι. Συνεχίζουμε τη βόλτα και επιστρέφουμε στο δωμάτιο.

Όταν φύγαμε η ζέστη και ο ήλιος ήταν αφόρητα, μέχρι να φτάσουμε στην Παναγία των Παρισίων, έριχνε τέτοια βροχή που τη χαρακτηρίζεις μπόρα… βραχήκαμε, αλλά σε 10 λεπτά ξαναβγήκε ο ήλιος και μας στέγνωσε. Μέχρι να φτάσουμε στην έδρα μας, έβρεξε δυο φορές. Γυρίσαμε πτώματα. Και πέφτουμε για ύπνο.

Την επομένη λέμε ας πάμε μια βόλτα στο Παρίσι να το δούμε. Που θα πηγαίναμε; στον πύργο του Άιφελ! Αλλά πριν πάμε, φροντίσαμε να βγάλουμε εβδομαδιαίες κάρτες μετακίνησης με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, γιατί δε συνέφερε. Την προηγουμένη  είχαμε χαλάσει 20 ευρώ, 20 ευρώ είχε και η εβδομαδιαία. Φτάνουμε στον πύργο και περιμένουμε γύρω στη μιάμιση ώρα για να περάσουμε τον έλεγχο να μπούμε στο πάρκο, και κανένα δίωρο περιμέναμε για να βγάλουμε εισιτήριο για τον πύργο. Ο ήλιος να βαράει και η ορθοστασία να μου κάνει το πόδι πεπόνι από το οίδημα, (δεν έχει ξεπρηστεί ακόμα από το διάστρεμμα), και αποφασίζουμε να πάμε μια άλλη βόλτα και να έρθουμε άλλη μέρα για να ανέβουμε στον πύργο.

Ανεβήκαμε στο Τροκαντερό, περπατήσαμε, καφέ δεν είχαμε πιεί, ψάχνουμε για καφέ και κάτι να τσιμπήσουμε. Βλέπουμε κόσμο να περιμένει σε ουρές έξω από ένα μαγαζί με καφέ και κάτι να τσιμπήσουμε, λέμε καλό θα είναι για να περιμένει τόσος κόσμος, μπαίνουμε στην ουρά. Ποικιλία φαγητών που τα έβλεπες και τα έπαιρνες και πήγαινες στο τραπεζάκι σου να φας, να πιείς, να ξεκουραστείς και οι τιμές λογικές, για Παρίσι πάντα. Γιατί το αναφέρω; Γιατί εκεί που ήταν τα φαγητά, περπατούσαν πάνω τους σφήκες!!! Και οι γάλλοι δεν ενοχλούνται. Τα τρώνε κανονικά… φύγαμε. Πήγαμε κάπου που τουλάχιστον δε θα το έχουμε δει το θέαμα. Θα τρώμε χωρίς να ξέρουμε τις συνθήκες.

Αλλά με τον καφέ και το νερό που είχαμε από  το πρωί πάρει από σούπερ μάρκετ, θες να κατουρήσεις, και οι

τουαλέτες είναι 80 x 80 εκατοστά. Δεν κάνω πλάκα… ή δεν
έχουν καθόλου τουαλέτες στα μαγαζιά. Περπατήσαμε, φάγαμε βροχή, πήραμε λεωφορεία, μετρό, πάλι βροχή, αγοράσαμε μια ομπρέλα γιατί τη δική μου την είχα αφήσει στο δωμάτιο. 15 ευρώ η ομπρέλα… και από σούπερ μάρκετ!

Σε γενικές γραμμές το Παρίσι που δεν έχει βομβαρδιστεί ποτέ, είναι ωραίο, με κτήρια χτισμένα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, με δρόμους μεγάλους, περπατώντας σε κάθε τετράγωνο έχει κάτι όμορφο να δεις, μια εκκλησία, ένα μουσείο, ένα πάρκο, αξίζει να το περπατήσεις, οι γέφυρες είναι παλιές πέτρινες, με σχέδια, πολύ γραφικές, ο Σηκουάνας πρασινοκαφέ, δε μυρίζει, αλλά δεν είναι και να βουτήξεις το πόδι σου μέσα.

Γύρω γύρω στις όχθες του, όταν, όταν λέω, έχει ήλιο, οι παριζιάνοι την αράζουν για ηλιοθεραπεία!

Με μαγιώ  ή και χωρίς αυτό. Ολόγυμνοι… και φιλόζωοι, όλοι με ένα σκυλάκι στο χέρι που όμως δε μαζεύουν τις ακαθαρσίες τους, βέβαια, λόγω των πολλών πάρκων, δε βλέπεις πολλές ακαθαρσίες σκύλων στους δρόμους, αλλά βλέπεις… Και ποδήλατα. Πολλά ποδήλατα και ποδηλατόδρομοι, οι οδηγοί δίνουν πάντα προτεραιότητα στους πεζούς και τους ποδηλάτες. Μην πατήσεις πόδι στο δρόμο, τα αυτοκίνητα και πράσινο να έχουν στο φανάρι, σταματούν να περάσεις. Σε καταϋποχρεώνουν!

Στους δρόμους δεν έχει πουθενά κάδους σκουπιδιών. Μόνο κάτι μικρές σακούλες σε μεταλλικούς κρίκους που αν θες πετάς μέσα ένα χαρτομάντηλο… σκουπίδια στους δρόμους δεν είδα, αλλά γόπες… πολλές γόπες! Μπορεί το πακέτο τα τσιγάρα να έχει 10 ευρώ το πακέτο αλλά οι γάλλοι καπνίζουν αρειμανίως! Και παντού. Και καπνίζουν και πούρα που βρωμάνε! Παντού έχει wifi, που οι γάλλοι λένε γουί φί και γέλαγα κάθε φορά που το άκουγα. Στα μαγαζιά σου δίνουν τον κωδικό αμέσως.

Δε μιλάνε αγγλικά. Μόνο στην γκαλερί Λαφαγιέτ όλοι μιλούσαν αγγλικά. Παρένθεση: στο κατάστημα της Luis Vuitton, όλες οι κοπέλες και στα κεντρικά και σε όλα τα υποκαταστήματα, είναι Ασιάτισσες και μιλάνε οπωσδήποτε, γαλλικά, αγγλικά, μια ασιατική γλώσσα και άλλη μια! Δηλαδή τέσσερις γλώσσες για να γίνεις πωλήτρια! Οι τιμές στις τσάντες τους, είναι πολύ πιο προσιτές απ’ ότι εδώ ή στο Λονδίνο!

Και το κερασάκι στην τούρτα! Στο μετρό της ελάχιστοι σταθμοί έχουν ανελκυστήρες ή κυλιόμενες σκάλες. Π.χ. στη Μονμάρτρη, ανεβαίνεις 500 σκαλιά για να βγεις στην επιφάνεια του εδάφους και να περπατήσεις. Πολύ σκάλα παιδιά, ο κώλος μου πρέπει να ανέβηκε 3 εκατοστά από τα σκαλοπάτια που ανέβηκα. Πολύ σκαλί… και οι κυλιόμενες χαλασμένες και δεν τις φτιάχνουν γιατί αμέσως τις χαλάνε με το να σφηνώνουν διάφορα πράγματα στα σκαλιά. Οπότε τις ανεβαίνεις σαν κανονική σκάλα… και άλλη παρένθεση: όταν κουβαλήσαμε τα πράγματα στην εστία, πήραμε τις τρεις βαλίτσες που είχαν πράγματα του παιδιού, εγώ κράταγα τη μικρή, ο υιός τις δυο μεγάλες. Να τον δεις να ανεβάζει τις δυο βαλίτσες στις σκάλες σα να ήταν πούπουλο, και να σκεφτείς πληρώσαμε και 80 ευρώ υπέρβαρο στο αεροδρόμιο για αυτές τις δυο, γιατί ήταν 24 κιλά η μία! Τον θαύμασα αλλά με την κούραση που είχα, δε σκέφτηκα να τον βγάλω φωτό.

Οι γάλλοι δεν κάνουν μπάνιο και δε σιχαίνονται. Να βλέπεις σε καταστήματα μια κυρία περιποιημένη, καλοντυμένη, βαμμένη προσεκτικά, χτενισμένη σε κομμωτήριο, και να πλησιάζεις και να σε πιάνει μια μασχαλίλα, να θες να ξεράσεις… Βλέπεις μάνα με παιδιά, να του πέφτει η πιπίλα στο δρόμο που περπάτησαν ορδές, σκύλοι, γάτες και δεν ξέρω γω τί, και να του τη δίνει κανονικά χωρίς να την ξεπλύνει με νερό.  Τους πέφτει το σάντουιτς στο πεζοδρόμιο, και το σηκώνουν και το τρώνε κανονικά, ούτε να το φυσήξουν. Σα να μην έπεσε και κάθισε στο πεζοδρόμιο κανονικά!!! Έπαθα ένα πολιτισμικό σοκ με κάτι τέτοια.

Στα καταστήματα των σούπερ μάρκετ, δεν έχει ψυγεία, αλλά έχει πολύ, πάρα πολύ, χαμηλή θερμοκρασία. Η μια μπριζόλα η χοιρινή, άψητη, στο σούπερ μάρκετ, έχει 5,70 ευρώ και είναι  και μικρή. Μια-μια οι μπριζόλες πωλούνται. Για να φας μπριζόλα σε εστιατόριο, θες τουλάχιστον 25 ευρώ.  Ένα ποτήρι κρασί έχει 12 ευρώ. Αλλά κάνουν happy hours  από τις πέντε το απόγευμα ως τις δέκα το βράδυ με 5 ευρώ και εκείνη την ώρα όλα τα μπιστρό είναι γεμάτα με παρέες που παίρνουν μόνο από ένα ποτήρι κρασί. Και κάθονται πέντε ώρες και γελάνε με ένα ποτήρι κρασί! Δεν αγοράζουν σακούλες από τα σούπερ μάρκετ, και ας έχουν 6 λεπτά η μία και είναι για να τις χρησιμοποιείς πολλές φορές. Μερικοί που έχουν να ψωνίσουν πολλά πράγματα, φέρνουν βαλιτσάκια ή καρότσια σαν και αυτά που εδώ έχουμε για τη λαϊκή, αλλά οι περισσότεροι τα κρατάνε στο χέρι. Μπήκε στο λεωφορείο κυρία που κράταγε ένα πακέτο μακαρόνια, σακουλάκι με τυρί, κέτσαπ και μια εξάδα χαρτί υγείας στα χέρια της. Βλέπεις παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά να επιστρέφουν σπίτι τους από τη δουλειά και να έχουν στα χέρια δυο κουτιά ταμπόν, ένα πακέτο σερβιέτες, μια ντάνα χαρτί υγείας. Έριξα το γέλιο της αρκούδας. Εντάξει για τις συντρόφους τους τα παίρνανε, αλλά βάλτα ρε φίλε σε μια τσάντα!

Δε βλέπεις μητέρες με παιδιά κάτω από τα 35 χρόνια. Και πολλά δίδυμα και τρίδυμα. Μάλλον οι εξωσωματικές είναι σχετικά φτηνές στη Γαλλία. Οι γυναίκες τεκνοποιούν σε μεγαλύτερη ηλικία.

Οι γάλλοι είναι εξαιρετικά φιλέλληνες. Μόλις ακούν ελληνικά σου χαμογελούν, ρωτούν για τη ζωή εδώ, σου πιάνουν κουβέντα χωρίς να υπολογίσουν πως είσαι ξένος και μας αντιμετωπίζουν πολύ φιλικά. Δεν μπορώ να πω πως και τις άλλες φυλές τις αντιμετωπίζουν το ίδιο. Ειδικά αν είσαι μελαχροινός ή μαύρος στο δέρμα. Είναι ρατσιστές. Βέβαια έχουν και τα δίκια τους. Στις 20 μέρες που ήμουν στο Παρίσι, 4 περιστατικά βίας και τρομοκρατίας συνέβησαν απλά δεν τους έδωσαν έκταση. Ένα το είδατε και εδώ στην Ελλάδα, αλλά δε μάθατε την κατάληξη, τον τύπο στον πύργο τον σκότωσαν με συνοπτικές διαδικασίες. Ήμασταν εκεί με το παιδί, αλλά δεν το είπαμε στη μαμά για να μην πάθει ταράκουλο…

Τί βραδιά εκείνη! Κλείσανε όλους τους σταθμούς του μετρό γύρω από τον πύργο, κόψανε την κυκλοφορία, ήταν βράδυ, άρχισε και να βρέχει, ρίξαμε το περπάτημα της αρκούδας, είχαμε ομπρέλα αλλά και πάλι έφτασα στο δωμάτιο με μαλλί σαν της Ντόννα Σάμερ! Και κατάκοποι γιατί ψιλοχαθήκαμε μέχρι να βρούμε μετρό από τους μη αποκλεισμένους δρόμους. Αλλά εντάξει. Μαθαίνεις να ζεις με κάτι τέτοια.

Πολύ ακριβά τα πάντα. Για να νοικιάσεις σπίτι, πρέπει να φέρεις αποδεικτικό μισθού, δεν μπορείς να νοικιάσεις σπίτι αν υπερβαίνει το ενοίκιο το 1/3 του μισθού σου. Την ίδια γραβάτα, ίδια μάρκα, ίδιο ύφασμα, από τα κεντρικά του Βάρδα στην Αθήνα την πήρα 45 ευρώ, στο Παρίσι την ίδια γραβάτα σε άλλο χρώμα την πήρα 78 ευρώ! Μια κούπα απλή, 8 ευρώ, όλα 50% πάνω (το λιγότερο) απ’ ότι εδώ.

Πολλοί άστεγοι. Κοιμούνται σε εσοχές κτηρίων, κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα, στα πάρκα  και στα παγκάκια. Επαίτες παντού, στις γωνίες των δρόμων, έξω από μουσεία και αξιοθέατα, στα λεωφορεία και τα μετρό. Δεν μπήκα σε λεωφορείο ή βαγόνι και να μην έρθει ένας να μοιράζει χαρτιά για να του δώσεις χρήματα, να παίζει ένα όργανο και να ζητάει λεφτά, ή να περνά και να ζητιανεύει από τον καθένα ξεχωριστά. Αλλά οι γάλλοι, δε δίνουν μία! Εγώ είχα ένα σάντουιτς στην τσάντα μου μια μέρα και όταν είπα δε μιλώ γαλλικά, ο τύπος μου έκανε νόημα για χρήματα για να φάει, του δίνω το σάντουιτς και άρχισε και με έβριζε. Το σάντουιτς τυλιγμένο από το φούρνο με το χαρτί του κανονικά στο κουτί!

Υγρασία. Πολύ υγρασία.

Καθημερινά τρεις τέσσερις φορές την ημέρα βρέχει. Μέχρι και οι τοίχοι έχουν βρύα και λειχήνες. Μούσκλια παντού. Και όταν μπαίνεις στο μετρό μετά από βροχή, βρωμάει. Μπόχα λέμε. Κλεισούρα, βρεγμένα ρούχα, καπνός τσιγάρων και κατρουλήλες όλα ένα χαρμάνι! Λες να φτάσω να κατέβω να αναπνεύσω σαν άνθρωπος.

Αυτά. Αν θυμηθώ κάτι άλλο, θα σας ενημερώσω εκ νέου!

Φιλιά!